Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00215 007142 14658321 na godz. na dobę w sumie
Aplikacje prawnicze 2013. Egzamin wstępny i końcowy. Testy. Tom 1 - ebook/pdf
Aplikacje prawnicze 2013. Egzamin wstępny i końcowy. Testy. Tom 1 - ebook/pdf
Autor: , Liczba stron: 731
Wydawca: Lexis Nexis Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7806-964-5 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki >> cywilne
Porównaj ceny (książka, ebook (-8%), audiobook).

Aplikacje prawnicze 2013. Egzamin wstępny i końcowy. Testy to publikacja napisana z myślą o kandydatach na aplikacje prawnicze  oraz o osobach, które przygotowują się do egzaminów końcowych. Jest to bogaty zbiór pytań autorskich z różnych dziedzin prawa opracowany według metodologii stosowanej w testach ministerialnych.

TOM 1 ZAWIERA:

• blisko 3000 pytań testowych jednokrotnego wyboru z kodeksów i przepisów ustaw,

• zacytowane podstawy prawne do każdej odpowiedzi.

ZALETY WYDANIA:

• przynajmniej jedno pytanie do każdego artykułu z kodeksu,

• przejrzysty układ graficzny wszystkich pytań i odpowiedzi,

• zacytowane podstawy prawne do każdej odpowiedzi,

• trzy lekkie poręczne tomy podzielone według dziedzin prawa.


Aplikacje prawnicze 2013 – seria LexisNexis opracowana specjalnie dla wszystkich aplikantów. Założenia serii uwzględniają charakterystykę egzaminów wstępnych i końcowych oraz specyfikę nauki podczas aplikacji.

Seria obejmuje:

• testy prawnicze przygotowujące do egzaminów wstępnych i końcowych,

• repetytorium porównujące procedurę karną i cywilną 

• kazusy zawierające przykłady stanów faktycznych wraz z odpowiedziami i komentarzem.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Aplikacje prawnicze 2013 Egzamin wstępny i końcowy Testy 1 2 3 Tom Piotr Kamiński, Urszula Wilk Wydanie 4 Warszawa 2013 Redaktor prowadząca: Joanna Pastuszka, Małgorzata Stańczak Opracowanie redakcyjne: Zespół Redakcja techniczna: Krzysztof Koziarek Projekt okładki i stron tytułowych: Agnieszka Tchórznicka Zdjęcia na okładce: Fotolia © Copyright by LexisNexis Polska Sp. z o.o. 2013 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych – bez pisemnej zgody Autorów i wydawcy. ISBN 978-83-7806-964-5 LexisNexis Polska Sp. z o.o. Ochota Office Park 1, Al. Jerozolimskie 181, 02-222 Warszawa tel. 22 572 95 00, faks 22 572 95 68 Infolinia: 22 572 99 99 Redakcja: tel. 22 572 83 26, 22 572 83 28, 22 572 83 11, faks 22 572 83 92 www.lexisnexis.pl, e-mail: biuro@lexisnexis.pl Księgarnia Internetowa: dostępna ze strony www.lexisnexis.pl Spis treści Wstęp . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 7 Wskazówki do rozwiązywania testów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 9 Rozdział 1. Kodeks cywilny . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 13 Rozdział 2. Kodeks postępowania cywilnego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 302 Rozdział 3. Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych . . . . . . . . . . . 706 Rozdział 4. Ustawa o księgach wieczystych i hipotece . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 716 Rozdział 5. Ustawa o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 729 Wstęp Książka, którą trzymają Państwo w ręku, stanowi zbiór blisko 3000 autorskich pytań testowych skonstruowanych na identycznej zasadzie co pytania na egza- minach wstępnych na aplikację radcowską i adwokacką oraz na egzaminach radcowskich i adwokackich. Swoim zakresem obejmuje przede wszystkim prawo oraz postępowanie cywilne. W opracowaniu uwzględniono ponadto przepisy ustawy o księgach wieczystych i hipotece, a także przepisy dotyczące kosztów sądowych w sprawach cywilnych i sprzedaży konsumenckiej. Na każdy artykuł z poszczególnych Kodeksów przypada przynajmniej jedno pytanie. Ponieważ zdecydowaną większość pytań, zarówno na egzaminach wstępnych, jak i końcowych, na aplikacji radcowskiej i adwokackiej stanowią pytania z Kodek- sów, rozwiązanie wszystkich pytań znajdujących się w książce jest równoznaczne z przyswojeniem 100 informacji zawartych w Kodeksach niezbędnych na egzaminach. Bezspornie zaletą tej publikacji jest poszerzenie katalogu pytań testowych o akty prawne ogłaszane przez Ministra Sprawiedliwości, które także stanowią podstawę do układania pytań na egzamin wstępny na aplikację radcowską i adwokacką, a których znajomość jest kluczowa do osiągnięcia sukcesu. Odpowiedzi zostały zamieszczone przy pytaniach testowych – na margine- sie szarą czcionką na wysokości poszczególnych pytań. Pod samymi pytaniami zamieszczono również brzmienie podstawy prawnej, co pozwala na szybką i efektywną naukę. Szczególną uwagę zwrócono na przepisy zawierające tzw. słowa pułapki („tylko”, „wyłącznie”), bardzo często pojawiające się w warian- tach odpowiedzi na pytania testowe lub w samych pytaniach testowych (na egzaminie wstępnym na aplikację radcowską i adwokacką w 2012 r. pojawiły się w 16 pytaniach, a analiza pytań z lat poprzednich wskazuje na to, iż jest to już utrwalona praktyka. Książka jest przeznaczona dla osób przygotowujących się zarówno do egzami- nów wstępnych, jak i końcowych na aplikacji radcowskiej i adwokackiej. Bez wątpienia będzie także cenną pomocą dla osób wybierających się na inne apli- kacje prawnicze (notarialną, ogólną, komorniczą). Niniejsza publikacja będzie również pomocna studentom wydziałów prawa w powtarzaniu materiału przed egzaminami czy kolokwiami. 7 Wstęp W pracy nad książką Autorzy korzystali nie tylko ze swej wiedzy teoretycznej, lecz przede wszystkim z praktycznego doświadczenia, gdyż z sukcesem przygo- towali się i zdali trudny egzamin na aplikację korporacyjną. Ponadto fakt, iż Autorzy są praktykującymi prawnikami, pozwolił im na trafniejszy dobór pytań oraz uwzględnienie materiału sprawiającego najwięcej problemów. Wskazówki do rozwiązywania testów I. Słowa pułapki „tylko” i „wyłącznie” Radzimy zwracać szczególną uwagę na pytania, które w wariantach odpowiedzi zawierają tzw. słowa pułapki, tj. „tylko” albo „wyłącznie”. Pytania tego typu są często podchwytliwe i dobrze jest podczas egzaminu mieć ze sobą ołówek, za- znaczyć je wszystkie i później, przed oddaniem arkusza z odpowiedziami, jeszcze raz zastanowić się nad prawidłową odpowiedzią, zanim się ją ostatecznie wpisze. Przykładowe pytania z egzaminu wstępnego na aplikację radcowską i adwokacką zawierające słowa pułapki: 1. Na zasadach określonych w Kodeksie karnym odpowiada: A. ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu 17 lat, ale w przypadku niektórych przestępstw może również odpowiadać ten, kto dopuścił się ich po ukończeniu 15 lat, B. tylko ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu 17 lat i w żadnym wypadku nie jest możliwe, aby taką odpowiedzialność ponosił ten, kto tego wieku nie osiągnął, C. tylko ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu 18 lat i w żadnym wypadku nie jest możliwe, aby taką odpowiedzialność ponosił ten, kto tego wieku nie osiągnął. Prawidłowa odpowiedź: A. Podstawa prawna: art. 10 § 1 i 2 k.k. 2. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, jeżeli naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodo- wania powinna być ustalona: A. według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okolicz- B. wyłącznie według cen z daty powstania szkody, C. wyłącznie według cen z daty doręczenia zobowiązanemu wezwania do ności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili, zapłaty. Prawidłowa odpowiedź: A. Podstawa prawna: art. 363 § 2 k.c. 9 Wskazówki do rozwiązywania testów Warto zaznaczyć, iż na egzaminie wstępnym na aplikację radcowską i adwo- kacką słowa pułapki „tylko” oraz „wyłącznie” pojawiają się w wielu pytaniach (w 2009 r. aż 32 wszystkich pytań na teście zawierało te słowa, w 2010 i 2011 r. było to 15 ). II. Wykluczanie wariantów Pytania często wskazują na pewną prawidłowość, tj. zazwyczaj jeden z warian- tów odpowiedzi jest prosty do wykluczenia, a wybór prawidłowej odpowiedzi sprowadza się do dwóch wariantów. 1. Zgodnie z Kodeksem karnym, przygotowanie do popełnienia czynu za- bronionego jest karalne: A. w przypadku wszystkich zbrodni, B. w przypadku wszystkich przestępstw popełnionych z zamiarem bezpośred- C. tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi. nim, Prawidłowa odpowiedź: C. Podstawa prawna: art. 16 § 2 k.k. Komentarz: w tym wypadku łatwo jest od razu wykluczyć odpowiedź A, nato- miast znając wyjątek (słowo pułapka „tylko”), bez trudu zaznaczymy właściwą odpowiedź i jesteśmy o krok bliżej do sukcesu. 2. Zgodnie z Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym, przysposobienie dziecka pozostającego pod opieką: A. wymaga zgody opiekuna w każdym przypadku, B. nie wymaga zgody opiekuna w żadnym przypadku, C. wymaga zgody opiekuna, jednakże sąd opiekuńczy może, ze względu na szczególne okoliczności, orzec przysposobienie nawet mimo braku zgody opiekuna, jeżeli wymaga tego dobro dziecka. Prawidłowa odpowiedź: C. Podstawa prawna: art. 120 k.r.o. Komentarz: w tym przypadku nie powinno być problemu z wykluczeniem B. III. Szczególne słowa Należy także zwracać szczególną uwagę na występujące w pytaniach i odpo- wiedziach słowa: „nie”, „nigdy”, „zawsze” lub „w każdym wypadku”. Radzimy podkreślać je, a nawet brać w ramki, żeby nie stracić ich z pola widzenia. 1. Zgodnie z Kodeksem karnym, funkcjonariuszem publicznym nie jest: A. notariusz, B. komornik, C. radca prawny. Prawidłowa odpowiedź: C. Podstawa prawna: art. 115 § 13 k.k. 10 Wskazówki do rozwiązywania testów 2. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, jeżeli kilka osób zaciągnęło zobowiązanie dotyczące ich wspólnego mienia, są one zobowiązane: A. zawsze w częściach równych, B. zawsze proporcjonalnie do wysokości udziału przysługującego im w mie- C. solidarnie, chyba że umówiono się inaczej. niu wspólnym, Prawidłowa odpowiedź: C. Podstawa prawna: art. 370 k.c. 3. Zgodnie z ustawą o własności lokali, ustanowienie odrębnej własności lokalu na mocy jednostronnej czynności prawnej właściciela nierucho- mości: A. nigdy nie jest możliwe, B. jest możliwe, ale wyłącznie wówczas, gdy własność ta ustanawiana jest C. jest możliwe, ale wyłącznie wówczas, gdy własność ta ustanawiana jest na na rzecz właściciela tej nieruchomości, rzecz osoby trzeciej. Prawidłowa odpowiedź: B. Podstawa prawna: art. 10 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Komentarz: w tych pytaniach w odpowiedziach występują słowa „zawsze” i „ni- gdy”, które automatycznie powinny uruchamiać „czerwone światło”. Ustawodaw- ca bowiem rzadko używa tak kategorycznych sformułowań. Podkreślając wyjątek od zasady, zazwyczaj posługuje się zwrotem „jeśli przepis szczególny nie stanowi inaczej”, „jeśli statut nie stanowi inaczej”, „chyba że umówiono się inaczej” itd. IV. Presja czasu Należy pamiętać, że egzamin trwa 150 minut, w czasie których trzeba się zmierzyć ze 150 pytaniami. To wbrew pozorom wystarczająca ilość czasu, aczkolwiek trze- ba go kontrolować. Jeżeli po przeczytaniu pytania (sprawdzamy słowa pułapki, zwroty, o których była mowa wyżej) wiadomo, która odpowiedź jest prawidłowa, radzimy od razu zaznaczyć ją na arkuszu z pytaniami. Odradzamy zostawianie wpisywania wszystkich odpowiedzi na sam koniec (sam arkusz z pytaniami będzie miał objętość ok. 30 stron). Czas na drugie czytanie i analizowanie pytań oraz wariantów odpowiedzi dobrze jest zarezerwować na pytania, co do których zaistniały wątpliwości. Nawet jeżeli nie uda ich się rozwiać, to nigdy nie należy pozostawiać wolnych pól w arkuszu odpowiedzi – za błędnie zaznaczoną odpowiedź nie ma punktów ujemnych! Zawsze istnieje natomiast 33 szans, iż zaznaczona odpowiedź okaże się pra- widłowa. Życzymy powodzenia Autorzy 11 Rozdział 1 Kodeks cywilny (ustawa z 23 kwietnia 1964 r., Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) 1. 2. 3. 4. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, reguluje on stosunki cywilnoprawne: A. tylko między osobami fizycznymi, B. tylko między osobami prawnymi, C. między osobami fizycznymi i osobami prawnymi. Art. 1. Kodeks niniejszy reguluje stosunki cywilnoprawne między osobami fizycznymi i osobami prawnymi. Zgodnie z Kodeksem cywilnym: A. ma on moc wsteczną, B. nie ma on mocy wstecznej, C. nie ma mocy wstecznej, chyba że to wynika z brzmienia lub celu ustawy. Art. 3. Ustawa nie ma mocy wstecznej, chyba że to wynika z jej brzmienia lub celu. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, można czynić ze swego prawa użytek, który by był sprzeczny: A. z zasadami współżycia społecznego, B. z ekonomicznym przeznaczeniem tego prawa, C. ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. Art. 5. Nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno- -gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie ko- rzysta z ochrony. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, ciężar udowodnienia faktu spoczywa: A. wyłącznie na pozwanym, B. wyłącznie na powodzie, C. na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. C C B C 13 PYTANIE 5–10 B A C 5. 6. 7. B 8. B 9. Art. 6. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, jeżeli ustawa uzależnia skutki prawne od dobrej lub złej wiary, domniemywa się: A. nieistnienie dobrej wiary, B. istnienie dobrej wiary, C. istnienie złej wiary. Art. 7. Jeżeli ustawa uzależnia skutki prawne od dobrej lub złej wiary, domniemywa się istnienie dobrej wiary. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, każdy człowiek od chwili urodzenia: A. ma zdolność prawną, B. ma zdolność do czynności prawnych, C. ma zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych. Art. 8. § 1. Każdy człowiek od chwili urodzenia ma zdolność prawną. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, w razie urodzenia się dziecka domniemy- wa się, że: A. przyszło ono na świat żywe, pod warunkiem że przeżyło dobę, B. przyszło ono na świat żywe, pod warunkiem że przeżyło tydzień, C. przyszło ono na świat żywe. Art. 9. W razie urodzenia się dziecka domniemywa się, że przyszło ono na świat żywe. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, szesnastoletnia kobieta, która zawarła związek małżeński, a następnie małżeństwo unieważniono: A. traci pełną zdolność do czynności prawnych, B. nie traci pełnej zdolności do czynności prawnych, C. traci pełną zdolność do czynności prawnych tylko wtedy, gdy sąd tak posta- nowi. Art. 10. § 1. Pełnoletnim jest, kto ukończył lat osiemnaście. § 2. Przez zawarcie małżeństwa małoletni uzyskuje pełnoletność. Nie traci jej w razie unie- ważnienia małżeństwa. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, pełną zdolność do czynności prawnych nabywa się z chwilą ukończenia lat: A. szesnastu, B. osiemnastu, C. dwudziestu jeden. Art. 11. Pełną zdolność do czynności prawnych nabywa się z chwilą uzyskania pełnoletności. 10. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, nie mają zdolności do czynności prawnych osoby, które nie ukończyły lat: C 14 1. Kodeks cywilny 11. 12. 13. PYTANIE 11–14 A. osiemnastu, B. piętnastu, C. trzynastu. Art. 12. Nie mają zdolności do czynności prawnych osoby, które nie ukończyły lat trzynastu, oraz osoby ubezwłasnowolnione całkowicie. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, osoby ubezwłasnowolnione całkowicie: A. mają ograniczoną zdolność do czynności prawnych, B. nie mają zdolności prawnej, C. nie mają zdolności do czynności prawnych. Art. 12. Nie mają zdolności do czynności prawnych osoby, które nie ukończyły lat trzynastu, oraz osoby ubezwłasnowolnione całkowicie. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, ubezwłasnowolniona całkowicie może być osoba: A. która ukończyła lat dwanaście, B. która ukończyła lat trzynaście, C. w każdym wieku. Art. 13. § 1. Osoba, która ukończyła lat trzynaście, może być ubezwłasnowolniona całkowicie, jeżeli wskutek choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych, w szczególności pijaństwa lub narkomanii, nie jest w stanie kierować swym postępowaniem. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, czynność prawna dokonana przez osobę, która nie ma zdolności do czynności prawnych: A. zawsze jest nieważna, B. zawsze jest ważna, C. jest ważna, gdy osoba niezdolna do czynności prawnych zawarła umowę na- leżącą do umów powszechnie zawieranych w drobnych bieżących sprawach życia codziennego, chyba że pociąga za sobą rażące pokrzywdzenie osoby niezdolnej do czynności prawnych. Art. 14. § 1. Czynność prawna dokonana przez osobę, która nie ma zdolności do czynności prawnych, jest nieważna. § 2. Jednakże gdy osoba niezdolna do czynności prawnych zawarła umowę należącą do umów powszechnie zawieranych w drobnych bieżących sprawach życia codziennego, umowa taka staje się ważna z chwilą jej wykonania, chyba że pociąga za sobą rażące pokrzywdzenie osoby niezdolnej do czynności prawnych. 14. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, osoba piętnastoletnia: A. ma ograniczoną zdolność do czynności prawnych, B. ma pełną zdolność do czynności prawnych, C. ma pełną zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych. Art. 15. Ograniczoną zdolność do czynności prawnych mają małoletni, którzy ukończyli lat trzynaście, oraz osoby ubezwłasnowolnione częściowo. C B C A 15 1. Kodeks cywilny PYTANIE 15–18 B 15. B 16. B 17. B 18. 16 Zgodnie z Kodeksem cywilnym, dla osoby ubezwłasnowolnionej częściowo ustanawia się: A. opiekę, B. kuratelę, C. w zależności od sytuacji rodzinnej osoby ubezwłasnowolnionej – opiekę lub kuratelę. Art. 16. § 2. Dla osoby ubezwłasnowolnionej częściowo ustanawia się kuratelę. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie prze- widzianych, do ważności czynności prawnej, przez którą osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych zaciąga zobowiązanie lub rozporządza swoim prawem: A. niepotrzebna jest zgoda jej przedstawiciela ustawowego, B. potrzebna jest zgoda jej przedstawiciela ustawowego, C. potrzebna jest zgoda jej pełnomocnika. Art. 17. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do ważności czynności prawnej, przez którą osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych zaciąga zobowiązanie lub rozporządza swoim prawem, potrzebna jest zgoda jej przedstawiciela ustawowego. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, osoba ograniczona w zdolności do czyn- ności prawnych: A. zawsze może sama potwierdzić umowę, która została zawarta bez wymaganej zgody przedstawiciela ustawowego, B. może sama potwierdzić umowę, która została zawarta bez wymaganej zgody przedstawiciela ustawowego, po uzyskaniu pełnej zdolności do czynności prawnych, C. nie może sama potwierdzić umowy, która została zawarta bez wymaganej zgody przedstawiciela ustawowego, po uzyskaniu pełnej zdolności do czyn- ności prawnych. Art. 18. § 1. Ważność umowy, która została zawarta przez osobę ograniczoną w zdolności do czynności prawnych bez wymaganej zgody przedstawiciela ustawowego, zależy od potwierdzenia umowy przez tego przedstawiciela. § 2. Osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych może sama potwierdzić umowę po uzyskaniu pełnej zdolności do czynności prawnych. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, jeżeli osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych dokonała sama jednostronnej czynności prawnej, do której ustawa wymaga zgody przedstawiciela ustawowego, czynność jest: A. ważna, B. nieważna, C. ważna, jeżeli jej przedstawiciel ustawowy następnie wyraził na to zgodę w terminie nie dłuższym niż 6 miesięcy. Art. 19. Jeżeli osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych dokonała sama jed- nostronnej czynności prawnej, do której ustawa wymaga zgody przedstawiciela ustawowego, czynność jest nieważna. 1. Kodeks cywilny 19. 20. 21. 22. PYTANIE 19–22 Zgodnie z Kodeksem cywilnym, osoba ograniczona w zdolności do czyn- ności prawnych: A. może bez zgody przedstawiciela ustawowego zawierać umowy należące do umów powszechnie zawieranych w drobnych bieżących sprawach życia co- dziennego, B. nie może bez zgody przedstawiciela ustawowego zawierać umów należących do umów powszechnie zawieranych w drobnych bieżących sprawach życia codziennego, C. może bez zgody przedstawiciela ustawowego zawierać umowy należące do umów powszechnie zawieranych w drobnych bieżących sprawach życia co- dziennego dopiero po ukończeniu osiemnastego roku życia. Art. 20. Osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych może bez zgody przedstawi- ciela ustawowego zawierać umowy należące do umów powszechnie zawieranych w drobnych bieżących sprawach życia codziennego. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, osoba ograniczona w zdolności do czyn- ności prawnych: A. nie może bez zgody przedstawiciela ustawowego rozporządzać swoim za- B. zawsze może bez zgody przedstawiciela ustawowego rozporządzać swoim C. może bez zgody przedstawiciela ustawowego rozporządzać swoim zarobkiem, robkiem, zarobkiem, chyba że sąd opiekuńczy z ważnych powodów inaczej postanowi. Art. 21. Osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych może bez zgody przedstawiciela ustawowego rozporządzać swoim zarobkiem, chyba że sąd opiekuńczy z ważnych powodów inaczej postanowi. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, jeżeli przedstawiciel ustawowy osoby ogra- niczonej w zdolności do czynności prawnych oddał jej określone przed- mioty majątkowe do swobodnego użytku, osoba ta: A. zawsze uzyskuje pełną zdolność w zakresie czynności prawnych, które tych przedmiotów dotyczą, B. nie uzyskuje pełnej zdolności w zakresie czynności prawnych, które tych przedmiotów dotyczą, C. uzyskuje pełną zdolność w zakresie czynności prawnych, które tych przed- miotów dotyczą, z wyjątkiem czynności prawnych, do których dokonania nie wystarcza według ustawy zgoda przedstawiciela ustawowego. Art. 22. Jeżeli przedstawiciel ustawowy osoby ograniczonej w zdolności do czynności prawnych oddał jej określone przedmioty majątkowe do swobodnego użytku, osoba ta uzyskuje pełną zdolność w zakresie czynności prawnych, które tych przedmiotów dotyczą. Wyjątek stanowią czynności prawne, do których dokonania nie wystarcza według ustawy zgoda przedstawiciela ustawowego. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, za konsumenta uważa się osobę: A. prawną dokonującą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej dzia- B. fizyczną dokonującą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej dzia- C. fizyczną dokonującą czynności prawnej związanej bezpośrednio z jej dzia- łalnością gospodarczą, łalnością zawodową, łalnością gospodarczą. A C C B 17 1. Kodeks cywilny PYTANIE 23–26 Art. 221. Za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. A 23. B 24. 25. 26. C C 18 Zgodnie z Kodeksem cywilnym, dobra osobiste człowieka, takie jak wol- ność i swoboda sumienia: A. pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzia- B. nie pozostają pod ochroną prawa cywilnego, C. pozostają pod ochroną prawa cywilnego, tylko jeżeli nie są chronione w in- nej w innych przepisach, nych przepisach. Art. 23. Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumie- nia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem: A. nigdy nie może żądać zaniechania tego działania, B. może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne, C. może żądać zaniechania tego działania tylko wtedy, gdy wskutek jego na- ruszenia zostanie wyrządzona szkoda majątkowa. Art. 24. § 1. Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zanie- chania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpo- wiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta: A. jest zameldowana, B. przebywa z zamiarem tymczasowego pobytu, C. przebywa z zamiarem stałego pobytu. Art. 25. Miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, miejscem zamieszkania dziecka pozosta- jącego pod władzą rodzicielską: A. zawsze jest miejsce zamieszkania matki, B. zawsze jest miejsce zamieszkania tego z rodziców, u którego dziecko stale przebywa, C. jest miejsce zamieszkania rodziców albo tego z rodziców, któremu wyłącznie przysługuje władza rodzicielska lub któremu zostało powierzone wykonywa- nie władzy rodzicielskiej. Art. 26. § 1. Miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania rodziców albo tego z rodziców, któremu wyłącznie przysługuje władza rodzicielska lub któremu zostało powierzone wykonywanie władzy rodzicielskiej. § 2. Jeżeli władza rodzicielska przysługuje na równi obojgu rodzicom mającym osobne miejsce zamieszkania, miejsce zamieszkania dziecka jest u tego z rodziców, u którego dziecko stale przebywa. Jeżeli dziecko nie przebywa stale u żadnego z rodziców, jego miejsce zamieszkania określa sąd opiekuńczy. 1. Kodeks cywilny 27. 28. 29. 30. 31. PYTANIE 27–31 Zgodnie z Kodeksem cywilnym, miejscem zamieszkania osoby pozostającej pod opieką jest miejsce zamieszkania: A. opiekuna, B. matki, C. dziadków. Art. 27. Miejscem zamieszkania osoby pozostającej pod opieką jest miejsce zamieszkania opie- kuna. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, można mieć: A. tylko jedno miejsce zamieszkania, B. tylko dwa miejsca zamieszkania, C. nie więcej niż dwa miejsca zamieszkania. Art. 28. Można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, uznanie za zmarłego nie może nastąpić przed końcem roku kalendarzowego, w którym zaginiony ukończyłby lat: A. osiemnaście, B. dwadzieścia jeden, C. dwadzieścia trzy. Art. 29. § 2. Uznanie za zmarłego nie może nastąpić przed końcem roku kalendarzowego, w którym zaginiony ukończyłby lat dwadzieścia trzy. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, jeżeli nie można stwierdzić katastrofy statku lub okrętu, bieg terminu sześciomiesięcznego, po którego upływie możliwe jest uznanie za zmarłego w związku z zaginięciem w trakcie po- dróży morskiej, rozpoczyna się z upływem: A. sześciu miesięcy od dnia, w którym statek lub okręt miał przybyć do portu B. roku od dnia, w którym statek lub okręt miał przybyć do portu przeznaczenia, C. dwóch lat od dnia, w którym statek lub okręt miał przybyć do portu prze- przeznaczenia, znaczenia. Art. 30. § 2. Jeżeli nie można stwierdzić katastrofy statku lub okrętu, bieg terminu sześcio- miesięcznego rozpoczyna się z upływem roku od dnia, w którym statek lub okręt miał przybyć do portu przeznaczenia, a jeżeli nie miał portu przeznaczenia – z upływem lat dwóch od dnia, w którym była ostatnia o nim wiadomość. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, kto zaginął w związku z bezpośrednim niebezpieczeństwem dla życia innym niż katastrofa statku lub okrętu czy inne szczególne zdarzenie w czasie podróży powietrznej lub morskiej, może być uznany za zmarłego po upływie: A. roku od dnia, w którym niebezpieczeństwo ustało albo według okoliczności B. sześciu miesięcy od dnia, w którym niebezpieczeństwo ustało albo według C. dwóch lat od dnia, w którym niebezpieczeństwo ustało albo według okolicz- powinno było ustać, okoliczności powinno było ustać, ności powinno było ustać. A A C B A 19 1. Kodeks cywilny PYTANIE 32–36 Art. 30. § 3. Kto zaginął w związku z bezpośrednim niebezpieczeństwem dla życia nie przewi- dzianym w paragrafach poprzedzających, ten może być uznany za zmarłego po upływie roku od dnia, w którym niebezpieczeństwo ustało albo według okoliczności powinno było ustać. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, domniemywa się, że zaginiony zmarł: A. w dniu, w którym ostatni raz był widziany żywy, B. w chwili oznaczonej w orzeczeniu o uznaniu za zmarłego, C. z końcem dnia, w którym nastąpiła katastrofa statku, w której uczestniczył. Art. 31. § 1. Domniemywa się, że zaginiony zmarł w chwili oznaczonej w orzeczeniu o uznaniu za zmarłego. § 2. Jako chwilę domniemanej śmierci zaginionego oznacza się chwilę, która według okolicz- ności jest najbardziej prawdopodobna, a w braku wszelkich danych – pierwszy dzień terminu, z którego upływem uznanie za zmarłego stało się możliwe. § 3. Jeżeli w orzeczeniu o uznaniu za zmarłego czas śmierci został oznaczony tylko datą dnia, za chwilę domniemanej śmierci zaginionego uważa się koniec tego dnia. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, jeżeli: A. kilka osób utraciło życie podczas grożącego im wspólnie niebezpieczeństwa, B. kilka osób utraciło życie podczas grożącego im wspólnie niebezpieczeństwa, C. co najmniej 5 osób utraciło życie podczas grożącego im wspólnie niebezpie- domniemywa się, że zmarły one kolejno po sobie, domniemywa się, że zmarły jednocześnie, czeństwa, domniemywa się, że zmarły jednocześnie. Art. 32. Jeżeli kilka osób utraciło życie podczas grożącego im wspólnie niebezpieczeństwa, domniemywa się, że zmarły jednocześnie. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, osobą prawną jest: A. tylko Skarb Państwa, B. każda jednostka organizacyjna, C. jednostka organizacyjna, której przepisy szczególne przyznają osobowość prawną. Art. 33. Osobami prawnymi są Skarb Państwa i jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne przyznają osobowość prawną. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, jeżeli przepis odrębny nie stanowi inaczej, za zobowiązania jednostki organizacyjnej niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, odpowiedzialność: A. solidarną ponoszą jej członkowie, B. subsydiarną ponoszą jej członkowie, C. łączną ponosi jej zarząd. Art. 331. § 1. Do jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną, stosuje się odpowiednio przepisy o osobach prawnych. § 2. Jeżeli przepis odrębny nie stanowi inaczej, za zobowiązania jednostki, o której mowa w § 1, odpowiedzialność subsydiarną ponoszą jej członkowie; odpowiedzialność ta powstaje z chwilą, gdy jednostka organizacyjna stała się niewypłacalna. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, Skarb Państwa jest w stosunkach cywil- noprawnych podmiotem: A. tylko praw, które dotyczą mienia państwowego nienależącego do innych państwowych osób prawnych, B 32. B 33. C B 34. 35. C 36. 20 1. Kodeks cywilny PYTANIE 37–40 B. tylko obowiązków, które dotyczą mienia państwowego nienależącego do C. praw i obowiązków, które dotyczą mienia państwowego nienależącego do innych państwowych osób prawnych, innych państwowych osób prawnych. Art. 34. Skarb Państwa jest w stosunkach cywilnoprawnych podmiotem praw i obowiązków, które dotyczą mienia państwowego nie należącego do innych państwowych osób prawnych. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, powstanie, ustrój i ustanie osób prawnych określają właściwe przepisy; w wypadkach i w zakresie w przepisach tych przewidzianych organizację i sposób działania osoby prawnej reguluje także jej: A. akt założycielski, B. statut, C. regulamin wewnętrzny. Art. 35. Powstanie, ustrój i ustanie osób prawnych określają właściwe przepisy; w wypadkach i w zakresie w przepisach tych przewidzianych organizację i sposób działania osoby prawnej reguluje także jej statut. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, jednostka organizacyjna uzyskuje osobo- wość prawną: A. z chwilą jej wpisu do właściwego rejestru, chyba że przepisy szczególne B. po upływie siedmiu dni od wpisu jej do właściwego rejestru, chyba że prze- C. dnia następnego po dniu jej wpisu do właściwego rejestru, chyba że przepisy stanowią inaczej, pisy szczególne stanowią inaczej, szczególne stanowią inaczej. Art. 37. § 1. Jednostka organizacyjna uzyskuje osobowość prawną z chwilą jej wpisu do właś- ciwego rejestru, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. niej regulaminie wewnętrznym, statucie, Zgodnie z Kodeksem cywilnym, osoba prawna działa przez: A. swojego pełnomocnika w sposób przewidziany w ustawie i w opartym na B. swojego prokurenta w sposób przewidziany w ustawie i w opartym na niej C. swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i w opartym na niej statucie. Art. 38. Osoba prawna działa przez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i w opartym na niej statucie. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, kto jako organ osoby prawnej zawarł umowę w jej imieniu, nie będąc jej organem albo przekraczając zakres umocowania takiego organu, obowiązany jest: A. tylko do zwrotu tego, co otrzymał od drugiej strony w wykonaniu umowy, B. tylko do naprawienia szkody, którą druga strona poniosła przez to, że zawarła umowę, nie wiedząc o braku umocowania, C. do zwrotu tego, co otrzymał od drugiej strony w wykonaniu umowy, oraz do naprawienia szkody, którą druga strona poniosła przez to, że zawarła umowę, nie wiedząc o braku umocowania. 37. 38. 39. 40. B A C C 21 1. Kodeks cywilny PYTANIE 41–44 Art. 39. § 1. Kto jako organ osoby prawnej zawarł umowę w jej imieniu nie będąc jej organem albo przekraczając zakres umocowania takiego organu, obowiązany jest do zwrotu tego, co otrzymał od drugiej strony w wykonaniu umowy, oraz do naprawienia szkody, którą druga strona poniosła przez to, że zawarła umowę nie wiedząc o braku umocowania. § 2. Przepis powyższy stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy umowa została zawarta w imie- niu osoby prawnej, która nie istnieje. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, Skarb Państwa: A. zawsze ponosi odpowiedzialności za zobowiązania państwowych osób praw- B. nigdy nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania państwowych osób C. nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania państwowych osób prawnych, nych, prawnych, chyba że przepis odrębny stanowi inaczej. Art. 40. § 1. Skarb Państwa nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania państwowych osób prawnych, chyba że przepis odrębny stanowi inaczej. Państwowe osoby prawne nie ponoszą odpowiedzialności za zobowiązania Skarbu Państwa. § 2. W razie nieodpłatnego przejęcia, na podstawie obowiązujących ustaw, określonego skład- nika mienia od państwowej osoby prawnej na rzecz Skarbu Państwa, ten ostatni odpowiada solidarnie z osobą prawną za zobowiązania powstałe w okresie, gdy składnik stanowił własność danej osoby prawnej, do wysokości wartości tego składnika ustalonej według stanu z chwili przejęcia, a według cen z chwili zapłaty. § 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do odpowiedzialności jednostek samorządu tery- torialnego i samorządowych osób prawnych. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, jeżeli ustawa lub oparty na niej statut nie stanowią inaczej, siedzibą osoby prawnej jest: A. miasto stołeczne Warszawa, B. miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający, C. miejscowość, w której mają siedzibę jej organy wykonawcze. Art. 41. Jeżeli ustawa lub oparty na niej statut nie stanowi inaczej, siedzibą osoby prawnej jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, jeżeli osoba prawna nie może prowadzić swoich spraw z braku powołanych do tego organów, sąd ustanawia dla niej: A. opiekuna, B. kuratora, C. pełnomocnika. Art. 42. § 1. Jeżeli osoba prawna nie może prowadzić swoich spraw z braku powołanych do tego organów, sąd ustanawia dla niej kuratora. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, przepisy o ochronie dóbr osobistych osób fizycznych: A. nie mają odpowiedniego zastosowania do osób prawnych, B. stosuje się odpowiednio do osób prawnych, C. stosuje się odpowiednio do osób prawnych, tylko gdy przepis szczególny tak stanowi. Art. 43. Przepisy o ochronie dóbr osobistych osób fizycznych stosuje się odpowiednio do osób prawnych. C 41. 42. 43. 44. B B B 22 1. Kodeks cywilny 45. 46. 47. 48. 49. 50. PYTANIE 45–50 Zgodnie z Kodeksem cywilnym, przedsiębiorcą jest: A. tylko osoba fizyczna, B. tylko osoba prawna, C. osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna, której przepisy szczególne przyznają zdolność prawną. Art. 431. Przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 331 § 1, prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, przedsiębiorca działa pod: A. firmą, B. szyldem, C. nazwą. Art. 432. § 1. Przedsiębiorca działa pod firmą. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, firma: A. może wprowadzać w błąd, w szczególności co do osoby przedsiębiorcy, przed- miotu działalności przedsiębiorcy, miejsca działalności, źródeł zaopatrzenia, B. nie może wprowadzać w błąd tylko co do osoby przedsiębiorcy, przedmiotu działalności przedsiębiorcy, miejsca działalności, źródeł zaopatrzenia, C. nie może wprowadzać w błąd, w szczególności co do osoby przedsiębiorcy, przedmiotu działalności przedsiębiorcy, miejsca działalności, źródeł zaopatrzenia. Art. 433. § 2. Firma nie może wprowadzać w błąd, w szczególności co do osoby przedsiębiorcy, przedmiotu działalności przedsiębiorcy, miejsca działalności, źródeł zaopatrzenia. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, co do zasady firmą osoby fizycznej jest: A. jej imię i nazwisko, B. jej pseudonim, C. przedmiot działalności przedsiębiorcy. Art. 434. Firmą osoby fizycznej jest jej imię i nazwisko. Nie wyklucza to włączenia do firmy pseudonimu lub określeń wskazujących na przedmiot działalności przedsiębiorcy, miejsce jej prowadzenia oraz innych określeń dowolnie obranych. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, przedsiębiorca: A. nie może posługiwać się skrótem firmy, B. może posługiwać się skrótem firmy, C. nie może posługiwać się skrótem firmy tylko w kontaktach z przedsiębiorcą zagranicznym. Art. 435. § 4. Przedsiębiorca może posługiwać się skrótem firmy. Przepis art. 432 § 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, firma oddziału osoby prawnej zawiera: A. tylko pełną nazwę tej osoby oraz określenie „oddział”, B. pełną nazwę tej osoby oraz określenie „oddział” ze wskazaniem miejscowości, C. pełną nazwę tej osoby oraz określenie „oddział” bez wskazania miejscowości, w której oddział ma siedzibę, w której oddział ma siedzibę. C A C A B B 23 1. Kodeks cywilny PYTANIE 51–56 B B A C 51. 52. 53. 54. A 55. Art. 436. Firma oddziału osoby prawnej zawiera pełną nazwę tej osoby oraz określenie „oddział” ze wskazaniem miejscowości, w której oddział ma siedzibę. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, zmiana firmy: A. nie wymaga ujawnienia w rejestrze, B. wymaga ujawnienia w rejestrze, C. wymaga ujawnienia w rejestrze, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Art. 437. Zmiana firmy wymaga ujawnienia w rejestrze. W razie przekształcenia osoby prawnej można zachować jej dotychczasową firmę z wyjątkiem określenia wskazującego formę prawną osoby prawnej, jeżeli uległa ona zmianie. To samo dotyczy przekształcenia spółki osobowej. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, kto nabywa przedsiębiorstwo: A. zawsze może je nadal prowadzić pod dotychczasową nazwą, B. może je nadal prowadzić pod dotychczasową nazwą, powinien jednak umieś- cić dodatek wskazujący firmę lub nazwisko nabywcy, chyba że strony po- stanowiły inaczej, C. nigdy nie może go nadal prowadzić pod dotychczasową nazwą. Art. 438. § 3. Kto nabywa przedsiębiorstwo, może je nadal prowadzić pod dotychczasową nazwą. Powinien jednak umieścić dodatek wskazujący firmę lub nazwisko nabywcy, chyba że strony postanowiły inaczej. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, firma: A. nie może być zbyta, B. może być zbyta, C. może być zbyta, jeżeli nie wprowadzi to w błąd innych przedsiębiorców. Art. 439. § 1. Firma nie może być zbyta. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, przedsiębiorca, którego prawo do firmy zostało zagrożone cudzym działaniem: A. zawsze może żądać zaniechania tego działania, B. nigdy nie może żądać zaniechania tego działania, C. może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. Art. 4310. Przedsiębiorca, którego prawo do firmy zostało zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego na- ruszenia może on także żądać usunięcia jego skutków, złożenia oświadczenia lub oświadczeń w odpowiedniej treści i formie, naprawienia na zasadach ogólnych szkody majątkowej lub wydania korzyści uzyskanej przez osobę, która dopuściła się naruszenia. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, mieniem jest: A. własność i inne prawa majątkowe, B. własność i inne prawa majątkowe oraz prawa na dobrach niematerialnych C. wyłącznie własność. o charakterze niemajątkowym, Art. 44. Mieniem jest własność i inne prawa majątkowe. 56. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, własność i inne prawa majątkowe, stano- wiące mienie państwowe, przysługują: C 24 1. Kodeks cywilny 57. 58. 59. 60. PYTANIE 57–60 A. wyłącznie Skarbowi Państwa, B. wyłącznie innym państwowym osobom prawnym niż Skarb Państwa, C. Skarbowi Państwa albo innym państwowym osobom prawnym. Art. 441. § 1. Własność i inne prawa majątkowe, stanowiące mienie państwowe, przysługują Skarbowi Państwa albo innym państwowym osobom prawnym. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, rzeczami są: A. tylko przedmioty materialne, B. przedmioty materialne oraz nieruchomości, C. przedmioty materialne oraz budynki związane trwale z gruntem. Art. 45. Rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, nieruchomościami są: A. tylko części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), B. tylko budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności, C. części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grun- ty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich bu- dynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Art. 46. § 1. Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, nieruchomościami rolnymi (gruntami rol- nymi) są: A. tylko nieruchomości, które są wykorzystywane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej, B. nieruchomości, które są lub mogą być wykorzystywane do prowadzenia dzia- łalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, z wyłączeniem produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej, C. nieruchomości, które są lub mogą być wykorzystywane do prowadzenia dzia- łalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej. Art. 461. Nieruchomościami rolnymi (gruntami rolnymi) są nieruchomości, które są lub mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, częścią składową rzeczy jest: A. wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłą- czonego, B. przedmiot połączony z rzeczą tylko dla przemijającego użytku, C. wszystko, co może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłą- czonego. A C C A 25 1. Kodeks cywilny PYTANIE 61–64 Art. 47. § 1. Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. § 2. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. § 3. Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie prze- widzianych, do części składowych gruntu należą: A. budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa B. tylko budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również C. budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, z wyłączeniem drzew i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania, drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania, i innych roślin od chwili zasadzenia lub zasiania. Art. 48. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne: A. należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przed- B. nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład C. zawsze należą do części składowej nieruchomości. siębiorstwa, przedsiębiorstwa, Art. 49. § 1. Urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nierucho- mości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa. § 2. Osoba, która poniosła koszty budowy urządzeń, o których mowa w § 1, i jest ich właścicielem, może żądać, aby przedsiębiorca, który przyłączył urządzenia do swojej sieci, nabył ich własność za odpowiednim wynagrodzeniem, chyba że w umowie strony posta- nowiły inaczej. Z żądaniem przeniesienia własności tych urządzeń może wystąpić także przedsiębiorca. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, za części składowe nieruchomości: A. nie uważa się praw związanych z jej własnością, B. uważa się prawa związane z jej własnością, C. uważa się prawa związane z jej własnością, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Art. 50. Za części składowe nieruchomości uważa się także prawa związane z jej własnością. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, kluczyki do samochodu wyjęte ze stacyjki i schowane w szufladzie w domu: A. stanowią jego przynależność, B. stanowią jego część składową, C. nie stanowią ani jego przynależności, ani części składowej. A 61. B 62. B 63. A 64. 26 1. Kodeks cywilny 65. 66. 67. 68. PYTANIE 65–68 Art. 51. § 1. Przynależnościami są rzeczy ruchome potrzebne do korzystania z innej rzeczy (rzeczy głównej) zgodnie z jej przeznaczeniem, jeżeli pozostają z nią w faktycznym związku odpowiadającym temu celowi. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, czynność prawna mająca za przedmiot rzecz główną: A. nigdy nie odnosi skutku względem przynależności, B. zawsze odnosi skutek także względem przynależności, C. odnosi skutek względem przynależności, chyba że co innego wynika z treści czynności albo z przepisów szczególnych. Art. 52. Czynność prawna mająca za przedmiot rzecz główną odnosi skutek także względem przynależności, chyba że co innego wynika z treści czynności albo z przepisów szczegól- nych. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, pożytkami naturalnymi rzeczy: A. są jej płody i inne odłączone od niej części składowe, jeśli według zasad B. są tylko jej płody, jeśli według zasad prawidłowej gospodarki stanowią nor- C. nie są odłączone od niej części składowe, nawet jeśli według zasad prawi- prawidłowej gospodarki stanowią normalny dochód z rzeczy, malny dochód z rzeczy, dłowej gospodarki stanowią normalny dochód z rzeczy. Art. 53. § 1. Pożytkami naturalnymi rzeczy są jej płody i inne odłączone od niej części składowe, o ile według zasad prawidłowej gospodarki stanowią normalny dochód z rzeczy. § 2. Pożytkami cywilnymi rzeczy są dochody, które rzecz przynosi na podstawie stosunku prawnego. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, pożytkami prawa: A. nie są dochody, które prawo to przynosi zgodnie ze swym społeczno-gospo- B. są dochody, które prawo to przynosi zgodnie ze swym społeczno-gospodar- C. są dochody, które prawo to przynosi niezgodnie ze swym społeczno-gospo- darczym przeznaczeniem, czym przeznaczeniem, darczym przeznaczeniem. Art. 54. Pożytkami prawa są dochody, które prawo to przynosi zgodnie ze swym społeczno- -gospodarczym przeznaczeniem. jego uprawnienia, Zgodnie z Kodeksem cywilnym, uprawnionemu do pobierania pożytków przypadają: A. tylko pożytki naturalne, które zostały odłączone od rzeczy w czasie trwania B. tylko pożytki cywilne – w stosunku do czasu trwania tego uprawnienia, C. pożytki naturalne, które zostały odłączone od rzeczy w czasie trwania jego uprawnienia, a pożytki cywilne – w stosunku do czasu trwania tego upraw- nienia. Art. 55. § 1. Uprawnionemu do pobierania pożytków przypadają pożytki naturalne, które zo- stały odłączone od rzeczy w czasie trwania jego uprawnienia, a pożytki cywilne – w stosunku do czasu trwania tego uprawnienia. C A B C 27 1. Kodeks cywilny PYTANIE 69–71 C 69. C 70. B 71. 28 Zgodnie z Kodeksem cywilnym, przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem: A. tylko składników niematerialnych, przeznaczonym do prowadzenia działal- B. tylko składników materialnych, przeznaczonym do prowadzenia działalności C. składników niematerialnych i materialnych, przeznaczonym do prowadzenia ności gospodarczej, gospodarczej, działalności gospodarczej. Art. 551. Przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i mate- rialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności: 1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przed- siębiorstwa); 2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości; 3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych; 4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne; 5) koncesje, licencje i zezwolenia; 6) patenty i inne prawa własności przemysłowej; 7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne; 8) tajemnice przedsiębiorstwa; 9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo: A. zawsze obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, B. nie obejmuje wszystkiego, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych, C. obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. Art. 552. Czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z prze- pisów szczególnych. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, za gospodarstwo rolne uważa się: A. grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urzą- dzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, z wyłączeniem praw związanych z prowadzeniem go- spodarstwa rolnego, B. grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urzą- dzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, C. tylko grunty rolne wraz z budynkami lub ich częściami, urządzeniami i in- wentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospo- darczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Art. 553. Za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizo- waną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. 1. Kodeks cywilny 72. 73. 74. 75. PYTANIE 72–75 Zgodnie z Kodeksem cywilnym, nabywca przedsiębiorstwa lub gospodar- stwa rolnego: A. nie jest odpowiedzialny solidarnie ze zbywcą za jego zobowiązania związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa lub gospodarstwa, B. jest odpowiedzialny subsydiarnie ze zbywcą za jego zobowiązania związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa lub gospodarstwa, C. jest odpowiedzialny solidarnie ze zbywcą za jego zobowiązania związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa lub gospodarstwa, chyba że w chwili nabycia nie wiedział o tych zobowiązaniach, mimo zachowania należytej staranności. Art. 554. Nabywca przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego jest odpowiedzialny solidarnie ze zbywcą za jego zobowiązania związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa lub gospodarstwa, chyba że w chwili nabycia nie wiedział o tych zobowiązaniach, mimo zachowania należytej staranności. Odpowiedzialność nabywcy ogranicza się do wartości nabytego przedsiębiorstwa lub gospodarstwa według stanu w chwili nabycia, a według cen w chwili zaspokojenia wierzyciela. Odpowiedzialności tej nie można bez zgody wierzyciela wyłączyć ani ograniczyć. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, czynność prawna wywołuje: A. tylko skutki w niej wyrażone, B. tylko skutki, które wynikają z ustawy, z zasad współżycia społecznego C. nie tylko skutki w niej wyrażone, lecz również te, które wynikają z ustawy, i z ustalonych zwyczajów, z zasad współżycia społecznego i z ustalonych zwyczajów. Art. 56. Czynność prawna wywołuje nie tylko skutki w niej wyrażone, lecz również te, które wynikają z ustawy, z zasad współżycia społecznego i z ustalonych zwyczajów. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, przez czynność prawną: A. można wyłączyć i ograniczyć uprawnienia do przeniesienia, obciążenia, zmiany lub zniesienia prawa, jeżeli według ustawy prawo to jest zbywalne, B. nie można wyłączyć ani ograniczyć uprawnienia do przeniesienia, obciążenia, zmiany lub zniesienia prawa, jeżeli według ustawy prawo to jest zbywalne, C. można ograniczyć częściowo uprawnienia do przeniesienia, obciążenia, zmia- ny lub zniesienia prawa, jeżeli według ustawy prawo to jest zbywalne. Art. 57. § 1. Nie można przez czynność prawną wyłączyć ani ograniczyć uprawnienia do przeniesienia, obciążenia, zmiany lub zniesienia prawa, jeżeli według ustawy prawo to jest zbywalne. § 2. Przepis powyższy nie wyłącza dopuszczalności zobowiązania, że uprawniony nie dokona oznaczonych rozporządzeń prawem. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego: A. może zostać uznana przez sąd za nieważną, B. jest nieważna, ale może zostać uznana przez sąd za ważną, C. jest nieważna. Art. 58. § 1. Czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie przepisy ustawy. § 2. Nieważna jest czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. C C B C 29 1. Kodeks cywilny PYTANIE 76–79 C 76. C 77. B 78. C 79. 30 Zgodnie z Kodeksem cywilnym, w razie zawarcia umowy, której wykonanie czyni całkowicie lub częściowo niemożliwym zadośćuczynienie roszczeniu osoby trzeciej, osoba ta: A. może żądać uznania umowy za bezskuteczną, w każdym czasie, w stosunku do niej, jeżeli strony o jej roszczeniu wiedziały albo jeżeli umowa była nie- odpłatna, B. może żądać uznania umowy za bezskuteczną w stosunku do niej, tylko jeżeli umowa była nieodpłatna, C. może żądać uznania umowy za bezskuteczną w stosunku do niej, jeże- li strony o jej roszczeniu wiedziały albo jeżeli umowa była nieodpłatna. Art. 59. W razie zawarcia umowy, której wykonanie czyni całkowicie lub częściowo niemoż- liwym zadośćuczynienie roszczeniu osoby trzeciej, osoba ta może żądać uznania umowy za bezskuteczną w stosunku do niej, jeżeli strony o jej roszczeniu wiedziały albo jeżeli umowa była nieodpłatna. Uznania umowy za bezskuteczną nie można żądać po upływie roku od jej zawarcia. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona: A. przez każde zachowanie się tej osoby, B. przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób do- stateczny, poza ujawnieniem tej woli w postaci elektronicznej, C. przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób do- stateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli). Art. 60. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czyn- ności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli). Zgodnie z Kodeksem cywilnym, oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone: A. zawsze z chwilą, gdy doszło do niej, B. z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią, C. z chwilą jego podpisania. Art. 61. § 1. Oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświad- czenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. § 2. Oświadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej jest złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z jego treścią. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie: A. traci moc wskutek tego, że zanim do tej osoby doszło, składający je zmarł B. nigdy nie traci mocy wskutek tego, że zanim do tej osoby doszło, składający lub utracił zdolność do czynności prawnych, je zmarł lub utracił zdolność do czynności prawnych, 1. Kodeks cywilny PYTANIE 80–84 C. nie traci mocy wskutek tego, że zanim do tej osoby doszło, składający je zmarł lub utracił zdolność do czynności prawnych, chyba że co innego wy- nika z treści oświadczenia, z ustawy lub z okoliczności. Art. 62. Oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, nie traci mocy wskutek tego, że zanim do tej osoby doszło, składający je zmarł lub utracił zdolność do czynności prawnych, chyba że co innego wynika z treści oświadczenia, z ustawy lub z okoliczności. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, jeżeli do ważności czynności prawnej wymagana jest forma szczególna, oświadczenie obejmujące zgodę osoby trzeciej powinno być złożone: A. zawsze w formie aktu notarialnego, B. w tej samej formie, C. zawsze w formie pisemnej z datą pewną. Art. 63. § 2. Jeżeli do ważności czynności prawnej wymagana jest forma szczególna, oświad- czenie obejmujące zgodę osoby trzeciej powinno być złożone w tej samej formie. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, prawomocne orzeczenie sądu stwierdza- jące obowiązek danej osoby do złożenia oznaczonego oświadczenia woli: A. nie zastępuje tego oświadczenia, B. zastępuje to oświadczenie, C. zastępuje to oświadczenie, chyba że właściwy przepis przewiduje inaczej. Art. 64. Prawomocne orzeczenie sądu stwierdzające obowiązek danej osoby do złożenia ozna- czonego oświadczenia woli, zastępuje to oświadczenie. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, w umowach należy: A. w pierwszej kolejności opierać się na jej dosłownym brzmieniu, B. badać jedynie cel ekonomiczny umowy, C. badać raczej, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Art. 65. § 2. W umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, oświadczenie drugiej stronie woli zawarcia umowy, które określa istotne postanowienia tej umowy, stanowi: A. zaproszenie do rokowań, B. zaproszenie do negocjacji, C. ofertę. Art. 66. § 1. Oświadczenie drugiej stronie woli zawarcia umowy stanowi ofertę, jeżeli określa istotne postanowienia tej umowy. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, oferta złożona w postaci elektronicznej wiąże składającego, jeżeli: A. druga strona niezwłocznie potwierdzi jej otrzymanie, B. druga strona w ciągu 7 dni potwierdzi jej otrzymanie, C. druga strona w ciągu 14 dni potwierdzi jej otrzymanie. Art. 661. § 1. Oferta złożona w postaci elektronicznej wiąże składającego, jeżeli druga strona niezwłocznie potwierdzi jej otrzymanie. 80. 81. 82. 83. 84. B B C C A 31 1. Kodeks cywilny PYTANIE 85–88 B 85. C 86. B 87. C 88. 32 Zgodnie z Kodeksem cywilnym, w stosunkach między przedsiębiorcami oferta: A. zawsze może być odwołana przed zawarciem umowy, B. może być odwołana przed zawarciem umowy, jeżeli oświadczenie o odwoła- niu zostało złożone drugiej stronie przed wysłaniem przez nią oświadczenia o przyjęciu oferty, C. nie może być odwołana przed zawarciem umowy, chyba że oświadczenie o odwołaniu zostało złożone drugiej stronie w terminie 7 dni od wysłania przez nią oświadczenia o przyjęciu oferty. Art. 662. § 1. W stosunkach między przedsiębiorcami oferta może być odwołana przed zawar- ciem umowy, jeżeli oświadczenie o odwołaniu zostało złożone drugiej stronie przed wysłaniem przez nią oświadczenia o przyjęciu oferty. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, jeżeli oświadczenie o przyjęciu oferty nade- szło z opóźnieniem, lecz z jego treści lub z okoliczności wynika, że zostało wysłane w czasie właściwym: A. umowa nigdy nie dochodzi do skutku, B. umowa zawsze dochodzi do skutku, C. umowa dochodzi do skutku, chyba że składający ofertę zawiadomi niezwłocz- nie drugą stronę, iż wskutek opóźnienia odpowiedzi poczytuje umowę za niezawartą. Art. 67. Jeżeli oświadczenie o przyjęciu oferty nadeszło z opóźnieniem, lecz z jego treści lub z okoliczności wynika, że zostało wysłane w czasie właściwym, umowa dochodzi do skutku, chyba że składający ofertę zawiadomi niezwłocznie drugą stronę, iż wskutek opóźnienia odpo- wiedzi poczytuje umowę za nie zawartą. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, przyjęcie oferty dokonane z zastrzeżeniem zmiany lub uzupełnienia jej treści poczytuje się za: A. pierwotną ofertę, B. nową ofertę, C. aneks do oferty. Art. 68. Przyjęcie oferty dokonane z zastrzeżeniem zmiany lub uzupełnienia jej treści poczytuje się za nową ofertę. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, w stosunkach między przedsiębiorcami odpowiedź na ofertę poczytuje się za jej przyjęcie: A. tylko jeżeli zawiera zastrzeżenia zmian, B. tylko jeżeli zawiera uzupełnienia niezmieniające istotnie treści oferty, C. jeżeli zawiera zastrzeżenia zmian lub uzupełnienia niezmieniające istotnie treści oferty. Art. 681. § 1. W stosunkach mię
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Aplikacje prawnicze 2013. Egzamin wstępny i końcowy. Testy. Tom 1
Autor:
,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: