Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00534 008659 10441557 na godz. na dobę w sumie
100 sposobów na cyfrowe wideo - książka
100 sposobów na cyfrowe wideo - książka
Autor: Liczba stron: 396
Wydawca: Helion Język publikacji: polski
ISBN: 83-246-0030-2 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> komputery i informatyka >> digital lifestyle >> video
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Twórcy filmów na wiele sposobów prezentują widzom wizje przedstawianego świata. Przez długie lata ograniczeniem dla ich wyobraźni były możliwości techniczne. Dziś z uśmiechem patrzymy na efekty specjalne wykorzystywane w starych filmach. Jednak to już przeszłość. Technologia cyfrowa otworzyła przed kinem zupełnie nowe możliwości. Teraz ograniczeniem jest już tylko... Twoja wyobraźnia.

Książka '100 sposobów na cyfrowe wideo' zainspiruje zarówno profesjonalistów, jak i początkujących. Twórcy znajdą tu mnóstwo pomysłów, porad i rozwiązań, które otwierają przed nimi pełnię możliwości cyfrowego kina. Autor przeprowadzi Cię przez wszystkie etapy realizacji filmu, począwszy od wskazówek dotyczących pisania scenariusza aż do końcowych technik związanych z postprodukcją. To książka, którą powinien przeczytać każdy twórca nowoczesnego, dużego i małego kina.

3... 2... 1... akcja!

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

IDZ DO IDZ DO PRZYK£ADOWY ROZDZIA£ PRZYK£ADOWY ROZDZIA£ SPIS TREœCI SPIS TREœCI KATALOG KSI¥¯EK KATALOG KSI¥¯EK KATALOG ONLINE KATALOG ONLINE ZAMÓW DRUKOWANY KATALOG ZAMÓW DRUKOWANY KATALOG TWÓJ KOSZYK TWÓJ KOSZYK DODAJ DO KOSZYKA DODAJ DO KOSZYKA CENNIK I INFORMACJE CENNIK I INFORMACJE ZAMÓW INFORMACJE ZAMÓW INFORMACJE O NOWOœCIACH O NOWOœCIACH ZAMÓW CENNIK ZAMÓW CENNIK CZYTELNIA CZYTELNIA FRAGMENTY KSI¥¯EK ONLINE FRAGMENTY KSI¥¯EK ONLINE 100 sposobów na cyfrowe wideo Autor: Joshua Paul T³umaczenie: Pawe³ Kita, Tomasz Panasiuk ISBN: 83-246-0030-2 Tytu³ orygina³u: Digital Video Hacks Format: B5, stron: 396 Twórcy filmów na wiele sposobów prezentuj¹ widzom wizje przedstawianego œwiata. Przez d³ugie lata ograniczeniem dla ich wyobraŸni by³y mo¿liwoœci techniczne. Dziœ z uœmiechem patrzymy na efekty specjalne wykorzystywane w starych filmach. Jednak to ju¿ przesz³oœæ. Technologia cyfrowa otworzy³a przed kinem zupe³nie nowe mo¿liwoœci. Teraz ograniczeniem jest ju¿ tylko... Twoja wyobraŸnia. Ksi¹¿ka „100 sposobów na cyfrowe wideo” zainspiruje zarówno profesjonalistów, jak i pocz¹tkuj¹cych. Twórcy znajd¹ tu mnóstwo pomys³ów, porad i rozwi¹zañ, które otwieraj¹ przed nimi pe³niê mo¿liwoœci cyfrowego kina. Autor przeprowadzi Ciê przez wszystkie etapy realizacji filmu, pocz¹wszy od wskazówek dotycz¹cych pisania scenariusza a¿ do koñcowych technik zwi¹zanych z postprodukcj¹. To ksi¹¿ka, któr¹ powinien przeczytaæ ka¿dy twórca nowoczesnego, du¿ego i ma³ego kina. 3... 2... 1... akcja! (cid:129) Jak tworzyæ zapieraj¹ce dech w piersiach efekty specjalne? (cid:129) Jak wykorzystywaæ filtry i techniki stop-motion i time-lapse? (cid:129) Jak pomys³owo u¿ywaæ przedmiotów codziennego u¿ytku, aby zadziwiæ Twojego widza? (cid:129) Jak zamontowaæ kamerê na samochodzie? Wydawnictwo Helion ul. Koœciuszki 1c 44-100 Gliwice tel. 032 230 98 63 e-mail: helion@helion.pl O autorze ......................................................................................................................................... 7 Wstęp ............................................................................................................................................. 13 Rozdział 1. Przygotowania .......................................................................................................... 17 1. Pomyślne ukończenie projektu ..................................................................................... 17 2. Porządek w projekcie ...................................................................................................... 21 3. Numerowanie kaset ........................................................................................................ 26 4. Nagrywanie kodu czasowego (Proces Black and Code) ........................................... 30 5. Opisywanie materiału w arkuszach ............................................................................. 33 6. Tworzenie cyfrowego scenopisu obrazkowego ......................................................... 38 7. Tworzenie scenariusza dwukolumnowego ................................................................ 41 8. Konstruowanie skrzynki używanej na planie filmowym ......................................... 43 9. Własnoręcznie przygotowany klaps ............................................................................ 46 10. Kamera zdalnie sterowana ............................................................................................. 49 11. Monitorowanie kamery .................................................................................................. 51 12. Ochrona kamer pracujących na świeżym powietrzu ................................................ 56 13. Szybka konwersja dużej ilości materiału filmowego na format cyfrowy .............. 59 14. Własnoręczna konstrukcja niebieskiego ekranu ........................................................ 62 15. Stabilizacja ujęć ................................................................................................................ 67 16. Własna ruchoma podstawa kamery ............................................................................. 69 Rozdział 2. Oświetlenie ................................................................................................................ 73 17. Tani zestaw oświetleniowy ............................................................................................ 73 18. Oświetlenie z wykorzystaniem bardzo jasnych lamp ............................................... 76 19. Wykorzystanie lamp z papierową osłoną do oświetlenia sceny ............................. 79 20. Filtr rozpraszający dla lamp montowanych na kamerach ........................................ 80 21. Nagrywanie w zupełnej ciemności ............................................................................... 81 22. Nagrywanie na tle zielonego ekranu ........................................................................... 85 23. Robienie ostrych zdjęć przez okna ............................................................................... 87 24. Odbijanie światła od zasłony ......................................................................................... 88 25. Profesjonalne wykorzystanie spinaczy do prania ...................................................... 89 Spis treści | 3 Rozdział 3. Pozyskiwanie materiału ............................................................................................ 91 26. Nagrywanie zachodu słońca techniką Time-Lapse ................................................... 91 27. Mocowanie kamery do samochodu ............................................................................. 94 28. Oznaczanie ujęć ............................................................................................................... 98 29. Zmiana kodeków ............................................................................................................. 99 30. Tani filtr rozpraszający z rajstop ................................................................................. 103 31. Konwersja z pomiędzy formatami ............................................................................. 105 32. Filmowanie ekranu telewizora bez efektu migotania ............................................. 110 33. Importowanie materiału filmowego z DVD ............................................................. 113 34. Wykorzystanie formatu HDV do ulepszenia jakości DV ....................................... 117 35. Kręcenie filmów bez kamery wideo ........................................................................... 119 36. Zatrzymanie czasu ......................................................................................................... 122 37. Konwersja materiału analogowego na cyfrowy ....................................................... 125 38. Nagrywanie filmów trójwymiarowych ..................................................................... 128 Rozdział 4. Edycja ...................................................................................................................... 133 39. Łatwa edycja filmów nagranych za pomocą aparatu cyfrowego .............................. 133 40. Tworzenie filmów w programie Windows Movie Maker ...................................... 136 41. Tworzenie filmów w programie iMovie .................................................................... 142 42. Zmiana orientacji kadru z poziomej na pionową .................................................... 147 43. Tworzenie kasety „submaster” przeznaczonej do edycji ....................................... 151 44. Wykorzystanie telewizora w celu uniknięcia przykrych niespodzianek ............. 154 45. Przekształcenie pliku z podpisami nałożonymi na obraz w scenariusz .............. 156 46. Tworzenie łagodnych przejść między ujęciami ........................................................ 159 47. Tworzenie interaktywnych katalogów wideo .......................................................... 162 48. Rozwiązywanie problemów z kodem czasowym na nagranej kasecie ................ 165 49. Dodawanie zakładek do filmu .................................................................................... 168 50. Szybsza nawigacja w menu płyt DVD ....................................................................... 177 Rozdział 5. Dźwięk ...................................................................................................................... 181 51. Ruchoma kabina do nagrywania dźwięku ............................................................... 181 52. Redukcja szumu powodowanego przez wiatr ......................................................... 183 53. Własnoręczne przygotowanie tyczki dla mikrofonu ............................................... 185 54. Eksportowanie dźwięku do programu miksującego ............................................... 187 55. Zastępowanie brakującego dźwięku .......................................................................... 189 56. Ulepszanie jakości dźwięku ......................................................................................... 191 57. Jak oszukać zmysły widowni ...................................................................................... 194 58. Darmowa muzyka ......................................................................................................... 198 59. Tworzenie biblioteki plików muzycznych i dźwiękowych .................................... 202 60. Ujęcia zgodne z rytmem muzyki ................................................................................ 207 4 | Spis treści Rozdział 6. Efekty ....................................................................................................................... 211 61. Nadawanie materiałowi filmowej jakości ................................................................. 211 62. Tworzenie własnej prognozy pogody ........................................................................ 218 63. Przybliżenie obrazu za pomocą satelity .................................................................... 222 64. Usuwanie niepożądanych obiektów .......................................................................... 225 65. Uzyskiwanie efektu negatywu w programie Movie Maker ................................... 231 66. Zmiana materiału filmowego w symbole w stylu Matriksa .................................. 233 67. Tworzenie surrealistycznej sceny ............................................................................... 236 68. Zmiana sceny dziennej w nocną ................................................................................. 239 69. Tworzenie flagi z napisami .......................................................................................... 244 70. Kompozycja z wykorzystaniem obrazu nagranego na tle zielonego ekranu ...... 248 71. Uzyskiwanie cieni na obrazie nagrywanym na tle zielonego ekranu .................. 251 72. Alternatywne zakończenia zależne od pory dnia .................................................... 254 73. Zmiana wyglądu filmu po edycji ................................................................................ 258 74. Ekspozycja tylko jednego koloru ................................................................................ 262 Rozdział 7. Dystrybucja ............................................................................................................. 265 75. Tworzenie kopii window burn ................................................................................... 265 76. Dodawanie „skórek” do filmu .................................................................................... 268 77. Wybór kodeków ............................................................................................................ 273 78. Odtwarzanie płyty CD z filmem w odtwarzaczu DVD .......................................... 279 79. Dystrybucja na DVD ..................................................................................................... 281 80. Transfer strumieniowy DVD ....................................................................................... 291 81. Pamiętnik vlog ............................................................................................................... 296 82. Publikowanie filmów na stronach internetowych ................................................... 299 83. Kodowanie filmu do przesyłu strumieniowego ....................................................... 301 84. Przyjmowanie dotacji za pośrednictwem usługi PayPal ........................................ 306 85. Zakładanie internetowej stacji telewizyjnej ............................................................... 309 86. Dystrybucja filmów za pomocą sieci BitTorrent ...................................................... 316 87. Zdalne uczestnictwo w konferencji ............................................................................ 322 88. Odtwarzanie filmów za pomocą komputerów Pocket PC ..................................... 329 89. Odtwarzanie filmów za pomocą telefonu komórkowego ...................................... 332 Rozdział 8. Trochę zabawy ........................................................................................................ 337 90. Nagrywanie filmów przesyłanych techniką strumieniową ................................... 337 91. Nagrywanie filmów z udziałem klocków LEGO ..................................................... 340 92. Patrzenie przez ściany .................................................................................................. 343 93. Wypożyczanie samochodów i inne wskazówki ....................................................... 344 94. Zapisywanie prezentacji na DVD ............................................................................... 346 95. Oglądanie telewizji na ekranie urządzenia Palm Pilot ........................................... 350 Spis treści | 5 96. Kopia zapasowa danych na kasecie DV .................................................................... 354 97. Odtwarzanie „filmów” za pomocą iPod photo ........................................................ 357 98. Spis posiadanych w domu rzeczy .............................................................................. 365 99. Nagrywanie ważnych chwil za pomocą telefonu komórkowego ............................. 366 100. Projekt na weekend: nagrywanie filmu dokumentalnego ...................................... 368 Skorowidz .................................................................................................................................. 373 6 | Spis treści SPOSÓB 39. R O Z D Z I A Ł C Z W A R T Y Sposoby 39. – 50. Edycja może być najzabawniejszym etapem prac nad projektem filmowym. Jest także najbardziej wymagająca z technicznego punktu widzenia. S P O S Ó B 39. Łatwa edycja filmów nagranych za pomocą aparatu cyfrowego Jeśli muszę wybierać pomiędzy zabraniem gdzieś aparatu cyfrowego albo kamery cy- frowej, mimo wszystko wolę aparat. Chociaż uwielbiam nagrywać filmy, to jeszcze bar- dziej lubię robić zdjęcia. Ponadto aparaty są mniejsze i zarządzanie zdjęciami jest znacz- nie łatwiejsze niż zajmowanie się wielogodzinnym materiałem filmowym. Zdarza się też, że mam ochotę nagrać kilka wydarzeń — zwłaszcza takich, jak przemó- wienia ślubne, powitanie ze starym przyjacielem lub pierwsze kroki dziecka. W takich sytuacjach ruchome obrazy i dźwięk mogą przekazać znacznie więcej. Na szczęście więk- szość aparatów cyfrowych posiada tryb nagrywania filmów, i to czasami bardzo dobrej ja- kości. Jest jednak mały problem — co można zrobić z materiałem nagranym za pomocą apa- ratu? Zanim odpowiem na to pytanie, powinienem wyjaśnić różnicę, jaka istnieje między materiałem filmowym uzyskanym z użyciem kamery i aparatu cyfrowego. Obecnie większość osób nagrywa filmy za pomocą kamer cyfrowych. DV1 staje się bar- dzo popularnym formatem. Po nagraniu materiału wystarczy podłączyć kamerę do komputera, a odpowiedni program przeniesie nagrane filmy na dysk. Osoby posiadające system operacyjny Windows mogą w tym celu wykorzystać program Movie Maker firmy Microsoft, a użytkownicy Mac OS mają do dyspozycji iMovie firmy Apple lub Final Cut Express. 1 Skrót od Digital Video — przyp. tłum. Edycja | 133 Ł a t w a e d y c j a f i l m ó w n a g r a n y c h z a p o m o c ą a p a r a t u c y f r o w e g o P r a k t y c z n i e w s z y s t k i e k o m p a k t o w e a p a r a t y c y f r o w e , o p r ó c z r o b i e n i a z d j ę ć , p o t r a f i ą t e ż n a g r y w a ć f i l m y . A l e j a k z m i e n i ć t e k r ó t k i e u r y w k i w w a r t o ś c i o w y f i l m ? SPOSÓB 39. Jeśli jednak do komputera podłączysz aparat cyfrowy, powyższe programy nie rozpo- znają go, nawet jeśli są na nim nagrane same filmy. Jednym z powodów jest fakt, że apa- rat podłączany jest zazwyczaj za pomocą kabla USB — kamera wykorzystuje w tym celu FireWire. Większość systemów do edycji szuka urządzeń podłączonych do portu Fire- Wire. Nie jest to jednak jedyna różnica. Kamery cyfrowe zazwyczaj nagrywają w formacie DV. Z kolei aparaty wykorzystują in- ne formaty, takie jak na przykład Motion JPEG OpenDML, będący rozszerzeniem for- matu AVI. Pliki te można odtwarzać za pomocą programu QuickTime Player — właśnie dlatego znajduje się on na płytach CD dołączonych do większości aparatów. Odtwarzanie tych plików nie jest trudne — problemy pojawiają się, gdy trzeba je poddać edycji. Co można zrobić, jeśli posiadane programy do edycji wideo nie sprawdzają się? Odpowiedzią na powyższe pytanie jest program QuickTime w wersji Pro (http://www. apple.com/quicktime/buy). Podstawowa jego wersja pozwala na oglądanie filmów, ale wer- sja Pro zapewnia już możliwości edycyjne, a także wiele innych opcji. QuickTime Pro jest bardzo wszechstronną aplikacją, ale na potrzeby tego sposobu omówione zostaną tylko funkcje edycyjne. Najpierw należy przegrać wszystkie pliki z aparatu na dysk (osoby, które nie wiedzą, jak to zrobić, powinny zajrzeć do instrukcji obsługi aparatu). Różne modele aparatów różnie reagują na pewne konfiguracje komputerów. W najlepszym przypadku aparat będzie posiadał funkcję Mass Storage Device connectivity, która sprawia, że komputer bę- dzie traktował go jak zwykły dysk twardy. Posiada ją większość dostępnych obecnie na rynku aparatów cyfrowych. Jeśli posiadasz urządzenie z tą funkcją, to wystarczy otworzyć nowy „dysk twardy” i skopiować pliki znajdujące się na nim na dysk komputera. Pliki filmowe mają zazwyczaj rozszerzenie .avi lub .mov. Następnym krokiem jest zakup wersji Pro programu QuickTime. Należy w tym celu udać się na stronę http://www.apple.com/quicktime/ i kliknąć przycisk Upgrade to QuickTime Pro. Otrzymany klucz umożliwi odblokowanie opcji Pro w podstawowej wersji programu. Pozostaje jeszcze zapoznać się z trzema kluczowymi poleceniami używanymi do edycji w programie QuickTime Pro: Trim Polecenie Trim (przycinanie) umożliwia odcięcie niechcianych części filmu na początku i końcu materiału. Aby to zrobić, należy przesunąć trójkąciki znajdujące się na dole osi w ten sposób, by wyznaczyły obszar filmu, który ma być zachowany (co widać na rysunku 4.1). Wybór polecenia Trim z menu rozwijanego Edit sprawi, że szary obszar pomiędzy trójkątami zostanie zachowany, a cała reszta usunięta. Add Większość aparatów umożliwia nagranie tylko kilku minut filmu naraz. Dlatego by połączyć te krótkie klipy w większą całość, należy wykorzystać polecenie Add (dołącz). 134 | Edycja Ł a t w a e d y c j a f i l m ó w n a g r a n y c h z a p o m o c ą a p a r a t u c y f r o w e g o SPOSÓB 39. Rysunek 4.1. Edycja w QuickTime Pro Cały proces przebiega podobnie jak podczas edycji dokumentu tekstowego. Najpierw należy oznaczyć pożądaną część materiału za pomocą dolnych trójkącików (rysunek 4.1), a następnie wybrać polecenie Copy w menu rozwijanym Edit. Potrzebny fragment zostanie skopiowany do pamięci podręcznej komputera. Następnie trzeba otworzyć klip, do którego chcemy dokleić skopiowany fragment. Trójkącik znajdujący się na górze osi należy przesunąć na koniec klipu, po czym wybrać polecenie Add z menu rozwijanego Edit. Plik znajdujący się w pamięci podręcznej będzie w ten sposób dodany do otwartego klipu, oczywiście razem z dźwiękiem. Make Movie Self-Contained Po połączeniu wszystkich kawałków w całość należy wybrać polecenie Save As w menu rozwijanym File. Trzeba będzie wybrać nazwę dla filmu, a także pamiętać o kliknięciu przycisku Make Movie Self-Contained. Polecenie to sprawi, że wszystkie warstwy zostaną połączone w jeden niezależny plik. Powyższe polecenia pozwalają na utworzenie filmu, który będzie można odtworzyć zarówno w systemie Windows, jak i Mac OS, niezależnie od tego, w jakim systemie powstał. Można go nagrać na płytę CD i podarować znajomym. Poniżej znajduje się lista wskazówek, które pomogą w zapewnieniu jak najlepszej jakości rejestrowanego materiału. · Wszystkie filmy powinny być nagrywane z tą samą prędkością — najlepiej 15 klatek na sekundę. Edycja | 135 Ł a t w a e d y c j a f i l m ó w n a g r a n y c h z a p o m o c ą a p a r a t u c y f r o w e g o SPOSÓB 40. · Należy stabilnie trzymać aparat i starać się nim nie obracać — większość modeli nie posiada możliwości zablokowania naświetlenia podczas nagrywania filmów. Może to prowadzić do zmian oświetlenia, do których aparat będzie próbował się dostroić. Efektem tego są denerwujące przeskoki światła. Aby tego uniknąć, należy skupić się na celu, nagrywać go przez 15 – 60 sekund i wcisnąć pauzę. Następnie należy przygotować kolejne ujęcie i zacząć od początku. · Nie należy korzystać z funkcji Automatic White Balance (automatyczny balans bieli) — może ona tworzyć niechciane zmiany kolorów w samym środku klipu. Należy zamiast tego wybrać jakieś inne ustawienia, na przykład Cloudy (zachmurzone) w celu zablokowania balansu bieli. · Najlepiej nagrywać z bliskiej odległości (jak widać na rysunku 4.1). Aparaty cyfrowe nagrywają najczęściej w rozdzielczości 320×240 pikseli, dlatego też nie można pozwolić sobie na zbyt duże oddalenie — widzowie mogą wtedy nie poznać nagrywanej osoby. · Należy uważać na mikrofon. Znajduje się on zazwyczaj w pobliżu palców — podczas nagrywania nie należy przykrywać go ani przesuwać po nim ręką. Po zapoznaniu się z tym sposobem pozostaje już tylko chwytać za aparat i kręcić film. Martin Scorsese powinien mieć się na baczności! Derrick Story S P O S Ó B 40. Tworzenie filmów w programie Windows Movie Maker Windows XP jest najbardziej przyjaznym dla multimediów systemem operacyjnym firmy Microsoft, a w jego skład wchodzi program do edycji plików wideo Windows Movie Maker. (Aby go uruchomić, należy wybrać Start/Programy/Akcesoria/Windows Movie Maker). Po- niższe wskazówki pomogą w ominięciu problemów, które mogą pojawić się podczas pracy z programem. Więcej wskazówek dotyczących pracy z multimediami w Windows XP można znaleźć w książce 100 sposobów na Windows XP PL, Helion, Gliwice 2004, której autorem jest Preston Galla. Poniższe wskazówki zostały zaczerpnięte właśnie z niej. Przechwytywanie filmów Windows Movie Maker umożliwia edycję filmów oraz dodawanie do nich efektów spe- cjalnych i napisów — wszystko jednak zaczyna się od prawidłowego przechwycenia materiału filmowego. Właśnie dlatego warto upewnić się, że proces ten zostanie prze- prowadzony jak najlepiej. 136 | Edycja T w o r z e n i e f i l m ó w w p r o g r a m i e W i n d o w s M o v i e M a k e r W c h o d z ą c y w s k ł a d s y s t e m u W i n d o w s X P p r o g r a m M o v i e M a k e r j e s t ś w i e t n y m n a r z ę d z i e m d o t w o r z e n i a w s z e l k i e g o r o d z a j u f i l m ó w . SPOSÓB 40. Przechwytywanie filmów w formacie analogowym. Posiadacze kamer lub kaset analo- gowych będą zmuszeni znaleźć sposób na zmianę tego sygnału na format cyfrowy [Sposób 37.]. Można użyć w tym celu karty do przechwytywania materiału filmowego (ang. video capture board) lub urządzenia podłączanego do portu USB lub FireWire. W przypadku wyboru karty do przechwytywania materiału filmowego należy upewnić się, że posiada ona sterowniki zgodne z Windows XP — w przeciwnym razie mogą pojawić się problemy. Zgodność sterowników z Windows XP można sprawdzić na stronie Windows Compatibi- lity List (czyli wykaz zgodności systemu Windows) www.microsoft.com/windows/catalog/. Posiadacze komputerów zaopatrzonych w port USB mogą importować filmy za pomocą DVD Express, Instant DVD 2.0 lub Instant DVD+DV (dostępne pod adresem http://www. adstech.com). Są to kombinacje sprzętu i programów — w celu importu filmu na dysk twardy należy podłączyć urządzenie analogowe do urządzenia USB Instant Video lub USB Instant DVD, a następnie połączyć je kablem USB z komputerem. (Podobnym pro- duktem jest Dazzle Digital Video Creator, szczegóły na jego temat znajdują się na stronie http://www.dazzle.com). W celu sprawdzenia rodzaju posiadanego portu USB należy odwołać się do dokumenta- cji technicznej. Posiadacze portu USB 1.1 nie będą mogli importować materiału wideo w wysokiej jakości — lepiej będzie, jeśli zainstalują kartę do przechwytywania materiału filmowego. Port USB 2.0 z kolei nie będzie sprawiał żadnych problemów. Komputer z łączem FireWire znakomicie nadaje się do importu filmów. Trzeba będzie jednak dokupić dodatkowy sprzęt o nazwie SCM Microsystems Dazzle Hollywood DV- Bridge. Następnie należy podłączyć do urządzenia Hollywood DV-Bridge kabel RCA lub S-Video, po czym wyprowadzić z niego kabel do portu FireWire w komputerze. Można je kupić w sklepach internetowych (np. http://www.buy.com). Pozyskiwanie materiału nie powinno sprawiać problemu, gdy już wszystkie urządzenia będą poprawnie podłączone. Trzeba uruchomić program Windows Movie Maker, włączyć kamerę lub konwerter wideo i wybrać Plik/Przechwyć obraz wideo. Przechwytywanie materiału cyfrowego. Posiadacze portu FireWire i kamer cyfrowych (lub internetowych) nie będą potrzebowali dodatkowego sprzętu do przechwytywania materiału filmowego. Urządzenia te posiadają zazwyczaj wbudowane porty FireWire (port ten może być określony też jako IEEE-1394 lub i.Link). Można też zainstalować specjalną kartę z portem FireWire, jeśli komputer nie jest w niego wyposażony. Przed kupnem karty należy jednak upewnić się, czy jest ona zgodna z Open Host Controller Interface (OHCI). Po podłączeniu kamery do portu FireWire i włączeniu jej system Windows zapyta, jaką aplikację uruchomić. Należy wybrać nagrywanie w programie Movie Maker. Edycja | 137 T w o r z e n i e f i l m ó w w p r o g r a m i e W i n d o w s M o v i e M a k e r SPOSÓB 40. Najlepsze ustawienia dla nagrywania materiału wideo Przed rozpoczęciem nagrywania należy nazwać plik wideo oraz wybrać miejsce, gdzie zostanie on zapisany. Domyślną lokalizacją w Windows jest katalog Moje wideo. Następ- nie trzeba będzie wybrać sposób nagrania materiału w Movie Maker. Użytkownik dostanie możliwość wyboru sposobu konwersji na format cyfrowy, co wi- dać na rysunku 4.2. Przedstawione opcje pozwalają na zmianę ustawień wideo, a wybór odpowiedniej opcji jest prawdopodobnie jedną z najważniejszych decyzji w czasie two- rzenia filmu. Rysunek 4.2. Opcje nagrywania wideo w Windows Movie Maker Proszę zwrócić uwagę na menu rozwijane przy opcji Inne ustawienia, widoczne na ry- sunku 4.2. Staje się ono aktywne po zaznaczeniu tej opcji i można wybrać w nim jakość tworzonego filmu (jest to bardzo ważne). Wybór opcji zależy od źródła, z jakiego po- chodzi materiał — na przykład kamery cyfrowe umożliwiają nagrywanie w lepszej jakości, dlatego ich posiadacze będą mieli więcej dostępnych opcji. Program Movie Maker za- wiera zestaw gotowych ustawień, a wśród nich znajdują się trzy podstawowe: DV-AVI (PAL), Wideo o wysokiej jakości (PAL) oraz Wideo dla sieci szerokopasmowych (512 kb/s). Po wybraniu profilu Movie Maker wyświetli dane na temat dostępnego czasu nagrywania (obliczenia oparte są na wolnej przestrzeni dyskowej oraz właściwościach wybranego profilu). Przykładowo, ustawienie DV-AVI może zapewnić 193 godziny nagrywania, ale już ustawienie Wideo dla sieci szerokopasmowych pozwoli uzyskać 1630 godzin. 138 | Edycja T w o r z e n i e f i l m ó w w p r o g r a m i e W i n d o w s M o v i e M a k e r SPOSÓB 40. Powyższe ustawienia nie są jedynymi, które można wybrać. Istnieje naprawdę duży wybór profili pasujących do określonych potrzeb — na przykład publikowania filmów w sieci, odtwarzania domowego lub na urządzeniu przenośnym. Profile można wybrać z menu rozwijanego Inne ustawienia, widocznego na rysunku 4.3. Są to gotowe ustawienia, zaprojektowane do pracy w określonych warunkach. Przykła- dowo, w celu nagrania filmu, który ma być umieszczony w sieci, najlepiej wybrać profil Wideo dla sieci szerokopasmowych. Z kolei Wideo dla urządzeń Pocket PC nadaje się do pracy z kolorowymi urządzeniami PDA. Osoby, które chcą odtwarzać filmy na ekranie telewi- zora, powinny wybrać profil DV-AVI. Rysunek 4.3. Wybór dodatkowych gotowych profili Po wybraniu profilu pojawią się informacje o rozdzielczości i szybkości wyświetlania kla- tek. Poniżej znajduje się wyjaśnienie znaczenia tych danych: Typ pliku Format tworzonego pliku. Niektóre formaty mogą być odtwarzane jedynie za pomocą określonych odtwarzaczy (np. Windows Media Player). Szybkość transmisji bitów Szybkość transmisji bitów nagrywanego filmu — im większa szybkość, tym lepsza jakość. Edycja | 139 T w o r z e n i e f i l m ó w w p r o g r a m i e W i n d o w s M o v i e M a k e r SPOSÓB 40. Rozmiar wyświetlania Rozmiar filmu w pikselach, na przykład 740×480 lub 320×240. Klatek na sekundę Liczba klatek odtwarzanych w jednej sekundzie. Płynny film wymaga 25 klatek (wysoka jakość). Jakość średnia lub niska wymaga 15 klatek na sekundę. Ustawienia każdego profilu można znaleźć w tabeli 4.1. Tabela 4.1. Ustawienia profilów programu Media Player Profil Rozmiar wyświetlania Szybkość transmisji bitów Ilość klatek na sekundę Rozmiar na dysku na każdą minutę materiału Wideo dla urządzeń Pocket PC (218 kb/s) 208×160 pikseli 218,2 kilobitów na sekundę (kb/s) Wideo dla urządzeń Pocket PC (143 kb/s) Wideo dla urządzeń Pocket PC (pełny ekran 218 kb/s) 208×160 pikseli 143,3 kb/s 320×240 pikseli 218 kb/s Wideo o wysokiej jakości (duże) 640×480 pikseli Różnie Wideo o wysokiej jakości (małe) 320×240 pikseli Różnie Wideo do odtwarzania lokalnego (2,1 Mb/s) Wideo do odtwarzania lokalnego (1,5 Mb/s) 640×480 pikseli 2,1 Mb/s 640×480 pikseli 1,5 Mb/s Wideo dla sieci LAN (1 Mb/s) 640×480 pikseli 1 Mb/s Wideo dla sieci LAN (768 kb/s) 640×480 pikseli 768 Kb/s Wideo dla sieci szerokopasmowych (512 kb/s) Wideo dla sieci szerokopasmowych (340 kb/s) Wideo dla sieci szerokopasmowych (150 kb/s) 320×240 pikseli 512 Kb/s 320×240 pikseli 340 Kb/s 320×240 pikseli 150 Kb/s Wideo dla ISDN (48 kb/s) 160×120 pikseli 48 Kb/s Wideo dla dostępu przez modem (38 kb/s) 160×120 pikseli 38 Kb/s DV-AVI PAL 720×576 pikseli 25,0 Mb/s Wideo o wysokiej jakości (PAL) 720×576 pikseli różnie Wideo do odtwarzania lokalnego (2,1 Mb/s PAL) Wideo do odtwarzania lokalnego (1,5 Mb/s PAL) 720×576 pikseli 2,1 Mb/s 720×576 pikseli 1,5Mb/s 20 8 15 25 25 25 25 25 25 25 25 15 15 15 25 25 25 25 140 | Edycja 1 MB 1 MB 1 MB Różnie Różnie 14 MB 10 MB 7 MB 5 MB 3 MB 2 MB 1 MB 351 kB 278 kB 178 MB Różnie 14 MB 10 MB T w o r z e n i e f i l m ó w w p r o g r a m i e W i n d o w s M o v i e M a k e r SPOSÓB 40. Metody przechwytywania Kolejną rzeczą, którą trzeba zrobić, jest wybór sposobu przechwycenia zawartości kasety. W razie wyboru przechwycenia całej zawartości program Movie Maker przewinie kasetę do początku (jeśli używasz DV) i zaimportuje materiał automatycznie. Jeśli chcesz prze- chwycić tylko część zawartości kasety, przewiń ją do odpowiedniego miejsca. Istnieje moż- liwość przechwycenia kilku urywków materiału naraz, bez konieczności oddzielnego na- zywania ich i wybierania od nowa profilu. Rysunek 4.4 przedstawia okno dialogowe służące do przechwytywania materiału — ustawione jest na przechwycenie całej zawartości kasety, która znajduje się wewnątrz kamery. Rysunek 4.4. Do wyboru cała kaseta lub tylko jej część Podczas gdy Movie Maker dokonuje przechwytywania, można oglądać ten materiał. Jest to przydatna opcja, ponieważ pozwala upewnić się, że przechwytywany materiał to właśnie ten, który jest potrzebny. Po dokonaniu wyboru należy kliknąć Dalej, a program Movie Maker rozpocznie przechwytywanie. Tworzenie własnych DVD Osoby, które wykorzystują program Movie Maker do kopiowania własnych filmów i na- grywania ich na DVD [Sposób 79.], powinny przyjrzeć się poniższym wskazówkom: · Standard USB 1.0 jest zbyt wolny i nie nadaje się do łączenia kamer (i innych urządzeń wideo) z komputerami. Przepustowość równa 11 Mb/s nie pozwala na przechwytywanie filmów o wysokiej jakości, które przy 25 klatkach na sekundę (PAL), głębi kolorów 24 bity i rozdzielczości 640×480 wymagają co najmniej 210 Mb/s. Do tego celu nadają się USB 2.0 (480 Mb/s) i FireWire (400 Mb/s). Edycja | 141 T w o r z e n i e f i l m ó w w p r o g r a m i e W i n d o w s M o v i e M a k e r SPOSÓB 41. · Przed rozpoczęciem tworzenia filmów z myślą o DVD należy upewnić się, że posiadany dysk jest wystarczająco pojemny. Zanim film zostanie nagrany na płytę DVD, będzie przechowywany tymczasowo na dysku twardym, a to może wymagać kilku wolnych gigabajtów. · Przed rozpoczęciem nagrywania płyt DVD warto zdefragmentować dysk twardy. Osoby, które posiadają dodatkowy dysk, powinny wykorzystać go zamiast dysku głównego. Niezależnie od szybkości posiadanego procesora, warto też wyłączyć wszystkie programy działające w tle. · Nagrywając materiał o wysokiej jakości, należy pamiętać, że na jednej płycie DVD zmieści się go około 60 minut. Przy niższej jakości (niższej transmisji bitów) można zmieścić na jednej płycie około dwóch godzin materiału. Trzeba jednak wiedzieć, że DVD o niższej transmisji bitów może nie być zgodny z niektórymi domowymi odtwarzaczami DVD (napędy DVD w komputerach będą odtwarzać taką płytę bez problemów). · Nie istnieje pojedynczy standard nagrywania DVD, dlatego nie wszystkie nagrane płyty będą działać z domowymi odtwarzaczami DVD. Ogólnie rzecz biorąc, większość odtwarzaczy domowych DVD poradzi sobie z dyskami DVD-R, ale kłopoty mogą pojawić się przy DVD-RW i DVD+RW. Informacje producentów nie zawsze są wiarygodne, ale i tak warto sprawdzić ich strony internetowe, by dowiedzieć się więcej. · Nagrywanie godzinnego materiału na płytę DVD może potrwać nawet dwie godziny (zależnie od procesora i szybkości napędu), dlatego warto o tym pamiętać znacznie wcześniej. Warto zobaczyć też: · Osoby, które chcą wypróbować coś innego niż Windows Movie Maker, powinny dać szansę oprogramowaniu firmy Ulead Software (Ulead Studio, Ulead DVD Movie Factory, Ulead DVD Workshop). Są to rozbudowane narzędzia do edycji, pozwalające na dodawanie przejść, efektów specjalnych i tworzenie menu. Programy te posiadają biblioteki teł, gotowych wyglądów i muzyki, którą można dodawać do filmów. Umożliwiają także nagrywanie płyt DVD, VCD, SVCD i potrafią zapisywać pliki w wielu formatach. Jest to oprogramowanie shareware, więc można wypróbować je za darmo — jeśli programy się spodobają, trzeba będzie zapłacić. Więcej szczegółów można znaleźć pod adresem http://www.ulead.com. Preston Galla S P O S Ó B 41. Tworzenie filmów w programie iMovie Osoby, które kupią komputer marki Macintosh, znajdą program iMovie HD w katalogu Applications. Posiadacze starszych modeli tych komputerów lub poprzednich wersji iMovie mogą nabyć aktualny program w pakiecie iLife. Oprócz iMovie HD pakiet ten zawiera 142 | Edycja T w o r z e n i e f i l m ó w w p r o g r a m i e i M o v i e P r o g r a m d o e d y c j i w i d e o i M o v i e d o ł ą c z o n y j e s t d o k a ż d e g o k o m p u t e r a f i r m y A p p l e SPOSÓB 41. też iDVD (nagrywanie DVD), Garage-Band (nagrywanie muzyki), iTunes (zarządzanie plikami muzycznymi) oraz iPhoto (zarządzanie obrazami cyfrowymi). Użytkownicy iMovie mogą za jego pomocą edytować pliki wideo, a następnie rozpro- wadzać je na kasetach, w sieci [Sposób 82.], poprzez pocztę elektroniczną, a nawet telefo- ny komórkowe [Sposób 89.]. Najpierw należy jednak przegrać filmy na dysk twardy. Im- port plików można przeprowadzić za pomocą USB, IEEE-1394 (FireWire, i.LINK) lub bezpośrednio z kamery iSight. Przenoszenie plików wideo Przeniesienie plików z kamery do komputera wymaga połączenia obu urządzeń odpo- wiednim kablem. Połączenie kablem USB pozwala na przeciągnięcie plików z folderu kamery (która na pulpicie przedstawiona jest jak dysk twardy) do okna iMovie. Można też przegrać pliki bezpośrednio na dysk, a dopiero potem importować je do iMovie. Osoby używające kamer DV, HDV lub iSight powinny do importu wykorzystać kabel FireWire i specjalny proces importujący, który jest składnikiem programu iMovie. Po pod- łączeniu kamery należy uruchomić iMovie HD, nazwać projekt i przełączyć program w tryb kamery (ang. Camera mode) (przyciskiem znajdującym się dokładnie pod oknem służącym do odtwarzania filmów). Na rysunku 4.5 widać interfejs programu iMovie z zakreślonym przyciskiem Camera mode. Rysunek 4.5. Przycisk Camera mode w programie iMovie Edycja | 143 T w o r z e n i e f i l m ó w w p r o g r a m i e i M o v i e SPOSÓB 41. Przed przegraniem zawartości całej kasety należy upewnić się, że jest ona przewinięta do początku. Przewinąć kasetę można bezpośrednio za pomocą odpowiedniego przyci- sku kamery lub naciskając przycisk Rewind w oknie programu iMovie. W celu rozpoczęcia transferu plików należy kliknąć przycisk Import. Wraz z rozpoczęciem procesu w oknie powyżej przycisku Import zostanie wyświetlony przegrywany film. Program iMovie automatycznie podzieli materiał na oddzielne klipy za pomocą procesu Automatic Scene Detection (automatyczne wykrywanie scen). Utworzone w ten sposób klipy pojawią się po prawej stronie okna iMovie, w zakładce Clips (co widać na rysunku 4.6). Rysunek 4.6. Klipy gotowe do edycji Automatyczne tworzenie filmów Program iMovie HD posiada dwie funkcje, które automatycznie umieszczają klipy na listwie czasowej. Pierwsza z nich robi to podczas przegrywania materiału filmowego. W celu uruchomienia tej funkcji należy wybrać iMovie HD/Preferences/Import/Movie Timeline. Druga funkcja to Magic iMovie — oprócz umieszczenia klipów na listwie czasowej, doda przejścia między scenami, a także ścieżkę dźwiękową. W razie potrzeby iMovie może również samodzielnie stworzyć DVD. Utworzona automatycznie listwa czasu może być oczywiście modyfikowana przez użytkownika. Omawiane powyżej funkcje pozwalają na szybkie rozpoczęcie pracy nad projektem. 144 | Edycja T w o r z e n i e f i l m ó w w p r o g r a m i e i M o v i e SPOSÓB 41. Edycja filmu W celu rozpoczęcia edycji należy zmienić tryb Camera na Cutting (cięcie; jest to drugie ustawienie przycisku Camera mode) — można będzie wtedy pracować na listwie czaso- wej. W celu przeniesienia klipu na listwę czasową wystarczy przeciągnąć go tam z za- kładki Clips. Długość klipu można modyfikować, przycinając, wklejając lub dzieląc go. Edycja umożliwia dodawanie przejść i efektów dźwiękowych, tworzenie napisów, a nawet efektów specjalnych. Dostęp do tych opcji uzyskuje się za pomocą przycisków znajdują- cych się pod oknem Clips. Clips Zapewnia dostęp do klipów importowanych przez iMovie. Photos Zapewnia dostęp do obrazów z biblioteki programu iPhoto. Pozwala też dodać efekt Ken Burns do zdjęć umieszczonych na listwie czasowej. Efekt ten wykonuje przesunięcie i zbliżenie względem zdjęcia, symulując w ten sposób ruch. Audio Wykaz dźwięku dołączonego do programu iMovie (na przykład efekty dźwiękowe); pokazuje też pliki dźwiękowe i muzyczne z biblioteki iTunes. Titles Umożliwia dodanie do filmu napisów — od tak prostych, jak podpisy pod wideoklipami, po odbijające się od krawędzi ekranu, obracające się trójwymiarowe litery. Trans Wyświetla listę dostępnych przejść (ang. Transitions), które można wstawić pomiędzy klipy znajdujące się na osi czasu. Effects Efekty, takie jak Aged Film (stary film), Fog (mgła) czy Letterbox (obraz panoramiczny), umożliwiają zmianę wyglądu materiału filmowego. iDVD Programy iMovie i iDVD są dobrze zintegrowane, co pozwala na tworzenie rozdziałów (Chapters) na płycie DVD bezpośrednio z programu iMovie. Ponadto kliknięcie jednego przycisku umożliwia stworzenie nowego projektu w programie iDVD. Zawartość okna Clips będzie się zmieniać w zależności od wybranego przycisku. Na ry- sunku 4.7 widać okno Effects po dodaniu efektu Aged Film do klipu znajdującego się na listwie czasowej. Edycja | 145 T w o r z e n i e f i l m ó w w p r o g r a m i e i M o v i e SPOSÓB 41. Rysunek 4.7. Okno Effects Nagrywanie płyt DVD Programy iMovie i iDVD są bardzo dobrze zintegrowane. Nagranie płyty, którą można oglądać na dowolnym odtwarzaczu DVD, jest niezwykle proste — zarówno z poziomu programu iMovie, jak i iDVD. W celu nagrania płyty w programie iMovie należy kliknąć przycisk iDVD, a następnie Create iDVD Project. Na rysunku 4.8 widać proces tworzenia projektu DVD w programie iMovie. Po utworzeniu projektu iDVD należy go jeszcze odpowiednio skonfigurować [Sposób 79.]. Gdy projekt będzie gotowy, pozostaje już tylko włożyć do nagrywarki płytę DVD, klik- nąć przycisk Burn w oknie iDVD i czekać na zakończenie nagrywania. Rozwiązania konkurencyjne dla iMovie iMovie jest naprawdę świetnym i bogatym w opcje programem do edycji, ale ma też swoje ograniczenia. Jeśli okaże się, że zniechęcą one użytkownika do pracy, można za- stanowić się nad wyborem innych aplikacji. Godnymi polecenia programami są Final Cut Express firmy Apple (http://www.apple.com/finalcutexpress/) i Xpress DV firmy Avid (http:// www.avid.com/products/xpressdv/). Firma Avid ma w swojej ofercie także darmową, ale bar- dziej ograniczoną wersję swego programu o nazwie Avid FreeDV (http://www.avid.com/freedv/). 146 | Edycja T w o r z e n i e f i l m ó w w p r o g r a m i e i M o v i e SPOSÓB 42. Rysunek 4.8. Tworzenie projektu DVD w programie iMovie Wyżej wymienione programy są „lżejszymi” wersjami oprogramowania używanego na co dzień przez zawodowców w przemyśle telewizyjnym i filmowym. S P O S Ó B 42. Zmiana orientacji kadru z poziomej na pionową Osoby nagrywające filmy za pomocą kamery cyfrowej na pewno nie chciałyby, aby ich dzieła były bardziej ograniczone niż zwykłe zdjęcia. Gdyby ktoś powiedział mi, że już do końca życia muszę nagrywać filmy w poziomie, kazałbym mu wsadzić swoją kartę pamięci „wiadomo gdzie”. Problemem, z którym nagrywający spotykają się dość często, jest fakt, że filmy nagrywane kamerą ustawioną w pozycji pionowej, po przegraniu na dysk twardy, są odtwarzane w poziomie. A jak wiadomo, 9 z 10 kręgarzy zaleca, by nie wykręcać szyi podczas oglą- dania filmów. Poniższe wskazówki należy stosować ze względu na zdrowie publiczności. Edycja | 147 Z m i a n a o r i e n t a c j i k a d r u z p o z i o m e j n a p i o n o w ą N i e j e s t w c a l e p o w i e d z i a n e , ż e f i l m y t r z e b a n a g r y w a ć k a m e r ą u s t a w i o n ą w p o z y c j i p o z i o m e j . T a k j a k w p r z y p a d k u z d j ę ć , d o b r z e j e s t c z a s e m o b r ó c i ć k a m e r ę p o d c z a s n a g r y w a n i a . K ł o p o t y m o g ą s i ę j e d n a k p o j a w i ć p o p r z e g r a n i u m a t e r i a ł u n a d y s k t w a r d y k o m p u t e r a — o d t w a r z a n e f i l m y b ę d ą o b r ó c o n e w n i e w ł a ś c i w ą s t r o n ę ! P o n i ż e j m o ż n a z n a l e ź ć s p o s o b y n a r o z w i ą z a n i e t e g o p r o b l e m u . SPOSÓB 42. Obracanie obrazu Przegrany na dysk twardy film należy otworzyć za pomocą programu QuickTime Pro — uniwersalnego narzędzia do odtwarzania i edycji. Osoby, które jeszcze nie zakupiły wersji Pro programu QuickTime (http://www.apple.com/quicktime/buy), powinny to zrobić jak najszybciej — szczerze polecam tę aplikację. W menu rozwijanym Movie należy wybrać Get Movie Properties. Jest to jedna z najbardziej zaawansowanych opcji QuickTime Pro. U góry tego okna znajdują się dwa menu roz- wijane. W lewym z nich należy wybrać Video Track (ścieżka wideo), a w prawym Size (rozmiar) — widać to na rysunku 4.9. Rysunek 4.9. Wybór opcji w oknie dialogowym Movie Properties programu QuickTime Wraz ze zmianą opcji zmienia się też zawartość okna dialogowego. W tym przypadku dostępne stają się strzałki służące do rotacji, znajdujące się w prawym dolnym rogu. Należy wybrać strzałkę, która obróci film w pożądaną stronę (rysunek 4.10) — w tym momencie film powinien być już ustawiony w odpowiedni sposób. 148 | Edycja Z m i a n a o r i e n t a c j i k a d r u z p o z i o m e j n a p i o n o w ą SPOSÓB 42. Rysunek 4.10. Obracanie filmu za pomocą narzędzi dostępnych w oknie dialogowym Movie Properties programu QuickTime Można teraz rozpocząć edycję, przycinanie i łączenie klipów. Należy je wszystkie jedna- kowo obrócić — w przeciwnym razie można uzyskać całkiem nieoczekiwane efekty. Edycja pionowych filmów Systemy do edycji spodziewają się zazwyczaj „normalnych”, poziomych filmów, dlatego też należy odpowiednio skonfigurować ustawienia programu. Na szczęście nie jest to zbyt trudne, gdyż wystarczy zamienić wartości wysokości i szerokości filmu. Ustawienia listwy czasowej. Edycja pionowego materiału filmowego wymaga utworzenia nowego projektu i dokonania odpowiednich zmian ustawień listwy czasowej. Na przykład dla formatu DV należy zmienić szerokość (ang. width) i wysokość (ang. height) z 720×576 (720×480 dla NTSC) na 576×720 (480×720 dla NTSC). W tym celu należy wybrać nastę- pujące polecenia: Final Cut Sequence/Settings/General Premiere Preferences/General/Editing Mode/Video for Windows Edycja | 149 Z m i a n a o r i e n t a c j i k a d r u z p o z i o m e j n a p i o n o w ą SPOSÓB 42. W przypadku, gdy program do edycji nie pozwala na zmianę ustawień listwy czasowej (i pozostaje praca z rozdzielczością na przykład 720×480), istnieje możliwość poddania materiału normalnej edycji, a potem wyeksportowania go do programu QuickTime. Można wtedy obrócić cały, ukończony już projekt. Po skonfigurowaniu projektu w taki sposób, by mógł współpracować z pionowym ma- teriałem filmowym, należy też dostosować sam materiał. Importowanie materiału filmowego. Ani kamera, ani program do edycji nie będą potra- fiły rozpoznać pionowo nakręconego materiału. Dlatego bardzo ważne jest, by obrócić film o 90 stopni. Jeśli film został przegrany na dysk twardy komputera, a następnie obró- cony, wystarczy już tylko zaimportować go do programu edycyjnego. Edycja przebiega tak samo jak zazwyczaj — to, czy materiał został importowany w po- prawny sposób, można będzie zauważyć w momencie przeniesienia go na oś czasu. Na ry- sunku 4.11 widać pionowy obraz zaimportowany do systemu przed wykonaniem obrotu. Rysunek 4.12 przedstawia ten sam obraz po wykonaniu rotacji. Rysunek 4.11. Pionowy materiał, zaraz po imporcie 150 | Edycja Z m i a n a o r i e n t a c j i k a d r u z p o z i o m e j n a p i o n o w ą SPOSÓB 43. Rysunek 4.12. Obrócony materiał Jest coś naprawdę niezwykłego w filmie, w którym klatki ustawione są pionowo. Warto to wypróbować, gdy tylko nadarzy się odpowiednia okazja. Warto zobaczyć · Simple Rotate (http://www.imovieplugins.com/plugs/simplerot.html) jest tanim modułem rozszerzającym typu shareware dla programu iMovie. Derrick Story S P O S Ó B 43. Tworzenie kasety „submaster” przeznaczonej do edycji Zarówno podczas pracy nad dużymi, jak i małymi projektami zmiany są nieuniknione. Wraz ze wzrostem liczby zmian dokonanych podczas edycji, wzrasta też poczucie zagu- bienia osoby edytującej. Jest to odczuwalne zwłaszcza wtedy, gdy zmiany wprowadzane Edycja | 151 T w o r z e n i e k a s e t y „ s u b m a s t e r ” p r z e z n a c z o n e j d o e d y c j i P o d c z a s e d y c j i d o ś ć c z ę s t o m a m y d o c z y n i e n i a z e z b y t w i e l k ą i l o ś c i ą m a t e r i a ł u l u b d o k o n a n y c h z m i a n , c o u t r u d n i a o r i e n t a c j ę w p r o j e k c i e . U t w o r z e n i e t z w . k a s e t y „ s u b m a s t e r ” m o ż e p o m ó c w r o z w i ą z a n i u t e g o p r o b l e m u . SPOSÓB 43. są z polecenia osób trzecich, na przykład reżyserów lub producentów. Kaseta submaster rozwiązuje problem ogromnej liczby kaset, które mogą pojawić się w czasie realizacji projektu. Używając kaset submaster, można się łatwo pogubić. Aby tego uniknąć, należy pamiętać o dobrej organizacji pracy i posiadaniu efektywnego systemu numerowania kaset [Sposób 3.]. Kaseta submaster sprawdza się doskonale podczas pracy z dużą ilością materiału filmowe- go. Można utworzyć oś czasu i przejrzeć ją w poszukiwaniu tzw. selects (tj. materiału, którego z pewnością chcielibyśmy użyć). Nie należy składać tego materiału w jakąś sen- sowną całość, ale raczej zebrać to, co może być użyte w ostatecznej wersji osi czasu. Można utworzyć tzw. select reel (kasetę tylko z tym materiałem, który chcemy wykorzystać), konwertując na format cyfrowy tylko pożądany materiał. Konwertując tylko potrzebny materiał, można znacznie wcześniej ukończyć proces opisywania materiału [Sposób 5.]. Kiedy już listwa czasowa zapełni się materiałem do tego stopnia, że cała taśma będzie wypełniona, można zacząć nagrywanie kasety submaster. Po zakończeniu nagrywania można utworzyć nową listwę czasową i kontynuować proces wyboru materiału. Nie należy usuwać tych listew czasowych, by w przyszłości można było sprawdzić, skąd pochodzi nagrany materiał. Tworzenie kasety submaster Kasetę submaster tworzy się tak samo jak kasetę główną (ang. master tape). Po ułożeniu klipów na listwie czasowej należy po prostu nagrać wszystko na kasetę. Jeśli podczas konwersji materiału na format cyfrowy użyto kompresji, na przykład za pomocą OfflineRT w programie Final Cut, lub 15:1 w Avid, utworzenie kasety submaster będzie niemożliwe. Aby można było poprawnie przeprowadzić omawiany proces, nagrywany materiał nie może być skompresowany. Avid Clip/Digital Cut Final Cut File/Print to Video… Movie Maker Plik /Zapisz plik filmowy... Premiere File/Export/Export to Tape iMovie File/Share/Videocamera/przycisk Share 152 | Edycja T w o r z e n i e k a s e t y „ s u b m a s t e r ” p r z e z n a c z o n e j d o e d y c j i SPOSÓB 43. Otrzymana kaseta będzie bardzo pomocna podczas procesu edycji. Warto też zachować projekt związany z kasetą. Oznacza to zapisanie projektu edycyjnego zaraz po nagraniu kasety. Jeśli chcesz pracować nad projektem po nagraniu kasety, powinieneś to robić dopiero po zapisaniu go — w przeciwnym razie możesz stracić wszelkie odniesienia, które mogą być przydatne w przyszłości. Jest to uniwersalna zasada, obowiązująca nie tylko dla oma- wianych powyżej procesów. Wykorzystanie kasety submaster Użycie kasety submaster nie różni się zasadniczo od korzystania z kasety głównej. Moż- na powiedzieć, że w praktyce kaseta submaster przejmuje funkcje kasety głównej. Jej cechą charakterystyczną jest to, że znajduje się na niej materiał pochodzący z wielu kaset głównych. Podczas pracy z kasetą submaster ważna jest możliwość odróżnienia jej od innych kaset — używany system numeracji powinien to umożliwiać. Zwykły numer w stylu PWCut1, czyli Peter’s Wedding Cut #1 (wesele Piotra, ujęcie nr 1), powinien wystarczyć. Rysunek 4.13 przedstawia listwę czasową wykorzystującą kasetę submaster. Rysunek 4.13. Kaseta submaster PWCut1 umieszczona na listwie czasowej W przypadku, gdy kaseta submaster została utworzona na podstawie edytowanego pro- jektu, można sporządzić nową listwę czasową, przekonwertować kasetę submaster na format cyfrowy i rozpocząć nad nią pracę. Pozwoli to na uporządkowanie listwy czaso- wej oraz zwiększenie wydajności pracy komputera. Komputer będzie działał szybciej, ponieważ dysk twardy nie będzie musiał „przeskakiwać” pomiędzy wieloma odtwarza- nymi plikami. Edycja | 153 T w o r z e n i e k a s e t y „ s u b m a s t e r ” p r z e z n a c z o n e j d o e d y c j i SPOSÓB 44. W S P O S Ó B 44. Wykorzystanie telewizora w celu uniknięcia przykrych niespodzianek W celu tworzenia obrazu na ekranie odbiornik telewizyjny stosuje przeplot (ang. interlacing). Każda klatka materiału filmowego złożona jest wtedy z dwóch pól (półobrazów): gór- nego (składającego się z nieparzystych linii obrazu) i dolnego (składającego się z parzy- stych linii obrazu). Pola te są wyświetlane na ekranie na przemian — najpierw wyświe- tlane jest jedno, a potem drugie, tworząc tym samym klatkę filmu. Tak więc, jeśli telewizor wyświetla 25 klatek na sekundę, to równa się to 50 polom na sekundę. Wszystkie formaty DV wyświetlają najpierw dolne pole. Monitory komputerowe do wyświetlenia obrazu wykorzystują skanowanie progresywne (ang. progressive scanning) o różnych częstotliwościach. Proces ten rysuje obraz na ekranie za jednym razem. Istniejąca pomiędzy monitorami a telewizorami różnica powoduje, że to, co widać na jednym z urządzeń, może wyglądać inaczej na drugim. Podłączenie telewi- zora do systemu edycyjnego pozwoli uniknąć niespodziewanych efektów po zakończe- niu pracy. Rysunek 4.14 przedstawia obraz, w którym każde pole pochodzi z innej klatki. Rysunek 4.14. Dwa pola pochodzące z dwóch klatek — efektem jest dziwnie wyglądający obraz 154 | Edycja y k o r z y s t a n i e t e l e w i z o r a w c e l u u n i k n i ę c i a p r z y k r y c h n i e s p o d z i a n e k M o n i t o r k o m p u t e r a n i e d z i a ł a d o k o ń c a n a t y c h s a m y c h z a s a d a c h , c o t e l e w i z o r . E d y t o w a n y n a m o n i t o r z e o b r a z m o ż e b y ć ź r ó d ł e m n i e s p o d z i a n e k p o w y ś w i e t l e n i u g o n a e k r a n i e t e l e w i z o r a . SPOSÓB 44. Po podłączeniu kamery do systemu edycyjnego można zauważyć, że materiał filmowy wyświetlany jest na jej matrycy LCD. Większość wyświetlaczy LCD nie przeplata obrazu, dlatego jeśli chcesz nimi zastąpić telewizor, musisz upewnić się, że posiadany wyświetlacz korzysta z przeplotu. Połączenie całego systemu wymaga podpięcia kamery do systemu edycyjnego za pomocą kabla IEEE-1394 (znanego też jako FireWire lub i.LINK). Z kamery należy przeprowa- dzić kabel wideo do telewizora — dokładnie tak, jak robi się to przed odtwarzaniem fil- mów bezpośrednio z kamery. Mogą do tego przydać się kable RCA lub inne, dołączone przez producenta kamery. Przykładowo, do przesyłu sygnału audio i wideo kamera Pa- nasonic PV-GS120 wykorzystuje kabel mini-AV, a kamera Canon XL2 umożliwia użycie złączy BNC, S-Video i RCA. Po połączeniu całego systemu sygnał audio i wideo powinien być przesyłany w nastę- pujący sposób: · z systemu edycyjnego do kamery (gdzie jest konwertowany z formatu cyfrowego na analogowy), · z kamery do telewizora. Rysunek 4.15 przedstawia połączenia wymagane do odbioru materiału filmowego na ekra- nie zewnętrznego telewizora. Rysunek 4.15. Połączenia między komputerem i kamerą oraz kamerą i telewizorem Można teraz włączyć system do edycji, kamerę i telewizor (zakład energetyczny powi- nien wysłać na tę okazję list z podziękowaniami, ale oczywiście tego nie zrobi). System do edycji musi być odpowiednio skonfigurowany, by mógł wysłać sygnał wideo do telewizora: Avid Konfiguruje się automatycznie do współpracy z zewnętrznymi urządzeniami. Final Cut View/External Video/All Frames Edycja | 155 W y k o r z y s t a n i e t e l e w i z o r a w c e l u u n i k n i ę c i a p r z y k r y c h n i e s p o d z i a n e k SPOSÓB 45. Premiere Project/Project Settings/General/przycisk Playback Settings…/Video Playback/Play Video on DV Hardware iMovie iMovie HD/Preferences/Playback/Play DV project video through to DV camera Opracowywany materiał pojawi się na ekranie telewizora, gdy tylko wszystko zostanie poprawnie skonfigurowane. Może się zdarzyć, że dźwięk i obraz nie będą zsynchronizowane. Będzie to powodowane prawdopodobnie tym, że obraz wyświetlany jest na ekranie telewizora, a dźwięk odtwa- rza komputer. Sygnał wysyłany z systemu do edycji przechodzi na swej drodze przez różne kable i urządzenia (na przykład kamerę) i kiedy dotrze na ekran telewizora, może już powstać małe opóźnienie względem dźwięku odtwarzanego bezpośrednio na kom- puterze. Brak synchronizacji powodowany jest więc wykorzystaniem różnych źródeł dźwię- ku i obrazu. Rozwiązaniem tego problemu jest monitorowanie zarówno dźwięku, jak i obrazu na jednym urządzeniu. Tak więc, jeśli używasz telewizora, upewnij się, że to właśnie z niego dobiega dźwięk. Może to wymagać konfiguracji programu do edycji w taki sposób, by oprócz sygnału wideo, wysyłał też sygnał audio. Praca z zewnętrznym odbiornikiem telewizyjnym zapewnia kilka dodatkowych korzyści poza możliwością uniknięcia nieprawidłowego przeplotu. Po pierwsze, telewizor wy- świetla tylko obraz wideo, więc będzie on prawdopodobnie większy niż na ekranie komputera. Po drugie, podczas pracy w grupie nie będzie konieczności spoglądania komuś przez ramię na monitor. Dodatkowo, możliwość oglądania swego filmu na ekra- nie telewizora może być bardzo satysfakcjonująca, nawet jeśli jest to oznaka narcyzmu. S P O S Ó B 45. Przekształcenie pliku z podpisami nałożonymi na obraz w scenariusz W przemyśle filmowym sprzedaż projektu wiąże się często z koniecznością oddania w ręce kupującego scenariusza z informacjami dotyczącymi rozplanowania czasowego wyda- rzeń (scenariusz ten nosi nazwę skryptu emisyjnego (As Broadcast Script) w przemyśle te- lewizyjnym). Jednakże twórcy programów dokumentalnych lub reality-show mogą nie posiadać scenariusza. Utworzenie takiego scenariusza jest zajęciem bardzo czasochłonnym — wymaga wysłu- chania całego materiału audio i dokładnego zapisania go. Osoba zajmująca się transkrypcją często zmuszona jest do wielokrotnego wsłuchiwania się w jeden fragment, w celu wy- chwycenia wszystkich szczegółów. 156 | Edycja P r z e k s z t a ł c e n i e p l i k u z p o d p i s a m i n a ł o ż o n y m i n a o b r a z w s c e n a r i u s z O s o b y , k t ó r e w s w o i m p r o j e k c i e u ż y ł y m e t o d y c l o s e d c a p t i o n ( n a k ł a d a n i a n a p i s ó w n a k l a t k i o b r a z u ) , w c e l u u z y s k a n i a c z y t e l n e g o s c e n a r i u s z a m o g ą w y k o r z y s t a ć j ę z y k p r o g r a m o w a n i a P e r l . SPOSÓB 45. Można jednak wykorzystać pliki z napisami typu closed caption2, które tworzone są ze względu na wymagania rządowe. Poniższe wskazówki pozwolą wykorzystać informacje zawarte w plikach typu closed caption do utworzenia scenariusza. Powody, dla których warto programować Nawet osoby, które nigdy wcześniej nie miały do czynienia z programowaniem, mogą się znaleźć w sytuacji, która będzie na tyle motywująca, by zmusić do napisania kilku wierszy w języku programowania Perl. W przypadku, gdy wiele godzin nużącej tran- skrypcji można zastąpić pięcioma minutami wpisywania programu i kolejnymi dwu- dziestoma formatowania wyników, dam głowę, że 9 z 10 osób wybierze programowanie. Zresztą, jeśli już raz spróbuje się programowania, to jest duża szansa na uzależnienie się od niego. Poniższy program w języku Perl został napisany z myślą o firmie produkującej dla telewizji, która potrzebowała zapisania 140 godzin materiału filmowego w formacie As Broadcast Script. Transkrypcja jednej godziny materiału zajmuje średnio 5 godzin, tak więc firmę czekało około 560 godzin pracy. Plik typu closed caption Proces dodawania napisów closed caption wymaga dodania specjalnego kodu do 21 linii sygnału wideo. Jeśli ciężko to zrozumieć, to należy wyobrazić sobie, że materiał cyfrowy PAL ma rozdzielczość 720×576, co oznacza, że sygnał wideo ma 720 linii szerokości i 576 linii wysokości. Dane closed caption umieszczone są więc w 21 linii z 480. Transmitowany sygnał PAL ma rozdzielczość 625 linii w poziomie. Plik closed caption można otworzyć tak jak większość dokumentów elektronicznych — za pomocą zwykłego edytora tekstu. Wynik jednak nie będzie wyglądał zbyt dobrze. Poniżej widać fragment pliku closed caption (rozszerzenie .tds): ù01000013 úFÛ14,Û14)Û13tÛ17”Û11.Coming up:Û14tÛ17”Whoa, wait. ù01000112 úFÛ14 Û14.Û14tÛ17!Û11.That’s got meÛ14,Û14/ ù01000209 úFÛ14 Û14rÛ17#a little nervous.Û14,Û14/ ù01000316 úFÛ14 Û14RThese guys are not likeÛ14rÛ17!my friends back home.Û14,Û14/ Jeśli się dobrze przyjrzeć, można dostrzec w tym bałaganie normalne zdania. Przykładowo, w drugim wierszu widać słowa Coming up — reszta jest mało czytelna. 2 Podpisy przeznaczone m.in. dla osób słabo słyszących, uczących się języka itp. Słowo closed, czyli zamknięty, odnosi się do faktu, że napisy te nie są dostępne dla wszystkich — trzeba je np. dekodować — przyp. tłum. Edycja | 1
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

100 sposobów na cyfrowe wideo
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: