Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00222 005820 13604949 na godz. na dobę w sumie
Apelacje karne. Zagadnienia praktyczne akta i kazusy. Wydanie 6 - ebook/pdf
Apelacje karne. Zagadnienia praktyczne akta i kazusy. Wydanie 6 - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 352
Wydawca: C. H. Beck Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-812-8725-8 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Przygotuj samodzielnie w pełni profesjonalną apelację krok po kroku. Zmień metodę prób i błędów w pewne i skuteczne rozwiązania.

  • Nasza publikacja to poradnik dla aplikantów i praktyków w całości poświęcony apelacji karnej.
  • Teraz samodzielnie przygotujesz kompletne i profesjonalne pismo, prawidłowe pod względem formalnym i merytorycznym.

Książka zawiera omówienie najistotniejszych zagadnień i problemów związanych z zaskarżeniem wyroku w sprawie karnej, czyli:

  • właściwym określeniem zakresu zaskarżenia,
  • prawidłową redakcją zarzutów apelacyjnych i wniosków końcowych.

Przy praktycznym omawianiu powyższych zagadnień zostały uwzględnione zmiany przepisów KPK wprowadzone ustawami z: 27.9.2013 r., 20.9.2015 r. i 11.3.2016 r. w aspekcie wpływu tych zmian na sposób konstrukcji petitum apelacji oraz w zależności od daty skierowania do sądu aktu oskarżenia oraz najnowsze nowelizacje. Autor opracowania, bazując na wieloletnim doświadczeniu orzeczniczym w postępowaniu odwoławczym, a także doświadczeniach związanych z pracą dydaktyczną na uniwersytecie i szkoleniem aplikantów, w praktyczny i przystępny sposób przedstawia istotę wszystkich rodzajów zarzutów określonych w art. 438 i 439 KPK, jakie można postawić w apelacji wnoszonej zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego.

Aktualne wydanie zawiera nowe oraz zmienione w istotnej części kazusy aktowe oraz uaktualnione „małe kazusy”, które mają pomóc w zdobywaniu czy też pogłębianiu praktycznych umiejętności w zakresie sporządzania apelacji karnych.

Aby uczynić to w sposób prawidłowy i skuteczny, zgodny z zasadami sztuki prawniczej, należy przyswoić sobie dwie umiejętności. Pierwsza z nich to spostrzegawczość, tj. zdolność dostrzegania błędów i uchybień sądu czy też braków postępowania dowodowego, zaś druga to umiejętność zamiany dostrzeżonych uchybień na prawidłowe rodzajowo i właściwie zredagowane zarzuty. Książka ma pomóc w należytym przyswojeniu obu tych umiejętności. Jest to szczególnie istotne w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy prawa karnego procesowego stanowią, że w odniesieniu do apelacji wnoszonych przez podmioty profesjonalne sąd odwoławczy orzeka generalnie w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a szerzej tylko w ściśle określonych wypadkach.

Komu dedykujemy publikację?
Niezbędnik dla aplikantów i praktyków prawa.

Z publikacji korzystają na co dzień aplikanci radcowscy i adwokaccy, którzy przygotowują się do kolokwiów i egzaminów, a także prawnicy rozpoczynający swoją praktykę zawodową.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Rozdział II. Ćwiczenia praktyczne 1. Kazusy Kazus 1. Sąd Okręgowy uznał Jerzego K. za winnego tego, że wziął udział w pobiciu Sylwe- stra  R., następstwem czego była śmierć pokrzywdzonego i na podstawie art. 158 §  3 KK skazał go na karę 7 lat pozbawienia wolności. W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, że nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, który zaprzeczał swojemu udziałowi w pobiciu. Sprawstwo jego ustalił na podstawie ze- znań naocznych świadków: Jadwigi S. ze śledztwa i z rozprawy oraz Marka T. ze śledz- twa, podając powody tej oceny. Marek T. nie został przesłuchany na rozprawie, gdyż nie stawił się, bowiem, jak ustalono, został aresztowany na terenie Brazylii. Obrońca Jerzego K. zaskarżył wyrok w całości i na podstawie art. 427 §  2 w zw. z art. 438 pkt  2 i 3 KPK wyrokowi zarzucił: 1) obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 410 KPK w zw. z art. 167 i art. 177 §  2 KPK oraz w zw. z art. 585 pkt  2 KPK, która miała wpływ na treść wyroku, przez brak przesłuchania świadka Marka T. na rozprawie głównej; 2) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mających wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że zeznania świadków Marka T. i Jadwigi S. zasługują na wiarę. Na podstawie art. 427 §  1 i art. 437 §  2 KPK wniósł o uniewinnienie oskarżonego. Oceń zarzuty apelacji. Kazus 2. Dariusz G. został skazany za dwa czyny z art. 280 §  2 KK na kary po 4 lata pozbawie- nia wolności i wymierzono mu karę łączną 6 lat pozbawienia wolności. Wyrok ten na podstawie art. 444 oraz art. 425 §  1 i 2 KPK zaskarżył w całości obrońca Dariusza G. na jego korzyść. Na podstawie art. 427 §  2 i art. 438 pkt  2 KPK zarzucił zaskarżonemu wyrokowi: na- ruszenie przepisów prawa procesowego, mogące mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, a przede wszystkim: art. 5 §  2, art. 7, art. 410, art. 424 §  1 pkt  1 KPK – wynikające z oparcia wyroku na dowo- dach dla oskarżonego niekorzystnych, przy jednoczesnym pominięciu dowodów przemawiających na korzyść Dariusza G. – bez należytego przedstawienia takiego stanowiska w uzasadnieniu wyroku. Na tej podstawie wniósł o zmianę wyroku przez orzeczenie kary z zastosowaniem Uzasadnienie środka odwoławczego podnosi tylko okoliczności związane z zachowa- pełnej absorpcji. niem skazanego w areszcie śledczym. Oceń zarzuty apelacji. 44 Kazus 3. Jarosław S. został uznany za winnego tego, że działając wspólnie i w porozumieniu z Janem Z. oraz Piotrem K., grożąc Ireneuszowi K. pobiciem, doprowadzili go do nieko- rzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 50 tys. zł i za to skazany został na podstawie art. 282 KK na karę 4 lat pozbawienia wolności. W uzasadnieniu wyroku Sąd Okręgowy stwierdził, że ustalenia faktyczne poczynił na podstawie zeznań pokrzywdzonego oraz częściowo wyjaśnień oskarżonego, który przyznał się do winy, jednak pewne istotne okoliczności zdarzenia zataił. Apelację złożył obrońca Jarosława S., który zaskarżył wyrok w części dotyczącej orze- czenia o karze i zarzucił: obrazę prawa materialnego, a mianowicie art. 60 §  3 KK przez nieza- stosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary w sytuacji, gdy oskarżony ujawnił w toku śledztwa informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz wszystkie znane mu istotne okoliczności jego popełnienia. W konkluzji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i zastosowanie nadzwy- czajnego złagodzenia kary na podstawie art. 60 §  6 KK i stosując art. 60 §  6 pkt  2 KK, wy- mierzenie oskarżonemu stosownej kary grzywny. Oceń zarzut apelacji. Kazus 4. Krzysztof B. został uznany za winnego dokonania napadu rabunkowego przy posłu- giwaniu się bronią palną i skazany za czyn z art. 280 §  2 KK na karę 7 lat pozbawienia wolności. Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok w całości i zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść przez przyjęcie, że oskarżony posługiwał się bronią palną; 2) rażącą surowość wymierzonej kary pozbawienia wolności wskutek niezasadnego przyjęcia, iż oskarżony dopuścił się rozboju kwalifikowanego z art. 280 §  2 KK. W konkluzji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez zakwalifikowa- nie czynu z art. 280 §  1 KK i wymierzenie kary w ramach ustawowego zagrożenia za to przestępstwo. Oceń apelację. Kazus 5. Olgierd W. oskarżony został o to, że działając z zamiarem pozbawienia życia Cecy- lii S., wielokrotnie uderzał i kopał ją po całym ciele, powodując obrażenia skutkujące jej zgonem, tj. o czyn z art. 148 §  1 KK. Sąd Okręgowy w ramach zarzuconego czynu Olgierda W. uznał za winnego, że pobił Cecylię S., wielokrotnie uderzając ją i kopiąc po całym ciele, czego następstwem była jej śmierć i czyn ten zakwalifikował z art. 158 §  3 KK i wymierzył mu karę 8 lat pozbawie- nia wolności. Wyrok ten został zaskarżony w całości na niekorzyść oskarżonego przez pełnomoc- nika oskarżyciela posiłkowego, który zarzucił: błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść przez przyjęcie, iż oskarżony nie miał zamiaru po- zbawienia życia, a skutek w postaci śmierci pokrzywdzonej objęty był nieumyślnością i wniósł o: zmianę zaskarżonego wyroku przez przyjęcie, iż Olgierd W. działał z zamiarem pozbawienia życia pokrzywdzonej, zakwalifikowanie czynu z art. 148 §  1 KK i wymierzenie kary 25 lat pozbawienia wolności. Oceń apelację. 45 Rozdział II. Ćwiczenia praktyczne Kazus 6. Wobec Magdaleny P. zapadł wyrok łączny obejmujący skazania dwoma prawomoc- nymi wyrokami na kary po 2 lata pozbawienia wolności i orzeczono karę łączną w wyso- kości 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrok ten w całości zaskarżyła obrońca skazanej i na podstawie art. 438 pkt  4 KPK zarzuciła: obrazę przepisów prawa materialnego, polegającą na orzeczeniu rażąco niewspół- miernie surowej kary pozbawienia wolności, oscylującej w górnej granicy ustawowego zagroże- nia, wynikającego z dyspozycji art. 86 §  1 KK, pomimo istnienia okoliczności przemawiających za złagodzeniem orzeczonej kary łącznej, i wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez złago- dzenie kary łącznej. Oceń zakres zaskarżenia i zarzut zawarty w apelacji. Kazus 7. Sąd skazał Czesława M. za popełnienie rozboju z posłużeniem się bronią palną, tj. za czyn z art. 280 §  2 KK. Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok w części i zarzucił wyrokowi obrazę przepi- sów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, gdyż z materiału dowodowego wynika, że oskarżony posłużył się plastikową atrapą broni i wniósł o zakwalifikowanie czynu z art. 280 §  1 KK, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do po- nownego rozpoznania. Czy obrońca sformułował właściwy zarzut i wniosek oraz czy prawidłowo określił zakres zaskarżenia? Kazus 8. Obrońca w zażaleniu na postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania zarzucił obrazę art. 249 §  1 KPK przez brak dowodów wskazujących na duże prawdopo- dobieństwo, że podejrzany popełnił przestępstwo, dlatego wniósł o zmianę zaskarżone- go postanowienia i zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci dozoru policji i po- ręczenia majątkowego. Oceń wniosek obrońcy. Kazus 9. Sąd uznał oskarżonego za winnego czynu z art. 280 §  1 KK w zw. z art. 64 §  1 KK po- pełnionego 6.5.2013  r. i wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności, na mocy tych sa- mych przepisów. W uzasadnieniu sąd ustalił, że oskarżony został warunkowo przedterminowo zwol- niony w dniu 9.5.2008  r. po odbyciu kary 7 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 278 §  1 KK. Z treści odpisu postanowienia o warunkowym przedterminowym zwolnieniu skazanego, dołączonego do akt sprawy, wynika, że został on warunkowo przedterminowo zwolniony 3.5.2008  r. Jakie zarzuty i wnioski powinien postawić obrońca w apelacji? Kazus 10. Sąd skazał oskarżonego za popełnienie rozboju i ustalił, że czynu tego dokonał, po- sługując się nożem, tj. czynu z art. 280 §  2 KK. Obrońca w apelacji zarzucił wyrokowi: 1) obrazę prawa materialnego, tj. bezzasadne uznanie, że oskarżony popełnił czyn z art. 280 §  2 KK; 46 Część I. Zagadnienia praktyczne i minikazusy 2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu posłużeniem się nożem przez oskarżo- nego, zaś w uzasadnieniu apelacji napisał, że sąd poczynił prawidłowe ustalenia, co do stanu faktycznego sprawy. Oceń stanowisko obrońcy. Kazus 11. Sąd skazał oskarżonego za zabójstwo z art. 148 §  1 KK na karę 8 lat pozbawienia wol- ności, orzekając jej wykonanie w systemie terapeutycznym. Obrońca w apelacji, zaskarżając wyrok w całości, zarzucił temu wyrokowi obrazę prawa materialnego z art. 60 §  2 KK przez jego niezastosowanie. Oceń zarzut obrońcy oraz zakres zaskarżenia. Kazus 12. Sąd skazał oskarżonego za czyn z art. 280 §  1 i art. 193 KK w zw. z art. 11 §  2 KK na karę 4 lat pozbawienia wolności. Obrońca zaskarżył wyrok w części dotyczącej wymiaru kary i wniósł o jego zmianę poprzez wymierzenie kary pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem wyko- nania oraz o zasądzenie wynagrodzenia za obronę z urzędu, bowiem nie zostało ono ure- gulowane przez oskarżonego. W uzasadnieniu obrońca napisał, że brak jest podstaw do uznania winy oskarżonego w zakresie przypisanym przez sąd, a co najwyżej z art. 158 §  1 KK. Oceń stanowisko obrońcy. Czy na rozprawie apelacyjnej obrońca może zaskarżyć wy- rok w całości? Kazus 13. Sąd skazał oskarżonego za zbrodnię popełnioną w maju 2015  r. z art. 148 §  1 i art. 280 §  2 KK w zw. z art. 11 §  2 KK na karę 16 lat pozbawienia wolności, zaś na mocy art. 40 §  2 KK orzekł środek karny w postaci pozbawienia praw publicznych na okres 15 lat, ustalając, że oskarżony, dokonując zabójstwa pokrzywdzonego, działał w wyniku motywacji zasłu- gującej na szczególne potępienie. Prokurator wniósł o orzeczenie wobec oskarżonego kary 25 lat pozbawienia wolności. Jakiej treści zarzut powinien sformułować obrońca w apelacji, co do kary i środka karnego? Kazus 14. Sąd skazał oskarżonego za zbrodnię z art. 280 §  2 KK na karę 3 lat pozbawienia wolności. Obrońca zaskarżył wyrok w całości, zarzucając: 1) obrazę przepisów postępowania przez brak przytoczenia w uzasadnieniu okoliczności, które sąd miał na względzie przy wymiarze kary, w zakresie wystarczającym do oceny jej słuszności; 2) rażącą niewspółmierność surowości kary z pominięciem przesłanek z art. 54 §  1 KK. Oceń stanowisko obrońcy. Kazus 15. pozbawienia wolności. Sąd skazał oskarżonego za czyn z art. 148 §  1 KK w zw. z art. 31 §  2 KK, na karę 10 lat Sąd ustalił, że oskarżony nadużywał alkoholu, narkotyków i obwiniał pokrzywdzo- nego ojca, który także wcześniej nadużywał alkoholu, o wszelkie niepowodzenia ży- ciowe, wszczynał awantury, bił ojca. W dniu zdarzenia wszczął awanturę, zdemolował 47 Rozdział II. Ćwiczenia praktyczne mieszkanie. W jej trakcie bił ojca, który zmarł w wyniku odniesionych obrażeń. W trakcie awantury ojciec był spokojny. Obrońca zarzucił wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżony nie działał w stanie gwałtownego wzburzenia usprawiedliwio- nego okolicznościami i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez zmianę kwalifika- cji prawnej czynu, na czyn z art. 148 §  4 KK w zw. z art. 31 §  2 KK, względnie z art. 156 §  3 KK w zw. z art. 31 §  2 KK oraz o skorzystanie z dobrodziejstwa nadzwyczajne- go złagodzenia kary i orzeczenie kary łagodniejszej, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Oceń apelację obrońcy. Kazus 16. Oskarżony został skazany z art. 158 §  1 KK na karę jednego roku pozbawienia wol- Z treścią wyroku nie zgodził się obrońca oskarżonego i zaskarżył wyrok w całości na ności. jego korzyść. Sprawę uchylono i przekazano do ponownego rozpoznania z powodu zaistnienia bezwzględnej przesłanki odwoławczej (brak podpisu jednego z sędziów). W kolejnym postępowaniu przed sądem I instancji, do sprawy przystąpił oskarżyciel posiłkowy i wniósł o zasądzenie na rzecz pokrzywdzonego kwoty 10 000 zł tytułem na- prawienia wyrządzonej szkody. Sąd wydał wyrok: rok pozbawienia wolności i w trybie art. 46 §  1 KK zasądzenie na rzecz pokrzywdzonego odszkodowania w kwocie 10 000 zł. Czy obrońca, który tym razem nie kwestionuje ustaleń faktycznych, powinien wy- rok zaskarżyć, a jeżeli tak, to w jakim zakresie, jakie powinien postawić zarzuty (zarzut) i wniosek (wnioski)? Kazus 17. Oskarżony został skazany z art. 177 §  1 KK na karę roku pozbawienia wolności. Oskarżyciel posiłkowy wniósł o zasądzenie na jego rzecz odszkodowania w trybie art. 46 §  1 KK w kwocie 5000 zł. Sąd tego nie uczynił. Jaki zarzut powinien postawić pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego? Kazus 18. Andrzej W. został oskarżony o to, że w dniu 10.5.2014  r. w Warszawie przy ul. Elblą- skiej w zamiarze pozbawienia życia Sławomira S. zadał mu cios nożem w plecy w okolicę okołokręgosłupową lewą, a następnie kopał go po całym ciele, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na obronną postawę pokrzywdzonego, powodując u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci rany kłutej, skutkującej naruszeniem czynności narządu ciała na okres powyżej 7 dni, tj. o czyn z art. 13 §  1 KK w zw. z art. 148 §  1 KK w zb. z art. 157 §  1 KK w zw. z art. 11 §  2 KK. Sąd Okręgowy w ramach zarzucanego czynu uznał Andrzeja W. za winnego tego, że 10.5.2014  r. w Warszawie na terenie budowy naraził Sławomira S. na bezpośrednie nie- bezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci rozległego uszkodzenia rdze- nia kręgowego lub jego infekcji i wywołania porażenia dolnej części ciała w ten sposób, że zadał mu cios nożem w okolicę okołokręgosłupową lewą i kopał go po ciele, umyślnie powodując obrażenia w postaci rany kłutej, uszkodzenia mięśni grzbietu, przy czym gro- ził Sławomirowi S. pozbawieniem życia, a groźby te wzbudziły w pokrzywdzonym uza- sadnioną obawę spełnienia, co stanowi występek z art. 157 §  1 KK w zb. z art. 160 §  1 KK 48 Część I. Zagadnienia praktyczne i minikazusy w zb. z art. 190 §  1 KK w zw. z art. 11 §  2 KK i za to na podstawie art. 157 §  1 KK w zw. z art. 11 §  3 KK wymierzył Andrzejowi W. karę 2 lat pozbawienia wolności. Dodatkowe informacje: 1) sąd na ostatniej rozprawie uprzedził strony o możliwości zakwalifikowania czynu z art. 157 §  1 KK w zb. z art. 160 §  1 KK w zb. z art. 190 §  1 KK w zw. z art. 11 §  2 KK; 2) zdarzenie wywołał pokrzywdzony będący pod wpływem alkoholu; 3) pokrzywdzony obrażał oskarżonego i jego żonę; 4) oskarżony faktycznie krzyknął do pokrzywdzonego, że jak się nie uspokoi, to go zabije; 5) pokrzywdzony po krótkiej przerwie dalej prowokował oskarżonego, który w tym czasie pracował przy przycinaniu papy leżącej na podłodze; 6) po zadaniu ciosu pokrzywdzonemu, wezwał pogotowie i zawiadomił Policję. Zaproponuj treść zarzutów i wnioski. Kazus 19. Sąd Okręgowy uznał oskarżonych Jana K. i Roberta S. za winnych tego, że działając wspólnie i w porozumieniu, wzięli udział w pobiciu Jerzego Z., kopiąc go po całym ciele i bijąc rękoma oraz uderzając prętem metalowym, co w rezultacie doprowadziło do zgo- nu pokrzywdzonego i za czyn z art. 158 §  3 KK w zw. z art. 159 KK i w zw. z art. 11 §  2 KK skazał ich, a na podstawie art. 158 §  3 KK w zw. z art. 11 §  3 KK wymierzył im kary po 5 lat pozbawienia wolności. W uzasadnieniu wyroku Sąd Okręgowy opisał przebieg zdarzenia, w którym obaj oskarżeni bili pokrzywdzonego i kopali, a ponadto Jan K. bił pokrzywdzonego prętem metalowym po całym ciele tak długo, aż pokrzywdzony zemdlał, czym spowodowali u niego szereg obrażeń, skutkujących zgonem. Ustalenia faktyczne sąd I instancji poczynił na podstawie zeznań dwóch bezpośred- nich świadków zdarzenia, którzy widzieli bicie i kopanie przez dwóch napastników oraz uderzenie jakimś przedmiotem podłużnym przez jednego z napastników. Częściowo ustaleń dokonał na podstawie wyjaśnień oskarżonych. Oskarżeni przyznali się do pobi- cia pokrzywdzonego, stwierdzili, że Jan K. nie używał metalowego pręta, lecz plastiko- wej rurki, czemu sąd nie dał wiary. Mechanizm powstania obrażeń sąd ustalił też na podstawie opinii biegłych z zakresu Jakie zarzuty i wnioski mogą postawić obrońcy oskarżonych? medycyny sądowej. Kazus 20. Sąd Okręgowy uznał Jerzego K. za winnego tego, że wziął udział w pobiciu Sylwe- stra  R., następstwem czego była śmierć pokrzywdzonego i na podstawie art. 158 §  3 KK skazał go na karę 7 lat pozbawienia wolności. W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, że nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżone- go, który zaprzeczył swojemu udziałowi w pobiciu. Sprawstwo oskarżonego sąd usta- lił w oparciu o zeznania jedynego świadka Marka T. ze śledztwa, podając powody tej oceny. Marek T. nie został przesłuchany na rozprawie, gdyż się nie stawił, bowiem jak usta- lono, wyjechał na stałe do Francji. Sąd nie uwzględnił wniosku oskarżonego i jego obrońcy o ustalenie w drodze wywia- du policyjnego aktualnego miejsca zamieszkania świadka i wezwanie go na termin roz- prawy i na podstawie art. 391 §  1 KPK odczytał jego zeznania. Obrońca postanowił zaskarżyć wyrok. Przedstaw zarzut (zarzuty) i wniosek (wnioski). 49 Rozdział II. Ćwiczenia praktyczne Kazus 21. Wacław B. oskarżony został o dokonanie napadu rabunkowego z bronią w ręku na pra- cownika banku i kradzież 500 tysięcy złotych na szkodę banku. Pokrzywdzony sporządził portret pamięciowy i na tej podstawie wytypowano oskarżonego. W toku bezpośredniego okazania pokrzywdzony stwierdził, że okazany mu Wacław B. wyglądem, sylwetką, rysa- mi twarzy – przypomina sprawcę i swego rozpoznania jest pewien na 99 . Oskarżony za- przeczył temu, by brał udział w napadzie. Sąd Okręgowy na podstawie zeznań jedynego świadka, którym był pokrzywdzony, uznał oskarżonego za winnego i skazał go z mocy art. 280 §  2 KK na 8 lat pozbawienia wolności. Obrońca skarży ten wyrok. Sporządź zarzut (zarzuty) i wniosek (wnioski). Kazus 22. Dariusz H. został skazany za dwa czyny z art. 280 §  2 KK po 3 lata pozbawienia wol- ności i wymierzono mu karę łączną w rozmiarze 7 lat pozbawienia wolności. Oskarżony winy nie kwestionował. Obrońca w mowie końcowej wnioskował o wymierzenie za każdy z czynów kary w wysokości najniższego ustawowego zagrożenia i kary łącznej przy zastosowaniu za- sady absorpcji. Jakie powinny być zarzuty (zarzut) i jakie wnioski (wniosek)? Kazus 23. Waldemar K. został uznany za winnego tego, że grożąc Jackowi W. pozbawieniem ży- cia trzymanym w ręku nożem, zabrał w celu przywłaszczenia telefon komórkowy o war- tości 560 zł i za to na podstawie art. 280 §  2 KK sąd skazał go na karę 4 lat pozbawienia wolności. Oskarżony przyznał się do wypowiadania gróźb pozbawienia życia i zaboru mienia, jednak zaprzeczył, aby posługiwał się nożem. Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne poczynił na podstawie zeznań pokrzywdzone- go, które uznał za wiarygodne, natomiast odrzucił wyjaśnienia oskarżonego w tej części, w której zaprzeczał, że posługiwał się nożem. Obrońca w mowie końcowej kwestionował wiarygodność zeznań złożonych przez pokrzywdzonego, wskazując na istnienie powodu do zemsty na oskarżonym i uważał, że ustalenia faktyczne należy oprzeć na wyjaśnieniach oskarżonego, gdyż to ten dowód jest wiarygodny. Jakie w tej sytuacji obrońca powinien postawić zarzuty i wnioski? Kazus 24. Wobec Magdaleny P. zapadł wyrok łączny obejmujący skazania dwoma prawomoc- nymi wyrokami na kary po 2 lata pozbawienia wolności, z tym że jedna z kar była z wa- runkowym zawieszeniem jej wykonania. Orzeczono karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozba- wienia wolności. Czy obrońca skazanej powinien skarżyć ten wyrok, a jeżeli tak, to jaki postawić zarzut i wniosek? Kazus 25. Prokurator oskarżył Jana Nowaka o kradzież pieniędzy w kwocie 500 zł. Sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia czynu z art. 278 §  1 KK i skazał go na karę 3 miesię- cy pozbawienia wolności. Obrońca oskarżonego na rozprawie wniósł o zakwalifikowanie 50 Część I. Zagadnienia praktyczne i minikazusy czynu oskarżonego jako wypadku mniejszej wagi z art. 278 §  3 KK i warunkowe umorze- nie postępowania. Jaki obrońca powinien postawić zarzut i wniosek? Kazus 26. Sąd skazał Czesława M. za popełnienie rozboju z posłużeniem się bronią palną, tj. za czyn z art. 280 §  2 KK, na karę 5 lat pozbawienia wolności. Przedmiotu przestępstwa nie odnaleziono, a oskarżony twierdził, że posługiwał się plastikową atrapą broni. Pokrzyw- dzony widział w czasie zdarzenia ten przedmiot, lecz nie miał możliwości rozpoznania, czy to była broń ostra, czy jej imitacja. Jaki zarzut (zarzuty) powinien postawić skarżący? Sformułuj wniosek (wnioski). Kazus 27. Podejrzany Paweł J. stanął pod zarzutem popełnienia kradzieży z włamaniem. Na wniosek prokuratora zastosowano 3-miesięczny środek zapobiegawczy w postaci tym- czasowego aresztowania. Zażalenie wnieśli podejrzany i jego obrońca. Obrońca w zażaleniu na postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowa- nia zarzucił brak dowodów wskazujących na duże prawdopodobieństwo, że podejrzany popełnił przestępstwo, zaś podejrzany powołał się na trudną sytuację rodzinną i wniósł o zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci dozoru policji. Jaki zarzut i wniosek powinien być sformułowany? Kazus 28. Sąd Rejonowy uznał oskarżonego za winnego przestępstwa kradzieży popełnionej w maju 2013  r., przed upływem 5 lat od odbycia kary ponad 6 miesięcy pozbawienia wol- ności, za przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 278 §  1 KK w zw. z art. 64 §  1 KK, i wy- mierzył mu karę roku pozbawienia wolności na mocy tych samych przepisów. W uzasadnieniu sąd powołał się na dowody wskazujące, że oskarżony został warun- kowo zwolniony przedterminowo 10.4.2008  r. po odbyciu 8 miesięcy pozbawienia wol- ności za czyn z art. 278 §  1 KK. Jakie zarzuty (zarzut), wnioski powinien postawić obrońca? Kazus 29. Sąd skazał oskarżonego za przestępstwo popełnienia rozboju przy posłużeniu się drewnianym kijem, tj. za czyn z art. 280 §  2 KK. Obrońca w mowie końcowej kwestiono- wał uznanie tego przedmiotu za niebezpieczne narzędzie. Skoro sąd nie podzielił stanowiska obrońcy, to jakie powinien on postawić zarzuty i wnioski? Kazus 30. Sąd skazał oskarżonego za zabójstwo z art. 148 §  1 KK na karę 8 lat pobawienia wol- ności, mimo że obrońca wniósł w przemówieniu końcowym o nadzwyczajne złagodze- nie kary na podstawie art. 60 §  2 KK i wymierzenie kary poniżej ustawowego zagrożenia za ten czyn. Jaki zarzut i wnioski powinien postawić skarżący? Kazus 31. Sąd skazał oskarżonego za czyn z art. 280 §  1 KK na karę 3 lat pozbawienia wolności i za czyn z art. 190 §  1 KK na karę roku pozbawienia wolności. 51 Rozdział II. Ćwiczenia praktyczne Oskarżony przyznał się do dokonania rozboju, zaś zaprzeczył wypowiadaniu gróźb, które dotyczyły innego pokrzywdzonego. Obrońca nie kwestionował zawinienia oskarżonego w części odnoszącej się do roz- boju, natomiast podważał wiarygodność pokrzywdzonego z drugiego zarzutu. Podniósł, w przemówieniu końcowym, że między nim a oskarżonym doszło wcześniej do zatargu na tle finansowym i konflikt ten zakończył się niekorzystnie dla pokrzywdzonego, a zatem miał on powód do składania zeznań niesłusznie obciążających oskarżonego. Jaki powinien być zakres zaskarżenia, zarzuty i wnioski? Kazus 32. Sąd skazał oskarżonego za zbrodnię popełnioną w 2015  r. z art. 148 §  1 KK i art. 280 §  2 KK w zw. z art. 11 §  2 KK na karę 25 lat pozbawienia wolności, zaś na mocy art. 40 §  2 KK orzekł środek karny w postaci pozbawienia praw publicznych na okres 10 lat. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i zgodził się z wyso- kością kary pozbawienia wolności. Jakie stanowisko powinien zająć obrońca? Kazus 33. Sąd skazał oskarżonego za zbrodnię z art. 280 §  2 KK na karę 5 lat pozbawienia wol- ności. Obrońca nie kwestionował winy oskarżonego, ale uważał, że przy wymiarze kary sąd nie uwzględnił wszystkich okoliczności, które winien wziąć pod uwagę, zgodnie z zasadami i dyrektywami sądowego wymiaru kary z art. 53 KK. Sformułuj zarzut i wniosek jako obrońca oskarżonego. Kazus 34. Sąd skazał oskarżonego z art. 148 §  1 KK w zw. z art. 31 §  2 KK na karę 10 lat pozba- wienia wolności. Oskarżony nie kwestionował zadania ojcu śmiertelnych obrażeń, ale twierdził, że zdarzenia nie pamiętał, gdyż wcześniej zażył narkotyki i spożywał alkohol. Biegli stwier- dzili, iż z powodu mankamentów psychicznych oskarżony tempore criminis znajdował się w stanie ograniczającym w stopniu znacznym poczytalność. Obrońca nie kwestionował sprawstwa oskarżonego ani jego stanu psychicznego w chwili czynu. W przemówieniu końcowym eksponował fakt działania oskarżonego w warunkach art. 31 §  2 KK i wniósł, by sąd orzekł karę pozbawienia wolności z zastosowaniem nad- zwyczajnego jej złagodzenia. Sąd tego nie uczynił. W jaki sposób powinien ten wyrok zaskarżyć? Kazus 35. Jan Z. został oskarżony o to, że jako Prezes Krajowej Rady Notarialnej, będąc zobo- wiązany do zajmowania się sprawami majątkowymi KRN, nie dopełnił swoich obowiąz- ków w zakresie nadzoru nad księgową Barbarą N., która fałszowała dokumenty finanso- we powodując, że bank przelewał na jej prywatne konto pieniądze, czym doprowadził do wyrządzenia znacznej szkody majątkowej w mieniu KRN, tj. o czyn z art. 296 §  1 KK. Jan Z. został od popełnienia zarzucanego mu czynu uniewinniony, bowiem sąd uznał, że nie jest on osobą zobowiązaną do „zajmowania się sprawami majątkowymi” w rozu- mieniu art. 296 §  1 KK. Sąd powołał się na przeważający w judykaturze i doktrynie po- gląd, że to znamię przestępstwa musi zawierać w sobie łącznie dwa elementy, tj. statycz- 52 Część I. Zagadnienia praktyczne i minikazusy ny i dynamiczny. Tego drugiego elementu zabrakło, gdyż Prezes nie był samodzielnym podmiotem, tylko wykonywał uchwały Rady, której działalność nie przynosiła zysku. Z poglądem tym nie zgodził się pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego KRN i opo- wiadał się za mniejszościowym stanowiskiem zajmowanym w orzecznictwie i piśmien- nictwie odnośnie do takiego rozumienia pojęcia, które wymaga tylko dbałości o stan po- wierzonego pieczy mienia. Pełnomocnik zamierza skarżyć wyrok. Jaki zarzut i wniosek powinien postawić? Kazus 36. A.Z. i C.Y. zostali oskarżeni o działania wspólne i w porozumieniu. Dopuścili się czy- nu z art. 280 §  2 KK., A.Z. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Drugi oskarżony do popełnienia zarzucanego mu czynu nie przyznał się i twierdził, że nie miał nic wspólnego z popełnieniem rozboju. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniósł o uznanie winy obu oskarżonych i wy- mierzenie A.Z. kary 3 lat pozbawienia wolności, a C.Y. kary 5 lat pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy w oparciu o wyjaśnienia A.Z. i zeznania pokrzywdzonego, który bez- spornie rozpoznał obu oskarżonych, skazał oskarżonych z art. 280 §  2 KK i wymierzył C.Y. karę 5 lat pozbawienia wolności, zaś wobec A.Z. zastosował nadzwyczajne złagodze- nie kary z mocy art. 60 §  3 KK i wymierzył 2 lata pozbawienia wolności. Jaką decyzję co do środka odwoławczego powinien podjąć oskarżyciel posiłkowy? Kazus 37. Oskarżony S.D. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 148 §  1 KK. Sąd uwzględnił wszystkie okoliczności łagodzące i wymierzył oskarżonemu karę 8 lat pozba- wienia wolności. Oskarżony winy swej nie kwestionował, ale uważał, iż kara nie uwzględnia wszyst- kich okoliczności łagodzących, w tym przyczynienia się pokrzywdzonego do całego zajścia. Czy uważasz, że obrońca może zaskarżyć wyrok, a jeśli tak, to w jaki sposób? Kazus 38. Z.O. została oskarżona o popełnienie w zamiarze ewentualnym zbrodni z art. 148 §  1 KK polegającej na zadaniu pokrzywdzonemu wielu uderzeń żeliwną patelnią w różne części ciała, a przede wszystkim w głowę, czym spowodowała liczne obrażenia głowy i twarzoczaszki, na skutek których doszło do zgonu pokrzywdzonego. Oskarżona podawała różne przyczyny wywołujące zdarzenie (alkohol spożyty przez pokrzywdzonego, kłótnię wywołaną przez niego, nieuzasadnione podejrzenia jej o zdradę). Obrońca nie kwestionował spowodowanych przez oskarżoną obrażeń skutkujących śmiercią konkubenta, ale w przemówieniu końcowym tak ocenił zebrany materiał dowo- dowy, że w konkluzji wysunął wniosek, że czyn jej winien być zakwalifikowany z art. 156 §  3 KK. Sąd skazał oskarżoną za zabójstwo z zamiarem ewentualnym. Jakie postawisz zarzuty i wnioski? Kazus 39. Oskarżeni B.G.,  R.T., A.J. brali udział w pobiciu Z.Z., którego skutkiem było ciężkie uszkodzenie ciała. Oskarżeni zostali skazani na kary pozbawienia wolności – B.G. na 4 lata pozbawienia wolności,  R.T. na 4 lata i 8 miesięcy pozbawienia wolności, zaś – A.J. na 4 lata i 10 miesięcy pozbawienia wolności. 53 Rozdział II. Ćwiczenia praktyczne Oskarżony  R.T. ujawnił okoliczności zdarzenia, w tym wskazał współsprawców, o których organa ścigania nie wiedziały, współpracował z organami ścigania, ale jego rola w zdarzeniu była zdecydowanie wiodąca. Jaki zarzut i wniosek powinien sformułować obrońca  R.T. ? Kazus 40. Skazany złożył wniosek o wydanie wyroku łącznego obejmującego karę 3 lat pozba- wienia wolności z jednej sprawy i 2 lata pozbawienia wolności z drugiej sprawy. W przemówieniu końcowym obrońca wnosił o wydanie wyroku łącznego i orzecze- nie kary łącznej przy zastosowaniu absorpcji w wysokości 3 lat pozbawienia wolności. Sąd wydał wyrok łączny i po połączeniu kar orzekł karę 4 lat pozbawienia wolności. Czy uważasz, że obrońca powinien zaskarżyć wyrok, a jeżeli tak, to przedstaw zarzut i wniosek. Kazus 41. G.Sz. została oskarżona o to, że w nocy z 14.5.2014  r. na 15.5.2014  r. w Warszawie przy ul. Ordona, działając w zamiarze bezpośredniego pozbawienia życia H.T., dokona- ła zabójstwa ww. przez zadanie jej licznych ciosów tępym narzędziem, w postaci nogi od stołu, w różne okolice głowy, powodując uraz głowy z krwawieniem śródczaszko- wym i nieodwracalnym uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego skutkującego zgonem H.T. Oskarżona wyjaśniła, że to pokrzywdzona H.T. zainicjowała zajście, popychała ją, ubliżała, wyrwała nogę od stołu i chciała nią uderzyć. Oskarżona była zdenerwowana, wyrwała pokrzywdzonej to narzędzie i broniąc się, uderzyła H.T. kilka razy. W mowie końcowej obrońca przekonywał, że oskarżona działała w obronie koniecz- nej i wniósł o jej uniewinnienie. Sąd Okręgowy skazał oskarżoną z art. 148 §  1 KK na karę dożywotniego pozbawie- Sformułuj zarzut i wniosek apelacji. nia wolności. Kazus 42. 3 lata. Trzech oskarżonych stanęło pod zarzutem popełnienia zbrodni z art. 280 §  2 KK. Je- den z nich odpowiadał jako młodociany. W wyniku ujawnionych na rozprawie okoliczności, w tym przyznających się do winy oskarżonych, sąd przyjął, iż jeden z oskarżonych posługiwał się wobec pokrzywdzonego przedmiotem przypominającym broń palną. Wszyscy oskarżeni zostali skazani z art. 280 §  1 KK na kary pozbawienia wolności po Obrońca młodocianego oskarżonego postanowił zaskarżyć wyrok, gdyż w jego oce- nie, sąd powinien, zgodnie z art. 54 §  1 KK, dać prymat prewencji indywidualnej i orzec niższą karę, od tej, którą otrzymali pozostali oskarżeni. Sformułuj zarzut i wniosek apelacji. Kazus 43. Zarzut: I. X.Y. od maja 2012  r. do 30.10.2012  r. uczestniczył w Warszawie w grupie zorganizowanej „Kaptura” mającej na celu popełnianie przestępstw kradzieży z włamaniem na terenie War- szawy i innych miast Polski, i akceptując cele grupy, wykonywał zlecone mu w ramach grupy zadania, tj. o czyn z art. 258 §  1 KK; 54 Część I. Zagadnienia praktyczne i minikazusy
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Apelacje karne. Zagadnienia praktyczne akta i kazusy. Wydanie 6
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: