Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00396 005473 13647581 na godz. na dobę w sumie
Arezar. Cykl Pendorum. Część V - ebook/pdf
Arezar. Cykl Pendorum. Część V - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: E-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7859-958-6 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> fantastyka >> fantasy
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Dalsze części cyklu Pendorum V – IX opowiadają historię z perspektywy syna Anrei, który przybywa na kontynent swej matki, aby wypełnić jej przepowiednię. Jednak już na początku drogi napotyka on tajemniczą, niemą niewolnicę i od tego momentu jego misja coraz bardziej się komplikuje. Z kolei nad Pendorum zbierają się ciemne chmury, oto przybywają tu dawni, gniewni i krwawi Bogowie żądni jedynie pomsty i władzy.

Części V – IX można czytać bez znajomości wcześniejszych części cyklu.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

A R E Z A R Krzysztof Bonk AREZAR cykl Pendorum część V © Copyright by Krzysztof Bonk Projekt okładki: Krzysztof Bieniawski ISBN wydania elektronicznego: 978-83-7859-958-6 Wydawnictwo: self-publishing e-wydanie pierwsze 2018 Kontakt: bookbonk@gmail.com Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione 5 I. JUŻ CZAS Zatem już czas, już czas… Poprzysięgam na moją matkę, na jej święte imię, że tym razem nie zawiodę i spełnię jej wolę! Nie dam się ponownie pokonać… Uchylam się przed wymierzonym we mnie ciosem miecza i jednym z własnych krótkich ostrzy tnę w kierunku nóg przeciwnika. Ten uskakuje do tyłu i ponawia uderzenie z góry na dół. Paruję cios moimi mieczami, czynię piruet i trafiam swym orężem w opancerzone ramię. Natychmiast kucam i wślizgiem podcinam nogi opancerzonego rywala. On jednak odgaduje moją intencję i w kontrolowanym upadku przewraca się prosto na mnie. W ostatniej chwili balansem ciała nie daję się całkiem przygwoździć do pod- łoża i spleceni we wspólnym uścisku turlamy się razem po ziemi. Po drodze tracimy nasz oręż i walczymy już tylko za pomocą siły własnych ciał. Aż udanie odpycham od siebie przeciwnika, po czym wyciągam rękę po jedno z mych porzuconych ostrzy. Chwytam je i błyskawicznie przykładam do cudzego gardła. Z tą chwilą na mojej twarzy pojawia się kąśliwy i ze wszech miar triumfalny uśmiech. Wygrywam, wreszcie wygrywam, nareszcie! Cieszę się szczerze jak dziecko, którym do niedawna jeszcze byłem, lecz już bynajmniej nie jestem. 6 Wstaję sprężyście i podaję rękę po raz pierwszy poko- nanemu przeze mnie memu ojcu, Zanowi. Jestem z siebie naprawdę dumny, ponieważ zwycięstwo w tym przyjaciel- skim pojedynku jest dla mnie zarazem przepustką do wiel- kiego świata z jego nieprzebranym bogactwem. Przede wszystkim zaś do wypełnienia przepowiedni mej matki o koronie całego Pendorum zdobiącej skronie jej syna, Avezana, czyli mnie samego we własnej osobie. Starszy już mężczyzna z moją pomocą podźwiga się do pionu i uśmiechając się ciepło, czyni ku mnie wymowne skinięcie głową. Tak, to potwierdzenie, że w końcu zdaję egzamin i mogę wyruszyć na kontynent Pendorum, aby ziścić tam marzenie mej matki, jak i swoje własne. Mocno obejmuję Zana, po czym dumnie niczym paw kroczę z podniesioną głową do pobliskiej wioski. Muszę czym prędzej powiadomić o radosnej nowinie mą uko- chaną, przekazać jej, iż z najbliższym statkiem wypływam na wielką wodę w niezwykłą podróż po niepojętą wręcz przygodę! * – Doigrałeś się, rycerzu Arezara, własny syn cię w końcu pokonał… – oznajmia starsza kobieta z siwymi włosami i w prostej, szarej sukni do stojącego samotnie na łące za- konnika. Ten spokojnie odpowiada: – Jedynym sędzią tego pojedynku był czas nakreślony przez dane obietnice. 7 W odpowiedzi kobieta marszczy brwi, zapytując: – Czas, obietnice…? – Tak – potwierdza Zan. – Obiecałem synowi, że opuści wyspę, dopiero gdy mnie pokona. I właśnie nad- szedł czas, kiedy to dałem się pokonać. Uczyniłem to, po- nieważ Avezan kończy już dwadzieścia jeden lat. A jest to wiek, w jakim zmarła jego matka. Jej z kolei złożyłem przyrzeczenie, iż dłużej niż czas jej ostatniego żywota nie zatrzymam jej dziecka na wyspie bez nazwy, a puszczę go po wielkie czyny na wielki świat. – Więc… Wasz syn nie jest do swej misji gotowy, skoro tak naprawdę podarowałeś mu wygraną…? – wyraża wąt- pliwość starsza kobieta. – Czeka go trud, któremu i tak nie podołaliby najwięksi, zwycięscy, mityczni herosi… – A zatem? – Zatem wypuszczam go na otwarty świat. Albowiem od zawsze jest do swej misji gotowy bądź też skazany na zgubę. – Mówisz o przeznaczeniu… – stwierdza w zadumie siwowłosa kobieta. – Tak, o przeznaczeniu. Osobiście dałem memu dziecku sielankową młodość, szczęście i beztroskę. Teraz w swe szpony weźmie go jego własne przeznaczenie. I co z nim uczyni, jaki będzie tego finał? – Spogląda z nadzieją ku niebu. – Gorąco pragnę wierzyć, że wbrew klątwom i prze- ciwnościom losu taki, jaki przepowiedziała Avezanowi Anrea. I z taką wiarą pozostanę tu, na tej wyspie. 8 – Więc nie popłyniesz z synem? – Ktoś musi tu pozostać, aby chronić wioskę. To kolejna obietnica złożona mej odwiecznej ukochanej. – Wzrusza ramionami Zan i z melancholią w głosie dodaje: – Poza tym Avezan osobiście musi się zmierzyć ze swoim prze- znaczeniem, podobnie jak każdy z nas… – Zatem z wiarą, rycerzu, z wiarą – żegna się kobieta i odchodzi. – Z wiarą – odwzajemnia pozdrowienie Zan. * – Ukochany… – Ma ukochana, Arlino! – Toniemy we wzajemnych objęciach. – Co cię tak uszczęśliwia, czyżby widok mej nowej fryzury i ozdób we włosach…? – Arlina kokieteryjnie po- prawia swe złociste loki, a w nich wplecione, wielobarwne wstążki. – A może tak wprawia cię w zachwyt ma suknia, którą ostatnio przerobiłam…? – Głaska koronkowy mate- riał na piersiach wpadający w delikatny róż z diamentową bielą. – Nie! To coś zupełnie innego! – Obnażam śnieżno- białe zęby w szczerym uśmiechu. – Więc…? – Moja dziewczyna uśmiecha się przesłodko i szybko trzepocze długimi rzęsami, przykrywającymi błękit jej oczu. – Wypływam! – wypalam radośnie, nie mogąc dłużej 9 tłumić w sobie radosnej nowiny. – Wyruszam do Pen- dorum! – krzyczę ku górze aż wniebogłosy. – Wy… pływasz. – Cudny dziewczęcy uśmiech w jednej chwili blaknie. – Wy… ruszasz… – Usta Arliny z poziomej kreski przyjmują kształt odwróconej nóżkami ku dołowi podkowy. – Więc po… rzucasz mnie… – Na moim policzku ląduje uderzenie otwartą dłonią. – Porzucasz, tak po prostu! – Ależ skąd – zaprzeczam i dla odmiany dotykam deli- katnie gładkiego lica mej ukochanej, po czym chwytam ją za rękę. – Zabiorę cię ze sobą! – oświadczam gromko. – Do… Pendorum…? – Oczywiście! – Pendorum… – Ależ tak! – Otóż nie… – Arlina kręci zrezygnowana głową. – Nie? Ale… – Mówię nie. – Naburmuszona raptem dziewczyna tupie ostentacyjnie nogą. – Czemuż to…? – zapytuję jękliwie. – Znam opowieści wędrowców i nie wyruszę tam… – Wyrywa się z mego uścisku. – Musisz wybrać. Ja, twoja miłość, albo Pendorum, ta okrutna kraina. – Odwraca się i dumnie odchodzi pomiędzy wiejskie zabudowania, ba- cząc uważnie, by nie ubłocić swej długiej, eleganckiej sukni. Pozostawiony sam ze sobą wzdycham głęboko. Jed- nakże decyzję o tym, co powinienem uczynić, podjąłem już tak dawno, jak tylko pamiętam. Dlatego oczywiście, że popłynę, popłynę! Ale też… 10 – Wrócę! – krzyczę radośnie w ślad za Arliną. – Obie- cuję, że wrócę po moją przyszłą, najukochańszą wład- czynię, samą imperator Pendorum! – wyrzucam z siebie i jednocześnie już czynię żwawe kroki w kierunku skrom- nego portu, a zaraz szaleńczym biegiem porywam się wła- śnie do niego. Jeszcze tego samego dnia odpowiedni statek zsyłają chyba sami Bogowie, jakby zapraszając mnie do objęcia należnego mi tronu. Okazuje się bowiem, że przybyły okręt bierze kurs na archipelag wysp w pobliżu Pendorum skąd bez problemu znajdę kolejny wodny środek trans- portu na pożądany przeze mnie kontynent. Tak więc wyruszam i nie spocznę, dopóki nie dopnę swego. Mianowicie zgodnie z przepowiednią matki, samej Bogini, mitycznej Anrei, nie zostanę imperatorem niepo- dzielnie władającym wielką, należną mi krainą! 11 12 Spis treści I. JUŻ CZAS II. PODRÓŻ III. IMPERIUM IV. PIRACI V. ETOS VI. KOSZARY VII. W MATNI VIII. W MROKU IX. SŁODKI POCAŁUNEK TIRY X. TURNIEJ KU CZCI AREZARA XI. NOWE ROZDANIE 6 13 37 62 73 79 94 103 109 117 135 144
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Arezar. Cykl Pendorum. Część V
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: