Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00302 005352 12767192 na godz. na dobę w sumie
Albania. Bałkański  Dziki Zachód . Wydanie 2 - ebook/pdf
Albania. Bałkański Dziki Zachód . Wydanie 2 - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 256
Wydawca: Bezdroża Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-283-2915-7 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki >> fotografia
Porównaj ceny (książka, ebook (-20%), audiobook).
Albania to dla wielu podróżników kwintesencja Bałkanów. Śródziemnomorskie słońce i plaże Adriatyku, osmańskie twierdze i bizantyjskie cerkwie, zabytkowe meczety i starożytne ruiny, dzikie i niedostępne góry, barwne bazary, wszechobecne bunkry, rozklekotane pociągi bez okien i drzwi, 20-letnie mercedesy królujące na pozbawionych asfaltu drogach... Jeśli kogoś gna w świat chęć przeżycia niezapomnianej przygody i doświadczenia czegoś wyjątkowego, ten odnajdzie w Krainie Orłów swoje podróżnicze eldorado.

Lubisz podróżować samodzielnie? Chciałbyś poznać historię, kulturę i przyrodnicze atrakcje odwiedzanych krajów, regionów i miast? Seria Bezdroża Classic powstała z myślą o Tobie! Ten przewodnik pomoże Ci zaplanować wyjazd, stanie się Twoim wiernym towarzyszem podróży i zapewni pasjonującą lekturę także po powrocie!
Mateusz Otręba – absolwent Katedry Geoturystyki na Wydziale Nauk o Ziemi Uniwersytetu Śląskiego w Sosnowcu, zapalony podróżnik. Manager jednego z polskich organizatorów turystyki. Europę poznaje od lat 90. Na Bałkany dotarł po raz pierwszy w 2001 r.; od tej pory zwiedził Bułgarię, Rumunię, Serbię, Chorwację, Bośnię i Hercegowinę, Czarnogórę, Macedonię, Kosowo, Albanię i Grecję, w większości z tych krajów będąc kilkakrotnie. Pasjonat zachodniej części Półwyspu Bałkańskiego, w szczególności Albanii i Kosowa. Podczas pięciu wypraw do Albanii odwiedził praktycznie wszystkie części kraju od Sarandy po Alpy Albańskie.
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Autor przewodnika: Mateusz Otręba Współpraca: Maciej Żemojtel – uzupełnienia rozdziałów wstępnych oraz opisów miejscowości i innych atrakcji turystycznych, m.in. wstępy do opisów regionów, ramki Jeśli interesują cię… i A jeśli nie chcesz się rozczarować…, Kanun – albańskie prawo zwyczajowe, opis wsi Voskopojë, obszerne uzupełnienia w podrozdziale Góry Północnoalbańskie (rozbudowa opisów wsi Theth i Valbona wraz z okolicami, ramki Wycieczka na Maja e Jezercës, Çerem i nie tylko, uzupełnienia paragrafu Szczyty Bałkanów), uzupełnienia opisów okolic Beratu (Kanion Pirogosh, Masyw Tomorr i in.), notka o górach Nemerçkë i in. W przewodniku wykorzystano także teksty Macieja Kani, Marty Kołczyńskiej (ramka Wycieczki do Kosowa), Grzegorza Petryszaka i Doroty Grzegorek. Redaktor prowadzący: Maciej Żemojtel Aktualizacja: Dorota Grzegorek Redakcja: Agnieszka Borowiecka Źródło pochodzenia danych kartograficznych: © OpenStreetMap contributors; www.opendatacommons.org/licenses/odbl Zdjęcie na okładce: © jackmalipan | Depositphotos.com Projekt okładki: hotmedia Jan Paluch Skład: Jan Szczurek Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji. Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli. Autorzy oraz wydawnictwo Helion dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autorzy oraz wydawnictwo Helion nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce. Wydawnictwo Helion ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice tel.: 32 2309863 e-mail: redakcja@bezdroza.pl księgarnia internetowa: http://bezdroza.pl Drogi Czytelniku! Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres: http://bezdroza.pl/user/opinie/?bealt2 Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję. Wydanie II ISBN: 978-83-283-2127-4 Copyright © Helion, 2016 • Kup książkę • Poleć książkę • Oceń książkę • Księgarnia internetowa • Lubię to! Nasza społeczność Mateusz Otręba Albania Bałkański „Dziki Zachód” m o c a . i l o t o F | g r i l l o © Podróżowanie jest brutalne. Zmusza cię do ufania obcym i porzucenia wszystkiego, co znane i komfortowe. Jesteś cały czas wybity z równowagi. Nic nie należy do ciebie poza najważniejszym – powietrzem, snem, marzeniami, morzem i niebem Cesare Pavese Kup książkę Poleć książkę Niezbędnik turysty zawsze pod ręką Polskie placówki dyplomatyczne Ambasada RP w Tiranie, Rr. e Durrësit 123; ) pn.–pt. 8.15–16.15, Wydział Konsularny: wt., czw. 10.00–12.00; ( +355 44510020, tel. dyżurny po godzinach pracy w nagłych przypadkach ( +355 694022011; @ www.tirana.msz.gov.pl Elektryczność Napięcie prądu w gniazdkach wynosi 220 V/50 Hz (bardzo podobnie jak w Polsce), a ponieważ są one takie jak w Polsce (typ C i F), nie są potrzebne przejściówki. Wiele źródeł informuje o przerwach w dostawach prądu trwających po kilka, a nawet kilkanaście godzin, w rzeczywistości jednak obecnie zdarzają się one rzadko. Oznaczenia toalet Obowiązują standardowe oznaczenia. Ważne telefony Policja z sieci kom. AMC: 129 z sieci kom. Vodafone: 112 z sieci stacjonarnej: 19 Pogotowie z sieci kom. AMC: 127 z sieci kom. Vodafone: 112 z sieci stacjonarnej: 17 Straż pożarna: 18 Uniwersalny numer alarmowy 112, pod który można dzwonić we wszystkich nagłych wypadkach, jest obsługiwany jedynie przez sieci komórkowe. Numery kierunkowe Do Polski: +48 Do Albanii: +355 Strefa czasowa Albania leży w tej samej strefie czasowej co Polska – obowiązuje czas letni: UTC+2 godz. oraz czas zimowy: UTC+1 godz. Wjeżdżając na teren Albanii, nie musimy przestawiać zegarków. Kup książkę Poleć książkę Zagrożenia Ô W miejscach turystycznych, zwłaszcza w kurortach na wybrzeżu: drobne oszustwa, kradzieże smartfonów itp. Ô Na drodze: kierowcy powinni zachować szczególną ostrożność ze względu na tem- perament albańskich kierowców (i częste łamanie przez nich przepisów drogowych), a także fatalny stan wielu dróg, zwłaszcza lokalnych i górskich; należy też uważać na nieoświetlone pojazdy i wałęsające się po jezdni zwierzęta. Ô Na plaży: przegrzanie, odwodnienie; do morza najlepiej wchodzić w butach plażo- wych – w wielu miejscach przy brzegu żyją jeżowce – nadepnięcie na nie kończy się bolesną i trudno gojącą się raną. Ô W górach: zaleca się zachowanie szczegól- nej ostrożności w północno-wschodniej części kraju, przy granicy z Kosowem, gdzie w latach 90. zdarzały się napady na cudzo- ziemców; należy też uważać na agresywne psy pasterskie, węże i skorpiony. Przelicznik walut* Obowiązującą walutą w Albanii jest lek (ALL) uzupełnij aktualny kurs 100 ALL = 3,07 PLN = _____ PLN 100 ALL = 0,72 EUR = _____ EUR 100 ALL = 0,81 USD = _____ USD 1 PLN = 32,5 ALL = _____ ALL 1 EUR = 139 ALL = _____ ALL 1 USD = 123 ALL = _____ ALL * wg danych CoinMill.com z dnia 30 marca 2016 r. Kup książkę Przepisy drogowe Ô Polskie prawo jazdy jest honorowane. Obowiązuje Zielona Karta (dodatkowe ubezpieczenie komunikacyjne OC nie jest wymagane). Ô W samochodzie musimy mieć apteczkę, trój- kąt bezpieczeństwa, kamizelkę odblaskową i komplet zapasowych żarówek. Kierowca nie może rozmawiać przez telefon komórko- wy. Przez całą dobę należy mieć włączone światła mijania. Pasy muszą być zapięte. Ô Drogi w Albanii są bezpłatne (brak winiet). Ô Na drogach należy uważać na kierowców wyprzedzających „na trzeciego”, w nocy zaś na samochody jadące bez świateł. Trasy poza miastami nie są oświetlone, dlatego należy zachować na nich szczególną ostrożność. Ô Dozwolone prędkości dla samochodu oso- bowego: 40 km/godz. na obszarze zabudo- wanym, 80 km/godz. poza obszarem zabu- dowanym, 90 km/godz. na drogach ekspre- sowych oraz 110 km/godz. na autostradach. Ô Wielu kierowców może zaskoczyć jakość dróg, zwłaszcza podrzędnych, zdarza się bowiem, że na niektórych odcinkach braku- je utwardzonej nawierzchni. Osoby niepo- siadające samochodu z napędem na czte- ry koła nie powinny wybierać się w góry w północno-wschodniej Albanii oraz do mniejszych miejscowości na prowincji. Przydatne języki albański, serbski (przy granicy z Czarnogórą i Kosowem), macedoński (przy granicy z Macedonią), włoski, grecki (na południu) angielski (wśród młodych ludzi) Poleć książkę m o c a . i l o t o F | g r i l l o © Plaża w Himarë 6 Riwiera Albańska Mianem Riwiery Albańskiej określa się wybrzeże Morza Jońskiego, ciągnące się od okolic przełęczy Llogara do granicy greckiej. Nie należy jej mylić z pozostałą, mniej atrakcyjną częścią wybrzeża położoną nad Adriatykiem. Riwiera Albańska charakteryzu- je się krystalicznie czystym morzem oraz szerokimi piaszczystymi plażami ulokowanymi w urokliwych zatoczkach. Pod względem walorów przyrodniczych śmiało może rywa- lizować z Riwierą Francuską. W regionie coraz prężniej rozwija się przemysł turystyczny, a istniejące już kurorty nabierają coraz bardziej nowoczesnego i europejskiego wyglą- du. Najpopularniejszymi miejscowościami Riwiery Albańskiej są Dhermi, Himarë oraz Saranda. Więcej zob. s. 230. Saranda – najpopularniejszy kurort wybrzeża Morza Jońskiego m o c . k c o t s r e t t u h S | c i Kup książkę Poleć książkę v o r o d o T r a d n a s k e A © l m o c a . i l o t o F | c i v o r o d o T r a d n a s k e A © l Butrint, pozostałości amfiteatru 7 Butrint i Apollonia Butrint to niewielka osada i stanowisko archeologiczne w południowej Albanii, przy granicy z Grecją. Od 1992 r. miejsce znajduje się na liście UNESCO. W 1997 r. obiekt został uznany za zagrożony w związku ze splądrowaniem miejscowego muzeum w trakcie nie- pokojów społecznych w kraju. W 2002 r. na terenie wokół wykopalisk ustanowiono Park Narodowy Butrint. Poza średniowiecznymi murami dawnej osady zachowały się tu licz- ne zabytki rzymskie (m.in. wille i świątynie), weneckie oraz tureckie. Więcej zob. s, 238. Apollonia natomiast to starożytna grecka osada założona przez kolonistów z Korfu i Koryntu w VI w. p.n.e. Apollonia była bogatym miastem portowym, aż do III w., gdy została odcięta od morza (w wyniku trzęsienia ziemi) i zaczęła się wyludniać. Dzisiej- szy Park Archeologiczny Apollonia należy do najsłynniejszych tego rodzaju obiektów w kraju. Więcej zob. s. 206. Apollonia m o c a . i l o t o F | 0 1 0 2 h r © Kup książkę Poleć książkę Kruja, widok na wzgórze zamkowe i ulica bazarowa Berat, dzielnica Mangalem Kup książkę Poleć książkę m o c a . i l o t o F | 0 5 k s o l i m © m o c . k c o t s r e t t u h S | 2 8 t a C C © 11 Zabytkowa starówka w Beracie Berat to prawdziwe miasto-muzeum. Usytuowane jest w środkowej Albanii, u stóp łańcucha górskiego Tomorr. Jego niezwykła wartość historyczna, kulturowa oraz archi- tektoniczna spowodowała, że w 2008 r. został wpisany na listę UNESCO. Wraz z Gjiroka- strą przykuł uwagę świata świetnie zachowaną architekturą okresu osmańskiego. W obu miastach można poznać sposób i warunki życia oraz tradycję islamu w tamtych czasach. Ponadto Berat to wybitny przykład różnorodności społeczeństwa zamieszkującego tę część Półwyspu Bałkańskiego. Ze względu na charakterystyczną architekturę nazywany jest „miastem tysiąca okien”. Więcej zob. s. 196. 12 Brukowane uliczki Kruji Kruja to jedna z najsłynniejszych miejscowości turystycznych w centralnej Alba- nii. Burzliwa historia oraz niezwykły urok miasta sprawiły, że jest ono czasem nazywane (raczej na wyrost) „albańskim Krakowem”. Największe atrakcje Krui to (zrekonstruowany) średniowieczny zamek oraz wąskie, brukowane ulicz- ki zabytkowej starówki. Po drodze do zamku warto zatrzymać się na tradycyjnym, utrzymanym w śre- dniowiecznym stylu bazarze, gdzie mieszkańcy mia- sta handlują rękodziełem. Wysokie mury pobliskiej twierdzy nadają miejscu atmosfery, jaka panowała tu 500 lat temu. Więcej zob. s. 141. m o c a . i l o t o F | n n a m e e S a e r d n A © Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę k e t e B l . R . c a r p o Albania środkowa Albania środkowa to region mający wiele twarzy. Jego głównym ośrodkiem jest stoli- ca kraju – Tirana. Przez jednych niedocenia- na, dla niektórych wręcz odpychająca, przez innych uznawana za obowiązkowy punkt w podróży po Krainie Orłów, z pewnością warta jest odwiedzenia – choćby po to, by móc wyrobić sobie o niej własne zdanie. Niedaleko od Tirany leży Kruja  – dawna stolica Skanderbega, ze zrekonstruowa- nym zamkiem i wyczuwalnym „klimatem historii”, a także duże portowe miasto Dur- rës, słynące z największego na Bałkanach antycznego amfiteatru. Zupełnie inny charakter posiada wschod- nia część regionu. Wznoszą się tu wysokie (przewyższające 2000 m n.p.m.) i stosun- kowo słabo zaludnione pasma górskie, a rozproszone u ich podnóży wioski kryją „zapomniane” zabytki (wiejskie cerkwie, stare domy i in.). Ta cześć kraju ma także swoje „morze” – znajdują się tu albańskie części jezior Ochrydzkiego i Prespańskiego. ™ TIRANA: ™ Bazar miejski (s. 109) – atrakcja nie dla każdego; powinni tu jednak zajrzeć wszyscy poszukujący autentycznej twarzy stolicy – nieco przaśnej, głośnej, chaotycznej i na wskroś bałkańskiej ™ Ex-Blloku (s. 110) – dawna zamknięta dzielnica kacyków albańskiego reżimu Kup książkę ™ Narodowe Muzeum Historyczne (s. 102) – muzeum prezentujące historię ziem albańskich od neolitu po współczesność ™ Parku i Madh (s. 109) – rozległy teren zielony, kryjący duże jezioro i ogród botaniczny ™ Plac Skanderbega (s. 102) – eklektyczne architektonicznie turystyczne serce Tirany POZA STOLICĄ: ™ Durrës (s. 118) – duży port morski słynący z największego zachowanego antycznego amfiteatru na Bałkanach ™ Jezioro Ochrydzkie (s. 149) – najgłębsze na Bałkanach, najstarsze w Europie; obiekt z listy UNESCO ™ Kruja (s. 141) – dawna stolica Albanii ze zrekonstruowanym zamkiem Skanderbega ™ Park Narodowy Shebenik- -Jabllanicë (s. 132) – górski obszar chroniony położony przy granicy z Macedonią; wysokie bezludne góry, bukowe lasy, rozległe połoniny, wysokogórskie jeziora…  ™ Przylądek Rodon (s. 128) – ciekawy krajobrazowo zakątek wybrzeża Adriatyckiego, oferujący „komplet” atrakcji: efektowne widoki, piaszczystą plażę, nadmorską twierdzę Skanderbega i średniowieczny kościół św. Antoniego ™ Voskopojë (s. 139) – dziś prowincjonalna wieś, dawniej znane w całym imperium osmańskim miasto arumuńskie, o którego niegdysiejszej randze świadczą zachowane do dzisiaj XVIII-wieczne bizantyjskie cerkwie Poleć książkę 100 Tirana Tiranë; . 375 tys. a w o k d o r ś a n a b A i l a n a r i T Stolica Albanii stanowi konglomerat róż- nych tradycji, kultur i religii (islam, prawo- sławie, katolicyzm). Panuje tu częścio- wo orientalny klimat, można odnaleźć przykłady architektury reprezentującej międzywojenny styl włoski, jednak naj- większe piętno na wyglądzie stolicy odci- snęły lata komunizmu i typowej dla niego skłonności do wznoszenia monumental- nych i posępnych budowli. Znajdziemy tu także pamiątki z czasów osmańskich (choć miasto jako takie nie jest zbyt sta- re – jego dzieje sięgają początku XVII w.). Tirana to także ważny ośrodek kulturowy, przemysłowy i  administracyjny. Swoje siedziby mają tutaj najważniejsze insty- tucje państwowe, szkoły wyższe, firmy i  przedstawicielstwa dyplomatyczne z całego świata. Turystycznym symbolem miasta jest plac Skanderbega, gdzie sąsiadują ze sobą m.in. stary meczet Ethem Beja, nowocze- sna w formie katedra prawosławna, XIX- -wieczna wieża zegarowa, socrealistyczny gmach Muzeum Historycznego, moder- nistyczna bryła Opery oraz klasycyzują- ce gmachy zamykające plac od południa. W centrum pięknie oświetlonego nocą placu stoi potężny pomnik Skanderbega, w tle zaś – za meczetem i wieżą zegaro- wą – wznosi się nowoczesny wieżowiec Toptani. Będąc w Tiranie, warto jednak odwiedzić także inne jej zakątki – czę- sto zaskakujące kontrastami, a czasem zadziwiające estetycznie (jak plac Matki Teresy lub kolorowe blokowiska). Warto też poszukać na własną rękę współcze- snego pulsu miasta, po prostu spacerując po ulicach lub miejskim parku, wieczo- rem zaś zaglądając do pełnych młodych ludzi klubów. Kup książkę Stolica kraju leży w centrum Albanii, 30 km na zachód od Durrës i 85 km na południe od Szkodry. Miasto jest położone w kotlinie u stóp góry Dajti (1613 m n.p.m.) na wyso- kości ok. 110 m n.p.m. Przez Tiranę przepły- wa rzeka o tej samej nazwie (Lumi i Tiranë) oraz potok Lanë, wraz z  innymi ciekami regionu zasilające uchodzącą do Adriatyku rzekę Gjole. Obecnie trudno uwierzyć, że wody obu rzeczek były niegdyś przejrzy- ste i zdatne do picia. Na przedmieściach stolicy, w centrum rozległego parku (Par- ku i Madh), znajduje się sztuczne jezioro (Liqeni i Tiranë). Miasto zajmuje powierzch- nię około 42 km2. Według statystyk cały okręg Tirana zamieszkuje 40 ludności kraju. Duży obszar miasta oraz specyficz- ne położenie powodują, że właściwie nie występują tu wiatry. Latem w stolicy jest zawsze bardzo gorąco (temperatury prze- kraczają 40°C). Historia Miasto zostało założone w  1614  r. przez osmańskiego wodza Sulejmana Paszę Bar- gjiniego, który na skrzyżowaniu dwóch waż- nych szlaków handlowych wzniósł meczet, łaźnię oraz kilka innych budynków użytecz- ności publicznej. Miasto początkowo nosiło nazwy za- czerpnięte z języka greckiego: Teheranda oraz Tyros. Istnieje wiele teorii na temat pochodzenia nazwy stolicy, m.in. miałaby się ona wywodzić od słowa Teheran (Teh- ran) na cześć zwycięstwa Sulejmana Paszy nad wojskami perskimi; nazwa Teheran zaś – od stolicy Iranu lub od Tirkan – zam- ku znajdującego się niegdyś na górze Daj- ti. Według odnalezionych dokumentów weneckich nazwę Tirana zaczęto stosować dopiero w 1418 r. Według znalezisk archeologicznych z okolic góry Dajti oraz z jaskini Pëllumbas Poleć książkę 101 a w o k d o r ś a n a b A i l a n a r i T (Shpella e Pëllumbasit; zob. s. 116) rejon ten był zamieszkany już w  okresie paleolitu, ok. 20 tys. lat temu. Samo miasto jednak aż do XVIII w. nie odgrywało większej roli. Według źródeł w 520 r. cesarz Justynian wzniósł tam gród, później niemal w  całości przebudowa- ny. W XIV w. na górującym nad miastem masywie Dajti wzniesiono zamek. W 1780 r. w Tiranie powstała cerkiew św. Prokopa. W wiekach XVIII–XIX usytuowane na szlakach handlowych miasto coraz bar- dziej się rozwijało. Świadczy o tym błyska- wicznie rosnąca liczba ludności: w 1910 r. było tu zaledwie 12 tys. mieszkańców, a w 1930 r. już ok. 30 tys. W 1807 r. Tirana stała się centrum administracyjnym regio- nu obejmującego dzisiejszą stolicę oraz Kruję. Wtedy też powstał znajdujący się w centrum Tirany meczet Ethem Beja. Jego budowa rozpoczęła się w 1794 r. i trwała 27 lat, do 1821 r. W kolejnych latach miasto nabierało coraz większego znaczenia. W 1822 r. wzniesiono tu wieżę zegarową, którą w 1928 r. kupił pry- watny inwestor i podwyższył do wysoko- ści 35 m. Podczas II wojny światowej wieża została uszkodzona, a następnie odrestau- rowana w 1946 r. W 1889 r. w lokalnej szkole rozpoczęto nauczanie języka albańskiego. W dniu 8 lutego 1920 r. kongres w Lunshjë ogłosił Tiranę tymczasową stolicą kraju, ale dopiero 31 grudnia 1925 r. otrzymała ona ten status (rewolucja czerwcowa). Na taką decyzję miało wpływ głównie centralne położenie miasta oraz jego niezależność terytorialna. Rewolucja czerwcowa wybu- chła 24 czerwca 1924 r. Głównym powodem powstania było zabójstwo patrioty i rewo- lucjonisty Avniego Rustemiego (22 IX 1895– 22 IV 1924). Wbrew pozorom wydarzenia te nie dotyczyły wyłącznie stolicy, ale rozgry- wały się właściwie na terenie całego kraju, Kup książkę m.in. we Wlorze i w Szkodrze. Na czele rządu stanął Fan Stilian Noli – wybitny polityk oraz uczony. Jego władza nie trwała długo, ponie- waż coraz większe poparcie Benita Mussoli- niego dla Ahmeda Zogu doprowadziło do przejęcia władzy przez tego ostaniego. W 1927 r. w Tiranie podpisano pakt wło- sko-albański mający zagwarantować bez- pieczeństwo kraju. Zamiast tego dopro- wadziło to do wielu kolejnych napięć na Półwyspie Bałkańskim. W  1928  r. Ahmed Zogu został królem, a w 1941 r. powstała Albańska Partia Komunistyczna. W 1944 r. doszło do bitwy, mającej wyzwolić mia- sto spod okupacji niemieckiej i włoskiej – w  wyniku bombardowania zostało ono w znacznym stopniu zniszczone. W kolejnych latach miastem rządzi- ła władza komunistyczna. Oznaczało to duże zmiany  – w  mieście powstawały liczne budowle w  charakterystycznym socjalistycznym stylu oraz fabryki, często kosztem innych, zabytkowych budynków. W ten sposób powstał m.in. plac Skander- bega w centrum miasta. W 1960 r. wznie- siono budynek Muzeum Historii Naturalnej. W latach 80. postawiono znaną w Tiranie Piramidę oraz Centrum Kongresowe. Obec- nie chodzą pogłoski, że władze miasta roz- ważają usunięcie Piramidy. W 1991  r. rozpoczął się strajk studen- tów Uniwersytetu Envera Hodży, którzy domagali się wprowadzenia reform. Pro- test zakończył się zniszczeniem pomnika władcy (na placu Skanderbega). Ważną postacią dla kształtowania współczesnego wizerunku Tirany był Edi Rama (były burmistrz miasta, z wykształ- cenia malarz), który podjął radykalną walkę o upiększenie stolicy, czego efektem jest m.in. wyczyszczenie elewacji budynków publicznych w  centrum, a  także poma- lowanie wielu starych budowli na paste- lowe kolory. Poleć książkę 102 Warto zobaczyć a w o k d o r ś a n a b A i l a n a r i T Większość zabytków stolicy Albanii jest skupiona na niewielkiej przestrzeni i moż- na je zobaczyć podczas krótkiego spaceru. Zwiedzanie ułatwiają znaki prowadzące do najciekawszych obiektów. Obecnie cen- trum miasta jest w przebudowie, co może stanowić niewielkie utrudnienie. Pewnym problemem dla turystów może być także brak toalet publicznych, łatwo jednak znaj- dziemy je w muzeach i restauracjach. Centrum turystyczne stanowi plac Skan- derbega (Sheshi Skënderbej), utworzo- ny w czasach komunistycznych kosztem wyburzeń starej zabudowy. Początkowo stał tam złoty pomnik dyktatora Envera Hodży. Plac zajmuje powierzchnię 20 tys. m2. Na jego środku znajduje się monumental- ny konny pomnik Skanderbega, naro- dowego bohatera. Na jego postumencie widnieją portrety bohaterów walk o nie- podległość kraju. Narodowe Muzeum Historyczne W północnej części placu stoi jeden z naj- wyższych budynków w  mieście  – hotel Tirana – oraz charakterystyczny budynek z olbrzymią mozaiką na fasadzie (zob. zdję- cie na okładce) – Narodowe Muzeum Historyczne (Muzeu Historik Kombëtar; ) wt.–nd. 9.00–14.00, 17.00–20.00, pn. zamkn.; 200 ALL). Przedstawia ona Albań- czyków w tradycyjnych strojach, kroczą- cych pod rozwianym sztandarem. Muzeum zostało otwarte 28 października 1981 r. i zaj- muje powierzchnię 27 tys. m2. Jest to naj- większe muzeum w Albanii, a także jedno z najważniejszych dzieł architektonicznych w stolicy kraju. Powierzchnia wystawienni- cza muzeum wynosi 18 tys. m2. W muzeum można się zapoznać z szeroką gamą eks- ponatów dotyczących historii kraju od neolitu do współczesności. Kup książkę Do najciekawszych miejsc w budynku należą m.in. dawny pawilon, działy śre- dniowieczny i renesansowy, etnograficz- ny, ikonograficzny oraz komunistyczny. W  dawnym pawilonie wystawiono 400 najstarszych eksponatów. Odnajdziemy tu obiekty datowane na okres od późnego paleolitu do czasów iliryjskich. Zapoznamy się z prehistoryczną kulturą, epoką brązu i żelaza, początkami okresu iliryjskiego aż po wczesne średniowiecze. Pawilon średniowieczny zajmuje aż dwa pomieszczenia. Można tam zobaczyć eks- ponaty ukazujące rozwój gospodarczy, społeczny i kulturowy kraju. Zachowało się wiele dokumentów i zapisków z tego okre- su, dotyczących m.in. czasów osmańskich. Jest też wystawa grafik i zdjęć związanych z różnymi ważnymi miejscami w Albanii. Następnym ciekawym pomieszczeniem jest pawilon renesansowy, gdzie zgroma- dzono przedmioty oddające obraz gospo- darki, polityki i kultury na ziemiach dzisiejszej Albanii od początków XIX w. do podpisania Deklaracji Niepodległości. W kilku miejscach wyświetlane są opisy wanych wydarzeń historycznych; jest też mapa dawnych szla- ków handlowych na Bałkanach. Kolejny dział muzeum to wystawa zwią- zana z odzyskaniem niepodległości (VI–IX 1920 r.). Zebrano tu sporo dokumentów, map i  kilka zdjęć. Osoby zainteresowa- ne tematyką niepodległościową powin- ny jednak odwiedzić przede wszystkim muzeum we Wlorze, poświęcone tylko temu zagadnieniu. Dalszy spacer po muzeum doprowa- dzi nas do sali ikon. Zbiór obejmuje około kilkadziesiąt dzieł powstałych między XIV a XIX w., autorstwa największych mistrzów ikonografii w kraju. W części etnograficznej można się zapo- znać ze strojami oraz ludowymi tradycjami z różnych części kraju. Ciekawym miejscem Poleć książkę 103 a w o k d o r ś a n a b A i l a n a r i T jest też pawilon antyfaszystowski, obejmu- jący okres do przejęcia władzy przez Beni- ta Mussoliniego. Jest też wiele ekspona- tów związanych z okupacją faszystowską, ruchem oporu oraz pamiątkami po męczen- nikach z tego okresu. Ósmy i ostatni dział muzeum został otwarty dopiero w 1996 r., a jego tematyka to ludobójstwo związane z wydarzeniami lat 1943–92. Opisy eksponatów oraz filmiki są wyłącz- nie w języku albańskim, dlatego dobrze jest przyłączyć się do wycieczki z anglojęzycz- nym przewodnikiem. Indywidualne zwie- dzanie muzeum trwa ok. 2 godz., i to szyb- kim tempem. Nie należy więc rozpoczynać wycieczki na godzinę przed zamknięciem muzeum. Przy wyjściu z budynku (na scho- dach) jest jeden z najlepiej zaopatrzonych sklepów z pamiątkami w całej Tiranie. Wśród upominków znajdziemy m.in. popielnicz- ki z wtopionymi zdjęciami, stroje ludowe, przedmioty codziennego użytku, liczne publikacje, naczynia miedziane itd. Więk- szość oferowanych przez sklep pamiątek można kupić wyłącznie tutaj. Meczet Ethem Beja i wieża zegarowa Zaraz obok znajduje się meczet Ethem Beja (Xhamia e Et’hem Beut). Jest to jeden z najciekawszych budynków w stolicy. Jego budowę rozpoczęto pod kierownictwem Molli Beja z Petreli w 1789 r., a ukończono 32 lata później, w 1821 r., gdy pracami kie- rował jego syn Hadżi Ethem Bej. W czasach komunistycznych meczet został zamknięty. Ponownie otwarto go w 1991 r. Co ciekawe, w czasach Envera Hodży mogli go odwie- dzać wyłącznie dyplomaci muzułmanie. Po upadku komunizmu meczet został ponownie otwarty. Przy wejściu do budyn- ku widoczne są drewniane elementy oraz ciekawe zdobienia. Wewnątrz zastaniemy typowe wyposażenie meczetu i ogromny zielony dywan, ale nie ma tam żadnych Kup książkę zdobień. Sala modlitewna przykryta jest charakterystyczną kopułą. Obok budynku jest mały minaret. Meczet jest udostęp- niony do zwiedzania. Czasami zwiedzają- cych zaprasza się do minaretu, skąd z lotu ptaka można podziwiać plac Skanderbega (100–200 ALL). Wchodząc do meczetu, nale- ży zdjąć buty. Zwiedzający powinni mieć zakryte kolana i ramiona. Przed budynkiem powstał mały bazar z pamiątkami związa- nymi z Tiraną. Obok meczetu, nieco w  głębi stoi widoczna z  daleka 35-metrowa wieża zegarowa (Kulla e Sahatit; ) jak informa- cja turystyczna; wstęp wolny). Wzniesiono ją w 1822 r., w 1928 r. zaś wykupił ją prywatny inwestor i podwyższył do wysokości 35 m. Podczas II wojny światowej wieża została uszkodzona, a następnie odrestaurowana w  1946  r. Budynek udostępniono zwie- dzającym w 1996 r., a w 2011 r. został wyre- montowany. Za wieżą wmurowano tablicę upamiętniającą 1920 r. – ogłoszenie Tirany stolicą kraju. Inne obiekty przy placu Skanderbega W północno-wschodnim narożniku pla- cu, obok Biblioteki Narodowej, stoi wielki budynek z charakterystyczną kolumnadą (w jej cieniu kryje się kawiarnia) – Narodo- wy Teatr Opery i Baletu (Teatri Kombëtar i Operas dhe Baletit; @ http://tkob.gov.al), duma i  jedno z  najważniejszych miejsc kulturalnej rozrywki w  stolicy. Wystawia się tam przedstawienia najwybitniejszych albańskich reżyserów. Na scenie wystę- pują zarówno soliści, jak i chóry, balet czy orkiestry. Sam teatr mieścił się niegdyś w wielu budynkach. Powstał 28 listopada 1953 r. – nosił wtedy nazwę Opery „Rusałka”. W budynku przy placu Skanderbega teatr funkcjonuje od 1966 r. Południową część placu wyznaczają cztery charakterystyczne żółte budynki. Poleć książkę 104 a w o k d o r ś a n a b A i l a n a r i T Kup książkę Poleć książkę k e t e B l . R . c a r p o 105 a w o k d o r ś a n a b A i l a n a r i T Kup książkę Poleć książkę 106 a w o k d o r ś a n a b A i l a n a r i T Gmach stojący obok meczetu jest siedzibą magistratu, w pozostałych trzech mieszczą się ministerstwa. Za nimi (za zachodnią pierzeją) znajdują się dwa ciekawe obiek- ty. Pierwszy z nich to Teatr Lalek (Teatri i Kukullave), założony w 1950 r. i w niektó- rych sezonach wystawiający nawet 500 przedstawień. Cześć wykorzystywanych w nim (do dziś) lalek ma wartość zabyt- kową. Drugi obiekt to nowa prawosławna katedra Zmartwychwstania Chrystusa (Katedralja Orthodhokse „Ngjallja e Krish- tit”). Aby do niej dojść, należy skręcić z pla- cu w ulicę Çamëria, a z niej w ulicę Ibrahi- ma Rugovy. Kościół został zniszczony przez ateistyczny reżim w 1967 r. i odbudowa- ny w pierwszej dekadzie XXI w. Budynek powstał na planie krzyża o długości i sze- rokości 46 m, jego centralną część tworzy obszerna nawa nakryta masywną kopułą. Obok cerkwi stoi charakterystyczna smukła dzwonnica z czterema zegarami, stylizowa- na na cztery stojące obok siebie, płonące świece. Naprzeciw katedry wznosi się wie- żowiec Tirana Green Tower. Cały plac Skanderbega jest ładnie oświe- tlony i największe wrażenie robi w nocy. Jest to jeden z wielu powodów, dla których war- to zostać w Tiranie choćby na jedną noc. Bulwar Męczenników Narodu Warto przespacerować się bulwarem Męczenników Narodu (Bulevardi Dëshmo- rët e Kombit), przy którym znajduje się kilka ważnych obiektów. Wychodząc z  placu Skanderbega na południe, mijamy budynki ministerialne i po chwili po lewej stronie odnajdujemy Gale- rię Narodową (Galeria Kombëtare e Arte- ve; @ www.galeriakombetare.gov.al; ) śr.– nd. 10.00–18.00, pn.–wt. zamkn.; 200 ALL). Została ona otwarta 11 stycznia 1954 r., ale obecną jej siedzibę wybudowano dopie- ro w 1974 r. Galeria znajduje się pod opieką Kup książkę Ministerstwa Turystyki, Kultury i  Sportu w Tiranie. Prezentuje głównie dzieła mala- rzy współczesnych oraz działających w okresie albańskiego odrodzenia narodo- wego (XVIII–XIX/XX w.). Warto tu zajrzeć ze względu na dużą kolekcję prac powstałych w stylu socrealistycznym, który w Albanii prężnie się rozwijał i był szczególnie pielę- gnowany. Znajdziemy tu również: popiersia byłych działaczy komunistycznych i pełne urzędowego optymizmu portrety Albań- czyków (w tym samego Envera Hodży). W galerii odbywają się wystawy stałe oraz czasowe. Po przeciwnej stronie alei rozciąga się park Młodzieży (Parku Rinia). Stoi w nim monument upamiętniający 100. rocznicę uzyskania niepodległości przez Albanię. Główną atrakcją jest jednak Regency Casi- no Tirana – futurystyczny budynek miesz- czący poza kasynem… Centrum Tajwań- skie z restauracją i kawiarnią. Obok znajduje się duża fontanna, będąca w letnie wieczory areną pokazów „światło i woda”. Idąc dalej bulwarem Męczenników Narodu, miniemy wieżowce Twin Towers oraz widoczny za nimi Sky Tower. Naprze- ciwko nich usytuowana jest słynna Pira- mida, wybudowana pod koniec lat 80. Koszt jej budowy wyniósł kilkaset milio- nów dolarów. Początkowo mieściła ona muzeum Envera Hodży, jednak w  1991  r. zmieniono funkcje obiektu  – urządzono w nim Międzynarodowe Centrum Kultury. Obecnie budynek stoi pusty i zaniedbany (jego część wykorzystuje jedna z albań- skich stacji telewizyjnych). Obok piramidy można odszukać dzwon pokoju (Këmba- na e Paqes). Według mieszkańców Tirany został on odlany z łusek nabojów pocho- dzących z zamieszek w 1997 r. W pobliżu płynie rzeczka Lanë. Przechodząc przez nią, trudno uwierzyć, że niegdyś jej woda była krystalicznie czysta i zdatna do picia. Poleć książkę 107 a w o k d o r ś a n a b A i l a n a r i T Idąc dalej, miniemy stojące naprzeciw siebie dawne gmachy rządowe – siedzibę Parlamentu (po prawej stronie) i budynek Komitetu Centralnego Komunistycznej Par- tii Albanii (za Piramidą). Obiekty te (a tak- że kilka innych w okolicy) wznieśli Włosi, dlatego cały bulwar bywa nazywany ulicą Włoską. Nie należy fotografować obiektów rządowych strzeżonych przez żołnierzy. Dochodząc do placu Matki Teresy (Sheshi Nënë Tereza), zobaczymy jeszcze Pałac Kongresowy (Pallati i  Kongrese- ve), zaprojektowany przez jedyną córkę Envera Hodży, Pranverę Hodżę Kolaneci, oraz położoną naprzeciw rezydencję pre- zydenta. Sam plac, sprawiający wrażenie betonowego pustkowia, otaczają budynki uniwersyteckie – gmach główny Politech- niki Tirańskiej (wybudowany w latach 30. i 40. XX w.), Rektorat z przyległym Muzeum Archeologicznym i siedziba Uniwersytetu Sztuk. Uzbrojeni ochroniarze Wielu turystów jest zaskoczonych widokiem ochroniarzy banku uzbrojonych w broń ma- szynową. Jest to widok dość częsty zarówno w Tiranie, jak i w całej Albanii. Może się zda- rzyć, że nie zostaniemy wpuszczeni do banku z dużym plecakiem lub torbą podróżną. Ochro- niarz zaoferuje pomoc w przypilnowaniu rze- czy, aby nie zginęły. Między Pałacem Kongresowymi i Rekto- ratem usytuowane jest Muzeum Arche- ologiczne (Muzeu Arkeologjik i  Tiranës; )  pn.–pt. 10.30–14.30, sb.–nd. zamkn.; 300 ALL). Zostało ono otwarte w listopa- dzie 1948 r. – jako pierwsze po II wojnie światowej. Zbiory dotyczą badań arche- ologicznych prowadzonych w całej Albanii, a wystawione eksponaty obejmują okres od epoki kamienia łupanego do czasów osmańskich. Muzeum posiada ok. 17 tys. a b ę r t O z s u e t a M . t o f Piramida, czyli niedoszłe mauzoleum Envera Hodży Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę k e t e B l . R . c a r p o Albania północna Albania północna słynie przede wszyst- kim z Gór Północnoalbańskich, zwanych też Alpami Albańskimi lub Górami Prze- klętymi (alb. Bjeshkët e Nemuna, srb. Pro- kletije), których część leży także na teryto- rium Czarnogóry i Kosowa. Stanowią one część łańcucha Gór Dynarskich i uchodzą za jedne z najbardziej dzikich i niedostęp- nych gór w Europie. Jeszcze w latach 90. było tu dość niebezpiecznie (zdarzały się napady na cudzoziemców), a i dziś jest to teren, wędrówki po którym można polecić jedynie doświadczonym i samodzielnym górołazom. Wspaniały górski region stano- wi także pasmo Korab na granicy z Mace- donią, w  którym znajduje się najwyższy szczyt Albanii. Kolejną atrakcję stanowi jezioro Koman, wypełniające dolinę o stromych zboczach, miejscami przybierającą charakter kanio- nu. W jego okolicy znajdują się izolowane ludzkie osady, do których można dotrzeć jedynie... promem; rejs nim to niemal obo- wiązkowy punkt programu dla każdego żądnego wrażeń turysty. Przedłużeniem zbiornika jest bardzo długie jezioro Fierzë, miejscami równie malownicze, jednak dosyć trudno dostępne. Jedynym dużym miastem tej części kraju jest Szkodra, dawna siedziba osmańskie- go sandżaku, wcześniej władana przez władców Zety, serbskiej Raszki i Republiki Weneckiej. Znajduje się tu kilka cennych zabytków, z zamkiem Rozafa i Ołowianym Kup książkę ™ Góry Północnoalbańskie (s. 176) – matecznik przyrody i tradycyjnej kultury albańskiej, jedne z najbardziej dzikich gór w Europie, bardzo wymagające, obezwładniające krajobrazami i dziewiczą przyrodą ™ Jezioro Koman (s. 180) – niezwykły śródgórski „fiord” ™ Korab (s. 164) – wyniosłe pasmo górskie na granicy z Macedonią; wznosi się tu najwyższy szczyt kraju (Maja e Korabit, 2764 m n.p.m.) ™ Pogranicze z Kosowem (s. 155) – ciekawy kulturowo i urzekający krajobrazowo miniregion (okolice Kukës); kwintesencja albańskiej prowincji ™ Szkodra (s. 165) – najważniejszy ośrodek północnej części kraju, położony tuż obok pięknego Jeziora Szkoderskiego; będąc tu, warto odwiedzić położony na przedmieściach średniowieczny zamek Rozafa oraz pobliski Ołowiany Meczet Meczetem na czele, a także dość ciekawe Muzeum Historyczne. W pobliżu rozciąga się Jezioro Szkoderskie; albańska część jego wybrzeża, choć malownicza, jest jednak sła- bo zagospodarowana i raczej nieciekawa (w porównaniu z czarnogórską). Inne atrakcje północnej Albanii są zdecydo- wanie mniej znane, warto jednak poszuki- wać ich na własną rękę. W regionie znajduje się kilka nieco niższych, interesujących pasm górskich (jak Lurë oraz Dejë), piękne krajo- brazowo i ciekawe kulturowo rejony (pogra- nicze z Kosowem), warte wizyty miastecz- ka (Lezha, Peshkopi) oraz plaże (w okolicy Shëngjin i Velipojë). Poleć książkę 154 Kukës . 18 tys. a n c o n ł ó p a n a b A i l s ë k u K Miejscowość położona w  północno- -wschodniej Albanii przy granicy z Repu- bliką Kosowa, 30 km na zachód od Prizre- nu (Kosowo) i blisko 100 km na wschód od stolicy Albanii. Kukës od wschodu ogra- nicza góra Gjallica (2487 m n.p.m.), a od zachodu jezioro Fierzë. Szczyt widoczny jest z każdego punktu w mieście i nale- ży do Gór Dynarskich. Turystyka górska w Kukës właściwie nie istnieje. Okoliczni mieszkańcy organizują od czasu do czasu wyjścia na Gjallicę, jest to jednak trudna trasa i aby ją przebyć, trzeba mieć duże doświadczenie. Na pobliskim Koritniku do dziś znajdują się pola minowe z okresu ostatniej wojny na Bałkanach. Miasto leży na wysokości 350 m n.p.m. Jest to największa miejscowość w tej części kra- ju. Kukës to jedyne miasto na świecie, które w uznaniu za zasługi było nominowane do Pokojowej Nagrody Nobla (1999). Podczas konfliktu w  Kosowie dało ono schronie- nie prawie pięciuset tysiącom kosowskich uchodźców. Pierwsze wzmianki o Kukës pochodzą z 1571 r. Była to mała wioska, licząca zale- dwie kilkanaście domów. Mieszkańcy zaj- mowali się głównie rolnictwem i hodowlą. W marcu 1962 r. zapadła decyzja o zatopie- niu miasta w związku z budową elektrowni Nowe Kukës Kukës to jedno z młodszych miast Albanii. W 1976 r. zmieniło swoje położenie ze wzglę- du na budowę elektrowni wodnej na jeziorze Fierzë. Pierwotne zabudowania zalały wody jeziora Koman i znajdują się ok. 5 km od obec- nej lokalizacji. Kup książkę wodnej, a w lipcu tego samego roku roz- poczęto budowę „nowego” Kukës, któ- re jest położone na półwyspie z  trzech stron otoczonym sztucznym jeziorem Fierzë. Miasto z  pozostałą częścią kraju łączą trzy mosty. W centrum znajduje się muzeum histo- ryczne, które obecnie jest zamknięte. W 2012 r. ruszyła budowa nowego, dwu- piętrowego budynku dla tej placówki w  północno-wschodniej części miasta, która z przerwami trwa do dziś. Ciekawym miejscem jest tradycyjny bazar miejski, na którym można kupić wiele interesujących rzeczy. Warto zobaczyć również zamknię- ty hotel utrzymany w stylu alpejskim, który był częścią nieudanego planu rozwinięcia przemysłu turystycznego w regionie. Będąc w Kukës, warto udać się na spacer wokół odnóg jeziora Fierzë. Na wędrówkę można wybrać się indywidualnie lub w gru- pie zorganizowanej. Tego typu wycieczki organizuje m.in. hotel Gjallica. Północ kraju jest znana z  gościnności i wyśmienitej kuchni. Specjalnością regio- nu jest sardan, potrawa przypominająca gołąbki (mięso mielone z ryżem zawijane w liść kapusty). Na południe od Kukës znajduje się lot- nisko, wybudowane w 2002 r. przy wspar- ciu Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Może ono obsłużyć ok. 100 tys. pasażerów rocznie. Obecnie Kukës odgrywa głów- nie rolę miasta tranzytowego na trasie do Kosowa. Okręg Kukës słynął niegdyś z hodowli owiec, a produkowane tu mięso i wełna były znane w całym kraju. Obecnie w mie- ście prężnie rozwija się przemysł spożywczy, głównie alkoholowy, oraz przemysł wydo- bywczy miedzi. W Kukës znajduje się rów- nież fabryka dywanów, które eksportowane są zagranicę. Miasto stanowi świetną bazę wypadową w pobliskie góry. Poleć książkę 155 a n c o n ł ó p a n a b A i l s ë k u K ! Informacja turystyczna Nowo otwarte biuro informacji turystycznej znajduje się przy ulicy Zogu i Pare przy placu Skanderbega () 8.00–16.00). Biuro na chwilę obecną nie posiada jeszcze ani strony internetowej, ani numeru telefonu. Dojazd Busy z Tirany odjeżdżają z  Rruga e Durrësit co 30 min () 6.00–20.00; 1000 ALL [ok. 7 EUR]). Podróż trwa 3 godz. Przy tej samej ulicy, naprzeciwko budynku Uniwersy- tetu UFO, mają przystanek autobusy. Także one kursują regularnie () 7.00–16.00; 800 ALL [ok. 6 EUR]). Podróż trwa 3 godz. Autobusy odjeżdżają również z Lapra- ke (Rr. Lord Bajron) koło Szpitala Amerykańskiego. Aby dojechać samochodem z Tirany lub Szkodry do Kukës, należy początkowo kierować się drogą SH1 do Shënkoll. W pobliżu tego miasta należy skręcić na drogę SH30 oraz A1. Trasa A1 to bardzo dobra dwu- pasmowa droga, powstała zaledwie kilka lat temu. $ Noclegi Dział promocji turystyki miasta Kukës (( +355 691112222) udziela turystom pomocy w poszuki- waniu zakwaterowania i dokonywaniu rezerwacji. Ô Hotel America, Rr. Zogu i Pare; ( +355 24 223278; @ www.baramerika.com; od 50 EUR. Ô Hotel Gjallica, Rr. Dituria; ( +355 24 222527, 682023096; @ www.hotelgjallica.com; od 25 EUR. Wyżywienie Ô Bar i restauracja America, Rr. Zogu i Pare; posi- łek: ok. 500 ALL. Specjalnością lokalu jest trady- cyjna albańska potrawa Tave Dheu. Ô Restauracja Gjallica, Rr. Dituria; posiłek: ok.  400  ALL. Restauracja oferuje duży wybór zup, owoce morza oraz dania kuchni albańskiej. Rozkład jazdy z Kukës Okolice PERBREG to miasto położone ok. 10 km na wschód od Kukës w kierunku granicy z Kosowem. W pobliżu znajdują się pozo- stałości starożytnej iliryjskiej drogi (Ilire ne fshatrat Perbreg), odnalezione podczas budowy autostrady do granicy państwa. Można tam dojechać drogą E851. SHISHTAVEC to miejscowość usytu- owana ok. 30 km na południowy wschód od Kukës. To także ciekawy mikroregion pogra- nicza albańsko-kosowskiego. Znajdziemy tu miłe dla oka krajobrazy pełne rozrzuconych po górskich stokach (1200–1600 m n.p.m.) pastwisk i rozległych lasów liściastych, a tak- że pomniki przyrody – jaskinie, wychodnie skalne i głazy. Jednym z nich jest Poranny Kamień (Guri i Mëngjezit), położony na wyso- kości ok. 1900 m n.p.m. Jego nazwa pochodzi od codziennych wschodów słońca widocz- nych (ze wsi) w tym miejscu. Kamień zajmuje 176 m2, ma 25 m długości, 13 m szerokości i 11 m wysokości. Cieszy się ogromnym zaintereso- waniem zarówno turystów, jak i naukowców. Kolejną atrakcją jest Orli Kamień (Guri i Shqi- pes) koło wsi BÖRJE, na wysokości 1580 m n.p.m. Jest to pas skałek i odkrywek skalnych zbudowanych ze zlepieńców skalnych. Ma blisko 100 m długości. Dojazd Do Shishtavca najłatwiej dojechać samochodem z napędem na cztery koła. Najlepsza droga prowadzi Miasto docelowe Tirana (bus) Tirana (autobus) Krumë Shishtavec Szkodra Durrës Czas przejazdu 2 godz. 3 godz. 1,5 godz. 2 godz. 3 godz. 2,5 godz. Cena 600 ALL 500 ALL 200 ALL 300 ALL 500 ALL 600 ALL Odjazd 6.00–14.00 7.00, 9.00, 13.00/14.00 brak rozkładu brak rozkładu 7.00 8.00 Miejsce odjazdu centrum miasta centrum miasta północna część miasta północna część miasta ( +355 695128917 ( +355 685446304 Kup książkę Poleć książkę
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Albania. Bałkański Dziki Zachód . Wydanie 2
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: