Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00291 005138 14683154 na godz. na dobę w sumie
Aplikacje prawnicze 2013. Egzamin wstępny i końcowy. Testy. Tom 2 - ebook/pdf
Aplikacje prawnicze 2013. Egzamin wstępny i końcowy. Testy. Tom 2 - ebook/pdf
Autor: , Liczba stron: 657
Wydawca: Lexis Nexis Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7806-966-9 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki >> cywilne
Porównaj ceny (książka, ebook (-8%), audiobook).

Aplikacje prawnicze 2013. Egzamin wstępny i końcowy. Testy to publikacja napisana z myślą o kandydatach na aplikacje prawnicze  oraz o osobach, które przygotowują się do egzaminów końcowych. Jest to bogaty zbiór pytań autorskich z różnych dziedzin prawa opracowany według metodologii stosowanej w testach ministerialnych.

TOM 2 ZAWIERA:

• przeszło 2500 pytań testowych jednokrotnego wyboru z kodeksów i przepisów ustaw,

• zacytowane podstawy prawne do każdej odpowiedzi.

ZALETY WYDANIA:

• przynajmniej jedno pytanie do każdego artykułu z kodeksu,

• przejrzysty układ graficzny wszystkich pytań i odpowiedzi,

• zacytowane podstawy prawne do każdej odpowiedzi,

• trzy lekkie poręczne tomy podzielone według dziedzin prawa.



Aplikacje prawnicze 2013 – seria LexisNexis opracowana specjalnie dla wszystkich aplikantów. Założenia serii uwzględniają charakterystykę egzaminów wstępnych i końcowych oraz specyfikę nauki podczas aplikacji.

Seria obejmuje:

• testy prawnicze przygotowujące do egzaminów wstępnych i końcowych,

• repetytorium porównujące procedurę karną i cywilną 

• kazusy zawierające przykłady stanów faktycznych wraz z odpowiedziami i komentarzem.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Aplikacje prawnicze 2013 Egzamin wstępny i końcowy Testy 1 2 3 Tom Piotr Kamiński, Urszula Wilk Wydanie 4 Warszawa 2013 Redaktor prowadząca: Joanna Pastuszka, Małgorzata Stańczak Opracowanie redakcyjne: Zespół Redakcja techniczna: Krzysztof Koziarek Projekt okładki i stron tytułowych: Agnieszka Tchórznicka Zdjęcia na okładce: Fotolia © Copyright by LexisNexis Polska Sp. z o.o. 2013 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych – bez pisemnej zgody Autorów i wydawcy. ISBN 978-83-7806-966-9 LexisNexis Polska Sp. z o.o. Ochota Office Park 1, Al. Jerozolimskie 181, 02-222 Warszawa tel. 22 572 95 00, faks 22 572 95 68 Infolinia: 22 572 99 99 Redakcja: tel. 22 572 83 26, 22 572 83 28, 22 572 83 11, faks 22 572 83 92 www.lexisnexis.pl, e-mail: biuro@lexisnexis.pl Księgarnia Internetowa: dostępna ze strony www.lexisnexis.pl Spis treści Wstęp . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 7 Wskazówki do rozwiązywania testów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 9 Rozdział 1. Kodeks karny . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 13 Rozdział 2. Kodeks postępowania karnego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 141 Rozdział 3. Kodeks wykroczeń . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 353 Rozdział 4. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia . . . . . . . . . . . . 402 Rozdział 5. Kodeks karny skarbowy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 435 Rozdział 6. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 501 Rozdział 7. Traktat o Unii Europejskiej . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 516 Rozdział 8. Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej . . . . . . . . . . . . . . . . . 542 Rozdział 9. Ustawa o Trybunale Konstytucyjnym . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 583 Rozdział 10. Ustawa o Sądzie Najwyższym . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 588 Rozdział 11. Prawo o ustroju sądów powszechnych . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 596 Rozdział 12. Prawo o ustroju sądów administracyjnych . . . . . . . . . . . . . . . . . . 605 Rozdział 13. Ustawa o Rzeczniku Praw Obywatelskich . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 612 Rozdział 14. Ustawa o prokuraturze . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 618 Rozdział 15. Ustawa o Krajowym Rejestrze Sądowym . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 628 Rozdział 16. Ustawa o Krajowym Rejestrze Karnym . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 634 Rozdział 17. Prawo o stowarzyszeniach . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 644 Rozdział 18. Prawo o adwokaturze i Kodeks Etyki Adwokackiej . . . . . . . . . . . . 649 Wstęp Książka, którą trzymają Państwo w ręku, stanowi zbiór ponad 2500 autorskich py- tań testowych skonstruowanych na identycznej zasadzie co pytania na egzaminach wstępnych na aplikację radcowską i adwokacką oraz na egzaminach radcowskich i adwokackich. Swoim zakresem obejmuje przede wszystkim prawo karne, karne skarbowe, wykroczeń, postępowanie karne, postępowanie w sprawach o wykro- czenia. W opracowaniu uwzględniono ponadto przepisy Konstytucji RP, prawa Unii Europejskiej, ustaw regulujących ustrój sądów i innych instytucji wymiaru sprawiedliwości, a także przepisy Prawa o adwokaturze oraz Zbioru zasad etyki adwokackiej i godności zawodu uchwalonego przez Naczelną Radę Adwokacką. Nowością wprowadzoną do tegorocznego wydania jest przyjęcie zasady, iż na każdy artykuł z poszczególnych Kodeksów przypada przynajmniej jedno pytanie. Ponieważ zdecydowaną większość pytań, zarówno na egzaminach wstępnych, jak i końcowych, na aplikacji radcowskiej i adwokackiej stanowią pytania z Kodek- sów, rozwiązanie wszystkich pytań znajdujących się w książce jest równoznaczne z przyswojeniem 100 informacji zawartych w Kodeksach niezbędnych na egzaminach. Bezspornie kolejną zaletą tej publikacji jest poszerzenie katalogu pytań testowych o akty prawne zatwierdzane przez Ministra Sprawiedliwości, które także stano- wią podstawę do układania pytań na egzamin wstępny na aplikację radcowską i adwokacką, a których znajomość jest kluczowa do osiągnięcia sukcesu. W niniejszym wydaniu odpowiedzi zostały zamieszczone przy pytaniach te- stowych – na marginesie szarą czcionką na wysokości poszczególnych pytań. Pod samymi pytaniami zamieszczono również brzmienie podstawy prawnej, co pozwala na szybką i efektywną naukę. Szczególną uwagę zwrócono na przepisy zawierające tzw. słowa pułapki („tylko”, „wyłącznie”), bardzo często pojawiające się w wariantach odpowiedzi na pytania testowe lub w samych pytaniach testo- wych (na egzaminie wstępnym na aplikację radcowską i adwokacką w 2012 r. pojawiły się aż w 16 pytaniach, a analiza pytań z lat poprzednich wskazuje na to, iż jest to już utrwalona praktyka. Książka jest przeznaczona dla osób przygotowujących się zarówno do egzaminów wstępnych, jak i końcowych na aplikacji radcowskiej i adwokackiej. Bez wątpienia będzie także cenną pomocą dla osób wybierających się na inne apli- 7 Wstęp kacje prawnicze (notarialną, ogólną, komorniczą). Niniejsza publikacja będzie również pomocna studentom wydziałów prawa w powtarzaniu materiału przed egzaminami czy kolokwiami. W pracy nad książką Autorzy korzystali nie tylko ze swej wiedzy teoretycznej, lecz przede wszystkim z praktycznego doświadczenia, gdyż z sukcesem przygotowali się i zdali trudny egzamin na aplikację korporacyjną. Ponadto fakt, iż Autorzy są praktykującymi prawnikami, pozwolił im na trafniejszy dobór pytań oraz uwzględnienie materiału sprawiającego najwięcej problemów. Wskazówki do rozwiązywania testów I. Słowa pułapki „tylko” i „wyłącznie” Radzimy zwracać szczególną uwagę na pytania, które w wariantach odpowiedzi zawierają tzw. słowa pułapki, tj. „tylko” albo „wyłącznie”. Pytania tego typu są często podchwytliwe i dobrze jest podczas egzaminu mieć ze sobą ołówek, za- znaczyć je wszystkie i później, przed oddaniem arkusza z odpowiedziami, jeszcze raz zastanowić się nad prawidłową odpowiedzią, zanim się ją ostatecznie wpisze. Przykładowe pytania z egzaminu wstępnego na aplikację radcowską i adwokacką zawierające słowa pułapki: 1. Na zasadach określonych w Kodeksie karnym odpowiada: A. ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu 17 lat, ale w przypadku niektórych przestępstw może również odpowiadać ten, kto dopuścił się ich po ukończeniu 15 lat, B. tylko ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu 17 lat i w żadnym wypadku nie jest możliwe, aby taką odpowiedzialność ponosił ten, kto tego wieku nie osiągnął, C. tylko ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu 18 lat i w żadnym wypadku nie jest możliwe, aby taką odpowiedzialność ponosił ten, kto tego wieku nie osiągnął. Prawidłowa odpowiedź: A. Podstawa prawna: art. 10 § 1 i 2 k.k. 2. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, jeżeli naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodo- wania powinna być ustalona: A. według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okolicz- B. wyłącznie według cen z daty powstania szkody, C. wyłącznie według cen z daty doręczenia zobowiązanemu wezwania do ności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili, zapłaty. Prawidłowa odpowiedź: A. Podstawa prawna: art. 363 § 2 k.c. 9 Wskazówki do rozwiązywania testów Warto zaznaczyć, iż na egzaminie wstępnym na aplikację radcowską i adwo- kacką słowa pułapki „tylko” oraz „wyłącznie” pojawiają się w wielu pytaniach (w 2009 r. aż 32 wszystkich pytań na teście zawierało te słowa, w 2010 i 2011 r. było to 15 ). II. Wykluczanie wariantów Pytania często wskazują na pewną prawidłowość, tj. zazwyczaj jeden z warian- tów odpowiedzi jest prosty do wykluczenia, a wybór prawidłowej odpowiedzi sprowadza się do dwóch wariantów. 1. Zgodnie z Kodeksem karnym, przygotowanie do popełnienia czynu za- bronionego jest karalne: A. w przypadku wszystkich zbrodni, B. w przypadku wszystkich przestępstw popełnionych z zamiarem bezpośred- C. tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi. nim, Prawidłowa odpowiedź: C. Podstawa prawna: art. 16 § 2 k.k. Komentarz: w tym wypadku łatwo jest od razu wykluczyć odpowiedź A, nato- miast znając wyjątek (słowo pułapka „tylko”), bez trudu zaznaczymy właściwą odpowiedź i jesteśmy o krok bliżej do sukcesu. 2. Zgodnie z Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym, przysposobienie dziecka pozostającego pod opieką: A. wymaga zgody opiekuna w każdym przypadku, B. nie wymaga zgody opiekuna w żadnym przypadku, C. wymaga zgody opiekuna, jednakże sąd opiekuńczy może, ze względu na szczególne okoliczności, orzec przysposobienie nawet mimo braku zgody opiekuna, jeżeli wymaga tego dobro dziecka. Prawidłowa odpowiedź: C. Podstawa prawna: art. 120 k.r.o. Komentarz: w tym przypadku nie powinno być problemu z wykluczeniem B. III. Szczególne słowa Należy także zwracać szczególną uwagę na występujące w pytaniach i odpo- wiedziach słowa: „nie”, „nigdy”, „zawsze” lub „w każdym wypadku”. Radzimy podkreślać je, a nawet brać w ramki, żeby nie stracić ich z pola widzenia. 1. Zgodnie z Kodeksem karnym, funkcjonariuszem publicznym nie jest: A. notariusz, B. komornik, C. radca prawny. Prawidłowa odpowiedź: C. Podstawa prawna: art. 115 § 13 k.k. 10 Wskazówki do rozwiązywania testów 2. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, jeżeli kilka osób zaciągnęło zobowiązanie dotyczące ich wspólnego mienia, są one zobowiązane: A. zawsze w częściach równych, B. zawsze proporcjonalnie do wysokości udziału przysługującego im w mie- C. solidarnie, chyba że umówiono się inaczej. niu wspólnym, Prawidłowa odpowiedź: C. Podstawa prawna: art. 370 k.c. 3. Zgodnie z ustawą o własności lokali, ustanowienie odrębnej własności lokalu na mocy jednostronnej czynności prawnej właściciela nierucho- mości: A. nigdy nie jest możliwe, B. jest możliwe, ale wyłącznie wówczas, gdy własność ta ustanawiana jest C. jest możliwe, ale wyłącznie wówczas, gdy własność ta ustanawiana jest na rzecz właściciela tej nieruchomości, na rzecz osoby trzeciej. Prawidłowa odpowiedź: B. Podstawa prawna: art. 10 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Komentarz: w tych pytaniach w odpowiedziach występują słowa „zawsze” i „ni- gdy”, które automatycznie powinny uruchamiać „czerwone światło”. Ustawodaw- ca bowiem rzadko używa tak kategorycznych sformułowań. Podkreślając wyjątek od zasady, zazwyczaj posługuje się zwrotem „jeśli przepis szczególny nie stanowi inaczej”, „jeśli statut nie stanowi inaczej”, „chyba że umówiono się inaczej” itd. IV. Presja czasu Należy pamiętać, że egzamin trwa 150 minut, w czasie których trzeba się zmierzyć ze 150 pytaniami. To wbrew pozorom wystarczająca ilość czasu, aczkolwiek trze- ba go kontrolować. Jeżeli po przeczytaniu pytania (sprawdzamy słowa pułapki, zwroty, o których była mowa wyżej) wiadomo, która odpowiedź jest prawidłowa, radzimy od razu zaznaczyć ją na arkuszu z pytaniami. Odradzamy zostawianie wpisywania wszystkich odpowiedzi na sam koniec (sam arkusz z pytaniami będzie miał objętość ok. 30 stron). Czas na drugie czytanie i analizowanie pytań oraz wariantów odpowiedzi dobrze jest zarezerwować na pytania, co do których zaistniały wątpliwości. Nawet jeżeli nie uda ich się rozwiać, to nigdy nie należy pozostawiać wolnych pól w arkuszu odpowiedzi – za błędnie zaznaczoną odpowiedź nie ma punktów ujemnych! Zawsze istnieje natomiast 33 szans, iż zaznaczona odpowiedź okaże się pra- widłowa. Życzymy powodzenia Autorzy 11 Rozdział 1 Kodeks karny (ustawa z 6 czerwca 1997 r., Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) 2997. Zgodnie z Kodeksem karnym, nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość: A. nie jest znaczna, B. jest znikoma, C. jest niewielka. Art. 1. § 2. Nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma. 2998. 2999. Zgodnie z Kodeksem karnym, odpowiedzialności karnej za przestępstwo skutkowe popełnione przez zaniechanie: A. podlega ten tylko, na kim ciążył prawny, szczególny obowiązek zapobiegnię- B. podlega także ten, na kim ciążył prawny, szczególny obowiązek zapobieg- C. nie podlega tylko ten, na kim ciążył prawny, szczególny obowiązek zapo- cia skutkowi, nięcia skutkowi, biegnięcia skutkowi. Art. 2. Odpowiedzialności karnej za przestępstwo skutkowe popełnione przez zaniechanie podlega ten tylko, na kim ciążył prawny, szczególny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi. Zgodnie z Kodeksem karnym, kary oraz inne środki przewidziane w tym Kodeksie stosuje się z uwzględnieniem zasad: A. humanitaryzmu, w szczególności z poszanowaniem godności człowieka, B. enumeratywnie tutaj określonych, C. adekwatności i dokuczliwości, z poszanowaniem jednak godności czło- wieka. Art. 3. Kary oraz inne środki przewidziane w tym kodeksie stosuje się z uwzględnieniem zasad humanitaryzmu, w szczególności z poszanowaniem godności człowieka. B A A 13 PYTANIE 3000–3003 A 3000. C 3001. C 3002. A 3003. 14 Zgodnie z Kodeksem karnym, jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się: A. ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, B. ustawę nową, niezależnie od tego, czy ustawa obowiązująca poprzednio jest C. zawsze ustawę obowiązującą w czasie popełnienia przestępstwa. jeżeli jest względniejsza dla sprawcy, względniejsza dla sprawcy, Art. 4. § 1. Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia prze- stępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Zgodnie z Kodeksem karnym, ustawę karną polską stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabroniony: A. wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, B. wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym, C. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wod- nym lub powietrznym, chyba że umowa międzynarodowa, której Rzeczpo- spolita Polska jest stroną, stanowi inaczej. Art. 5. Ustawę karną polską stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabroniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym, chyba że umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi inaczej. Zgodnie z Kodeksem karnym, czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca: A. działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić, B. działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo gdzie na- stąpił skutek stanowiący znamię czynu zabronionego, C. działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany. Art. 6. § 1. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany. Zgodnie z Kodeksem karnym, czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym sprawca: A. działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić, B. działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo gdzie na- stąpił skutek stanowiący znamię czynu zabronionego, C. działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany. Art. 6. § 2. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić. 1. Kodeks karny PYTANIE 3004–3008 3004. Zgodnie z Kodeksem karnym, przestępstwo jest: A. zbrodnią, występkiem albo wykroczeniem, B. zbrodnią albo występkiem, C. tylko zbrodnią. Art. 7. § 1. Przestępstwo jest zbrodnią albo występkiem. 3005. Zgodnie z Kodeksem karnym, zbrodnią jest czyn zabroniony zagrożony karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat: A. 3 albo karą surowszą, B. 4 albo karą surowszą, C. 5 albo karą surowszą. Art. 7. § 2. Zbrodnią jest czyn zabroniony zagrożony karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3 albo karą surowszą. 3006. Zgodnie z Kodeksem karnym, występkiem jest czyn zabroniony zagrożony grzywną powyżej: A. 10 stawek dziennych, B. 20 stawek dziennych, C. 30 stawek dziennych. Art. 7. § 3. Występkiem jest czyn zabroniony zagrożony grzywną powyżej 30 stawek dziennych, karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności przekraczającą miesiąc. 3007. Zgodnie z Kodeksem karnym, występek można popełnić: A. tylko umyślnie, B. umyślnie albo nieumyślnie, jeżeli ustawa tak stanowi, C. umyślnie albo nieumyślnie. 3008. Art. 8. Zbrodnię można popełnić tylko umyślnie; występek można popełnić także nieumyślnie, jeżeli ustawa tak stanowi. Zgodnie z Kodeksem karnym, czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca: A. ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując moż- liwość jego popełnienia, na to się godzi, B. ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując moż- liwość jego popełnienia, na to się godzi, albo popełnia go na skutek nieza- chowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, C. ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi, albo popełnia go na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć. Art. 9. § 1. Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego po- pełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. B A C B A 15 1. Kodeks karny PYTANIE 3009–3013 3009. Zgodnie z Kodeksem karnym, na zasadach określonych w tym Kodeksie odpowiada ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu: A. 15 lat, B. 16 lat, C. 17 lat. Art. 10. § 1. Na zasadach określonych w tym kodeksie odpowiada ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu 17 lat. 3010. Zgodnie z Kodeksem karnym, ten sam czyn może stanowić: A. jedno lub więcej przestępstw, B. tylko jedno przestępstwo, C. nie więcej niż dwa przestępstwa. Art. 11. § 1. Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo. C B A 3011. C 3012. B 3013. 16 Zgodnie z Kodeksem karnym, jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje: A. za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów, B. za każde z przestępstw, C. za każde z przestępstw, wymierzając karę na podstawie przepisu przewidu- jącego karę najsurowszą. Art. 11. § 2. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Zgodnie z Kodeksem karnym, dwa lub więcej zachowań, podjętych w krót- kich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się co do zasady, za: A. dwa lub więcej czyny zabronione, o ile przepis szczególny nie stanowi ina- B. dwa lub więcej czyny zabronione, C. jeden czyn zabroniony. czej, Art. 12. Dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego. Zgodnie z Kodeksem karnym, gdy sprawca nie uświadamia sobie, że doko- nanie jest niemożliwe ze względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego lub ze względu na użycie środka nienadającego się do popełnienia czynu zabronionego, usiłowanie: A. nie zachodzi, B. zachodzi, C. zachodzi tylko w przypadkach określonych w Kodeksie. Art. 13. § 2. Usiłowanie zachodzi także wtedy, gdy sprawca nie uświadamia sobie, że doko- nanie jest niemożliwe ze względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego lub ze względu na użycie środka nienadającego się do popełnienia czynu zabronionego. 1. Kodeks karny 3014. 3015. 3016. PYTANIE 3014–3018 Zgodnie z Kodeksem karnym, sąd wymierza karę za usiłowanie w grani- cach: A. do trzech czwartych zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa, B. do dwóch trzecich zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa, C. zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa. Art. 14. § 1. Sąd wymierza karę za usiłowanie w granicach zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa. Zgodnie z Kodeksem karnym, kto dobrowolnie odstąpił od dokonania lub zapobiegł skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego: A. nie podlega karze za usiłowanie, B. podlega karze za usiłowanie, jednakże sąd może w stosunku do sprawcy zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, C. podlega karze za usiłowanie, jednakże sąd może w stosunku do sprawcy zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymie- rzenia. Art. 15. § 1. Nie podlega karze za usiłowanie, kto dobrowolnie odstąpił od dokonania lub zapobiegł skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego. Zgodnie z Kodeksem karnym, sprawca, który dobrowolnie starał się zapo- biec skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego: A. nie podlega karze za usiłowanie, B. podlega karze za usiłowanie, jednakże sąd może w stosunku do sprawcy zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, C. podlega karze za usiłowanie, jednakże sąd może w stosunku do sprawcy zasto- sować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia. Art. 15. § 2. Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w stosunku do sprawcy, który dobrowolnie starał się zapobiec skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego. 3017. Zgodnie z Kodeksem karnym, przygotowanie: A. nie jest karalne, B. zawsze jest karalne, C. jest karalne tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi. Art. 16. § 2. Przygotowanie jest karalne tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi. 3018. Zgodnie z Kodeksem karnym, jeżeli sprawca dobrowolnie odstąpił od czyn- ności mających stworzyć warunki do przedsięwzięcia czynu zmierzającego bezpośrednio do jego dokonania (przygotowanie): A. nie podlega karze za przygotowanie, B. podlega za przygotowanie, ale sąd stosuje wobec niego nadzwyczajne zła- C. podlega za przygotowanie, ale sąd może wobec niego zastosować nadzwy- godzenie kary, czajne złagodzenie kary. Art. 17. § 1. Nie podlega karze za przygotowanie, kto dobrowolnie od niego odstąpił, w szcze- gólności zniszczył przygotowane środki lub zapobiegł skorzystaniu z nich w przyszłości; w razie wejścia w porozumienie z inną osobą w celu popełnienia czynu zabronionego, nie podlega karze ten, kto nadto podjął istotne starania zmierzające do zapobieżenia dokonaniu. C A B C A 17 1. Kodeks karny PYTANIE 3019–3023 B C 3019. Zgodnie z Kodeksem karnym, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, nakłania ją do tego, odpowiada za: A. sprawstwo, B. podżeganie, C. pomocnictwo. Art. 18. § 2. Odpowiada za podżeganie, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronio- nego, nakłania ją do tego. 3020. Zgodnie z Kodeksem karnym, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie, od- powiada za: A. sprawstwo, B. podżeganie, C. pomocnictwo. Art. 18. § 3. Odpowiada za pomocnictwo, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie, w szczególności dostarczając narzędzie, środek przewozu, udzielając rady lub informacji; odpowiada za pomocnictwo także ten, kto wbrew prawnemu, szczególnemu obowiązkowi niedopuszczenia do popełnienia czynu zabronionego swoim zaniechaniem ułatwia innej osobie jego popełnienie. Zgodnie z Kodeksem karnym, sąd wymierza karę za podżeganie w grani- cach: A. zagrożenia przewidzianego za sprawstwo, B. do trzech czwartych zagrożenia przewidzianego za sprawstwo, C. do połowy ustawowego zagrożenia przewidzianego za sprawstwo. Art. 19. § 1. Sąd wymierza karę za podżeganie lub pomocnictwo w granicach zagrożenia przewidzianego za sprawstwo. Zgodnie z Kodeksem karnym, wymierzając karę za pomocnictwo, sąd: A. nie może zastosować nadzwyczajnego złagodzenia kary, B. może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, C. może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia. Art. 19. § 2. Wymierzając karę za pomocnictwo sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. Zgodnie z Kodeksem karnym, każdy ze współdziałających w popełnieniu czynu zabronionego: A. co do zasady, odpowiada w granicach swojej umyślności lub nieumyślności niezależnie od odpowiedzialności pozostałych współdziałających, B. odpowiada w granicach swojej umyślności lub nieumyślności niezależnie od odpowiedzialności pozostałych współdziałających, C. odpowiada w granicach swojej umyślności lub nieumyślności, jednak jego odpowiedzialność w wyjątkowych wypadkach może być zależna od odpo- wiedzialności pozostałych współdziałających. Art. 20. Każdy ze współdziałających w popełnieniu czynu zabronionego odpowiada w granicach swojej umyślności lub nieumyślności niezależnie od odpowiedzialności pozostałych współdzia- łających. A 3021. 3022. 3023. B B 18 1. Kodeks karny 3024. 3025. 3026. 3027. PYTANIE 3024–3028 Zgodnie z Kodeksem karnym, okoliczności osobiste, wyłączające lub łago- dzące albo zaostrzające odpowiedzialność karną, uwzględnia się: A. tylko co do osoby, której dotyczą, B. do wszystkich współsprawców, C. co do zasady, do wszystkich współdziałających w popełnieniu czynu zabro- nionego. Art. 21. § 1. Okoliczności osobiste, wyłączające lub łagodzące albo zaostrzające odpowiedzial- ność karną, uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą. Zgodnie z Kodeksem karnym, jeżeli czynu zabronionego nie usiłowano dokonać, sąd: A. stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary, B. może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej C. odstępuje od wymierzenia kary. wymierzenia, Art. 22. § 2. Jeżeli czynu zabronionego nie usiłowano dokonać, sąd może zastosować nadzwy- czajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia. Zgodnie z Kodeksem karnym, współdziałający, który dobrowolnie zapobiegł dokonaniu czynu zabronionego: A. podlega karze nie wyższej niż połowa ustawowego zagrożenia przewidzianego B. podlega karze nie wyższej niż jedna trzecia ustawowego zagrożenia przewi- C. nie podlega karze. za przestępstwo, dzianego za przestępstwo, Art. 23. § 1. Nie podlega karze współdziałający, który dobrowolnie zapobiegł dokonaniu czynu zabronionego. Zgodnie z Kodeksem karnym, kto w celu skierowania przeciwko innej osobie postępowania karnego nakłania ją do popełnienia czynu zabronio- nego, odpowiada jak za: A. pomocnictwo, B. podżeganie, C. współsprawstwo. Art. 24. Odpowiada jak za podżeganie, kto w celu skierowania przeciwko innej osobie postę- powania karnego nakłania ją do popełnienia czynu zabronionego; w tym wypadku nie stosuje się art. 22 i 23. 3028. Zgodnie z Kodeksem karnym, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośred- ni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem: A. nie popełnia przestępstwa, B. nie popełnia umyślnie czynu zabronionego, C. nie popełnia umyślnie ani nieumyślnie czynu zabronionego. Art. 25. § 1. Nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni, bez- prawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem. A B C B A 19 1. Kodeks karny PYTANIE 3029–3033 C 3029. C 3030. A 3031. B 3032. Zgodnie z Kodeksem karnym, w razie przekroczenia granic obrony ko- niecznej sąd: A. stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary, B. nie może zastosować nadzwyczajnego złagodzenia kary, C. może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. Art. 25. § 2. W razie przekroczenia granic obrony koniecznej, w szczególności gdy sprawca zastosował sposób obrony niewspółmierny do niebezpieczeństwa zamachu, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia. Zgodnie z Kodeksem karnym, kto przekracza granice obrony koniecznej pod wpływem strachu lub wzburzenia usprawiedliwionych okolicznościami zamachu: A. korzysta z fakultatywnego nadzwyczajnego złagodzenia kary, B. korzysta z obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary, C. nie podlega karze. Art. 25. § 3. Nie podlega karze, kto przekracza granice obrony koniecznej pod wpływem strachu lub wzburzenia usprawiedliwionych okolicznościami zamachu. Zgodnie z Kodeksem karnym, nie popełnia przestępstwa, kto: A. działa w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego jakie- mukolwiek dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa nie można inaczej uniknąć, a dobro poświęcone przedstawia wartość niższą od dobra ratowanego, B. działa w celu uchylenia bezpośredniego lub pośredniego niebezpieczeństwa grożącego jakiemukolwiek dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeń- stwa nie można inaczej uniknąć, a dobro poświęcone przedstawia wartość niższą od dobra ratowanego, C. działa w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego ja- kiemukolwiek dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa nie można inaczej uniknąć, chociażby dobro poświęcone przedstawiało wartość oczywiście wyższą od dobra ratowanego. Art. 26. § 1. Nie popełnia przestępstwa, kto działa w celu uchylenia bezpośredniego niebezpie- czeństwa grożącego jakiemukolwiek dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa nie można inaczej uniknąć, a dobro poświęcone przedstawia wartość niższą od dobra ratowanego. Zgodnie z Kodeksem karnym, w razie przekroczenia granic stanu wyższej konieczności, sąd: A. stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary, B. może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej C. odstępuje od wymierzenia kary. wymierzenia, Art. 26. § 3. W razie przekroczenia granic stanu wyższej konieczności, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia. 3033. Zgodnie z Kodeksem karnym, nie popełnia przestępstwa, kto działa w celu przeprowadzenia eksperymentu poznawczego, medycznego, technicznego lub ekonomicznego, jeżeli: A 20 1. Kodeks karny PYTANIE 3034–3036 A. spodziewana korzyść ma istotne znaczenie poznawcze, medyczne lub gospo- darcze, a oczekiwanie jej osiągnięcia, celowość oraz sposób przeprowadzenia eksperymentu są zasadne w świetle aktualnego stanu wiedzy, B. spodziewana korzyść ma istotne znaczenie poznawcze, medyczne lub gospo- darcze, a oczekiwanie jej osiągnięcia, celowość oraz sposób przeprowadzenia eksperymentu mogą być zasadne w świetle aktualnego stanu wiedzy, C. spodziewana korzyść może mieć znaczenie poznawcze, medyczne lub gospo- darcze, a oczekiwanie jej osiągnięcia, celowość oraz sposób przeprowadzenia eksperymentu mogą być zasadne w świetle aktualnego stanu wiedzy. Art. 27. § 1. Nie popełnia przestępstwa, kto działa w celu przeprowadzenia eksperymentu poznawczego, medycznego, technicznego lub ekonomicznego, jeżeli spodziewana korzyść ma istotne znaczenie poznawcze, medyczne lub gospodarcze, a oczekiwanie jej osiągnięcia, celowość oraz sposób przeprowadzenia eksperymentu są zasadne w świetle aktualnego stanu wiedzy. Zgodnie z Kodeksem karnym, kto pozostaje w błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego: A. popełnia umyślnie czyn zabroniony, ale sąd może wobec sprawcy zastosować B. popełnia umyślnie czyn zabroniony, ale sąd może wobec sprawcy zastosować C. nie popełnia umyślnie czynu zabronionego. nadzwyczajne złagodzenie kary lub nawet odstąpić od jej wymierzenia, nadzwyczajne złagodzenie kary, Art. 28. § 1. Nie popełnia umyślnie czynu zabronionego, kto pozostaje w błędzie co do oko- liczności stanowiącej jego znamię. Zgodnie z Kodeksem karnym, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność wyłączająca bezprawność albo winę: A. nie popełnia przestępstwa, B. popełnia przestępstwo, ale sąd może wobec sprawcy zastosować nadzwy- C. popełnia przestępstwo, ale sąd może wobec sprawcy zastosować nadzwy- czajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia, czajne złagodzenie kary. Art. 29. Nie popełnia przestępstwa, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność wyłączająca bezprawność albo winę; jeżeli błąd sprawcy jest nieusprawiedliwiony, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. Zgodnie z Kodeksem karnym, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionej nieświadomości jego bezprawności: A. nie popełnia przestępstwa, B. popełnia przestępstwo, ale sąd może odstąpić wobec sprawcy od wymierzenia kary lub środka karnego, C. popełnia przestępstwo, ale sąd może zastosować wobec sprawcy nadzwy- czajne złagodzenie kary. Art. 30. Nie popełnia przestępstwa, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionej nieświadomości jego bezprawności; jeżeli błąd sprawcy jest nieusprawiedliwiony, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. 3034. 3035. 3036. C A A 21 1. Kodeks karny PYTANIE 3037–3041 A 3037. Zgodnie z Kodeksem karnym, jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa zdolność rozpoznania znaczenia czynu lub kierowania postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, sąd: A. może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, B. stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary, C. odstępuje od wymierzenia kary. Art. 31. § 2. Jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa zdolność rozpoznania znaczenia czynu lub kierowania postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. B 3038. Kodeks karny nie przewiduje kary w postaci: A. grzywny, B. mandatu karnego, C. ograniczenia wolności. Art. 32. Karami są: 1) grzywna, 2) ograniczenie wolności, 3) pozbawienie wolności, 4) 25 lat pozbawienia wolności, 5) dożywotnie pozbawienie wolności. A 3039. Zgodnie z Kodeksem karnym, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, najniższa liczba stawek wynosi: A. 10, B. 20, C. 30. Art. 33. § 1. Grzywnę wymierza się w stawkach dziennych, określając liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki; jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, najniższa liczba stawek wynosi 10, zaś najwyższa 540. 3040. Zgodnie z Kodeksem karnym, stawka dzienna nie może przekraczać: A. 1000 złotych, B. 1500 złotych, C. 2000 złotych. Art. 33. § 3. Ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna nie może być niższa od 10 złotych, ani też przekraczać 2000 złotych. 3041. Zgodnie z Kodeksem karnym, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, kara ogra- niczenia wolności trwa najkrócej: A. 15 dni, B. miesiąc, C. dwa miesiące. Art. 34. § 1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, kara ograniczenia wolności trwa najkrócej miesiąc, najdłużej 12 miesięcy; wymierza się ją w miesiącach. C B 22 1. Kodeks karny PYTANIE 3042–3046 3042. Zgodnie z Kodeksem karnym, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, kara ogra- niczenia wolności trwa najdłużej: A. 6 miesięcy, B. 12 miesięcy, C. 18 miesięcy. Art. 34. § 1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, kara ograniczenia wolności trwa najkrócej miesiąc, najdłużej 12 miesięcy; wymierza się ją w miesiącach. 3043. Zgodnie z Kodeksem karnym, w czasie odbywania kary ograniczenia wol- ności skazany jest obowiązany do: A. wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, B. powstrzymywania się od kontaktowania się z pokrzywdzonym lub innymi C. powstrzymania się od nadużywania alkoholu lub używania innych środków osobami w określony sposób, odurzających. Art. 34. § 2. W czasie odbywania kary ograniczenia wolności skazany: 1) nie może bez zgody sądu zmieniać miejsca stałego pobytu, 2) jest obowiązany do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, 3) ma obowiązek udzielania wyjaśnień dotyczących przebiegu odbywania kary. 3044. Zgodnie z Kodeksem karnym, nieodpłatna, kontrolowana praca na cele społeczne jest wykonywana w wymiarze: A. od 10 do 40 godzin w stosunku miesięcznym, B. od 20 do 40 godzin w stosunku miesięcznym, C. od 25 do 40 godzin w stosunku miesięcznym. 3045. 3046. Art. 35. § 1. Nieodpłatna, kontrolowana praca na cele społeczne jest wykonywana w wymiarze od 20 do 40 godzin w stosunku miesięcznym. Zgodnie z Kodeksem karnym, w stosunku do osoby zatrudnionej sąd, za- miast obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, podczas odbywania przez skazanego kary ograniczenia wolno- ści, może orzec potrącenie: A. od 5 do 10 wynagrodzenia za pracę na cel społeczny wskazany przez sąd, B. od 10 do 30 wynagrodzenia za pracę na cel społeczny wskazany przez sąd, C. od 10 do 25 wynagrodzenia za pracę na cel społeczny wskazany przez sąd. Art. 35. § 2. W stosunku do osoby zatrudnionej sąd zamiast obowiązku, o którym mowa w art. 34 § 2 pkt 2, może orzec potrącenie od 10 do 25 wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym na cel społeczny wskazany przez sąd; w okresie odbywania kary skazany nie może rozwiązać bez zgody sądu stosunku pracy. Zgodnie z Kodeksem karnym, wymierzając karę ograniczenia wolności, sąd: A. może orzec wobec skazanego obowiązek powstrzymania się od nadużywania alkoholu lub używania innych środków odurzających, B. nie może orzec wobec skazanego obowiązku powstrzymania się od naduży- wania alkoholu lub używania innych środków odurzających, C. nie może orzec wobec skazanego obowiązku powstrzymania się od naduży- wania alkoholu lub używania innych środków odurzających, ale może orzec obowiązek przeproszenia pokrzywdzonego. B A B C A 23 1. Kodeks karny PYTANIE 3047–3049 ływaniom terapeutycznym, informowania sądu lub kuratora o przebiegu okresu próby, Art. 36. § 2. Wymierzając karę ograniczenia wolności, sąd może orzec wobec skazanego obo- wiązki wymienione w art. 72. Art. 72. § 1. Zawieszając wykonanie kary, sąd może zobowiązać skazanego do: 1) 2) przeproszenia pokrzywdzonego, 3) wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie innej osoby, 4) wykonywania pracy zarobkowej, do nauki lub przygotowania się do zawodu, 5) powstrzymania się od nadużywania alkoholu lub używania innych środków odurzających, 6) poddania się leczeniu, w szczególności odwykowemu lub rehabilitacyjnemu, albo oddzia- 6a) uczestnictwa w oddziaływaniach korekcyjno-edukacyjnych, 7) powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, 7a) powstrzymania się od kontaktowania się z pokrzywdzonym lub innymi osobami w określony sposób lub zbliżania się do pokrzywdzonego lub innych osób, 7b) opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, innego stosownego postępowania w okresie próby, jeżeli może to zapobiec popełnieniu 8) ponownie przestępstwa. § 1a. Nakładając na sprawcę przestępstwa popełnionego z użyciem przemocy lub groźby bez- prawnej wobec osoby najbliższej obowiązek wymieniony w § 1 pkt 7b sąd określa sposób kontaktu skazanego z pokrzywdzonym. § 2. Sąd może zobowiązać skazanego do naprawienia szkody w całości lub w części, chyba że orzekł środek karny wymieniony w art. 39 pkt 5, albo do uiszczenia świadczenia wymienionego w art. 39 pkt 7. A 3047. C 3048. Zgodnie z Kodeksem karnym, kara pozbawienia wolności wymieniona wśród kar, oprócz kary 25 lat pozbawienia wolności oraz kary dożywot- niego pozbawienia wolności, trwa najkrócej: A. miesiąc, B. 6 miesięcy, C. rok. Art. 37. Kara pozbawienia wolności wymieniona w art. 32 pkt 3 trwa najkrócej miesiąc, naj- dłużej 15 lat; wymierza się ją w miesiącach i latach. Art. 32. Karami są: 1) grzywna, 2) ograniczenie wolności, 3) pozbawienie wolności, 4) 25 lat pozbawienia wolności, 5) dożywotnie pozbawienie wolności. Zgodnie z Kodeksem karnym, kara nadzwyczajnie obostrzona nie może przekroczyć: A. 360 stawek dziennych grzywny, B. 720 stawek dziennych grzywny, C. 810 stawek dziennych grzywny. Art. 38. § 2. Kara nadzwyczajnie obostrzona nie może przekroczyć 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności; karę ograniczenia wolności wymierza się w miesiącach i latach. C 3049. Zgodnie z Kodeksem karnym, kara nadzwyczajnie obostrzona nie może przekroczyć: A. 10 lat pozbawienia wolności, B. 12 lat pozbawienia wolności, C. 15 lat pozbawienia wolności. 24 1. Kodeks karny PYTANIE 3050–3053 3050. Art. 38. § 2. Kara nadzwyczajnie obostrzona nie może przekroczyć 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności; karę ograniczenia wolności wymierza się w miesiącach i latach. Zgodnie z Kodeksem karnym, jeżeli ustawa przewiduje obniżenie górnej granicy ustawowego zagrożenia, kara wymierzona za przestępstwo za- grożone karą dożywotniego pozbawienia wolności nie może przekroczyć: A. 25 lat pozbawienia wolności, B. 30 lat pozbawienia wolności, C. 15 lat pozbawienia wolności. Art. 38. § 3. Jeżeli ustawa przewiduje obniżenie górnej granicy ustawowego zagrożenia, kara wymierzona za przestępstwo zagrożone karą dożywotniego pozbawienia wolności nie może przekroczyć 25 lat pozbawienia wolności, a za przestępstwo zagrożone karą 25 lat pozbawienia wolności nie może przekroczyć 15 lat pozbawienia wolności. 3051. Zgodnie z Kodeksem karnym, pozbawienie praw publicznych to: A. kara, B. środek karny, C. środek zabezpieczający. Art. 39. Środkami karnymi są: 1) pozbawienie praw publicznych, 2) zakaz zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowa- dzenia określonej działalności gospodarczej, 2a) zakaz prowadzenia działalności związanej z wychowaniem, leczeniem, edukacją małoletnich lub z opieką nad nimi, 2b) obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się do określonych osób lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, 2c) zakaz wstępu na imprezę masową, 2d) zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, 2e) nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, 3) zakaz prowadzenia pojazdów, 4) przepadek, 5) obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, 6) nawiązka, 7) świadczenie pieniężne, 8) podanie wyroku do publicznej wiadomości. 3052. 3053. Zgodnie z Kodeksem karnym, sąd może orzec pozbawienie praw publicznych w razie skazania na karę pozbawienia wolności na czas nie krótszy od: A. roku, B. 2 lat, C. 3 lat. Art. 40. § 2. Sąd może orzec pozbawienie praw publicznych w razie skazania na karę pozba- wienia wolności na czas nie krótszy od lat 3 za przestępstwo popełnione w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie. Zgodnie z Kodeksem karnym, jeżeli sprawca nadużył przy popełnieniu przestępstwa stanowiska, sąd: A. orzeka zakaz zajmowania określonego stanowiska, B. może orzec zakaz zajmowania określonego stanowiska, C. orzeka zakaz zajmowania określonego stanowiska, jeżeli sprawca popełnił czyn chuligański. A B C B 25 1. Kodeks karny PYTANIE 3054–3056 A 3054. A 3055. Art. 41. § 1. Sąd może orzec zakaz zajmowania określonego stanowiska albo wykonywania określonego zawodu, jeżeli sprawca nadużył przy popełnieniu przestępstwa stanowiska lub wy- konywanego zawodu albo okazał, że dalsze zajmowanie stanowiska lub wykonywanie zawodu zagraża istotnym dobrom chronionym prawem. Zgodnie z Kodeksem karnym, w razie skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletnie- go, sąd: A. orzeka obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych śro- dowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się do określonych osób, zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu lub nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, B. zawsze może orzec obowiązek powstrzymania się od przebywania w okre- ślonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określony- mi osobami, zakaz zbliżania się do określonych osób, zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu lub nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, C. może orzec obowiązek powstrzymania się od przebywania w określo- nych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się do określonych osób, zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu lub nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, tylko w przypadkach określo- nych w Kodeksie. Art. 41a. § 2. Sąd orzeka obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych śro- dowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się do określonych osób, zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu lub nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym w razie skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego; obowiązek lub zakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania się do Policji lub innego wyznaczonego organu w okre- ślonych odstępach czasu. Zgodnie z Kodeksem karnym, orzekając zakaz zbliżania się do określonych osób, sąd: A. wskazuje odległość od osób chronionych, którą skazany obowiązany jest zachować, B. nie wskazuje odległości od osób chronionych, którą skazany obowiązany jest zachować, C. wskazuje odległość od osób chronionych, którą skazany obowiązany jest zachować, tylko na wniosek pokrzywdzonego, przy czym odległość ta nie może być większa niż 500 metrów. Art. 41a. § 4. Orzekając zakaz zbliżania się do określonych osób, sąd wskazuje odległość od osób chronionych, którą skazany obowiązany jest zachować. 3056. Zgodnie z Kodeksem karnym, jeżeli przestępstwo zostało popełnione w związku z imprezą masową, a udział sprawcy w imprezach masowych zagraża dobrom chronionym prawem, sąd: A 26 1. Kodeks karny 3057. 3058. PYTANIE 3057–3059 A. może orzec zakaz wstępu na imprezę masową, B. orzeka zakaz wstępu na imprezę masową, tylko jeżeli sprawca współdziałał C. tylko wyjątkowo może orzec zakaz wstępu na imprezę masową. w zakłócaniu imprezy z innymi osobami, Art. 41b. § 1. Sąd może orzec zakaz wstępu na imprezę masową, jeżeli przestępstwo zostało popełnione w związku z taką imprezą, a udział sprawcy w imprezach masowych zagraża dobrom chronionym prawem. Sąd orzeka zakaz wstępu na imprezę masową w wypadkach wskazanych w ustawie. Zgodnie z Kodeksem karnym, zakaz wstępu na imprezę masową: A. może być połączony z obowiązkiem przebywania skazanego w czasie trwa- nia niektórych imprez masowych objętych zakazem w określonym miejscu stałego pobytu, kontrolowany w sposób określony w przepisach o wykony- waniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego, B. jest połączony z obowiązkiem przebywania skazanego w czasie trwania nie- których imprez masowych objętych zakazem w określonym miejscu stałego pobytu, kontrolowany w sposób określony w przepisach o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elek- tronicznego, C. nie może być połączony z obowiązkiem przebywania skazanego w czasie trwania niektórych imprez masowych objętych zakazem w określonym miej- scu stałego pobytu. Art. 41b. § 3. Orzekając zakaz wstępu na imprezę masową za czyn popełniony w związku z masową imprezą sportową, sąd może orzec obowiązek przebywania skazanego w czasie trwania niektórych imprez masowych objętych zakazem w określonym miejscu stałego pobytu, kontrolowany w sposób określony w przepisach o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego. Zgodnie z Kodeksem karnym, zakaz wstępu na imprezę masową: A. nie dotyczy meczu piłki nożnej rozgrywanego przez polską kadrę narodową i polski klub sportowy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, B. nie dotyczy, co do zasady, meczów piłki nożnej rozgrywanych przez polską kadrę narodową lub polski klub sportowy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, C. obejmuje wszelkie imprezy masowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz mecze piłki nożnej rozgrywane przez polską kadrę narodową lub polski klub sportowy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Art. 41b. § 2. Zakaz wstępu na imprezę masową obejmuje wszelkie imprezy masowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz mecze piłki nożnej rozgrywane przez polską kadrę narodową lub polski klub sportowy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 3059. Zgodnie z Kodeksem karnym, zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnic- twa w grach hazardowych: A. obejmuje uczestnictwo tylko w loteriach wymienionych w ustawie, B. obejmuje uczestnictwo we wszystkich loteriach, C. nie obejmuje uczestnictwa w loteriach promocyjnych. Art. 41c. § 1. Zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych nie obejmuje uczestnictwa w loteriach promocyjnych. A C C 27 1. Kodeks karny PYTANIE 3060–3062 B 3060. C 3061. A 3062. 28 Zgodnie z Kodeksem karnym, jeżeli sprawca w czasie popełnienia prze- stępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji był w stanie nietrzeź- wości, sąd: A. może orzec zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych albo B. orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego C. może orzec zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych albo pojazdów mechanicznych określonego rodzaju na okres do lat 10, rodzaju, pojazdów mechanicznych określonego rodzaju na okres do lat 5. Art. 42. § 1. Sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju w razie skaza- nia osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. § 2. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa wymienionego w § 1 był w stanie nietrzeźwo- ści, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173, 174 lub 177. § 3. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zawsze, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 173, którego następstwem jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, albo w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 2 lub w art. 355 § 2 był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. § 4. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zawsze w razie ponownego skazania osoby prowadzącej pojazd mechaniczny w warunkach określonych w § 3. Zgodnie z Kodeksem karnym, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestęp- stwa sprowadzenia katastrofy w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym zagrażającej życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmia- rach, którego następstwem jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, był w stanie nietrzeźwości, sąd: A. orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zawsze, B. orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres od 5 do 15 lat, C. orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zawsze, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicz- nościami. Art. 42. § 3. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zawsze, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 173, którego następstwem jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, albo w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 2 lub w art. 355 § 2 był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. Art. 173. § 1. Kto sprowadza katastrofę w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym za- grażającą życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. Zgodnie z Kodeksem karnym, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zakaz zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej orzeka się na okres: A. od roku do lat 10, B. od roku do lat 15, C. od 2 do 6 lat. 1. Kodeks karny PYTANIE 3063–3064 Art. 43. § 1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozbawienie praw publicznych oraz zakazy i nakaz wymienione w art. 39 pkt 2, 2d, 2e i 3 orzeka się w latach, od roku do lat 10, zakazy oraz obowiązek wymienione w art. 39 pkt 2a i 2b orzeka się w latach, od roku do lat 15, a zakaz wymieniony w art. 39 pkt 2c orzeka się w latach, od lat 2 do 6. Art. 39. Środkami karnymi są: 1) pozbawienie praw publicznych, 2) zakaz zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowa- dzenia określonej działalności gospodarczej, 2a) zakaz prowadzenia działalności związanej z wychowaniem, leczeniem, edukacją małoletnich lub z opieką nad nimi, 2b) obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się do określonych osób lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, 2c) zakaz wstępu na imprezę masową, 2d) zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, 2e) nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, 3) zakaz prowadzenia pojazdów, 4) przepadek, 5) obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, 6) nawiązka, 7) świadczenie pieniężne, 8) podanie wyroku do publicznej wiadomości. 3063. Zgodnie z Kodeksem karnym, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zakaz wstępu na imprezę masową orzeka się na okres: A. od roku do lat 10, B. od roku do lat 15, C. od 2 do 6 lat. C Art. 43. § 1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozbawienie praw publicznych oraz zakazy i nakaz wymienione w art. 39 pkt 2, 2d, 2e i 3 orzeka się w latach, od roku do lat 10, zakazy oraz obowiązek wymienione w art. 39 pkt 2a i 2b orzeka się w latach, od roku do lat 15, a zakaz wymieniony w art. 39 pkt 2c orzeka się w latach, od lat 2 do 6. Art. 39. Środkami karnymi są: 1) pozbawienie praw publicznych, 2) zakaz zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowa- dzenia określonej działalności gospodarczej, 2a) zakaz prowadzenia działalności związanej z wychowaniem, leczeniem, edukacją małoletnich lub z opieką nad nimi, 2b) obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się do określonych osób lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, 2c) zakaz wstępu na imprezę masową, 2d) zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, 2e) nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, 3) zakaz prowadzenia pojazdów, 4) przepadek, 5) obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, 6) nawiązka, 7) świadczenie pieniężne, 8) podanie wyroku do publicznej wiadomości. 3064. Zgodnie z Kodeksem karnym, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zakaz prowadzenia pojazdów orzeka się na okres: A. od roku do lat 10, B. od roku do lat 15, C. od 2 do 6 lat. A 29 1. Kodeks karny PYTANIE 3065–3067 Art. 43. § 1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozbawienie praw publicznych oraz zakazy i nakaz wymienione w art. 39 pkt 2, 2d, 2e i 3 orzeka się w latach, od roku do lat 10, zakazy oraz obowiązek wymienione w art. 39 pkt 2a i 2b orzeka się w latach, od roku do lat 15, a zakaz wymieniony w art. 39 pkt 2c orzeka się w latach, od lat 2 do 6. Art. 39. Środkami karnymi są: 1) pozbawienie praw publicznych, 2) zakaz zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowa- dzenia określonej działalności gospodarczej, 2a) zakaz prowadzenia działalności związanej z wychowaniem, leczeniem, edukacją małoletnich lub z opieką nad nimi, 2b) obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się do określonych osób lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, 2c) zakaz wstępu na imprezę masową, 2d) zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, 2e) nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, 3) zakaz prowadzenia pojazdów, 4) przepadek, 5) obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, 6) nawiązka, 7) świadczenie pieniężne, 8) podanie wyroku do publicznej wiadomości. Zgodnie z Kodeksem karnym, objęte przepadkiem przedmioty, które słu- żyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, przechodzą na własność Skarbu Państwa z chwilą: A. doręczenia wyroku skazanemu, B. określoną przez sąd, C. uprawomocnienia się wyroku. Art. 44. § 8. Objęte przepadkiem przedmioty przechodzą na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Zgodnie z Kodeksem karnym, w razie skazania za przestępstwo, z którego popełnienia sprawca osiągnął, chociażby pośrednio, korzyść majątkową znacznej wartości, uważa się, że mienie, które sprawca objął we władanie lub do którego uzyskał jakikolwiek tytuł w czasie popełnienia przestępstwa lub po jego popełnieniu, do chwili wydania chociażby nieprawomocnego wyroku: A. stanowi korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, B. stanowi korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, chyba że sprawca C. stanowi korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, chyba że sprawca lub przedstawi dowód przeciwny, inna zainteresowana osoba przedstawi dowód przeciwny. Art. 45. § 2. W razie skazania za przestępstwo, z którego popełnienia sprawca osiągnął, cho- ciażby pośrednio, korzyść majątkową znacznej wartości, uważa się, że mienie, które sprawca objął we władanie lub do którego uzyskał jakikolwiek tytuł w czasie popełnienia przestępstwa lub po jego popełnieniu, do chwili wydania chociażby nieprawomocnego wyroku, stanowi korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, chyba że sprawca lub inna zainteresowana osoba przedstawi dowód przeciwny. Zgodnie z Kodeksem karnym, w razie orzeczenia przez sąd obowiązku naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, przepisy prawa cywilnego o przedawnieniu roszczenia oraz możliwości zasądzenia renty: C 3065. C 3066. A 3067. 30 1. Kodeks karny PYTANIE 3068–3071 A. nie mają zastosowania, B. mają zastosowanie, C. mają zastosowanie, z wyjątkami przewidzianymi w Kodeksie. Art. 46. § 1. W razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o przedawnieniu roszczenia oraz możliwości zasądzenia renty nie stosuje się. 3068. Zgodnie z Kodeksem karnym, w razie skazania sprawcy za umyślne prze- stępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, którego skutkiem jest śmierć czło- wieka, sąd: A. może orzec nawiązkę na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Po- B. orzeka nawiązkę na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym, C. orzeka nawiązkę na rzecz Funduszu Pomocy Postpenitencjarnej. mocy Postpenitencjarnej, Art. 47. § 1. W razie skazania sprawcy za umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu albo za inne przestępstwo umyślne, którego skutkiem jest śmierć człowieka, ciężki uszczerbek na zdrowiu, naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, a także w razie skaza- nia sprawcy za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub art. 355, jeżeli sprawca był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia sąd może orzec nawiązkę na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpe- nitencjarnej. 3069. Zgodnie z Kodeksem karnym, nawiązkę orzeka się w wysokości: A. do 30 000 złotych, B. do 50 000 złotych, C. do 100 000 złotych. Art. 48. Nawiązkę orzeka się w wysokości do 100 000 złotych. 3070. Zgodnie z Kodeksem karnym, świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, nie może prze- kroczyć: A. 20 000 złotych, B. 60 000 złotych, C. 100 000 złotych. Art. 49. § 1. Odstępując od wymierzenia kary, a także w wypadkach wskazanych w ustawie, sąd może orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na rzecz Funduszu Pomo- cy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; świadczenie to nie może przekroczyć 60 000 złotych. 3071. Zgodnie z Kodeksem karnym, sąd może orzec podanie wyroku do publicz- nej wiadomości w określony sposób: A. wyłącznie jeżeli wnioskuje o to prokurator, B. jeżeli uzna to za celowe, w szczególności ze względu na społeczne oddzia- C. jeżeli uzna to za celowe, w szczególności ze względu na społeczne oddzia- ływanie skazania, o ile nie narusza to interesu pokrzywdzonego, ływanie skazania, choćby naruszało to interes pokrzywdzonego. A C B B 31 1. Kodeks karny PYTANIE 3072–3075 C 3072. A 3073. C 3074. Art. 50. Sąd może orzec podanie wyroku do publicznej wiadomości w określony sposób, jeżel
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Aplikacje prawnicze 2013. Egzamin wstępny i końcowy. Testy. Tom 2
Autor:
,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: