Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00089 005796 13103095 na godz. na dobę w sumie
Alfabet. Moje życie - ebook/epub
Alfabet. Moje życie - ebook/epub
Autor: Liczba stron: 224
Wydawca: Rafael Język publikacji: polski
ISBN: 9788375695298 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> dokument, literatura faktu, reportaże
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Czy mnichowi wypada się uśmiechać, żartować, dowcipkować, a sława i popularność mieszczą się w ramach monastycznego porządku? – Niewątpliwie tak, ale pod warunkiem, że cokolwiek, co się czyni, jest miłe Panu Bogu – rozstrzyga dylemat ojciec Leon Knabit, legendarny zakonnik z Tyńca.

Ojciec Leon jest tyniecką ikoną, człowiekiem sławnym i lubianym. Lgną do niego młodzi i starzy, po rady zwracają się profesorowie, także szczególnie ukochani przez niego górale. (...) To człowiek o niezwykle bogatym doświadczeniu. Był świadkiem przełomowych dla Polski wydarzeń w minionym stuleciu. Znał osobiście wiele wybitnych postaci, z Janem Pawłem II na czele, z którym łączyła go ponad pięćdziesięcioletnia przyjaźń. Stąd wziął się pomysł, by zebrać w popularnej formie alfabetu subiektywne oceny ludzi, ale także wydarzeń i zjawisk, mających istotne znaczenie w życiu legendarnego benedyktyna...

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:



Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej.... Moje zycie ALFABET Ojciec OSB . Moje zycie ALFABETLEONKNABIT Redakcja Marek Latasiewicz koRekta i współpraca Anna Kendziak Agata Pindel-Witek PRojekt okładki Łukasz kosek PRojekt i PRacowanie komPuteRowe Andrzej Witek FotogRaFia na okładce Anna Kaczmarz/Dziennik Polski/Reporter/East News ISBN 978-83-7569-197-9 © 2010 Dom Wydawniczy „Rafael” ul. Ostatnia 1c 31-444 Kraków tel./fax: 12 411 14 52 e-mail: rafael@rafael.pl www.rafael.pl Druk: Drukarnia RAFAEL Ojca Leona sposób na szczęśliwe życie Nie obrażam się! Skończone 80 lat, w tym ponad pół wieku spę- dzone w zakonie, a prawie trzy czwarte jako kapłan. Jak najkrócej w liczbach można by na- pisać biografię ojca Leona Knabita? Właściwie okrągła liczba jest tylko jedna – skończony 80. rok życia, w tym 57 lat w kapłaństwie, 52 w życiu zakonnym, 62 życia w stanie duchownym. A poza tym? Prawie 22 tysiące odprawionych Eucharystii, około pół tysiąca rekolekcji, ponad 1000 rozmaitych spotkań i jeszcze ponad 30 napisanych książek. Nie mam czasu na prowadzenie takich statystyk. Kiedyś skrupulatnie panowałem nad listami, co zrozu- miałe, bo przecież jestem synem listonosza, ale jakieś siedem lat temu ten porządek mi się zawalił. Z przy- krością muszę się przyznać, że przestałem regularnie odpisywać na listy, za co zawiedzionych serdecznie przepraszam. Nie zapominam jednak o nich w modli- twie. Nie wytrzymałem tempa życia. No, ale w wieku 80 lat można to chyba zrozumieć. 6 Ma Ojciec swoją definicję na pozór banalnego po- jęcia „dobre życie”? Kim jest człowiek, który wie- dzie dobre życie? Jaka jest recepta na takie życie? Wiele jest elementów dobroci, ale najbardziej ujmuje mnie ktoś, kto się nie obraża. To bardzo ważna cecha, pozwalająca ustawić siebie w należytej pozycji i ustawia- jąca drugiego człowieka we właściwym miejscu, poka- zująca mu – jakże po chrześcijańsku – że darzymy go zaufaniem. Kiedyś zaimponował mi tyniecki mnich, oj- ciec Bernard Turowicz, wybitny matematyk i historyk, twierdząc, że tylko idiota się obraża. Myślę, że w takiej właśnie postawie trzeba szukać między innymi recepty na dobre życie. Ale należy pamiętać, że dobro nie jest pojęciem samym w sobie, lecz musi się go rozumieć tyl- ko w odniesieniu do drugiego człowieka. Samo życie jest wartością. Jest więc dobre. Jednak żyć można dobrze lub źle. Łatwo kogoś oceniać, ale jak samemu rozpoznać, kiedy żyje się źle? To jest trochę przewrotne pytanie. Trzeba zacząć od tego, żeby się sobą nie przejmować za bardzo. Jak ma- wiał ojciec Piotr Rostworowski, były przeor w Tyńcu: „Mieć w sobie Boga i gwizdać na wszystko”, być zawsze opanowanym wobec przeciwności zewnętrznych, słu- chać tego, co mówią przeciwnicy, a nie przyjaciele, bo osąd ludzki nie zawsze jest obiektywny. Co jest trudniejsze: czynienie dobra czy prze- baczanie? To rozróżnienie nie jest adekwatne, bo przecież przeba- czanie jest także czynieniem dobra. Jeśli jest się blisko Jezusa, to przychodzi ono z większą łatwością. Ojciec Leon Knabit 7 Czy można być dobrym człowiekiem, nie uzna- jąc Boga? Oczywiście, można! To tylko fundamentaliści religijni uważają, że jedynie będąc katolikiem i wierząc w Boga, można dobrze wypełniać swe obowiązki względem dru- giego człowieka. Teoretycznie można być dobrym, bo Pan Bóg każdemu pomaga w czynieniu dobra. Ale z dru- giej strony, jeśli wierzącym nie zawsze pomaga sankcja nieba jako nagrody i piekła jako kary, bo i tak czynią źle, to co wówczas, kiedy takiej sankcji w ogóle nie ma? Oczywiście, wtedy o wiele łatwiej żyć w przekonaniu, że jest się dobrym człowiekiem. Bo człowiek, zarówno ten wierzący, jak i niewierzący, podlega takim samym pra- wom otoczenia, psychologii, biologii i tym podobnym. Jednocześnie, przyglądając się wielu małżeństwom nie- będącym w związku sakramentalnym, widać, że radzą sobie bardzo dobrze. Ale często, kiedy dotyka ich kry- zys, nie mają się o co oprzeć i wtedy znacznie zwiększa się prawdopodobieństwo rozpadu związku oraz niera- dzenia sobie z problemami. Można odnieść nieodparte wrażenie, że wszyscy Ojca kochają. Nie miał Ojciec nigdy wrogów? Wystarczy przeczytać wpisy na moim blogu interneto- wym... No, ale to dotyczy głównie anonimowych auto- rów wpisów. Nie znam ich, więc nie mogę traktować jako wrogów, ale na pewno jest to grupa tych, którzy mnie nie lubią – pewnie za mój cięty język, bo od młodo- ści miałem ciągoty do tego, by z czegoś zakpić. Niestety, to było silniejsze od miłości bliźniego. Kiedyś opat Kazimierz Janicki radził mi, bym przytępił swój język, a przeor Paweł Szczaniecki powiedział, że na- wet ci, którzy mnie kochają, to mnie nie lubią. Zupełnie Alfabet. Moje życie 8 z innych pobudek pewien zakonnik – tajny współpracow- nik – napisał w donosie do SB, że mnie nie lubi, bo jestem lizusem i lubię donosy. A ja byłem wtedy mistrzem nowi- cjatu i prosiłem współbraci, by nie wychowywali nowicju- szy na własną rękę, ale najpierw mnie powiedzieli, co im się w młodych nie podoba, a ja wtedy będę wiedział, co z tym dalej robić. Jakieś 40 lat temu podczas tak zwanej „trybuny kate- chetycznej” spytały mnie dzieci chyba z piątej klasy, czy myślę, że mnie wszyscy lubią. Odpowiedziałem, że jed- ni tak, a inni nie. Były zadowolone i odpowiedź uznały za obiektywną i odpowiadającą prawdzie. Kto, oprócz rodziców – co jest zrozumiałe – miał największy wpływ na życie Ojca? Niewątpliwie szereg księży i duchownych, o których wspominam w niniejszej książce. Tylko ich wymienię: biskup Wacław Skomorucha, biskup Ignacy Świrski, ksiądz Władysław Proczek, ojciec Piotr Rostworowski, ojciec Włodzimierz Zimoląg. Nie zapominam jednak także o życzliwości płynącej od otaczającej mnie niezli- czonej ilości ludzi świeckich. A może były też wyjątkowe wydarzenia, które odmieniły życie Ojca lub miały znaczący wpływ na postawę? Bezsprzecznie był to wybór Polaka na papieża. Tak, to był przełom mający przeogromny wpływ na moje życie. Stan wojenny był trudnym doświadczeniem, ale prawdę mówiąc, nie miał on większego wpływu ani na funkcjo- nowanie Tyńca, ani Ruchu Odrodzenie, w którym ak- tywnie działałem. Zresztą, cały czas w stanie wojennym Ojciec Leon Knabit 9 starałem się żyć normalnie: prowadziłem korespon- dencję, odbywałem konieczne podróże duszpasterskie z wymaganymi pozwoleniami władz, głosiłem rekolek- cje. 13 grudnia akurat rozpoczynałem rekolekcje dla studentów w Nowej Hucie. Jeśli byłoby to możliwe, zmieniłby coś Ojciec w swoim życiu? Tylko tyle, bym mógł być lepszy... Poza tym dbałbym bardziej o porządek. Muszę się bowiem przyznać, że ba- łagan w celi mam od momentu, kiedy zaczęły mi się na- warstwiać różne papiery, dokumenty, archiwalia. Leżały dosłownie wszędzie, a miałem wówczas ciasną celę. Zamieniono mi ją na większą, z zasuwanymi szafami, po to, bym mógł wreszcie te papiery uporządkować. Ale jak je położyłem na podłodze przed dwoma laty, tak niektó- re leżą tam do dzisiaj. Gdy ojciec opat wchodzi do mojej celi, to dyplomatycznie rozgląda się po suficie. Dlaczego Ojciec wybrał dla zakonnego życia imię Leon? To nie ja go wybrałem, lecz mi je wybrano. Wówczas imiona zakonne były nadawane, teraz najczęściej się je uzgadnia. To w pewnym sensie było dla mnie zaskoczenie, bo do- wiedziałem się o wybranym dla mnie imieniu w ostat- niej chwili, podczas ceremonii obłóczyn. Jeszcze nawet przy odczytywaniu zasług mojego przyszłego patrona zastanawiałem się, o jakiego to świętego chodzi. Ale oczywiście nie mam za złe ojcu Rostworowskiemu – bo to on wówczas był przeorem – że wybrał na patrona dla Alfabet. Moje życie 10 mnie tak wspaniałego człowieka, jakim był Leon Wielki, wybitny teolog, doktor Kościoła. To on obronił Rzym przed zagładą. Kiedy jestem w Watykanie i odwiedzam Bazylikę św. Piotra, modlę się przy ołtarzu św. Leona. Wejścia do kaplicy strzegą strażnicy, ale wpuszczają mnie do niej, gdy tłumaczę, że idę do swego patrona. Został Ojciec odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za krzewienie wia- ry i zasad moralnych wśród dzieci i młodzieży. Wydawcy natomiast przyznali Ojcu za cało- kształt twórczości „Feniksa”, pisząc w uzasad- nieniu, że to nagroda za styl i osobowość pełną łagodności oraz wyrozumiałości, spiętą kato- licką stanowczością, jak też i ujmującą bezpo- średniością. Czym dla Ojca są te wyróżnienia? Są potwierdzeniem tego, że to moje normalne, zwyczaj- ne życie zostało zauważone; że ni stąd, ni zowąd moje zwyczajne życie zakonne uznano za nadzwyczajne, war- te wyróżnienia. Oczywiście, daleko mi z tego powodu do pychy, bo o moim poczuciu wewnętrznej wartości nie decyduje to, że ktoś mnie zauważa. Kiedyś miałem pewien kłopot z odnalezieniem się w przestrzeni między pochwałami i naganami. Wtedy przypomnieli mi się starzy ojcowie monastycyzmu, któ- rzy w takich sytuacjach wysyłali na groby przodków. Najpierw kazali wychwalać zmarłych, a następnie zło- rzeczyć im. Po powrocie pytali, czy coś się działo, gdy wznoszone były hymny pochwalne. Nic. A gdy przekli- nano zmarłych? Też nic. „Idź więc i rób to, co robiłeś do tej pory” – brzmiała mądra odpowiedź. Trzymając się żartobliwej konwencji, pragnę podkreślić, że Krzyż Ojciec Leon Knabit 11 Kawalerski można dostać nie tylko za długoletnie poży- cie małżeńskie, ale także za 80 lat kawalerstwa... Jaka nagroda była dla Ojca najbardziej znaczą- cym wyróżnieniem? Tak naprawdę, to nie odczuwam jakiejś wielkiej radości z tego powodu, że dobrzy ludzie mnie wybierają. Jednak z drugiej strony, jeśli w toczącej się walce z klerem za- uważa się, że jest jeszcze jeden ksiądz, którego się ak- ceptuje, to bardzo się cieszę z tego powodu. Nie czuję żadnej zawiści, kiedy widzę, że są jeszcze jacyś kapłani, mnisi czy ludzie świeccy dobrze przyjmowani przez in- nych. Dzięki Bogu, że tacy jeszcze są! A mnie wystarcza wyróżnienie, że znajduję się w gronie takich kapłanów, którzy starają się nie być zgorszeniem, o czym tak czę- sto ostatnio przypominają media. W 2009 roku otrzymał Ojciec w Tomaszowie Mazowieckim order „Ecce Homo”, nadawany przez kapitułę osobom, które wbrew wszelkim przeciwnościom poprzez konsekwentną dzia- łalność dają świadectwo bezinteresownej miło- ści bliźniego... Bardzo sobie go cenię, bo znalazłem się w gronie ludzi zacnych i – co budujące – także skromnych. Wcześniej odznaczony orderem ks. Jan Twardowski dziwił się, że w jego poezji doszukiwano się wpływów wielkich twór- ców francuskich i niemieckich. „To ja taki jestem?” – pytał zdumiony, dodając: „Przecież ja piszę tylko ta- kie wierszyki: Mała myszka siedzi sobie i ząbkami se- rek skrobie...”. Tak samo na mnie ta nagroda spadła jak Alfabet. Moje życie 12 przysłowiowy grom z jasnego nieba. Doceniam ją, ale przede wszystkim przez wzgląd na ludzi, którzy zauwa- żyli, że coś dobrego robię. Nie unika Ojciec żadnego, nawet najtrudniej- szego tematu, choćby wypowiadania się o sek- sie. Zakonnika nie krępują takie sprawy? Nie jestem w tym oryginalny. Wystarczy sięgnąć po książ- kę kapucyna ojca Ksawerego Knotza, który napisał o tych sprawach prawdziwy poradnik. Co innego epatować sek- sem w jakimś pornograficznym wymiarze, a co innego mówić o takich rzeczach normalnym językiem. Bo seks jest przecież czymś normalnym, wymyślonym przez Pana Boga, a jedynie zboczenia są dziełem człowieka. Co najbardziej zagraża człowiekowi XXI wieku? Ponad wszelką wątpliwość bezbożnictwo. Problem jed- nak polega na złym pojmowaniu Kościoła. Nie można bowiem postrzegać Kościoła tylko jako instytucji, bo wówczas zatraca się pełny obraz mistycznej więzi czło- wieka z Bogiem. Ale gdy Kościół traktuje się jako insty- tucję i pokazuje, że jej członkowie źle się zachowują, to niektórzy nawet radzą mi, bym jako człowiek uczciwy tę instytucję opuścił. Ale ja z takimi głosami nie mogę się utożsamiać. Kościół to przede wszystkim Chrystus – Przyjaciel. Zupełnie normalne jest, iż kiedy Jezus cier- pi i zewsząd Mu dokładają, to w takiej sytuacji nie mogę tak normalnie odejść. Przyjaciela przecież nie opuszcza się w biedzie. Nieustannie Ojciec nas zaskakuje. Mając 80 lat, zaczął Ojciec pisać bloga w internecie. Ojciec Leon Knabit 13 Tylko dlatego, że zasugerowało mi to nasze Wydawnictwo „Tyniec”. Ze względu na brak czasu sam bym nie wpadł na taki pomysł. Ale dałem się przeko- nać i spróbowałem. To kolejny przykład otwartości na inicjatywy w stosunku do mnie. Odzew przeszedł ocze- kiwania: ponad pół miliona wejść i 17 tysięcy dyskutują- cych. Na jeden wpis pojawiło się kiedyś 558 odpowiedzi. Blog stał się prawdziwym klubem dyskusyjnym, miej- scem wymiany poglądów. Jest swoistą świetlicą, do któ- rej wszystkich zapraszam, ale nie ze wszystkimi chcę się bawić. Bo blog, dając możliwość wypowiadania się różnym ludziom, pozwala na nierzadko pojawiające się ordynarne obrażanie. Tego nie mogę popierać, jednak chcąc docierać do wszystkich, nie można w takie wpi- sy ingerować. Na tym samym blogu zorganizowała się grupa modlitew- na, która raz w tygodniu spotyka się za pośrednictwem internetu na wspólnej modlitwie w intencji tych wszyst- kich, którzy nie potrafią poskromić swoich emocji i uży- wają wulgarnego języka. I na tym polega siła tego oręża we współczesnym świecie. Internetem, telefonem ko- mórkowym i innymi gadżetami także zakonnik musi się umieć posługiwać, zwłaszcza benedyktyni, którzy od zarania potrafili wykorzystywać techniczne nowo- ści. Oczywiście, trzeba to czynić w odpowiednim do tego czasie, bo po zamknięciu drzwi swojej celi mogę bez kłopotu odnaleźć się w duchu Reguły z VI wieku po Chrystusie. Skąd Ojciec czerpie tyle optymizmu, którym za- raża także innych ludzi? Alfabet. Moje życie 14 Często powtarzam, że jest to kwestia przekonania, iż jest się na właściwej drodze. Ja wiem, że właśnie taką drogą od wielu lat podążam i wszystko, co robię, czy- nię z pasją – tak jak nauczyciel z powołania, kochają- cy swoją firmę pracownik czy szczęśliwi małżonkowie po 65 latach wspólnego pożycia. Ponadto myślę, że nie- co swoich genów przekazała mi Mamusia, która miała w sobie wiele optymizmu. Jednak nic by z tego nie było, gdyby nie solidny fundament benedyktyńskiego wycho- wania. Poddałem się bez reszty temu, co dobre w nauce Chrystusa, i mogę dzisiaj jednoznacznie stwierdzić, że jakoś rosnę na tej benedyktyńskiej glebie. Często przy rozstaniu mówi Ojciec: „Do zoba- czenia w czyśćcu”... Jak dobrze, a nawet jak bardzo dobrze pójdzie! Bo stam- tąd już jest tylko one way, tylko jedno wyjście. O piekle nie myślę. A dlaczego zatem nie w niebie? Nie w niebie, bo... za bardzo znam siebie! Rozmawiał Marek Latasiewicz Tyniec, 21 września 2010 roku Ojciec Leon Knabit Od redakcji Módl się i pracuj Jeśli przyjąć, że życie zakonnika przepełnione jest ascezą i kontemplacją w zaciszu klasztornych murów, to ojciec Leon Knabit wyłamuje się z takiego dość po- wszechnego obrazu mnicha. Tyniecki benedyktyn, któ- rego popularność można porównywać z gwiazdami ekranu i czołowymi politykami, wcale nie zamyka się w celi prawie tysiącletniej budowli, nie unika ludzi, a je- śli otwiera usta, to nie tylko wówczas, gdy dołącza do gregoriańskiego chóru modlitewnego. Swą misję polegającą na podsuwaniu niezawod- nych recept jak być szczęśliwym wypełnia najczęściej z dala od swego opactwa. Jako ceniony rekolekcjoni- sta i kaznodzieja przemierza Polskę wzdłuż i wszerz. Odwiedza też misyjne ośrodki w Szwecji, Niemczech, Słowacji. Zapraszają go do radia i telewizji, w której wielką furorę robił prowadzony przez niego talk show „Ojciec Leon zaprasza”. W wolnych chwilach – a kiedyż on je ma? – między powinnościami, które ma wobec tynieckiej wspólnoty, oraz oprowadzaniem wycieczek po zabytkowym kom- pleksie, zasiada do komputera, by wypełnić kolejne zo- bowiązanie wydawnicze. I to z jakim efektem! Każda książka od razu staje się bestsellerem. A skoro tak, to 16 trzeba dać satysfakcję czytelnikom i odbyć sześćdzie- siąt spotkań autorskich w roku. Uff, iście benedyktyń- ska praca... – Jadę wszędzie tam, gdzie mnie potrzebują, ale nigdy nie opuszczam klasztoru dla przyjemności i bez aprobaty opata – zastrzega się ojciec Leon i dodaje: – Czasem czuję się jak ten miś na Krupówkach, z któ- rym każdy chce się sfotografować. Tak, ojciec Leon jest tyniecką ikoną, człowiekiem sławnym i lubianym. Lgną do niego młodzi i starzy, po rady zwracają się profesorowie, także szczególnie uko- chani przez niego górale. Fenomen popularności zakon- nika tkwi w jego otwartości, serdeczności i życzliwości oraz w tym, że niemal nikt, kto zwraca się do niego o po- moc, nie zostaje odrzucony. Niemal, bo z powodu prze- ładowanego kalendarza i braku czasu musi czasem odmówić. Jego wielkość polega również na tym, że nie unika trudnych pytań, które nurtują wielu ludzi. Odpowiada na nie, dając proste, zrozumiałe dla wszystkich rozwią- zania. Mówi o dobru, nadziei i miłości tak przekonują- co, że nie pozostawia nikomu żadnych złudzeń. Ojciec Leon to człowiek o niezwykle bogatym do- świadczeniu. Był świadkiem przełomowych dla Polski wydarzeń w minionym stuleciu. Znał osobiście wiele wybitnych postaci, z Janem Pawłem II na czele, z któ- rym łączyła go niemal pięćdziesięcioletnia przyjaźń. Stąd wziął się pomysł, by zebrać w popularnej formie alfabetu subiektywne oceny ludzi, ale także wydarzeń i zjawisk, mających istotne znaczenie w życiu legen- darnego benedyktyna. Oczywiście ze względu na tech- niczne ograniczenia lista haseł jest niepełna, a opisy fragmentaryczne. Mimo to wyłania się z tych zwierzeń Ojciec Leon Knabit 17 obraz minionej epoki oraz charakterystyka ludzi bliskich mnichowi. Jednocześnie w odważnych oraz często prze- pełnionych humorem komentarzach bliżej poznajemy niezwykłość ich autora. Właśnie z uwagi na ojca Leona Knabita współpraca przy redagowaniu „Alfabetu” była wyzwaniem i doświad- czeniem wyjątkowym. Prawie każde z nim spotkanie w tynieckim klasztorze rozpoczynało się od dowcipu. – Czy Pan wie, co jadłem podczas wizyty u znajomych w Hahnenklee? – zapytał, jak zaznaczał, na dobry począ- tek. – Kaczkę z grzybami, nie powiem „rydzykami”. A innym razem zaskoczył żartem słownym: – Pani pyta dzieci w szkole, czy wiedzą, jak wyglą- dają gęsi. Zgłasza się Jaś i mówi: „U nas gęsi nie wyglą- dają, bo tatuś okno zabił deskami!”. Ojciec Leon zaskakuje, ale nade wszystko fascy- nuje rzetelnością, skrupulatnością i genialną pamię- cią. O pracowitości i niespożytych siłach już było. Listy e-mailowe uświadamiały jak bardzo przepełniony jest jego kalendarz. W jednym z ostatnich przed ukończeniem „Alfabetu” informował o piętrzących się perypetiach: „Drogi Panie Marku. Jestem już szczęśliwie w roku 1970. Pragnę zrobić, ile się da do środy włącznie, a tu akurat jeszcze pogrzeb ważny wypadł i jakaś TV się dobija. Chce 6 (!) godzin. Powiedziałem – może 1,5... I jeszcze lekarz. Pan Bóg dowcipny... Uwidim... Dopisek chyba też się uda zweryfikować, a resztę zostawimy na po 11 IX... Ściskam brrrr. Leon OSB”. Przypadkiem spojrzałem na godzinę wysłania wia- domości – 22.42. Alfabet. Moje życie 18 Parę minut wcześniej kończyłem redagować hasło: „Dzień mnicha”. Ojciec Leon relacjonował: „Do snu kła- dziemy się między 21.30 a 22.00”... Ale jakież miał inne wyjście, skoro wydawca dusił terminami?! Tylko sporadycznie sięgał po kalendarzyk lub po kilka luźnych karteczek, a jeszcze rzadziej po gruby jak brewiarz notatnik, w którym drobnym drukiem odno- towywał każde swoje spotkanie i ważniejsze zdarzenie w ostatnich kilkudziesięciu latach. Zdumiewające, jak ktoś, kto wychowywał się w czasach stalowego pióra i inkaustu, tak znakomicie radzi sobie z komputerem. I jeszcze jedno. Istota benedyktyńskiej reguły wyra- ża się zasadą: „Módl się i pracuj”. Czy zatem mnichowi wypada się uśmiechać, żartować, dowcipkować, a popu- larność mieści się w ramach monastycznego porządku? – Niewątpliwie tak, jeśli wszystko, co się robi, jest miłe Panu Bogu – rozstrzyga dylemat ojciec Leon. Skoro tak, to miejmy nadzieję, że i ten „Alfabet” przy- padnie do gustu zarówno Bogu, jak i Czytelnikom. Marek Latasiewicz Ojciec Leon Knabit a ALEKSANDRA – Mamusia Na jej głowie było prowadzenie domu i wszystkie związa- ne z tym sprawy gospodarcze, co nie było łatwe zwłasz- cza w czasach okupacji niemieckiej. Troszczyła się też o naszą edukację. W przeciwieństwie do Taty, który na- legał, bym najpierw zdobył jakiś konkretny fach, bo z sa- mej nauki nic jeszcze nie wynika, Mamusia miała mimo wszystko większe w tym względzie ambicje. Nie chcia- ła, abyśmy poprzestali na zawodzie szewca, krawca lub fryzjera. Pilnowała, czy czegoś nie przeskrobaliśmy w szkole i czy nie zaniedbaliśmy się w nauce. Pod tym względem nie przysparzaliśmy zbyt wielu kłopotów. Mamusia była kobietą nadzwyczaj zaradną. W najtrudniejszych momentach, kiedy zabrakło Tatusia, wykazywała się niezwykłym sprytem. Nie było dla niej sytuacji bez wyjścia. To tu, to tam za- handlowała, coś „przykombinowała”, tak że nig- dy nie chodziliśmy głodni i w podartych ubraniach. Była osobą łatwo nawiązującą kontakt z innymi ludź- mi i chyba odziedziczyłem to po niej. Sympatię zy- skiwała dzięki swej uczynności i życzliwości. Jak bardzo była lubiana, uświadomiłem sobie podczas 20 pogrzebu, kiedy nad grobem tak wielu ludzi dzięko- wało jej za okazaną pomoc. Szczególnie wdzięczni byli jej moi dawni koledzy szkolni i z seminarium, którzy zawsze mogli liczyć na pomoc i schronienie pod naszym dachem. Mamusia opiekowała się nimi jak własnymi dziećmi. Była osobą bardzo wrażliwą, przejmowała się każ- dym naszym niepowodzeniem. Bardzo martwiła się moją chorobą płuc, na jaką zapadłem pod koniec semi- narium. Kiedy w końcu jako tako wyzdrowiałem i przy- jąłem święcenia kapłańskie, była szczęśliwa. Dobry nastrój popsuła jej wiadomość o wstąpieniu do zakonu. Uznała to za grubą przesadę. Do Tyńca wysłała mi list. Na skrawku gazety napisała rozgoryczona: „Synku dro- gi, coś ty zrobił?”. Z czasem pogodziła się i z tym. Kiedy dowiedziała się, że jeden z moich kolegów księży po- rzucił kapłaństwo, przekonała się. „Wiesz, synku, chy- ba to jednak dobrze, że jesteś w tym Tyńcu” – przyznała. No, a gdy odwiedziła mnie w Izabelinie pod Warszawą, gdzie spotkała się z prymasem Wyszyńskim, a potem w Tyńcu porozmawiała z kardynałem Wojtyłą, była już w pełni usatysfakcjonowana. Mamusia zmarła w 1992 roku, w osiemdziesiątym piątym roku życia. Udzieliłem jej ostatniego namaszcze- nia, a w ostatnich chwilach towarzyszyliśmy jej wszy- scy, cała trójka jej dzieci. Jan Paweł II napisał po jej śmierci: „Pragnę modli- twą za duszę śp. Aleksandry podziękować za Jej dawne życzenia dla Papieża... Pan Bóg prowadził Ją drogą cier- pienia, ale była Mu wierna całe życie i już tu nagrodził Jej troskę o kapłanów pociechą, że miała przy śmier- ci Syna, który Jej towarzyszył modlitwą w przejściu do wieczności”. Ojciec Leon Knabit
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Alfabet. Moje życie
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: