Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00332 010943 7475423 na godz. na dobę w sumie
70 wierszy chińskich - ebook/pdf
70 wierszy chińskich - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 110
Wydawca: My Book Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7564-058-8 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> literatura piękna
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Zamieszczone w tomiku wiersze wybrane zostały z chińskiej antologii zwanej powszechnie 300 wierszy tangowskich. W przeciwieństwie do większości poprzednich przekładów poezji chińskiej na język polski, to tłumaczenie zachowuje rym (tak powszechny w chińskiej poezji sprzed XX wieku) i stałe metrum.

Znajdź podobne książki

Darmowy fragment publikacji:

Był dla poetów nierzadko natchnieniem, Wyrocznią losu dla mieszkańców wioski, Skarbnicą wiedzy, świętych duchów cieniem. Lecz nim pogardzał xiucai na urzędzie, Wierząc, Ŝe nigdy sam takim nie będzie. Lecz niezaleŜnie kto hołdował czemu, Pisanie wierszy powszechne tam było, Pisano nawet w alkowach haremu, W objęciach pieśni cesarz czuł się miło. Wiersz chiński przyjaźń ceni ponad miłość, Prostotą kaŜda zda się tchnąć sylaba, Choć tkwi w niej przez nas niezgadła zawiłość, A mądrość nasza jest na nią za słaba. Wiersz ma nierzadko po kilka warstw treści, Wszystkich nie przebrnie Ŝaden biały człowiek, I Ŝaden przekład tego nie pomieści, Co jest odkryte dla Chińczyka powiek. Polskie przekłady tej trudnej poezji W głąb nie schodzą. Lecz stronią od herezji. Jarek Zawadzki, Kaiping 2004 shaning@poczta.fm 7 Narzekania Zhang Jiuling Znad morza łabędź samotny przyleciał: Na staw spoglądać nie miał nawet siły. Przy brzegu dostrzegł parę zimorodków, Co sobie gniazdo na drzewie uwiły. Hen, hen wysoko na perłowym drzewie, CzyŜ się tam śrutu myśliwych nie boją? Piękny strój ludzką przykuwa uwagę, Dom na wyŜynie – złych duchów ostoją. „Ja tu wędruję w ogromnym przestworze, KtóŜ więc z myśliwych mnie dosięgnąć moŜe?” Wiosną się w liście stroją orchidee, Jesienią kasji rozbłyskują kwiaty; Czas, gdy natura takie cuda czyni, To w całym roku najpiękniejsze daty. Kto z pustelnikiem za pan brat po lesie Woń wiatru chwyci, z nim się razem cieszy. Kwiaty te mają wszak wielki swój urok, Jakiej to pannie się je zerwać spieszy? Wróciłem, aby w lesie sam zamieszkać, Gdzie pustka gasi tęsknotę w iskierce. 8 Tak właśnie ptakom stukrotnie dziękuję, śe hen daleko posiały me serce. Codziennie próŜne miałem myśli w głowie KtóŜby zrozumieć mógł prawdziwe czyny? Mur między ludem a urzędem stoi. Kto odwzajemni szczerość – bez przyczyny? Pomarańcza na południowym brzegu Jak las zielona, wiosna to czy zima. CzyŜ tu powietrze i gleba cieplejsze? – To drzewo samo kaŜdy mróz przetrzyma. MoŜna polecać znakomitym gościom; Lecz jak tam dotrzeć? Dokoła przeszkody. Nic tylko z losem się własnym pogodzić: Nie da się przecieŜ wkoło obejść wody. Grusze rzucają cień, tak teŜ i śliwy, Lecz to drzewo – nie. Dziwy, dziwy, dziwy. 9 Spotkanie z góralem Hu Li Bo Zmierzch. Czas najwyŜszy, schodzimy więc z góry. Za nami śmiało księŜyc wierny stąpa. Patrzę za siebie na przebytą drogę: Tam szarość tylko rozciąga się skąpa. Z Hu ręka w rękę idziemy do chaty. Syn prędko furtkę otwiera dla taty. Pędy bambusa gęsto zdobią drogę, Ich sieć zahacza o przechodniów szaty. O, jakŜe miło usiąść i pogadać, Dobrego trunku krople strząsać z czarki I razem śpiewać, a na to nie bacząc, śe Orion kołczan juŜ włoŜył na barki. „Byłem się upił i tyś wesół takŜe. W szczęściu się smutki zapomina wszakŜe”. 10 Picie do księŜyca Li Bo Wśród kwiatów siedzę z wódki dzbanem w dłoni. Nikt się nie dosiadł, no to sam się poję. Unoszę kielich, KsięŜyc zapraszając, A razem z Cieniem jesteśmy we troje. Choć KsięŜyc, biedak, pić to nie potrafi, Cień ślepo ruchy powtarza wciąŜ moje. Chyba z KsięŜycem się zaprzyjaźnimy I razem z Cieniem na umór spijemy. Gdy śpiewam, KsięŜyc opętany skacze; Gdy tańczę, Cień mój pląsa ze mną niemy. Rankiem radością swą się podzielimy I rozejdziemy się ku chwale wiecznej. Pijani, znowu będziemy się błąkać Bez końca gdzieś po ścieŜkach drogi mlecznej. 11 Myśli na wiosnę Li Bo W Yan kwitną kwiaty jak jedwab błękitne, W Qin morw gałęzie ku ziemi się chylą. Pora, gdy myślisz, by wrócić do domu, Jest i kobiety utęsknienia chwilą. „Wietrze wiosenny, przecieŜ się nie znamy. Czemu więc wpadasz do sypialni damy?” 12 Spoglądając na wielką górę Du Fu Masyw góry Tai – z czymŜe go porównać? Zieleń wokoło ciągnie się bez końca: Natchniony pejzaŜ na obydwu stokach – Po stronie cienia i po stronie słońca. Ach, serce roście patrząc na te cuda! Ptaki wracają, unoszą się chmury. Gdyby tak wspiąć się na ten szczyt wysoki, JakŜe malutkie wydadzą się góry. 13 Dla pustelnika Wei Du Fu JakŜe się w Ŝyciu trudno ludziom spotkać – Jak gwiazdom zmierzchu z gwiazdami poranka; Ta noc dzisiejsza – cóŜ to za noc dziwna? – Razem siedzimy przy świetle kaganka. Jak długo jeszcze będziemy się trzymać? Włosy juŜ przecieŜ wszystkie posiwiały. Ze starej braci tak wielu odeszło: śal niepojęty, a i ból niemały. KtóŜby pomyślał dwadzieścia lat temu, śe znów po latach zawitam w twe progi. Wtedy nie miałeś jeszcze nawet Ŝony, Dziś rój dzieciątek wokół ciebie drogi. Z radością ojca kolegę przyjmują, „Skąd pan przychodzi?”, pytając nieskrycie. Choć odpowiadać jeszcze nie skończyłem, One juŜ jadło podają i picie. Wieczorem w deszczu świeŜy czosnek rwały, Ze złotym prosem zmieszają go zaraz. Mówisz mi: „Rzadko wszak się widujemy”. Dziesięć czasz wódki wypiliśmy naraz. Dziesięć czasz wódki, lecz nikt się nie upił; 14 Z jakimŜ oddaniem gościsz mnie dziś kumie. Jutro nas rzeki i góry podzielą... Koleje losu któŜ z ludzi zrozumie? 15 Dobra dziewczyna Du Fu Była raz dobra dziewczyna, co w górach Sama mieszkała w przepastnej dolinie. Choć Ŝe z dobrego twierdziła jest domu, Roślinność miała za strawę jedynie. Kiedy oblegał An Lushan stolicę, Straciła w bitwie wszystkich swoich braci; Nie miał kto nawet pozbierać ich kości. CóŜ Ŝe posadni i cóŜ ze bogaci? Los jest kapryśny jak płomyk na wietrze. Na tym padole wszystko juŜ stracone: MąŜ, gdy się o jej tragedii dowiedział, Wyszukał sobie nową śliczną Ŝonę. Kwiat się od świtu po noc nie zamyka I gwarne co dzień są domostwa kacze; Lecz kiedy w głos się nowa Ŝona śmieje, Trudno nie dojrzeć, Ŝe ta druga płacze. Wysoko w górach czysta bije woda, Nisko w dolinach brudne płynie błoto. SłuŜka, sprzedawszy cenną perłę, wraca, By dach skryć liśćmi, co się rosnąc plotą. Dzisiaj juŜ kwiatów nie wtyka we włosy – 16
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

70 wierszy chińskich
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: