Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00361 006323 14091109 na godz. na dobę w sumie
Apelacje z prawa gospodarczego na przykładach i wzorach. Wydanie 2 - ebook/pdf
Apelacje z prawa gospodarczego na przykładach i wzorach. Wydanie 2 - ebook/pdf
Autor: , , Liczba stron: 193
Wydawca: C. H. Beck Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-815-8056-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

„Apelacje w sprawach gospodarczych na przykładach i wzorach” stanowią z jednej strony kontynuację „Pozwów w sprawach gospodarczych na przykładach i wzorach”, z drugiej zaś stanowią samodzielną publikację mającą na celu usystematyzowanie podstawowych kwestii dotyczących konstruowania apelacji w sprawach gospodarczych. Wprawdzie na egzaminie zawodowym z części prawa gospodarczego nie pojawiło się jeszcze zadanie polegające na sporządzeniu apelacji, nie zmienia to jednak faktu, że umiejętność ta jest istotna w pracy zawodowej adwokata i radcy prawnego. Jednakże obecnie egzamin adwokacki i radcowski z prawa gospodarczego został wydłużony, co pozwala na oparcie zadania egzaminacyjnego na sporządzeniu apelacji w sprawie gospodarczej. Publikacja została podzielona na dwie części – teoretyczną oraz praktyczną. Część teoretyczna zawiera wytyczne odnośnie do wymogów formalnych apelacji. Odwołuje się także do orzecznictwa i literatury przedmiotu. W części praktycznej publikacja zawiera kilkanaście wzorów apelacji w sprawach gospodarczych, opracowanych na podstawie wyroków sądów powszechnych. Celem przybliżenia i ułatwienia Czytelnikowi sposobu pisania apelacji, a przede wszystkim konstruowania zarzutów, każdy z omawianych przykładów zawiera wyrok sądu wraz z uzasadnieniem, wzór apelacji oraz komentarz do apelacji. Autorzy jako praktycy zwracają uwagę na kwestie teoretyczne i praktyczne dotyczące apelacji, określania wartości przedmiotu zaskarżenia, opłaty od apelacji itd.

„Apelacje w sprawach gospodarczych na przykładach i wzorach” kieruje się w szczególności do aplikantów. Publikacja ta będzie pomocna podczas sporządzania apelacji na zajęciach oraz w codziennej pracy w kancelarii. Opracowanie to może okazać się przydatne również aplikantom przygotowującym się do egzaminu zawodowego – adwokackiego lub radcowskiego. Pozwoli ono usystematyzować zdobytą podczas aplikacji wiedzę, zwłaszcza w obliczu stale wzrastającej liczby spraw gospodarczych toczących się w polskich sądach. Publikacja uwzględnia zmiany, które zostały opracowane w projekcie KPC.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Rozdział I. Wymagania apelacji w sprawach gospodarczych Przywrócenie postępowania odrębnego w sprawach gospodarczych związane jest ze stale rosnącą liczbą spraw gospodarczych toczących się przed polskimi sądami. Głów- nym zadaniem nowelizacji jest przyspieszenie postępowania poprzez wprowadzenie ostrzejszych rygorów niż obowiązujące w postępowaniu cywilnym. Kluczowe znaczenie w postępowaniu w sprawach gospodarczych ponownie będzie miała prekluzja dowodo- wa oraz ograniczenia w przeprowadzaniu niektórych dowodów np. z zeznań świadków. Z punktu widzenia ustrojowego nie wprowadzono żadnych zmian, bowiem rozpozna- wanie spraw gospodarczych pozostało w gestii sądów gospodarczych, tj. wydziałów go- spodarczych sądów powszechnych. Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy zmieniającej KPC w sprawach wszczętych i niezakoń- czonych do dnia wejścia w życie nowelizacji, sprawy, które podlegałyby rozpoznaniu w postępowaniu w sprawach gospodarczych, nie stosuje się przepisów o tym postępowa- niu, a sprawa zostanie rozpoznana przez sąd właściwy według przepisów dotychczaso- wych. Ta dwoistość postępowania w sprawach gospodarczych rozpoznawanych w postę- powaniu cywilnym oraz w postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych będzie miała miejsce do momentu zakończenia w II instancji wszystkich postępowań wszczę- tych przed wejściem w życie nowelizacji przywracającej postępowanie odrębne w spra- wach gospodarczych. 1. Sprawy gospodarcze Zakwalifikowanie sprawy jako gospodarczej następuje już na etapie składania po- zwu. Z uwagi na fakt, że apelacja jest kontynuacją postępowania rozpoczętego przed są- dem I instancji, zainicjowanego przez stronę niezadowoloną z rozstrzygnięcia, kwalifika- cja sprawy jako gospodarczej dokonywana jest przez sąd I instancji i pozostaje wiążąca aż do zakończenia postępowania. Niemniej jednak dla porządku warto przytoczyć definicje występujące w postępowaniu gospodarczym. Sprawami gospodarczymi są sprawy ze stosunków cywilnych między przedsiębior- cami w zakresie prowadzonej przez nich działalności gospodarczej (art. 10b PrUSP). Po- wyższe implikuje potrzebę odwołania się do definicji przedsiębiorcy oraz działalności gospodarczej. 1 Rozdział I. Wymagania apelacji w sprawach gospodarczych Brak jest jednolitej definicji przedsiębiorcy. Obecnie przeszło 20 aktów prawnych1 za- wiera pojęcie przedsiębiorcy. Są to m.in. Kodeks cywilny2, Prawo przedsiębiorców3, usta- wa o prawach konsumenta4, ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji5 oraz Prawo upadłościowe6. Zgodnie z art. 431 KC, przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 331 § 1 KC, prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową. Z kolei art. 3 PrPrzed stanowi, że przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fi- zyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odręb- na ustawa przyznaje zdolność prawną − wykonująca działalność gospodarczą. Za przed- siębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Przepis ten nie uznaje za przedsiębiorców (w rozumieniu tej ustawy) wspólników spółek prawa handlowego. Pomimo że ustawodawca nie zdecydował się na ujednolicenie pojęcia przedsiębior- cy, na potrzeby niniejszego opracowania korzystać będziemy jedynie z definicji zawartej w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. Decyzja ta uwarunkowana jest przede wszystkim tym, że w tej definicji zawiera się najliczniejsza grupa podmiotów prowadzą- cych działalność gospodarczą. Ponadto, definicja ta funkcjonowała jeszcze za czasów obowiązywania ustawy – Prawo działalności gospodarczej7 – tj. od 1.1.2000 r. Natomiast do KC pojęcie przedsiębiorcy zostało wprowadzone dopiero po noweli, która weszła w życie 25.9.2003 r.8. Przechodząc natomiast do omawiania pojęcia działalności gospodarczej, art. 3 PrPrzed, działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywa- na we własnym imieniu i w sposób ciągły. Stosownie do brzmienia art. 6 ust. 1 PrPrzed przepisów tej ustawy nie stosuje się do: 1) działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodow- li zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego; 2) wynajmowania przez rolników pokoi, sprzedaży posiłków domowych i świadczenia w gospodarstwach rolnych innych usług związanych z pobytem turystów; 3) wyrobu wina przez producentów będących rolnikami wyrabiającymi mniej niż 100 hektolitrów wina w ciągu roku gospodarczego, o których mowa w art. 17 ust. 3 ustawy z 12.5.2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyro- bami i organizacji rynku wina9; 4) działalności rolników w zakresie sprzedaży, o której mowa w art. 20 ust. 1c ustawy z 26.7.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych10. Tym samym producenci będący rolnikami wyrabiającymi mniej niż 100 hektolitrów wina w ciągu roku gospodarczego nie są przedsiębiorcami w rozumieniu przepisów PrPrzed, a tym samym spór sądowy wynikły w związku z prowadzoną przez nich dzia- łalnością nie jest sprawą gospodarczą w rozumieniu PrUSP. 1 C. Kosikowski, Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Komentarz, Lex 2016, komentarz do art. 4, uwaga 1. 2 Ustawa z 23.4.1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1025 ze zm). 3 Ustawa z 6.3.2018 r. – Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. poz. 646 ze zm.). 4 Ustawa z 30.5.2014 r. o prawach konsumenta (Dz.U. z 2017 r. poz. 683 ze zm.). 5 Ustawa z 16.4.1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 419). 6 Ustawa z 28.2.2003 r. – Prawo upadłościowe (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2344 ze zm.). 7 Ustawa z 19.11.1999 r. – Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.). 8 Ustawa z 14.2.2003 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 49, poz. 408). 9 T.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1159. 10 T.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1509 ze zm. 2 2. Dopuszczalność wniesienia apelacji Wracając zatem do meritum, tj. pojęcia sprawy gospodarczej, obok spraw wymienio- nych w art. 10b § 1 PrUSP, do tego katalogu należy także zaliczyć sprawy wymienione w art. 10b § 2:  1) określone w ustępie poprzedzającym, choćby którakolwiek ze stron zaprzestała pro- wadzenia działalności gospodarczej;  2) ze stosunku spółki oraz dotyczące roszczeń, o których mowa w art. 291–300 i art. 479– –490 KSH;  3) przeciwko przedsiębiorcom o zaniechanie naruszania środowiska i przywrócenie do stanu poprzedniego lub o naprawienie szkody z tym związanej oraz o zakazanie albo ograniczenie działalności zagrażającej środowisku;  4) z umów o roboty budowlane oraz ze związanych z procesem budowlanym umów służących wykonaniu robót budowlanych;  5) z umów leasingu;  6) przeciwko osobom odpowiadającym za dług przedsiębiorcy, także posiłkowo lub so- lidarnie, z mocy ustawy lub czynności prawnej;  7) między organami przedsiębiorstwa państwowego;  8) między przedsiębiorstwem państwowym lub jego organami a jego organem założy- cielskim lub organem sprawującym nadzór;  9) z zakresu prawa upadłościowego i restrukturyzacyjnego; 10) o nadanie klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu, którym jest orzeczenie sądu gospodarczego prawomocne lub podlegające natychmiastowemu wykonaniu albo ugoda zawarta przed tym sądem; 11) o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego opartego na prawomocnym lub podlegającym natychmiastowemu wykonaniu orzeczeniu sądu gospodarczego albo ugodzie zawartej przed tym sądem; 12) określone jako takie przez odrębne przepisy. Natomiast zgodnie z PrUSP nie są sprawami gospodarczymi sprawy (art. 10b § 3 PrUSP): 1) o podział majątku wspólnego wspólników spółki cywilnej po jej ustaniu; 2) o wierzytelność nabytą od osoby niebędącej przedsiębiorcą, chyba że wierzytelność ta powstała ze stosunku prawnego w zakresie działalności gospodarczej prowadzonej przez wszystkie jego strony. Powyższe w sposób bezpośredni odnosi się do kwestii zaskarżalności wyroków w sprawach gospodarczych, mimo że w zasadzie zagadnienia kwalifikacji przedsiębior- ców, spraw gospodarczych i właściwości sądów gospodarczych są przedmiotem rozwa- żań przy konstruowaniu pozwu. 2. Dopuszczalność wniesienia apelacji Apelacja jest zwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od merytoryczne- go wyroku sądu I instancji, czyli rozstrzygającego co do istoty sprawy. Zgodnie z art. 367 § 1 KPC, apelacja przysługuje od wyroku sądu I instancji do sądu II instancji. Możliwość wniesienia apelacji, w tym również w sprawach gospodarczych, wynika wprost z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP1, zgodnie z którym postępowanie sądowe jest co najmniej dwuin- stancyjne. Apelacja jest dewolutywnym (sprawę na skutek apelacji rozpoznaje sąd wyż- 1 Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z 2.4.1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). 3 1) wyroku końcowego (art. 316 § 1 KPC); 2) wyroku częściowego (art. 317 § 1 KPC); 3) wyroku wstępnego (art. 318 § 1 KPC); 4) wyroku łącznego (art. 219 KPC); 5) wyroku uzupełniającego (art. 351 § 1 i 3 KPC); 6) wyroku zaocznego – jedynie w przypadku, gdy zaskarża go powód (art. 339 § 1, 7) postanowienia rozstrzygającego co do istoty sprawy w postępowaniu nieproceso- art. 342 KPC); wym (art. 518 KPC); 8) wyroku wydanego w postępowaniu uproszczonym (art. 5059 KPC). Zaskarżyć wyrok w drodze apelacji mogą jedynie uprawnione do tego podmioty, de- cydując jednocześnie o jego przedmiocie i zakresie zaskarżenia. H. Pietrzkowski wskazuje, że dopuszczalność wniesienia apelacji uzależniona jest od kumulatywnego spełnienia poniższych warunków: 1) istnienia orzeczenia; 2) istnienia interesu prawnego we wniesieniu apelacji; 3) zachowania terminu przewidzianego dla apelacji; 4) możliwości zaskarżenia orzeczenia apelacją; 5) legitymacji podmiotu do wniesienia apelacji; 6) zachowania formy przewidzianej dla apelacji; 7) uiszczenia opłaty od apelacji3. Rozdział I. Wymagania apelacji w sprawach gospodarczych szej instancji) i suspensywnym (wniesienie apelacji wstrzymuje uprawomocnienie się orzeczenia w zaskarżonym zakresie) środkiem odwoławczym1. Kodeks postępowania cywilnego przyjął zasadę skargowości polegającą na tym, że każdy wyrok sądu I instancji podlega zaskarżeniu bez względu na: 1) rodzaj sprawy; 2) wartość przedmiotu sporu czy 3) zakres zaskarżenia2. Apelacja w sprawach gospodarczych przysługuje od: Postępowanie apelacyjne oparte jest na zasadzie formalizmu procesowego. Tym samym czynności w nim podejmowane mają charakter zorganizowany pod względem formalnym4. Apelacja może być wniesiona jedynie od wyroku istniejącego. Orzeczeniem nie- istniejącym (sententia non existens) jest orzeczenie wydane przez właściwy organ, lecz pozbawione istotnych cech ustawowych, np. brak ogłoszenia wyroku, brak podpisu sędziego pod wyrokiem5. Przedmiotem apelacji może być zatem jedynie orzeczenie ist- niejące, wszak nie jest możliwe zaskarżenie czegoś, co w świetle prawa nie istnieje. Zgodnie z art. 367 § 2 KPC, apelację od wyroku sądu rejonowego rozpoznaje sąd okręgowy, a od wyroku sądu okręgowego jako I instancji – sąd apelacyjny. Postępowanie apelacyjne pełni funkcję kontrolną w stosunku do wyroku sądu I instancji, co oznacza, że sąd odwoławczy ponownie rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą przez sąd niższej instan- 1 E. Marszałkowska-Krześ (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Legalis 2018, komen- tarz do art. 367, uwaga 2. 2 S. Jaworski, Apelacje cywilne i karne. Komentarz praktyczny z orzecznictwem. Wzory pism proce- sowych, Warszawa 2016, s. 3. 3 H. Pietrzkowski, Czynności procesowe zawodowego pełnomocnika w sprawach cywilnych, War- szawa 2011, s. 386. 4 S. Jaworski, Apelacje..., s. 4. 5 M. Manowska, Apelacja w postępowaniu cywilnym. Komentarz. Orzecznictwo, Warszawa 2013, s. 23. 4 2. Dopuszczalność wniesienia apelacji cji. Rozpoznanie ma charakter merytoryczny, ograniczony jedynie granicami zaskarżenia i nie sprowadza się tylko do kontroli legalności orzeczenia wydanego w I instancji. W literaturze przedmiotu wyróżnia się dwa rodzaje apelacji: 1) pełną oraz 2) ogra- niczoną. Apelacja pełna oderwana jest od podstaw, tj. od reglamentowanej przez usta- wodawcę listy możliwych zarzutów, zapewniając apelującemu pełną swobodę przy for- mułowaniu zarzutów apelacyjnych. Sąd II instancji ma obowiązek zastosować przepisy prawa materialnego, bez względu na stanowisko stron w zakresie zarzutów. Z kolei ape- lacja ograniczona występuje jedynie w postępowaniu uproszczonym oraz w europej- skim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń. Jej funkcją nie jest ponowne rozpo- znanie sprawy, a jedynie kontrola wyroku sądu I instancji. Co do zasady, nie jest możliwe powoływanie nowych faktów i dowodów. Sąd odwoławczy związany jest apelacją ogra- niczoną, opartą na skatalogowanych przez ustawodawcę zarzutach1. Apelacja może zostać wniesiona jedynie przez podmiot posiadający zarówno legi- tymację, jak i interes prawny do zaskarżenia wyroku. T. Ereciński zwraca uwagę, że le- gitymacja do wniesienia apelacji nie jest odpowiednikiem ogólnej legitymacji proceso- wej, ponieważ jej istnienie nie zależy od relacji danego podmiotu do przedmiotu sporu, lecz od relacji skarżącego do postępowania, w którym wydano zaskarżone orzeczenie2. Podmiotami uprawnionymi do wniesienia apelacji od wyroku są: 1) strona postępowania, lecz jedynie w przypadku, gdy jest pokrzywdzona rozstrzy- gnięciem sądu I instancji (gravamen); 2) każdy ze współuczestników postępowania samodzielnie; 3) interwenient uboczny (samoistny i niesamoistny); 4) prokurator (art. 60 § 2 KPC); 5) Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 14 pkt 4 RPOU w zw. z art. 60 § 2 KPC); 6) Rzecznik Praw Dziecka (art. 10 ust. 1 pkt 3 RPDU w zw. z art. 60 § 2 KPC); 7) organizacje społeczne (art. 61 i 62 KPC); 8) inspektor pracy (art. 631 i 632 KPC); 9) powiatowy (miejski) rzecznik praw konsumentów (art. 633 i 634 KPC). Zwykle wyrok sądu I instancji zawiera rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów pro- cesu. W przypadku chociażby częściowego zaskarżenia wyroku sądu I instancji, zawarte w nim orzeczenie o kosztach pozostaje w zawieszeniu do czasu wydania wyroku przez sąd odwoławczy. Postanowienie rozstrzygające o kosztach procesu może być zaskarżone apelacją jedynie wtedy, gdy strona zaskarża wyrok co do istoty sprawy. Natomiast, jeśli zamiarem strony jest zaskarżenie jedynie zawartego w wyroku postanowienia odnośnie do kosztów procesu, przysługuje jej wyłącznie zażalenie (art. 3941a § 1 pkt 9 KPC), któ- re powinno być wniesione w terminie określonym w art. 394 § 2 KPC (art. 3941a § 2 KPC). Jeśli strona zamiast zażalenia wniesie w tym przedmiocie apelację, naruszy tym samym termin, co skutkować będzie odrzuceniem wniesionego środka odwoławczego jako spóź- nionego (art. 370 w zw. z art. 397 § 2 KPC). Powyższe ma zastosowanie także do zamieszczonego w wyroku rozstrzygnięcia w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z przepisem art. 3941a § 1 pkt 3 KPC, stronie przysługuje zażalenie na postanowienie dotyczące nadania wy- rokowi klauzuli natychmiastowej wykonalności do innego składu sądu I instancji, który wydał zaskarżone postanowienie. 1 H. Pietrzkowski, Czynności procesowe zawodowego pełnomocnika w sprawach cywilnych, War- szawa 2011, s. 384–386. 2 T. Ereciński, Apelacja w postępowaniu cywilnym, Warszawa 2010, s. 67 i cytowana tam literatura. 5 Rozdział I. Wymagania apelacji w sprawach gospodarczych Orzecznictwo: Odwołanie od orzeczenia niezawierającego rozstrzygnięcia o określonym żądaniu lub jego części Nie można wnieść środka odwoławczego od orzeczenia, które nie zostało – w rozumie- niu przepisów prawa procesowego – wydane. Chodzi tu zarówno o brak orzeczenia w ogóle, jak i o brak w wydanym orzeczeniu rozstrzygnięcia o określonym żądaniu lub jego części. W razie pominięcia przez sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia (pozytyw- nego lub negatywnego) o zgłoszonym żądaniu lub o jego części, strona powinna złożyć, przewidziany w art. 351 § 1 KPC, wniosek o uzupełnienie orzeczenia, który nie konku- ruje ze środkami odwoławczymi, a stanowi remedium, które może otworzyć stronie drogę do skutecznego wniesienia apelacji. (postanowienie SN z 9.2.2018 r., I CZ 12/18, Legalis) Pokrzywdzenie orzeczeniem jako przesłanka dopuszczalności środka zaskarżenia Pokrzywdzenie orzeczeniem (gravamen) stanowi co do zasady przesłankę dopuszczalno- ści środka zaskarżenia. Istnieje ono wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie jest obiektywnie w sensie prawnym niekorzystne dla skarżącego, ponieważ z punktu widzenia jego skut- ków związanych z prawomocnością materialną skarżący nie uzyskał ochrony prawnej, którą zamierzał osiągnąć przez procesowo odpowiednie zachowanie w postępowaniu poprzedzającym wydanie orzeczenia, a w razie braku takiego zachowania (np. w wy- padku wyroku zaocznego lub nakazu zapłaty) per se wywołuje takie skutki. (postanowienie SN z 27.4.2017 r., II CZ 12/17, Legalis) Ocena zakresu zaskarżenia apelacją w sprawie ze skargi pauliańskiej w sytuacji nie- zawarcia w wyroku rozstrzygnięcia co do części żądania Skarga pauliańska jest bardzo szczególnym uprawnieniem wierzycieli, którzy tą dro- gą bronią się przed niewypłacalnością dłużnika działającego niegodziwie, ze świado- mością ich pokrzywdzenia, przez wyzbycie się składników swego majątku, mogących stanowić przedmiot egzekucji (art. 527 i nast. KC). Zatem wierzycielom, którzy wyka- zali zasadność i wystąpienie przesłanek actio pauliana, należy umożliwić zrealizowanie ich uprawnień potwierdzonych wyrokiem sądowym (art. 532 KC). Wyjątkowo zatem, w przypadku tej skargi należy przychylić się do poglądu o wystąpieniu substratu za- skarżenia apelacją wydanego wyroku w sytuacji, gdy sąd uwzględnił w całości żądanie pozwu co do istoty, a tylko częściowo co do wysokości, mimo że w sentencji wyroku nie znalazło się rozstrzygnięcie odnośnie do pozostałej części żądania, ale z treści wyroku wynika, że w tej pozostałej części żądanie nie zostało uwzględnione. (postanowienie SN z 6.10.2017 r., V CZ 68/17, Legalis) Wniosek o uzupełnienie orzeczenia jako otwarcie drogi do zaskarżenia wyroku nie- zawierającego rozstrzygnięcia Zaskarżone może być tylko orzeczenie istniejące. Nie można zatem wnieść środka od- woławczego od orzeczenia, które nie zostało – w rozumieniu przepisów prawa proceso- wego – wydane. Chodzi tu zarówno o brak orzeczenia w ogóle, jak i o brak w wydanym orzeczeniu rozstrzygnięcia w określonym przedmiocie. Wywiedzenie apelacji jest w ta- kich przypadkach niedopuszczalne, ponieważ brakuje substratu zaskarżenia. W razie pominięcia przez sąd I instancji rozstrzygnięcia (pozytywnego, negatywnego) o zgłoszo- nym żądaniu lub o jego części, strona ma prawo złożyć, przewidziany w art. 351 § 1 KPC, 6 2. Dopuszczalność wniesienia apelacji wniosek o uzupełnienie orzeczenia. Wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie konkuruje ze środkami odwoławczymi, a stanowi remedium, które może otworzyć drogę do sku- tecznego wniesienia apelacji. (postanowienie SN z 8.3.2016 r., II UZ 53/15, Legalis) Pokrzywdzenie orzeczeniem jako przesłanka dopuszczalności środka zaskarżenia Pokrzywdzenie orzeczeniem (gravamen) jest przesłanką dopuszczalności środka zaskar- żenia, chyba że interes publiczny wymaga merytorycznego rozpoznania tego środka. (uchwała SN (7) z 15.5.2014 r., III CZP 88/13, Legalis) Przesłanki podmiotowe dopuszczalności apelacji w postępowaniu cywilnym Podmiot wnoszący apelację powinien posiadać zarówno legitymację, jak i interes praw- ny do zaskarżenia wyroku. Pojęcia te należy rozgraniczyć, gdyż brak kwalifikowanej legitymacji do dokonania czynności procesowej, polegającej na wniesieniu apelacji, pro- wadzi do jej odrzucenia jako niedopuszczalnej, natomiast brak interesu prawnego w za- skarżeniu – do jej oddalenia. Interes prawny w zaskarżeniu wyroku (gravamen) występu- je zarówno w razie różnicy między zgłoszonym roszczeniem a treścią rozstrzygnięcia, jak i wtedy, gdy skarżący – mimo braku tej różnicy – nie uzyskał wszystkich korzyści, które powinno mu zapewnić orzeczenie wolne od wad. (wyrok SA w Białymstoku z 27.3.2014 r., I ACa 863/13, Legalis) Interes procesowy do wniesienia apelacji Dopuszczalność zaskarżenia orzeczenia sądu I instancji zależy od tego, czy strona skar- żąca nie uzyskała w tym orzeczeniu uwzględnienia zgłoszonego w sprawie roszczenia. Nieuwzględnienie żądania pozwu w określonym zakresie, w zakresie nieuwzględnia- jącym żądanej przez powoda ochrony, stwarza ewidentny interes procesowy (gravamen) do wniesienia apelacji. (postanowienie SN z 27.7.2012 r., I PZ 9/12, Legalis) Brak interesu prawnego w zaskarżeniu wyroku uwzględniającego żądanie wniosko- dawcy Skoro zaskarżone przez wnioskodawcę rozstrzygnięcie zawarte w sentencji wyroku sądu rejonowego uwzględniło dochodzone żądanie procesowe wnioskodawcy, nie miał on interesu w zaskarżeniu wyroku w tej części tzw. gravamen, stąd apelacja jako niedo- puszczalna podlegała odrzuceniu. (wyrok SN z 6.4.2011 r., II UK 322/10, Legalis) Legitymacja spółki jawnej do wniesienia apelacji w sprawie dotyczącej wspólników przekształconej spółki cywilnej Przekształcenie w trakcie procesu spółki cywilnej w spółkę jawną nie stanowi automa- tycznie podstawy dla wniesienia przez spółkę jawną apelacji od wyroku, w którym stro- ną byli wspólnicy spółki cywilnej. (postanowienie SN z 8.7.2003 r., IV CK 13/03, Legalis) Zależność rodzaju środka odwoławczego od przedmiotu rozstrzygnięcia O rodzaju środka odwoławczego decyduje przedmiot rozstrzygnięcia, a nie forma orze- czenia. (postanowienie SN z 20.2.2003 r., II CZ 10/03, Legalis) 7 Rozdział I. Wymagania apelacji w sprawach gospodarczych 3. Uzasadnienie wyroku sądu I instancji Zgodnie z art. 326 § 1 KPC, ogłoszenie wyroku powinno nastąpić na posiedzeniu, na którym zamknięto rozprawę. Jednakże postanowieniem ogłoszonym niezwłocznie po za- mknięciu rozprawy sąd może odroczyć ogłoszenie wyroku na oznaczony termin przypa- dający nie później, niż miesiąc po zamknięciu rozprawy. W przypadku gdyby ogłoszenie wyroku miało nastąpić później, niż miesiąc po zamknięciu rozprawy, sąd otwiera rozpra- wę na nowo. Nowelizacja KPC wprowadziła wymogi formalne dotyczące sposobu uzasadnia- nia wyroków. Otóż uzasadnienie wyroku powinno być sporządzone w sposób zwięzły (art. 3271 § 2 KPC) oraz zawierać: 1) podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, a mianowicie: ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym do- wodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz 2) wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa (art. 3271 § 1 pkt 1 i 2 KPC). Należy mieć na względzie zmiany, które zaszły w kwestii wniosku o uzasadnienie wy- roku, a mianowicie wprowadzenie opłaty stałej od wniosku w wysokości 100 zł (art. 25b KSCU). Ponadto, do postępowania cywilnego wprowadzono instytucję doręczania przez sąd wyroków z urzędu. Sąd z urzędu doręcza wyrok stronie działającej bez adwokata, radcy prawnego lub rzecznika patentowego, która na skutek pozbawienia wolności była nieobecna przy ogłoszeniu wyroku (art. 327 § 2 KPC), obu stronom w przypadku wyro- ku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 327 § 3 KPC). W pozostałych przypadkach sąd doręcza wyrok jedynie na wniosek strony. Pisemne uzasadnienie wyroku sporządzane jest przez sąd na wniosek strony o do- ręczenie wyroku z uzasadnieniem zgłoszony w terminie tygodnia od dnia ogłoszenia jego sentencji (art. 328 § 1 KPC), natomiast w przypadku gdy wyrok doręcza się z urzę- du, termin tygodniowy liczy się od dnia doręczenia wyroku (art. 328 § 2 KPC). Dodat- kowym wymogiem formalnym wniosku o uzasadnienie wyroku jest wskazanie zakresu uzasadnienia, tj. czy pisemne uzasadnienie ma dotyczyć całości wyroku, czy jego czę- ści, w szczególności poszczególnych objętych nim rozstrzygnięć (art. 328 § 3 KPC). Bez- skuteczne jest złożenie wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku przed jego publikacją1. Wniosek niedopuszczalny, spóźniony, nieopłacony lub dotknięty brakami, których nie usunięto mimo wezwania, podlega odrzuceniu (art. 328 § 4 KPC). Z kolei na podstawie art. 329 § 2 KPC ustawodawca wprowadził termin dla sądu na sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku – dwa tygodnie od dnia wpływu do wła- ściwego sądu wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem, a jeżeli wniosek był do- tknięty brakami – od dnia usunięcia tych braków. W przypadku niemożności sporządze- nia uzasadnienia w terminie, prezes sądu może przedłużyć ten termin na czas oznaczony (art. 329 § 4 KPC). Wyrok z pisemnym uzasadnieniem doręcza się tylko tej stronie, która zgłosiła wnio- sek o doręczenie wyroku z uzasadnieniem (art. 331 § 1 KPC), zaś sporządzenie pisemne- go uzasadnienia wyroku z urzędu nie zwalnia strony od obowiązku zgłoszenia wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem (art. 329 § 2 KPC). 1 Zob. post. SN z 11.10.2002 r. (I CZ 115/02, Legalis); S. Jaworski, Apelacje…, s. 14. 8 4. Termin wniesienia apelacji Orzecznictwo: Otworzenie rozprawy na nowo i przeprowadzenie dowodu bez zawiadomienia o tym pełnomocnika drugiej strony jako okoliczność wskazująca na nieważność postępo- wania W sytuacji, gdy na posiedzeniu publikacyjnym nie doszło do ogłoszenia orzeczenia, lecz sąd postanowił otworzyć rozprawę na nowo i zobowiązać stronę pozwaną do złożenia określonych dowodów, przy czym sąd nie polecił zawiadomić o nowym terminie roz- prawy pełnomocnika strony powodowej, to uznać należy, że rozprawa poprzedzająca wydanie wyroku w sprawie została dotknięta nieważnością, o której mowa w art. 379 pkt 5 KPC, ponieważ strona powodowa potencjalnie została pozbawiona swych praw. (wyrok SA w Warszawie z 11.1.2017 r., VI ACa 1548/15 , Legalis) 4. Termin wniesienia apelacji Artykuł 369 KPC określa termin do wniesienia apelacji. Podstawowa zasada stanowi, że apelację wnosi się w terminie dwutygodniowym od doręczenia stronie skarżącej wyro- ku z uzasadnieniem (art. 369 § 1 KPC). Termin ten uważa się za zachowany także wte- dy, gdy przed jego upływem strona wniosła apelację bezpośrednio do sądu II instan- cji. W takim wypadku sąd ten zawiadamia sąd I instancji o wniesieniu apelacji i żądania przedstawienia akt sprawy (art. 369 § 3 KPC). Termin do wniesienia apelacji jest terminem ustawowym i procesowym biegnącym od dnia doręczenia stronie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Ponadto, z uwagi na fakt, że jest to termin prekluzyjny, jego niedochowanie skutkować będzie odrzuceniem apelacji przez sąd II instancji na zasadzie art. 373 KPC. Jednakże żeby termin do wniesienia apelacji rozpoczął bieg, wyrok wraz z uzasadnie- niem musi być skutecznie doręczony, stosownie do reguł dotyczących doręczeń określo- nych w art. 131 i n. KPC. Wadliwe doręczenie nie wywołuje skutków prawnych, a termin do wniesienia apelacji rozpoczyna bieg dopiero z chwilą, gdy wyrok z uzasadnieniem faktycznie dotrze do adresata1. Nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia apelacji złożenie przez stronę wnio- sku o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu, jak również wniesienie środ- ka odwoławczego od odmowy ich ustanowienia (art. 124 § 1 KPC). W przypadku usta- nowienia adwokata może się okazać, że okres biegnącego terminu do wniesienia apelacji jest niewystarczający w takim stopniu, że prowadzi to do uchybienia terminowi, strona może wówczas ubiegać się o przywrócenie terminu2. Artykuł 369 § 1 KPC stanowi, że aby dwutygodniowy termin do wniesienia apelacji został zachowany należy wnieść apelację do sądu właściwego, tj. tego, który wydał za- skarżony wyrok. Wniesienie apelacji do sądu niewłaściwego nie wywołuje skutków pro- cesowych. W takim przypadku za dzień wniesienia apelacji należy uznać dzień wpływu apelacji do sądu właściwego lub nadania apelacji pod adresem sądu właściwego przez sąd niewłaściwy w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego3. Możliwe jest 1 E. Marszałkowska-Krześ (red.), Kodeks…, komentarz do art. 369, uwaga 2. 2 Tak post. SN z 10.8.2005 r. (I CZ 56/05, Legalis); E. Marszałkowska-Krześ (red.), Kodeks…, komentarz do art. 369, uwaga 8. 3 Zob. post. SN z 24.9.1998 r. (III CKN 722/98, Legalis). 9 Rozdział I. Wymagania apelacji w sprawach gospodarczych przywrócenie terminu do wniesienia apelacji na zasadach ogólnych, tj. art. 167 i n. KPC. Sąd uwzględni wniosek o przywrócenie terminu w przypadku skutecznego uprawdopo- dobnienia przez stronę postępowania braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia apelacji, a także ujemnych dla niej skutków procesowych niewniesienia apelacji. Dla sku- teczności czynności procesowej w postaci wniesienia apelacji niezbędne jest równoczesne dokonanie uchybionej czynności procesowej wraz ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu1. Jak słusznie zauważa W. Broniewicz2, sąd, odmawiając przywrócenia terminu do wnie- sienia środka odwoławczego, musi wydać dwa postanowienia, a mianowicie postano- wienie o odrzuceniu, względnie oddaleniu, wniosku o przywrócenie terminu i postano- wienie o odrzuceniu środka odwoławczego. Oba te postanowienia mogą być oczywiście objęte jednym postanowieniem jako jego kolejne punkty3. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca całkowicie odstąpił od postępowania mię- dzyinstancyjnego w postępowaniu cywilnym, bowiem sąd I instancji niezwłocznie przedstawia akta wraz z apelacją sądowi odwoławczemu (art. 371 KPC), który doko- nuje kontroli prawidłowości wniesionej apelacji. Sąd II instancji odrzuca apelację wnie- sioną po upływie przepisanego terminu, nieopłaconą lub z innych przyczyn niedopusz- czalną, jak również apelację, której braków strona nie usunęła w wyznaczonym terminie (art. 373 § 1 KPC). Orzecznictwo: Termin do wniesienia apelacji w sytuacji przeoczenia przez sąd spóźnienia wniosku o uzasadnienie wyroku Z treści art. 369 § 1 i 2 KPC wynika, że okolicznością, która ma wpływ na ustalenie ter- minu do wniesienia apelacji jest skuteczne złożenie przez stronę wniosku o doręczenie wyroku sądu pierwszej instancji z uzasadnieniem. Na bieg terminu do wniesienia ape- lacji nie ma natomiast wpływu okoliczność, że sąd pierwszej instancji zamiast odrzucić spóźniony wniosek o doręczenie wyroku z uzasadnieniem na podstawie art. 167 w zw. z art. 328 § 2 KPC, doręcza stronie wyrok z uzasadnieniem. Dla strony, która żądała sporządzenia uzasadnienia wyroku w terminie spóźnionym, termin do wniesienia środ- ka odwoławczego biegnie od dnia, w którym upłynął termin do żądania sporządzenia uzasadnienia. (postanowienie SN z 24.11.2016 r., PZ 23/16 , Legalis) Termin wniesienia środka odwoławczego wysłanego faksem Środek odwoławczy nadany faksem jest wniesiony z chwilą określoną przez upoważ- nionego pracownika w adnotacji o wpływie pisma do sądu. (postanowienie SN z 29.1.2003 r., I CZ 192/02, Legalis) 1 K. Flaga-Gieruszyńska, Terminy procesowe w postępowaniu cywilnym. Skutki uchybienia i przy- wrócenie terminu. Komentarz praktyczny z orzecznictwem i przykładami. Wzory pism proceso- wych, Legalis 2016, komentarz do art. 369, uwaga 10. 2 Glosa do uchw. SN (7) z 31.5.2000 r., III ZP 1/00, s. 257. 3 A. Góra-Błaszczykowska (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Legalis 2016, komen- tarz do art. 370, uwaga 1. 10 4. Termin wniesienia apelacji Termin do wniesienia apelacji przez interwenienta ubocznego W świetle art. 79 KPC, termin do wniesienia apelacji przez stronę, do której przystą- pił interwenient uboczny, nie jest terminem do wniesienia apelacji przez interwenienta ubocznego; termin do wniesienia apelacji przez interwenienta ubocznego należy okre- ślić w odniesieniu do niego indywidualnie. (postanowienie SN z 29.11.2007 r., III CZ 51/07, Legalis) Wadliwe przyjęcie przez sąd, że wyrok zaoczny został pozwanemu prawidłowo dorę- czony, nie powoduje uprawomocnienia się tego wyroku. (postanowienie SN z 22.4.1988 r., III CRN 90/88, Legalis) Niezachowanie terminu do wniesienia apelacji z powodu błędnego pouczenia sądu; wniesienie opłaty od apelacji na rachunek sądu II instancji 1. Błędne pouczenie przez sąd co do przysługującego wnioskodawcy środka odwoław- czego jest okolicznością, która usprawiedliwia opóźnienie we wniesieniu środka wła- ściwego. W takiej sytuacji uchybienia terminu do dopełnienia tej czynności nie można uznać za zawinione przez stronę. 2. Niedopuszczalne jest opieranie sankcji przekroczenia terminu wniesienia apelacji z uiszczeniem opłaty w sądzie II instancji, ponieważ sądem właściwym jest zarówno sąd I instancji, za pośrednictwem którego wnosi się apelację, jak i sąd II instancji. Prezentowanie odmiennego stanowiska nie może być podstawą do uznania, że wnie- sienie opłaty na rachunek sądu II instancji stanowi o zawinionym niedochowaniu wymogów apelacji. (postanowienie SN z 19.10.2011 r., II CZ 71/11, Legalis) Niezaskarżalność zarządzenia o zwrocie wniosku o przywrócenie terminu do wnie- sienia apelacji Na zarządzenie przewodniczącego o zwrocie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji zażalenie nie przysługuje. (uchwała SN z 27.3.2008 r., III CZP 11/08, Legalis) Gdy prokurator, który nie bierze udziału w sprawie, złoży wniosek o doręczenie orze- czenia z uzasadnieniem, to termin do zaskarżenia liczy się od daty doręczenia mu orze- czenia z uzasadnieniem. Taki skutek następuje wtedy, gdy prokurator złożenie wniosku o doręczenie orzeczenia z uzasadnieniem połączy ze wstąpieniem do postępowania na podstawie art. 60 § 1 KPC. (postanowienie SN z 2.10.2003 r., V CZ 88/03, Legalis) Znaczenie pisma rozszerzającego apelację złożonego po upływie terminu do jej wnie- sienia Pismo procesowe wniesione po upływie terminu z art. 369 § 1 KPC rozszerzające apela- cję, nie może być traktowane jako uzupełnienie apelacji w przedmiocie zakresu zaskar- żenia, a jedynie najwyżej jako uzupełnienie uzasadnienia apelacji. (postanowienie SN z 6.4.2005 r., III CK 647/04, Legalis) 11 Rozdział I. Wymagania apelacji w sprawach gospodarczych 5. Pełnomocnictwo do wniesienia apelacji Jednym z podmiotów, które mogą wnieść apelację jest oczywiście strona postępowa- nia niezadowolona z rozstrzygnięcia sądu I instancji. Jeśli na zasadzie art. 86 KPC stro- na i jej organy lub przedstawiciele ustawowi działają przez pełnomocnika, pełnomocnik ten może wnieść apelację w imieniu i na rzecz strony postępowania. Pełnomocnik dzia- ła w oparciu o pełnomocnictwo procesowe, które zgodnie z art. 91 pkt 1 KPC obejmu- je z mocy samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynno- ści procesowych. Jeśli pełnomocnictwo jako jednostronna czynność prawna nie zostało przez mocodawcę ograniczone, pełnomocnik procesowy ma umocowanie do wniesienia apelacji w imieniu mocodawcy. M. Manowska zwraca uwagę, że w praktyce niekiedy problematyczne jest ustalenie zakresu pełnomocnictwa wyłącznie na podstawie jego treści. Szczególne trudności spra- wia sformułowanie wskazujące np. „w sprawie toczącej się przed sądem rejonowym (okręgowym)” bądź „w sprawie o sygnaturze...” ze wskazaniem sygnatury akt sądu I in- stancji, ale bez zaznaczenia, że upoważnia ono do działania przed sądami powszechnymi czy też sądami obu instancji. W ocenie tej autorki, precyzyjne wskazanie sądu, wydziału oraz sygnatury z zaznaczeniem, że upoważnienie dotyczy sprawy toczącej się przed są- dem I instancji, powinno być potraktowane jako ograniczenie zakresu umocowania do postępowania przed sądem I instancji. Jeśli natomiast oświadczenie o udzieleniu pełno- mocnictwa nie zawiera formuły upoważniającej do występowania przed określonym są- dem tylko w sprawie o określonej sygnaturze, należy przyjąć, że zostało ono udzielone w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i drugoinstancyjnym1. Przykłady: 1. Ja, niżej podpisany Jacek Malinowski prowadzący działalność gospodarczą pod firmą JA-MALIN Jacek Malinowski z siedzibą w Kaliszu udzielam adwokatowi Dariuszowi Perskiemu pełnomocnictwa do reprezentowania mnie w sprawie o sygn. akt V GC 505/15 toczącej się przed Sądem Rejonowym w Kaliszu V Wydział Gospodarczy. 2. MBM Michalina Bobrzycka-Mieciak Marlena Bociek-Mol Sp.j. niniejszym upoważ- niają adw. Aleksandrę Wielką do reprezentowania Spółki, z prawem substytucji, przed sądami powszechnymi wszystkich instancji, sądami polubownymi, innymi instytucjami i osobami fizycznymi oraz prawnymi na terenie Rzeczypospolitej Pol- skiej w sprawie o zapłatę przeciwko ABA Sp. z o.o. Brak pełnomocnictwa jest brakiem formalnym apelacji i uniemożliwia jej nadanie pra- widłowego biegu. Jeżeli apelacja dotknięta brakami formalnymi wnoszona jest przez ad- wokata lub radcę prawnego, sąd ją zwróci bez wezwania do jej poprawienia lub uzupeł- nienia (art. 1301a § 1 KPC). W zarządzeniu o zwrocie apelacji, sąd wskaże braki stanowiące podstawę zwrotu. Natomiast, jeśli w terminie tygodnia od dnia doręczenia zarządzenia o zwrocie apelacji, brak formalny zostanie uzupełniony, wywołuje skutek od daty pier- wotnego wniesienia (art. 1301a §3 KCP). Pamiętać należy, że w związku ze zniesieniem postępowania międzyinstancyjnego, zarządzenie o zwrocie apelacji wydaje na zasadzie art. 373 § 1 KPC sąd II instancji. Pełnomocnikami w sprawach gospodarczych mogą być: 1) adwokat; 1 M. Manowska, Apelacja…, s. 29. 12 5. Pełnomocnictwo do wniesienia apelacji 2) radca prawny; 3) rzecznik patentowy; 4) doradca restrukturyzacyjny; 5) pracownik jednostki organu lub jej organu nadrzędnego; 6) pełnomocnik podmiotu zagranicznego. Orzecznictwo: Znaczenie udzielenia substytucji dla doręczeń; dopuszczalność wniesienia środka za- skarżenia przed rozpoczęciem biegu terminu do jego wniesienia 1. Udzielenie substytucji powoduje, że substytuta i stronę łączy taki sam stosunek, jaki łączy stronę z pełnomocnikiem, ale nie uchyla kompetencji pełnomocnika, co oznacza, że od chwili udzielenia substytucji strona ma dwóch lub więcej równoprawnych pełno- mocników. W takiej sytuacji ma zatem zastosowanie art. 141 § 3 KPC nakazujący dorę- czanie pism sądowych tylko jednemu pełnomocnikowi. Powinien nim być pełnomocnik, którego adres, jako adres dla doręczeń, wskazała strona. Dopiero wówczas, gdy strona w sposób wyraźny nie wskaże, któremu pełnomocnikowi należy dokonywać doręczeń, wybór należy do sądu lub przewodniczącego. 2. Dopuszczalne jest wniesienie środka zaskarżenia przed rozpoczęciem biegu terminu do jego wniesienia, jeśli tylko zaskarżone orzeczenie już wtedy istniało. (postanowienie SN z 7.6.2017 r., II PZ 6/17, Legalis) Zakres pełnomocnictwa Udzielenie pełnomocnictwa procesowego do „zastępstwa” w konkretnej sprawie, bez ograniczenia zakresu pełnomocnictwa, oznacza umocowanie pełnomocnika do podej- mowania wszystkich łączących się z tą sprawą czynności procesowych, a więc także do sporządzenia i wniesienia kasacji. (postanowienie SN z 19.10.1999 r., II CZ 115/99, Legalis) Ustalanie zakresu pełnomocnictwa Pełnomocnictwo może wymagać wykładni i jej zakres nie musi być ograniczony (zredu- kowany) tylko do zapisu gramatycznego. (postanowienie SN z 19.5.2016 r., I UZ 8/16, Legalis) Granice obowiązywania pełnomocnictwa procesowego Pełnomocnictwo procesowe obowiązuje w granicach określonych w art. 91 KPC tylko wtedy, gdy osoby uczestniczące w akcie umocowania złożyły oświadczenie o udzieleniu i przyjęciu pełnomocnictwa bez oznaczenia jego zakresu. (postanowienie SN z 26.7.2013 r., III UZ 11/13, Legalis) Zakres udzielonego pełnomocnictwa procesowego Pełnomocnik ustanowiony do działania w sprawie przed określonym sądem I instancji, a nie w fazie postępowania w I instancji, jest umocowany do wszelkich czynności proce- sowych przed tym sądem, w tym do złożenia apelacji. (postanowienie SN z 21.6.2012 r., III CZ 32/12, Legalis) Ograniczenie pełnomocnictwa do dokonania określonej czynności procesowej Dopuszczalne jest ograniczenie pełnomocnictwa do dokonania określonej czynności procesowej. (postanowienie SN z 28.1.2009 r., IV CZ 110/08, Legalis) 13 Rozdział I. Wymagania apelacji w sprawach gospodarczych 6. Wymogi formalne apelacji Apelacja w sprawach gospodarczych jako zwyczajny środek odwoławczy powinna być sporządzona i wniesiona na piśmie, a ponadto spełniać wymogi formalne:  1) przewidziane dla pisma procesowego określone w art. 126 i n. KPC;  2) przewidziane dla apelacji – tzw. wymagania konstrukcyjne – art. 368 § 1 pkt 1–3 i 5 KPC. Apelacja powinna zawierać zatem następujące elementy konstrukcyjne:  1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowana – art. 126 § 1 pkt 1 KPC;  2) imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników – art. 126 § 1 pkt 1 KPC;  3) sygnaturę akt – art. 126 § 21 KPC;  4) wartość przedmiotu zaskarżenia – art. 1261 § 1 KPC;  5) oznaczenie rodzaju pisma – art. 368 § 2 KPC;  6) oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżo- ny w całości czy w części – art. 368 § 1 pkt 1 KPC;  7) zwięzłe przedstawienie zarzutów – art. 368 § 1 pkt 2 KPC;  8) uzasadnienie zarzutów – art. 368 § 1 pkt 3 KPC;  9) powołanie, w razie potrzeby, nowych faktów i dowodów – art. 368 § 1 pkt 4 KPC; 10) wniosek o zmianę lub o uchylenie wyroku z zaznaczeniem zakresu żądanej zmiany lub uchylenia – art. 368 § 1 pkt 5 KPC; 11) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika – art. 126 § 1 pkt 4 KPC; 12) wymienienie załączników – art. 126 § 1 pkt 5 KPC. Zachowanie powyższych wymagań formalnych apelacji warunkuje dopuszczalność jej rozpoznania, zaś ich niespełnienie może spowodować bezskuteczność apelacji lub we- zwanie strony apelującej do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego. Jest to konsekwencją zasady formalizmu procesowego. 6.1. Wymagania przewidziane dla pisma procesowego Apelacja w świetle art. 126 § 21 KPC jest dalszym pismem procesowym, co oznacza, że powinna zawierać w swojej treści następujące elementy: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowana, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników (art. 126 § 1 pkt 1 KPC); 2) oznaczenie rodzaju pisma (art. 126 § 1 pkt 3 KPC); 3) w przypadku, gdy jest to konieczne dla rozstrzygnięcia co do wniosku lub oświad- czenia – wskazanie faktów, na których strona opiera swój wniosek lub oświadczenie oraz wskazanie dowodu na potwierdzenie każdego z tych faktów (art. 126 § 5 KPC); 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 126 § 1 pkt KPC); 5) wymienienie załączników (art. 126 § 5 pkt 1 KPC); 6) sygnaturę akt (art. 126 § 22 pkt 1 KPC); 7) wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 1261 § 1 KPC). 14 6. Wymogi formalne apelacji 6.1.1. Oznaczenie sądu, do którego jest skierowana Zgodnie z brzmieniem art. 367 § 2 KPC, apelację od wyroku sądu rejonowego rozpo- znaje sąd okręgowy, a od wyroku sądu okręgowego – sąd apelacyjny. Natomiast art. 369 § 1 KPC stanowi, że apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok. Powyż- sze nakazuje autorowi apelacji na wskazanie w treści apelacji sądu właściwego do roz- poznania sprawy w wyższej instancji i jednocześnie wniesienie jej do sądu, który wydał zaskarżony wyrok. W konsekwencji tego, apelację kieruje się do sądu wyższej instancji, który będzie ją merytorycznie rozpoznawał, ale za pośrednictwem sądu wydającego wy- rok. Przykład: Sąd Okręgowy w Gdańsku XII Wydział Gospodarczy Odwoławczy za pośrednictwem Sądu Rejonowego w Gdyni VI Wydział Gospodarczy ul. Jana z Kolna 55 81–354 Gdynia Brak oznaczenia sądu odwoławczego stanowi brak formalny apelacji. Przy czym od autora apelacji nie wymaga się, żeby określał dokładnie sąd i wydział właściwy do roz- poznania apelacji. Wydział właściwy do rozpoznania sprawy zostaje oznaczony poprzez podanie sygnatury akt sprawy, w której wnoszona jest apelacja1. Przykład: Sąd Okręgowy w Gdańsku ul. Nowe Ogrody 30/34 80–803 Gdańsk za pośrednictwem Sądu Rejonowego w Gdyni VI Wydział Gospodarczy ul. Jana z Kolna 55 81–354 Gdynia Przykład: Sąd Okręgowy w Gdańsku XII Wydział Gospodarczy Odwoławczy za pośrednictwem Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku V Wydział Gospodarczy ul. Piekarnicza 10 80–126 Gdańsk 1 M. Manowska, Apelacja…, s. 36. 15
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Apelacje z prawa gospodarczego na przykładach i wzorach. Wydanie 2
Autor:
, ,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: