Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00163 005859 13637772 na godz. na dobę w sumie
Argentyna - ebook/pdf
Argentyna - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 505
Wydawca: Wydawnictwo e-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-61184-34-8 Rok wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> fantastyka
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Drogi potencjalny czytelniku, czy zdarzyło ci się przejechać właściwy przystanek/zapomnieć o bardzo ważnym spotkaniu/zalać sąsiadów/przypalić zupę, dlatego, że akurat odziany w kutą zbroję dowodziłeś garstką ostatnich sprawiedliwych stawiającą czoła daleko liczniejszym hordom podwładnych jakiegoś strasznie mrocznego indywiduum? A może tobie, droga potencjalna czytelniczko, przydarzyło się to samo, podczas gdy akurat byłaś więziona w szklanej wieży, czekając na księcia na białym rumaku, który w imię miłości porwałby cię sprzed nosa złego czarnoksiężnika? Cóż, jeśli tak, ta historia niestety nie jest dla was. Bowiem tym razem kobiety, choć piękne, wcale nie są niewinne i czyste, a rycerze nie okazują się dostatecznie głupi by ryzykować życie w obronie niewieściej czci. Ale jeżeli  masz już dość nieskazitelnie krystalicznych postaci - śmiało ruszaj w drogę wraz z bohaterami Argentyny. W daleką drogę, której celem nie będzie uratowanie świata ani nawet przemienienie żadnej zaczarowanej żaby w księżniczkę, a zwyczajne pragnienie napchania własnej kiesy, podlewane żądzą władzy i sławy. Jednak z małych pobudek nierzadko rodzą się wielkie przygody - dlatego bądź pewny, że nie ominą was zaciekłe boje, pościgi i ucieczki, złoto - tracone i zdobywane, intrygi, zdrady, przyjaźnie, a nawet miłość. Kto wie, jeśli  okażecie się dość przebiegli, może wyjdziecie z tego cało. Choć, bądźmy szczerzy, na waszym miejscu specjalnie bym na to nie liczył. Lecz dość gadania, przyjaciele, czas ruszać! A jako że postacie z którymi przyjdzie wam wędrować nigdy nie odmawiają dwóch rzeczy - kielicha i modlitwy - wypijmy strzemiennego. Do dna! Gotowiście? No to w drogę.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 1 www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 2 AADDAAMM SSZZCCZZEEPPAAŃŃSSKKII AARRGGEENNTTYYNNAA Copyright by Adam Szczepański e–bookowo 2009 Projekt okładki, grafika: Adam Szczepański ISBN 978–83–61184–34–8 HUwww.e–bookowo.plU Kontakt: wydawnictwo@e– bookowo.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione Wydanie I 2009 www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 3 TRZY SŁOWA OD AUTORA Po pierwsze, w tej opowieści nie ma smoków. Ba, smoków – gorzej! Nie ma nawet jednego, cherlawego smoczątka. Przykro mi, ale nie. Po prostu. Dlatego, miłośnicy złych gadzin i szlachetnych rycerzy, by zmniejszyć wasze rozczarowanie lojalnie uprzedzam: smoków brak (rycerze owszem, zdarzają się, chociaż niekoniecznie szlachetni). Po drugie, potencjalny czytelniku, wiedz, że wymyślanie tej historii sprawiało mi przyjemność. Niestety nie oznacza to, że automatycznie i ty, czytając, odczujesz podobną satysfakcję, jaką mnie sprawiło pisanie, choć oczywiście tego Ci życzę. Czuj się ostrzeżo- ny. Po trzecie, mam obowiązek wspomnieć, że Argentyna powstała z kilku powodów, także z miłości do muzyki. Dlatego tu i ówdzie da się znaleźć nawiązania do takich i in- nych twórców oraz ich muzycznych „dzieci”. Również w tytule. Nie zdradzę konkr etów, tym bardziej, że nie ma to większego znaczenia dla samej treści, ale są tam. I już. Po ostatnie wreszcie, być może ta historia nigdy by nie powstała, gdyby nie ko n- struktywne zainteresowanie niektórych osób. Dlatego poniższe zdanie jest tu jak na j- bardziej na miejscu. Magdaleno, Bartolomeo: to w jakimś sensie również i wasza opowieść. www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 4 „Śmierć jest dobra. Wobec wszystkiego zła, które dzieje się na świecie śmierć jest człowiekowi naj- lepszym przyjacielem” M.W. www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 5 Miało się ku wieczorowi. Słońce nisko chyliło się nad lasem i tylko niektóre pro- mienie przenikały jeszcze korony drzew, podobne uchodzącym żołnierzom przegranej armii, którzy rozrywają coraz ciaśniej zwarte szeregi wroga, nim okrążenie domknie się ostatecznie, zwiastując rzeź. Było cicho i spokojnie. Wszak każda ulewa kiedyś się ko ń- czy, milknie ostatni grzmot, słabnie ostatni podmuch wiatru. Ta, która nawiedziła ten stary bór, skończyła się już dawno, choć gdzieniegdzie stały jeszcze niewielkie kału że, odbijając niezgrabne kształty grubych pni. W powietrzu czuło się niewyraźny zapach świeżych traw zroszonych deszczem. Woń młodości, życia. Skutecznie zabijaną przez odór rudego barbarzyńcy, kroczącego leśnym traktem. Nagiego barbarzyńcy. W odległości kilkunastu kroków za nim podążał Jallt, krzywiąc się z obrzydzeniem i kr y- jąc nos w fałdach opończy. – Och dałbyś już wreszcie spokój. – Rudobrody zatrzymał się nagle odwracając na pięcie. – Przestań udawać wymuskanego paniczyka i skończmy to całe przedstawienie. – Przedstawienie? Jak by ci to powiedzieć, druhu... Widzisz, zachowuję odstęp, bo... No cóż, nie pachniesz jak luksusowa niewolnica namaszczona wonnościami przed pierwszą nocą w łożu swego pana. – Hę? Że co? – Cuchniesz gorzej niż błotna świnia, to! – Ohoho! Znalazł się wytworniś. A wiesz jak ty pachniesz, panieneczko? – Fakt, może i nie zamorskimi pachnidłami. Ale przynajmniej nie wysmarowałem się wnętrznościami borsuka. I nie jestem nago! – Przecież nie zrobiłem tego dla przyjemności, tłumaczyłem ci! – Tak, pamiętam: „przed świtem Dnia Natury należy namaścić się wnętrznościami własnoręcznie zabitego dzikiego zwierza i paradować tak aż do zmierzchu, oczywiście nago. Dzięki temu... – ... Spłynie na mnie moc lasu, zmysły staną się czujne jak u lisa, a mięśnie mocne jak u niedźwiedzia, właśnie. – Naprawdę w to wierzysz? Bogowie... Zrozum: nie dość, że śmierdzisz, to jeszcze, delikatnie mówiąc, twój widok nie sprawia mi przyjemności. – Hehehe... Zazdrośnik, co? – Olbrzym uśmiechnął się szeroko. Złodziej podniósł oczy do nieba, jakby czekał na grzmot, którym jakiś z bogów zada kłam słowom rudobrodego, ale nic takiego nie nastąpiło. www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 6 –Przeklęty naturysta. Mam nadzieję, że kiedyś takich jak ty będzie się piętnować, w najlepszym razie posądzając o pomieszanie zmysłów. No, chyba, że to będą młode, piękne dziewice, wtedy, czemu nie? Chociaż smarowanie wnętrznościami i tak można by spokojnie pominąć. – Pominąć? Zwariowałeś? Przecież właśnie to jest w tym najważniejsze. – Cóż dzikusie... Pozwól, że nie odpowiem. W każdym razie chodźmy – mruknął zrezygnowany. I niech już będzie wieczór, dodał w myślach. Gdyby mieli dusze skaldów, mogliby pomyśleć, że oto właśnie słońce składa ziemi pożegnalny pocałunek, czule dotykając linii horyzontu. Ale nie mieli. A nawet gdyby, to idąc leśną ścieżynką nie oglądali słońca już od dobrej godziny, skutecznie zakryci przed promieniami baldachimem wysokich drzew. Przedwieczorna szarówka zwiastowała, że to ostatnie kroki, jakie zrobią tego dnia. Innego dnia Jallt psioczyłby, że znów przyjdzie im lec prosto z marszu w leśnej, mokrej trawie, otulając się płaszczami. Że znowu obudzi się z obolałym grzbietem, zziębnięty do szpiku kości. Ale tym razem nie psioczył. Prze- ciwnie, czekał na to. Czekał na moment, kiedy wreszcie zapadnie zmrok, a barbarzyńca w końcu raczy się ubrać i zmyje z siebie to śmierdzące paskudztwo. Wiedział, że już nie- długo, niebawem. Leśna gęstwina powoli zaczęła rzednąć. Nieznacznie i na krótko. Tauzaniusz nie- spodziewanie wyszedł na niewielką polankę, zazdrośnie strzeżoną przez grodzące do- stęp drzewa i krzaki, za którą na powrót rozciągała się nieprzenikniona puszcza. Na moment stracili się z oczu, ale mimo tego Jallt wiedział, że Ark przystanął. Poczuł to, w miarę jak tężał odór borsuczych wnętrzności. Zbliżał się do najemnika, choć grymas jego twarzy mówił, że wolałby żeby rudobrody szedł. Daleko, jak najdalej. Najlepiej w cholerę. Nagle zobaczył rozstępujące się drzewa, szerokie plecy Tauzaniusza, polankę, a na niej... No właśnie. Na środku stała mała chatka. Była drewniana, w mocno opłakanym stanie, z małym poddaszem, maleńkimi okopconymi oknami i dziurami w dawno nie łatanym dachu. Ot, można by powiedzieć zwykła, zapuszczona chatynka. Rzecz w tym, że trudno nazwać zwyczajną chatynką domek na kurzej łapce. – Wiedźma – szepnął barbarzyńca. – Wiedźma, Jallt. Wiesz, że nie jestem stra- chliwy. Ale uciekajmy, złodzieju. Uciekajmy póki czas. www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 7 – Wiedźma? Uciekajmy? Dobrze zrozumiałem? Myślałem, że ludzie Północy nie uciekają nigdy i przed nikim – prychnął łucznik. – Przed żadnymi ludźmi, owszem. Niezależnie od liczby kompanii. Ale od sił nie- czystych wolimy pozostawać z daleka, jak każdy. – Sił nieczystych? Jedyną siłą nieczystą, jaką tu widzę jesteś ty, wymazany tym smrodliwym specyfikiem. Poza tym zdawało mi się, że nie wierzysz w takie bzdury. Pa- miętasz opowieść o Annikki Elesz? Ktoś tu chyba groził złamaniem nosa za wzmianki o gadającym kruku, nie tak? – Och, czym innym twoje durnowate bajania, a czym innym znalezienie się twarzą w twarz z prawdziwą czarownicą, dobrze o tym wiesz. – Czarownicą? Przed chwilą mówiłeś, że wiedźmą. Wiesz… Ten twój rytuał Dnia Natury naprawdę działa. Nie wiem, co prawda czy posiadłeś lisie zmysły i niedźwiedzią krzepę, ale bez wątpienia masz już zajęcze serce. Winszuję. – Nie igraj ze mną, Jallt, nie teraz. Zatłukłbym cię za to, gdyby nie okoliczności. – Ohoho, a jakież to? – Jakie? A kto według ciebie mieszka w domku na kurzej łapce, barani łbie? – Nie wiem, ale zaraz się przekonamy. Mam nadzieję, że właściciel będzie na tyle miły, że pozwoli nam przenocować, a zarazem na tyle rozsądny by nie próbować nas ograbić. Ark zbladł. – Nie odważysz się. – Niby, czemu? Z powodu kurzej nóżki? Nie bądź dzieckiem. Robota zręcznego rzemieślnika. Nie powinna dziwić, tym bardziej w takim miejscu. Jak widać skutecznie spełnia swe zadanie odstraszając przygodnych gości, takich jak ty. Zresztą czy twoi współplemieńcy nie rzeźbią różnych maszkaronów na dziobach swoich statków, mają- cych odebrać resztki odwagi tym, których napadają? – Rzeźbią. Z drewna. A to nie jest... – Drewno czy co innego – materiał nieważny, liczy się efekt. – Ale... – Ale, ale. Czy jeśli jakąś dziewkę z podrzędnego zamtuza czuć rybą, to bierzesz ją za syrenę? Nie rozśmieszaj mnie. Mam o tobie dobre zdanie, Ark. Cholernie dobre. Nie staraj się żebym je zmienił. www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 8 Tauzaniusz zbierał się do ciętej riposty, ale nie zdążył. Coś zaszeleściło w zaroślach. Za ich plecami trzasnęła jakaś nieostrożnie bądź celowo nadepnięta gałą z- ka. – Z kim mam przyjemność, moi mili? – Czyjś skrzekliwy głos niespodziewanie przerwał kłótnię. Ark podskoczył szpetnie klnąc na głos. Jalltowi na chwilę serce podeszło do ga r- dła, za co sklął się w duchu. Za stary jestem na takie reakcje, pomyślał. Dużo za stary. Odwrócili się. Za nimi stała staruszeczka w szarym, znoszonym kubraku i czarnej zapasce. Na głowie miała czarną chustę, spod której wystawały długie siwe włosy, a na plecach zawiniątko z suchymi gałązkami. Pomarszczona twarz świadczyła o tym, że poza chrustem staruszka dźwiga na grzbiecie ciężar wielu minionych lat, ale jej oczy były nadal jasne i młode. Kryły blask właściwy ludziom, którzy zwykli czerpać z życia pełn y- mi garściami. Może szelmowski, a może złowieszczy. – No? Mowę wam odjęło, miluteńcy? Kim jesteście? I czego szukacie w moich skromnych progach? Nie bała się, choć powinna, stojąc sama naprzeciw człowieka ze szramą na po- liczku i rudobrodego barbarzyńcy. Nagiego barbarzyńcy, co zresztą zdawało się spr a- wiać staruszce pewną satysfakcję. – Jesteśmy pielgrzymami, dobra kobieto – odezwał się Jallt, kłaniając się lekko. – Prosimy cię o nocleg, a jeśli łaska to i o jakąś strawę. Uczciwie zapłacimy. – O jakiej zapłacie mówisz? Nie wyglądacie na majętnych. Twój towarzysz – wskazała na najemnika. – Nie ma nawet koszuliny. – Pozory mylą – mruknął łucznik. – A on, hmm... Jest trochę zabobonny. – Sądząc po tym i owym – zmierzyła rudobrodego od stóp do głów, zatrzymując się trochę dłużej w połowie drogi – Chyba raczej chełpliwy. Czym… – Głośno pociągnęła nosem. – Czym się tak wysmarowałeś, piękny chłopcze? Dzień Natury, co? – Uśmiechnę- ła się. Ark pobladł. – Mówiłem, że jest zabobonny. Sądząc po twoim domu, dobra kobieto, pomyślał nawet, że jesteś... – Wiedźmą? – W oczach starej zatańczyły wesołe ogniki. – Nieładnie sądzić po pozorach, brodaczu, oj nieładnie... Bo wtedy ja mogłabym wziąć cię za mordercę, a two- www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 9 jego towarzysza za, dajmy na to, złodzieja. A przecież ludzie powinni sobie ufać – uśmiechnęła się złośliwie. Ark zbladł jeszcze bardziej. – Jeśli to cię uspokoi, piękny chłopcze, nie jestem wiedźmą. – Stara kobieta wi- docznie doszła do wniosku, że wystarczy już żartów. – Skąd mam wiedzieć czy to prawda? – Prawda? A czym jest prawda, kochaneczku? – rzekła w zamyśleniu. – Nieważne co jest prawdą, mój drogi. Ważne, w co ty uwierzysz. – Spojrzała barbarzyńcy głęboko w oczy. Nie odpowiedział. – Słońce już zaszło. Umyj się i przyodziej – dodała z nutką żalu w głosie. – Tam jest studnia. Nie chcę waszych pieniędzy, dostaniecie nocleg, a i coś do jedzenia się zna j- dzie. Ludzie powinni sobie nie tylko ufać, ale i pomagać, nieprawdaż? – Szczerbaty uśmiech wypłynął na pomarszczoną twarz. Niebo rozjaśnił księżyc. Gdzieś blisko rozległo się hukanie sowy. Rozłożyli się pod ścianą na drewnianej podłodze naprzeciwko paleniska. Złodziej przykucnął, starając się nie zajmować zbyt dużo miejsca, którego w małej chatce nie by- ło wiele. Tauzaniusz nie miał takich skrupułów. Rozsiadł się wygodnie, nie bacząc na rzeszę domowników – staruszkę, dwa spasione czarne koty, kruka i wielkooką sowę. O Jallcie nie wspominając. Cała nieufność najemnika względem tego miejsca i jego mieszkańców minęła w chwili, kiedy z kotła zawieszonego nad ogniem rozszedł się za- pach smakowitej polewki. W każdym razie obu mężczyznom, głodnym i strudzonym wielogodzinnym marszem wydała się smakowita. Co dziwne, mimo że kocioł nie był szczególnych rozmiarów strawy wystarczyło dla gospodyni, Jallta, barbarzyńcy, który bez skrępowania dobierał sobie kilkakrotnie, a nawet obydwu kocurów. Skończywszy jeść Tauzaniusz czknął głośno z wyraźnym zadowoleniem, opierając głowę o ścianę. Jallt wyskrobywał resztki swojej polewki grubą pajdą razowca, zastanawiając się skąd sta- ruszka bierze chleb. Mimo, że bacznie rozglądał się dookoła, nigdzie nie wypatrzył pieca. Ha, grunt, że jest dobry, przemknęło mu przez głowę. Nie pytaj, jeśli nie chcesz zostać zapytanym , jej sprawa skąd go wzięła. Pewnie, kiedy indziej pomyślałby, że w pobliżu może być jakaś osada albo, chociaż domostwo, gdzie ktoś trudni się wypiekiem chleba. A w domostwie ludzie chętni poderżnąć gardło śpiącym wędrowcom, kto wie, www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 10 może w porozumieniu ze starą kobietą. Pewnie miałby się na baczności. Może nawet wybadałby staruszkę, ba, gdyby zaszła potrzeba mógłby nieco przysmażyć jej stopy w ogniu, tak dla pewności. Nie wahałby się. Ale nie teraz, nie dziś. W tej chwili było mu zbyt błogo i zbyt dobrze. Umoczył wargi w korzennym piwie, smakując każdy łyk. Po- czuł, że chce żeby ta chwila trwała jak najdłużej. Zastanawiał się, co to sprawiło? Ciężkie przyprawy przytępiające zmysły, których bogaty smak czuł w jadle i napoju? Możliwe, tym bardziej, że intensywny zapach ziół wiszących pod sufitem i porozkładanych tu i ówdzie na drewnianych sprzętach wypełniał całe wnętrze. A może powodem było zmę- czenie? Zresztą czy to nie wszystko jedno? Starowinka powoli dźwignęła się z zydla. Strzyknęło jej w kościach. Gruby kot niechętnie zeskoczył z kolan, mrucząc gniewnie. Uniosła klapę w podłodze, przez którą po kurzej łapce wspięli się do tej niezwykłej chatki, miejsca gdzie na chwilę odnaleźli szczęście. Sowa sfrunęła w czarną czeluść, wtapiając się w noc. Klapa opadła z trzaskiem. Jallt uśmiechnął się do własnych myśli. Szczęście? Nie... Zadowolenie, to lepsze słowo. Do szczęścia potrzeba czegoś więcej niż ciepłego jadła i piwa, choćby najlepszego. Idei, w którą wiara pcha człowieka do działania. Kobiety, o której myśl sprawia, że nawet w najtęższe mrozy nie czuje się chłodu. Sprawy, za którą warto by oddać życie. Kłopot w tym, że umieranie w imię czegoś uważał tylko za bardziej wyrafinowaną formę s amo- bójstwa i niespecjalnie wierzył w wielkie idee. A kobietom nie ufał. Już dawno nauczył się, że ufać może tylko sobie, a i to nie zawsze. Nie, małymi rzeczami cieszą się prostac z- kowie, głupcy. Chociaż... Cóż, zawsze znajdzie się wyjątek potwierdzający regułę. Tak, może znalazłaby się jedna drobnostka, która uczyniłaby go teraz szczęśliwym. Przy- najmniej na chwilę. Ech, nie warto o tym... Nim myśl przybrała pełne kształty jego wzrok napotkał spojrzenie starej kobiety. W jej oczach tańczyły wesołe iskierki. Było w nich coś przycią- gającego, odurzającego, nie umiał tego nazwać. Na tyle silnego, że nie mógł odegnać przekonania, iż gdyby była młoda, lub gdyby on był tak stary jak ona, zostałby w tej za- padłej chatce w środku lasu. Dla niej. Kobieta uśmiechnęła się nieznacznie, a jej twarz stała się jeszcze bardziej po- marszczona. – Jeśli zgaduje, o czym myślisz, paniczu, to jest tam. – Skinieniem wskazała na półkę zastawioną różnymi naczyniami. – Obok fajki. Możecie się poczęstować. A na www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 11 mnie… – Odwróciła się w stronę poddasza, dokąd wiodła mała drabinka. – Cóż, na mnie już pora. Śpijcie dobrze, moi piękni. Nad podziw zgrabnie, jak na swoje lata, wspięła się po drewnianych szczeblach. Jej tropem leniwie podążyły oba koty. Kruk równie leniwie trzepnął skrzydłami, zdob y- wając się na wysiłek niezbędny do dotrzymania towarzystwa swojej kompanii. Męż- czyźni zostali sami. Rozleniwiony Jallt nie zamierzał zastanawiać się, skąd u licha mogła wiedzieć, o czym myślał. Jeśli wiedziała. Wstał, chwiejnie podchodząc do półki. Ciężkie piwo zrobiło swoje, w pierwszej chwili ściany zdawały się chybotać, a podłoga dziwnie wirowała, ale to wrażenie szybko minęło. Na wskazanym miejscu leżała dre wniana faj- ka. Prosta, bez żadnych zbędnych rzeźbień i ozdobników. Obok niej stało gliniane na- czynko przykryte wieczkiem. Wyglądało niepozornie w towarzystwie wielu większych naczyń i słojów. Złodziej zdjął je ostrożnie, odsuwając wieko. Dobrze znajomy zapach zakręcił mu w głowie. Głęboko wciągnął powietrze. O tak, pomyślał, będziemy dziś szczęśliwi. Bardzo szczęśliwi. Nachylił się do Tauzaniusza, który drzemał z głową opartą o ścianę. Podsunął mu pod nos otwarte naczynie. Intensywny zapach podrażnił nozdrza barbarzyńcy na tyle, że otworzył oczy. Długo wpatrywał się w zawartość naczynia: wysuszone liście brudnobr ą- zowego koloru, o duszącym zapachu. – Co to? – Coś dobrego. – Jallt uśmiechał się tajemniczo. – Nazywa się... Zresztą, czy to ważne? Po co ci to wiedzieć? Nazwijmy ten specyfik kluczem do świata snów. To tak jak z kobietą: jeśli da ci rozkosz, będziesz ją kojarzył ze wspomnieniem natchnionych chwil, nie z imieniem. A to. – potrząsnął lekko zawartością naczynia. – Z pewnością cię nie roz- czaruje. –Mówisz, że... –Tak, tak właśnie mówię. Jallt delikatnie kruszył liście, nabijając fajkę. Wykonywanej czynności towarzy- szył pewien rodzaj celebracji, tak jakby złodziej odprawiał rytuał poświęcony tajemni- czemu bóstwu wszystkich fajczarzy. A może po prostu starał się nie zmarnować ani odrobiny tego brudnobrązowego złota? Tauzaniusz przyglądał się w milczeniu. Kiedy dzieło było skończone człowiek wydobył z paleniska tlący się węgielek, przytykając do główki fajki. Zrobił to wszystko na tyle zręcznie, że Ark mógłby przysiąc, iż kompan nie www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 12 poczuł w palcach nawet odrobiny ciepła. Ot, wyćwiczona zwinność złodziejskich rąk. Łucznik z zadowoleniem przypatrywał się skończonemu dziełu. Wreszcie zaciągnął się z namaszczeniem. Po długiej chwili wypuścił dym, a jego oblicze rozjaśnił szeroki uśmiech. Choć może właściwiej byłoby powiedzieć, że uśmiech dosłownie wypłynął na twarz Jallta, burząc jej spokojną powierzchnie, i że stałoby się tak nawet gdyby ów chciał powstrzymać jakikolwiek grymas. Ale nie chciał. Leniwym ruchem podał fajkę toporni- kowi. Ten również zaciągnął się głęboko, a jeśli złodziej oczekiwał tego, że Ark, jako niewprawny palacz zadławi się dymem, srodze się rozczarował. W pierwszej chwili po twarzy siłacza widać było, iż jego płuca nie przywykły do podobnych pieszczot, jednak kojące właściwości palonych liści szybko sprawiły, że i na jego obliczu pojawił się uśmiech błogości. Uśmiech szczęścia. Nie przestając się uśmiechać oddał fajkę wspólni- kowi. Palili jeszcze długo, coraz szerzej uchylając drzwi do świata snów i marzeń. – Jallt, powiedz mi coś o sobie. – Tauzaniusz leżał rozciągnięty na podłodze z rękami wsuniętymi pod głowę i patrzył w gwiazdy, jednocześnie zastanawiając się jak to możliwe, że są na wyciągnięcie ręki, mimo że powinien mieć nad sobą dach chatki. – Hmm? – Wysoki mężczyzna drgnął, powoli zdając sobie sprawę, że gapił się na palenisko, a nie na wody okrągłego jeziora, zamkniętego ze wszystkich stron górami i porastającym je lasem, jak mu się dotąd wydawało. – Opowiedz coś o sobie. W gruncie rzeczy mało wiemy na swój temat, nie uwa- żasz? Nie chcę wyciągać twoich tajemnic, sam też swoich nie powierzę. Powiedz o tym, o czym chcesz i możesz mówić. Wspólniku. – Hmm... – Złodziej zamyślił się, za wszelką cenę starając się przywołać z powr o- tem obraz jeziora, ale bez powodzenia. – Klucz. – Ruchem głowy wskazał na leżąca fajkę. – Rozwiązuje języki, otwiera wiele drzwi, nieprawdaż? – Prawdaż. – Ark uśmiechnął się szczerze. – Dlatego powinien być zakazany. – Ooo, o to się nie kłopocz, kiedyś na pewno będzie. Ale na razie nie jest, a zatem korzystajmy póki czas. – Spróbował się zaciągnąć, ale fajka była już pusta. – Więc? Co chciałbyś wiedzieć? – Bo ja wiem... Chcę poznać skrawek twojej historii. Mówiłeś, że byłeś złodziejem w stolicy Cesarstwa i zawodowym łucznikiem. To dość różne profesje. Nie chcesz spleść tych szczegółów w jakąś całość? www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 13 – Nie chcę. – Jallt pokazał zęby w wilczym uśmiechu, a potem długo milczał. – Ale splotę. Rudobrody powolnym ruchem uchylił się przed spadającą gwiazdą, mrużąc oczy. Złodziej rozpoczął swą opowieść. – Urodziłem się i dorastałem w stolicy. Ojca nie znałem, w gruncie rzeczy nie je- stem nawet pewien, czy znała go moja szanowna macierz, która była zawodową praczką. Cóż, być może jestem owocem jednej z tych nocy, kiedy przygodni kochankowie nie w i- dzą swoich twarzy, zazwyczaj z obustronną korzyścią. W każdym razie wychowała mnie matka. Nie zarabiała dużo, więc w domu się nie przelewało. O wszystkich niekoniecz- nych do życia dziecięcych zbytkach, takich jak łakocie czy malowane zabawki mogłem tylko marzyć. Więc marzyłem. I kradłem. Ulica nauczyła mnie, że nikt nie daje nic w pre- zencie, a po wszystko, czego się pragnie trzeba samemu wyciągnąć rękę, licząc się z jej odrąbaniem, w razie gdyby coś poszło niepomyślnie. Ale początkowo wszystko szło zn a- komicie. Razem z przyjacielem moich dziecięcych zabaw, Knavsem, buszowaliśmy po targowiskach i bazarach, pełnych kolorów i zapachów, od najprzyjemniejszych, po te uważane za najbardziej odpychające. Wyobrażaliśmy sobie, że jesteśmy łupieżcami, pa- nami szczęścia żeglującymi po bezkresnych morzach i rabującymi kupieckie flotylle. Każda kradzież równała się posłaniu na dno jednego statku jakiegoś grubego liczygrosza i wyrżnięciu w pień całej załogi. Nie dawaliśmy pardonu. Nikomu. Nasze napaści były coraz bardziej zuchwałe, a w naszych dziecięcych marzeniach zła sława bezlitosnego Knavsa i krwawego Jallta obiegała cały świat. Tak, cały świat... Aż w końcu się nie udało. Jeden, jedyny raz. Do dziś pamiętam tego kupca, o grubej nalanej twarzy. Hałas, jakiego narobił ściągnął patrol, który akurat był w pobliżu. Łupieżcza wyprawa miała za sobą cesarską armadę, ale dobrze wiadomo, że małe statki rabusi są zwrotniejsze, szybsze i łatwiej nimi manewrować na wzburzonych wodach. Tak jak nam łatwo uciekało się przez ciasne uliczki zaułków stolicy. Umknęlibyśmy, gdyby nie to, że panem szczęścia nie można zostać na zawsze, panem szczęścia się bywa. I każdy pirat prędzej czy później kończy dyndając na rei. Knavs przestał być panem szczęścia właśnie wtedy. Potknął się, dopadł go strażnik miejski. Ja mknąłem dalej, a oni nie mieli ochoty na dalszy pościg. Uciekłbym. I gdy już znikałem im z oczu jeden ze strażników, ten, który trzymał mojego przyjaciela, krzyknął żebym się zatrzymał, jeżeli nie chcę żeby poderżnęli mu gardło. Byłem jeszcze dzieckiem, dopiero później nauczyłem się, że są chwile, kiedy należy b a- czyć tylko na siebie. Stanąłem. Zaciągnęli nas w ślepy zaułek, śmiejąc się. Jeden uderzył www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 14 Knavsa w twarz, wybijając mu zęby żelazną rękawicą. Wtedy zrozumiałem, że nie powi- nienem był się zatrzymywać, ale było już za późno. Znudzeni strażnicy postanowili wy- nagrodzić sobie trudy pościgu odrobiną rozrywki. Kpili z nas, chcieli nastraszyć. I udało im się znakomicie. Bawiło ich to, psich synów. Powiedzieli, że utną nam nasze lepkie, złodziejskie ręce. Wierzyliśmy im. Mojego przyjaciela ustawili pod ścianą, a mnie dali kuszę jednego z nich. Była tak ciężka, że ledwo mogłem ją utrzymać. Śmiejąc się położyli mu na głowie jabłko, jedno z kilku, jakie ukradliśmy, a mnie kazali strzelać. Nie chciałem, ale jeden przyłożył mi miecz do gardła. Wiedziałem, że jeśli nie posłucham – zginę. Dla- tego strzeliłem. Celnie. Rechotali ubawieni. Położyli mu na głowie nowe jab łko i ponow- nie nabili kuszę. Znowu trafiłem. Płakałem, ale to nie były już łzy strachu, a gniewu i bezsilności. Tym razem nie śmiali się tak głośno jak wcześniej. Trzeci raz też trafiłem. I kolejny. Teraz nikt się nie śmiał. Dowódca zabrał mi kuszę, a Knavsowi kazał poderżnąć gardło. Wysoka cena za kilka jabłek i lukrowany piernik. Przestałem płakać, chociaż b y- łem pewny, że za chwilę spotka mnie to samo. Ale nie. Zabrali mnie do koszar, gdzie do- wódca długo szeptał coś jakiemuś mężczyźnie w purpurowym płaszczu. Patrzyli na mnie, człowiek w płaszczu chwilę się zastanawiał. A potem zapadła decyzja, która zawa- żyła na reszcie mojego życia. Ten oficer zabrał mnie do cesarskiej szkoły, szkoły, która zmieniała dzieci w mężczyzn. W żołnierzy. Najlepszych w całym Cesarstwie. Jak się póź- niej dowiedziałem przyjmowano tylko dziesięciolatków. Ja miałem wtedy siedem lat, ale nikt nie pytał mnie o wiek. Nikt mnie o nic nie pytał. Przez długie lata byłem ćwiczony na cesarskiego łucznika. Długie osiem lat, w ciągu, których nie pozwalano nam opuszczać terenu szkoły. Czas, podczas którego uczono nie tylko sprawności w strzelaniu, ale zaję- to się także moją gruntowną edukacją. Cesarskie szkoły należą do najlepszych. I wypusz- czają tylko najlepszych. – Na zamyślonej twarzy pojawił się niewyraźny ślad pychy, ale szybko zniknął. – Co w niczym nie zmienia faktu, że było to bardzo długie osiem lat. Przez ten czas z dziecka zdążyłem przeobrazić się w młodzieńca. Młodzieńca, który zna- komicie posługiwał się kuszą i łukiem. W końcu wybrałem łuk, bo wydał mi się bronią bardziej elegancką. Mniej mechaniczną, taką gdzie więcej zależy od tego, kto się nią po- sługuje. Można wypuszczać strzały jedna za drugą, szybciej niż z kuszy. Ba, jeśli jest się dość sprawnym można szyć nawet dwoma strzałami na raz, nie chybiając celu. Kusza jest jak kobieta gotowa na wszystko, gotowa oddać się każdemu. Da ci zaspokojenie, ale nic więcej. Nigdy nie będziecie stanowić doskonałej jedności. Łuk jest niewiastą, którą musisz zdobywać, oswoić. A kiedy w końcu tego dokonasz, ona pokaże ci, czym jest www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 15 prawdziwe spełnienie. Po skończeniu nauki wreszcie pozwolono nam swobodnie por u- szać się po mieście. Chciałem odwiedzić matkę, ale biedaczka nie żyła już od dobrych kilku lat. Nigdy nie dowiedziała się, co się ze mną stało. Wstąpiłem na służbę cesarską, to rodzaj długu, jaki ci, którzy kształcili się w cesarskich szkołach wojskowych muszą spł a- cić swemu dobroczyńcy. Szesnaście lat. Dwa za każdy rok nauki. Wysoka cena. Z każdym rokiem doskonaliłem się w swoim rzemiośle, powoli stając się wiarusem. A ponieważ cesarski żołd nie należy do szczodrych od czasu do czasu kształciłem się także w zł o- dziejskim fachu, stając się prawdziwym artystą. Było mi dobrze. Może nawet bardzo do- brze. Poznałem kobietę. Gdybyś tylko ją widział. – W oczach Jallta na chwilę pojawił się błysk, który jednak zaraz przygasł. – Choć może i nie zrobiłaby na tobie wielkiego wra- żenia, nie wiem. W każdym razie dla mnie była wystarczająco dobra. Rudowłosa, o peł- nych kształtach, dużych, krągłych piersiach, nie mieszczących się w dłoni i ciele pokr y- tym licznymi piegami. Miała bardzo delikatną skórę, wspaniałą w dotyku. Pamiętam, że przez pewien czas poszukiwanie coraz to nowych piegów na mapie jej młodego ciała było całym moim światem. Stałem się kartografem – mrugnął – Nadzwyczaj zapalonym kartografem. Wydawało mi się, że byliśmy szczęśliwi. I że chcemy tego samego. Ale nie chcieliśmy. Pewnego dnia okoliczności zmusiły mnie do tego, by rozstać się z wojskiem. Bardzo szybko i nieformalnie. Zostałem dezerterem. A ona... No cóż. Nie chciała mi towa- rzyszyć. Widocznie uroki wielkomiejskiego życia były większe niż moje własne – uśmiechnął się. – Wybacz ciekawość. – Ark nie rozumiał, czemu te przeklęte gwiazdy nie przesta- ją spadać. – Ale co skłoniło cię do szybkiego i nieformalnego rozstania się ze służbą? Czyżby ktoś znaczny obudził się ze strzałą w plecach? – Nie, złośliwcze. Co prawda dowódcę patrolu, który przyłapał mnie wtedy na kradzieży, pewnego dnia znaleziono zabitego, tak jak mówisz. Ale sprawców nigdy nie wykryto. Poza tym on nie był nikim znaczącym. Stało się coś innego. – Dowiem się? – Tak. Widzisz... Stolica to bogate miasto. Także w różne wyrocznie i miejsca ku l- tu. Czasem niektórzy z nas w ramach służby pełnili straż w takich miejscach. Mnie ró w- nież się zdarzyło, traf chciał, że w wyjątkowo bogatej świątyni. Było tam wiele kle jno- tów, acz szczególnej urody był zwłaszcza jeden: tak zwane Matczyne Oko, wyjątkowo piękny kamień w naszyjniku założonym na posąg jednej z tych bzdurnych bogiń, które ludzie z taką łatwością powołują do życia. Nie potrafię słowami oddać piękna tego ka- www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 16 mienia. Musisz mi uwierzyć. Był niebieski i w półmroku świątyni mienił się różnymi o d- cieniami tego koloru, ale powiadano, że gdyby ktoś śmiertelny nosił go na szyi zmienia ł- by się w zależności od myśli i intencji właściciela, od czerni poprzez wszystkie barwy tęczy aż po biel. Nie muszę dodawać, że gdyby nosił go ktoś śmiertelny zmieniałaby się też jego wartość. Rosnąco. Zapytasz, czemu do tego czasu nie zmienił właściciela? Ha, strach przed gniewem bożym bywa naprawdę przemożny. A poza tym klejnot był pie- kielnie dobrze strzeżony przez specjalnie dobieranych ludzi. Niebagatelne znaczenie miał staż służby i zasługi oddane majestatowi. Byłem pod Biskvirk, a zatem miałem za- szczyt znaleźć się w tym gronie. W gronie, w którym jak wszędzie musiała pojawić się czarna owca. Ba, pojawiały się i przede mną. Ale rzecz prosta bez takiego treningu w złodziejskim fachu, jaki ja przeszedłem. Wszystkie plewy odsiewano od zdrowych zia- ren. Złapanych nieszczęśników okrutnie zamęczano podczas publicznych kaźni, ku prze- strodze innych. Mnie nie złapali. Zbyt zwinne palce. – Jallt z uśmiechem zamachał ręką przed oczami Tauzaniusza, przyprawiając go o chwilowe zawroty głowy. – Ale wiedzia- łem, że mam tylko jedno wyjście. Zniknąć. Nawet, jeśli nie zostawiłem po sobie żadnych śladów i w pierwszej chwili nie wiedziano, kto jest sprawcą, i tak wzięto by obecnych wtedy strażników na męki. Tak skuteczne, że wszyscy przyznalibyśmy się do kradzieży, mimo że moi koledzy nie mieli o niej pojęcia. A w końcu sam wskazałbym miejsce ukr y- cia kamienia. Więc zniknąłem. A że kobieta nie chciała mi towarzyszyć zniknąłem sam. Oczywiście nie powiedziałem jej o Matczynym Oku, wiedziałem już dobrze, że w pew- nych wypadkach nie należy wpływać na decyzje innych brzękiem sakwy bądź ostrzem miecza. To była jedna z takich chwil. – I gdzie się udałeś? – Jak najdalej stamtąd, durniu, to chyba oczywiste. Choć szybko zorientowałem się, że to była nierozsądna kradzież. Jak dotąd ostatnia nierozsądna kradzież w moim życiu, choć wcześniej myślałem, że za takie uchodzą tylko te, kiedy zostaje się złapanym. Wieść o Oku znacznie mnie wyprzedziła. Wszędzie, gdzie przybywałem wiedziano już o skradzionym świętym kamieniu. Kamieniu, którego praktycznie nie można było sprze- dać. Świątynia wyznaczyła olbrzymi okup, handel jakimikolwiek klejnotami powodował lawinę podejrzeń i oskarżeń. Na moich oczach denuncjowano zwykłych handlarzy szla- chetnymi kamieniami, jako potencjalnych sprzedawców Oka. Ten kamień był nie do sprzedania, Ark. Żelazna zasada, nigdy nie kradnij czegoś, czego nie będziesz mógł upłynnić. Mało przez niego nie oszalałem. Czułem na sobie znaczące spojrzenia, wyda- www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 17 wało mi się, że ludzie wiedzą, co zrobiłem i że to ja mam kamień, choć przecież pewnie nikt się tego nie domyślał. Nie sypiałem nocami w obawie, że ktoś przyjdzie poderżnąć mi gardło i zabrać Oko. Miałem obsesję Ark, przeklętą obsesję. Ale na szczęście miałem też dość siły woli by się jej pozbyć. – Jak? – Zwyczajnie. Cisnąłem kamień do pierwszego jeziora, nad jakim przejeżdżałem. Tamtej nocy po raz pierwszy od tygodni spałem twardym snem. – Co zrobiłeś?! Wyrzuciłeś fortunę?!! Ot tak sobie?! – Kolejna żelazna zasada, nie wahaj się zostawić łupu, jeżeli od tego może zależeć twoja skóra. – Wyrzuciłeś do wody? Tak po prostu? – Dokładnie. A kiedy przepadł, zniknął też mój niepokój. Kto wie, może ktoś kie- dyś ukuje z tego przysłowie. Przepadł jak kamień w wodę. Brzmi nieźle, nie uważasz? – Po prostu go wyrzucił... – Tauzaniusz roześmiał się głośno i rubasznie. Po chwili zawtórował mu wesoły śmiech Jallta. – Wiesz złodzieju – powiedział rudy naśmiawszy się, ocierając łzy. – To kapitalna historia. Kapitalna. A coś mi mówi, że nie doszedłeś jeszcze nawet do połowy. Jedno mnie tylko zastanawia. Skoro od dziecka byłeś w cesarskim wojsku jak to możliwe, że nie robisz mieczem, co Jallt? Jak to możliwe, że nie walczysz wręcz, łuczniku? Coś nie pasuje w twojej zgrabnej układance. – Wszystko pasuje, podejrzliwcze. W cesarskiej armii jest podział na bronie, r o- zumiesz? Daleko posunięta specjalizacja. To cecha każdego dobrego wojska. Nie możesz być biegły we wszystkim, proste. Zobaczysz, kiedyś tak będzie w każdej armii. A co do mojej historii: właściwie to już prawie koniec. Przynajmniej na teraz. Każdy nosi wiele masek, zdjąłem przed tobą jedną, ale wciąż mogę mieć inne. Setki innych. Na razie musi ci wystarczyć to, co już wiesz. I może jeszcze to, że później, bywając tu i ówdzie, imałem się różnych zajęć. Z reguły najmowałem się jako złodziej albo łucznik. Częściej jako zł o- dziej – dodał uprzedzając pytanie barbarzyńcy. – Udało mi się zyskać dobrą reputację. Dlatego dziś tu jestem. To wszystko, co chciałem opowiedzieć. A jako że drzwi do krainy snów nadal pozostają otwarte – przeciągnął się. – Oczekuję rewanżu. Oczywiście nie po- trzebuję usłyszeć więcej niż powinienem. I niż ty sam chciałbyś mi powierzyć. – Położył się wygodnie blisko paleniska ciągle dającego przyjemne ciepło. www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 18 Rudobrody zamknął oczy żeby nie widzieć gwiazd tańczących opętańczo nad jego głową. Ale one nie zniknęły. – Widzę gwiazdy – wyszeptał. – Nawet, kiedy zamknę oczy. One... Poruszają się. – To chyba nie jest bardzo nieprzyjemne, co? – Nie wiem. Chyba nie. – A zatem do rzeczy Tauzaniuszu, ukołysz gwiazdy do snu swoją barwną opowie- ścią. Wszystkie, nawet te najodleglejsze. Niech zgasną. Ark nie bardzo rozumiał, co złodziej miał na myśli, ale wydało mu się, że było to coś bardzo mądrego. Jallt powoli zdawał sobie sprawę, że właśnie palnął straszną bzdu- rę. – Zanim przejdę do rzeczy, powiedz mi jeszcze coś... Ta kobieta, rudowłosa... Ż a- łowałeś kiedyś, że hmmm... Nie badasz już tej mapy, kartografie? – Nie. Bo, jak by ci to powiedzieć... To była mapa dobrze znanych okolic, rozu- miesz? Nie była niezbędna, żeby dotrzeć w pewne miejsca nie potrzeba mapy. Są inne, bardziej warte studiowania. Nie, nie żałuję – złodziej nie zająknął się, ale gdyby Ark znał go lepiej wiedziałby, że kłamie – A skoro zaspokoiłeś już ciekawość, która jak widzę do- równuje apetytowi, racz zaspokoić i moją. A zatem? – Jestem księciem Północy... – Hooo, już prawie zapomniałem, że nasz zacny specyfik nie tylko rozwiązuje ję- zyki, ale i pobudza fantazję – zaśmiał się łucznik. – Ale to miło widzieć, że ciągle aż tak trzyma cię w mocy. – Mówię prawdę. Spłodził mnie Wogand Wielki, najpotężniejszy pan, jaki władał na północnych ziemiach w ostatnim stuleciu. – Dobrze, to i ja się przyznam. Oszukałem cię, Ark. Moim ojcem jest księżyc, zstą- piłem z nieba. – Kpisz, złodzieju. – W normalnych okolicznościach Ark pewnie kipiałby gnie- wem, ale palone liście poza tym, że ośmielały do gawędy i rozpalały wyobraźnię musiały mieć także kojące właściwości. – Kpij, zatem, żartuj do woli. Ale to nie zmieni tego, że jestem synem Woganda, jeśli wiesz, kto to. Księciem Północy! – Dobrze wiem, kim jest Wogand. – Jallt obracał w palcach pustą fajkę. – A raczej, kim był. Krwawy watażka z północnych rubieży, wódz, jarl, jak to wy mówicie, najpotęż- niejszego z klanów Północy. Podporządkował sobie inne rody, tak, że cała Północ mil- cząco akceptowała jego zwierzchność. Po raz pierwszy w jej historii można było mówić www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 19 o jedności, czymś zbliżonym do federacji. O łupieżczych wyprawach Woganda krążyły legendy. Słyszeli o nim nawet na dalekim Południu. Był na tyle rozsądny, że nie szkodził bezpośrednio interesom cesarza, a zatem i jemu nie wchodzono w drogę. Cesa rstwo miało pilniejsze sprawy. Tam gdzie bywałem pozostawał jedynie legendą, postacią, któ- rą straszy się niegrzeczne dzieci. Ale dla sporej części świata nie był mitem, a koszma- rem, po którym pozostają jedynie stosy ciał i pogorzeliska. Tak, Ark. Doskonale wiem, kim był Wogand. Ba, jestem nawet w stanie uwierzyć, że faktycznie przyłożył rękę do twojego poczęcia, ale... – Może twój nieznany. – Na to słowo barbarzyńca położył specjalny nacisk. – Oj- ciec do spłodzenia cię musiał używać ręki, mojemu w zupełności wystarczyła jego mę- skości. Choć możliwe, że była podobnej wielkości, co ramię twojego tatulka. – Ark wy- szczerzył zęby, wyraźnie z siebie zadowolony. – Och, tak się tylko mówi. Nie sądzisz chyba... – zaczął łucznik, ale spojrzenie na siłacza uzmysłowiło mu, że ów żartował. Przez jakiś czas w chatce dudnił zdrowy, męski śmiech. – Tak więc – podjął wreszcie Jallt. – Nie neguję tego, że Wogand faktycznie był twoim ojcem, tylko to jeszcze nie czyni z ciebie księcia. Nie zrozum mnie źle, ale gdyby za godne mitry uznać wszystkie nieprawe dzieci Woganda, można by stworzyć małą a r- mijkę książąt. – Nie zrozumiem cię źle. Tym bardziej, że jestem jego prawowitym potomkiem. Jedynym synem Woganda Wielkiego, który... – Wybacz, ale nie wierzę. Wogand nie nazwałby syna w ten sposób. Sieger, To r- grat, Vage – owszem. Ba, może nawet Olaf, choć to głupie imię. Ale Tauzaniusz? Wogand, postrach mórz? Swojego jedynego syna? Nie Ark, nigdy. Łżesz jak pies. Jak kundel. – Chcesz znać całą historię czy nie? Dasz mi w końcu dojść do słowa? Zamkniesz się wreszcie?! Jallt chciał. Dał. Zamknął się. – Wogand, postrach mórz, pan żywotów, oblubieniec śmierci pracował na swoją złą sławę przez wiele lat. Wiele długich lat, podczas których nie raz jego życie wisiało na włosku, ale kostucha zawsze okazywała się zbyt słaba lub zbyt łaskawa wobec tego zwiastuna krwi i pożogi. Dlatego nazywano go oblubieńcem śmierci, bo zawsze rzucał się w wir największych niebezpieczeństw i zawsze wychodził z tego żywy, choć nie bez www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 20 szwanku. Jego ciało znaczyło, bowiem wiele blizn, a jego skóra był jak księga, na której szramami spisywano historię niezliczonych wypraw i podbojów, historię Północy. Histo- rię świata. Zwano go również panem żywotów, bo to on decydował, kiedy zacznie się rzeź i on dawał rozkaz do jej zaprzestania, co zwykle zdarzało się, gdy najzwyczajniej nie było już, kogo zabijać. Nie będzie wielką przesadą rzec, że decydował o życiu każdego człowieka Północy. A przynajmniej mógłby, gdyby zechciał. Swoją wspinaczkę na szczyt rozpoczął jako przywódca średniozamożnego klanu, ale dzięki niebywałej o dwadze, sile, rozumowi, i, co miało niebagatelne znaczenie, sprawiedliwości, doszedł d o najwyższych zaszczytów. Pociągnął za sobą ludzi nieprawdopodobnymi bogactwami, jakich żaden jarl nie zapewnił im nigdy wcześniej, ba, nigdy nie widzieli setnej części tego, co przynosiły wyprawy Woganda. Dla swoich był hojny w nagrodach i okrutnych w karach, dla wro- gów tylko okrutny. Wyjątkowo okrutny, nie dziwne, więc, że z ust do ust podawano so- bie wiadomości o straszliwym potworze z Północy. Był w nich wielkości góry, miał sto rąk, zabijał wzrokiem, a jego podmuch powalał drzewa. Nawet te najmniej przesadzone dziesięciokrotnie prześcigały rzeczywistość. Choć Wogand Wielki i bez szczypty przesa- dy był wystarczająco przerażający by budzić strach nawet w najmężniejszych sercach. Cała Północ albo była jego albo płaciła mu daninę. Słowem – był władcą. Zimnym, bez- względnym i okrutnym, palącym, gwałcącym, rabującym i mordującym bez drgnięcia powieki. Ponieważ podporządkował sobie ziemie Północy za każdym razem musiał wy- ruszać coraz dalej. Długie wyprawy nagradzało to, że zawsze wracano z coraz boga t- szym łupem. Pewnego razu, podczas rabunku odległej południowej krainy, której obrońcy nie stanowili dla mych pobratymców żadnego wyzwania, w przeciwieństwie do ich kobiet i dobytków, wziął sobie brankę, córkę władcy tamtych ziem. Z reguły barb a- rzyńcy nie brali jeńców, nawet, jeśli miałyby być nimi piękne niewiasty. Wszak trzeba by je żywić podczas długiej drogi do domu, no i zajmowałyby miejsce, w którym można by- ło złożyć więcej złota. Oczywiście w trakcie wypraw folgowano żądzom, jednak niepisa- na zasada mówiła, że tylko kobieta północnej krwi godna jest łoża wojownika. Czemu więc miano by wieźć ze sobą piękne branki, skoro i tak po powrocie do domów nie były- by godne tego by zostać oficjalnymi nałożnicami panów mórz? Tym bardziej, że za wie- ziony łup każdy mógł kupić piękną żonę lub niewolnicę, gdyby tylko zechciał. Oczywiście na Północy. Taki był zwyczaj – żadnych jeńców, żadnych branek. Ale Wogand go złamał. Był potężny, mógł sobie na to pozwolić, choć nie wszystkim się to spodobało. Wziął so- bie królewską córkę z zamiarem zrobienia z niej nałożnicy. Na imię miała Argypa. Starsi www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 21 nie pochwalali tego czynu, ale i nie dziwili się, branka była nad wyraz piękna. Jej kręcone kruczoczarne włosy, drapieżne kształty, kasztanowe oczy, skóra o ton ciemniejsza niż u kobiet, jakie znali i krwistoczerwone, wydatne usta przyprawiały wszystkich o dreszcz pożądania. I duma, jej niezwykła duma i hardość, której złamanie musiało stanowić podniecające wyzwanie. Kobieta nie załamała się, choć musiała nienawidzić i przeklinać własnych oprawców i morderców swoich bliskich. A mimo tego z godnością znosiła wy- znaczony los, gotowa na najgorsze. Ale najgorsze nie nadchodziło. Wogand nie tknął jej w podróży, nie tknął także po powrocie, w swojej warownej siedzibie. Powiedział kobie- cie, że czuje jej nienawiść, tak samo dobrze, jak ona jego pożądanie. Powiedział też, że jest cierpliwy. Przyobiecał, że nie spotka jej krzywda i że jest wolna i może robić, co jej się spodoba, poza jednym: nie może stamtąd odejść. Dodał też, że będzie czekał aż odda mu się z własnej woli i że ten dzień nadejdzie, choć nie wie, kiedy. Tak, to był dziwny człowiek i czasem zdarzało mu się działać zupełnie niezgodnie ze swoim wizerunkiem. Dlatego zazwyczaj nie sposób było odgadnąć jak się zachowa. Rzekłbyś sowa w nied ź- wiedziej skórze. Swoim ludziom zakazał tykać kobiety pod karą gardła. A Wogand za w- sze dotrzymywał słowa. Dziewczyna przez rok przyzwyczajała się do nowego życia, przez cały czas dysząc żądzą zemsty. Nie raz musiał wykręcać jej zgrabne ręce wytrąca- jąc z nich nóż i nie raz widział w jej oczach błysk nienawiści. Jednak mimo tego nigdy jej nie uderzył i traktował tak samo dobrze jak na początku. Po roku dała spokój i pogodziła się z losem. Nienawiść nie osłabła, ale nie próbowała już targnąć się na życie swojego opiekuna. Po dwóch latach niechęć zmalała. Po trzech znikła. Po czterech była mu córką, po pięciu kochanką, w szóstym roku została jego żoną. Nie pytaj jak nienawiść przero- dziła się w miłość, nie wiem. Człowiek to dziwne stworzenie. Zwłaszcza kobieta – mruk- nął. – W każdym razie stało się. Ludziom to się nie spodobało, ale przywykli, złamani żelazną wolą Woganda. Wkrótce z tego związku narodziło się dziecko. Syn. Ja. Imię do- stałem po praprzodku, dziadku Argypy, Tauzaniuszu, w swoim czasie władcy owej poł u- dniowej krainy. Tak chciała matka, a ojciec nie oponował. Dla podkreślenia, że w moich żyłach płynie także północna krew dodano mi drugie miano, Ark. Jak więc widzisz byłem owocem prawnego małżeństwa, pierworodnym Woganda Wielkiego. Ten stary łajdak oszukał prawa, czyniąc mnie swoim dziedzicem i następcą, mimo że według naszych zwyczajów byłem synem kobiety niegodnej. Oszukał także mnie. I samego siebie. Myślę, bowiem, że w głębi duszy dobrze wiedział, że kiedy w końcu on sam uda się do Krainy Wiecznej Nocy możni i rada starszych nie dopuszczą do tego żebym przejął tytuł jarla. www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 22 Nawet, jeśli ze strachu przed moim ojcem złożyli przysięgę na wierność r udemu chło- pięciu o dziwnym imieniu, spłodzonemu z niewolnicą. Myślę, że wszyscy wiedzieli, to była wielka gra, udawanie, po śmierci ojca wszystko miało się zmienić. Milczące kłam- stwo wliczone w zwyczaje ludów Północy. Wogand zachowywał twarz, wyznaczając na- stępcą pierworodnego, a rada zachowywała swą powagę dochowując wierności daw- nym prawom i nie pozwalając by po śmierci starego jarla władzę przejął ktoś nieczystej krwi, choćby był to syn samego pana żywotów. A że przysięgali? Cóż z tego, przysięga łamiąca odwieczny zwyczaj była przecież nieważna. Wszyscy wiedzieli i wszyscy udawa- li. Poza moją matką. I mną. Ojciec żył długo, a ja dorastałem przy jego boku. I uczyłem się. Głównie walczyć i zabijać. Byłem w tym dobry, Jallt, bardzo dobry. Choć stary cza- sem karcił moją pochopność i przeklinał domieszkę południowej krwi. W takich chw i- lach mówił, że nie będzie ze mnie jarla, że nadaję się tylko na rębajłę, którym dowodzą inni. Cóż, może i miał rację – pokazał zęby w uśmiechu. – Ale nawet, jeśli: diablo dobrego rębajłę, Jallt. Zapamiętaj to. Wogand zmarł, kiedy miałem dziewiętnaście lat. We śnie, ze starości. Dziwnie jak na kogoś, kto, jak mówili jedni, własnoręcznie zabił setki, a jak ga- dali inni nawet tysiące ludzi. Według zwyczaju po pochówku wodza przez dziesięć dni trwa żałoba, a po jej zakończeniu rada w uroczystym obrzędzie przekazuje władzę jego najstarszemu synowi. Opłakiwałem ojca, owszem. Ale bardziej czekałem. Tak, złodzieju, czekałem na władzę, licząc wolno upływający czas. Dziesięć długich dni. O jakże byłem naiwny i głupi. Dziesiątego dnia przybyli przedstawiciele rady prosząc mnie na wiec, na którym zgodnie z tradycją winni przekazać mi dębowy tron i przyrzec wierność. Ale miast tego zostałem zdradziecko pojmany. Moi współbracia dobrze wiedzieli jak niebe z- pieczną mieszanką jest krew dzikiego Woganda z tą południową kocicą, którą tak p o- gardzali, i że jeśli postąpią nierozważnie kilku zbyt blisko stojących może mieć strzaska- ne czaszki. Dlatego to, co mieli mi do powiedzenia przedstawili dopiero, kiedy leżałem skrępowany i bezbronny jak dziecko. Starszyzna obwieściła, że z powodu pochodzenia mojej matki przysięga, jaką złożyli Wogandowi Wielkiemu jest nieważna i że władza przechodzi w ręce najmożniejszego z nich, Torgunda Złotobrodego i jego dzie dziców. Nastąpił uroczysty ceremoniał przekazania władztwa, a potem przemówił ten pies, To r- gund. Zawsze pałał nienawiścią do ojca, ale zbytnio się go obawiał żeby spróbować sta- nąć na jego drodze. Mnie się nie bał. Nie dostatecznie. A powinien był, parszywy kundel. Powiedział, że moja matka jako kobieta podłej krwi zostaje pozbawiona wszelkiego do- bytku i skazana na śmierć przez strącenie ze skały. Śmierć, której ja uniknę, ponieważ w www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 23 moich żyłach poza jej suczą juchą płynie i odrobina krwi szlachetnego Woganda. Ale jako że nie jestem godzien nie tylko sprawować władzy, do czego ojciec pragnął mnie prze- znaczyć, ale również nie mogę być uważany za członka jego klanu, skazuje się mnie na wygnanie. O ile wygnaniem można nazwać wrzucenie do łodzi kogoś skrępowanego jak szynka i puszczenie jej na pełne morze w czasie burzy. Osobliwe podejście, nieprawdaż? Wszyscy byli pewni, że zginę, Jallt. Wszyscy. Ale ja nie zginąłem. Nie wiem jak długo dry- fowałem i jak blisko byłem śmierci. Myślę, że blisko, bardzo blisko. Widocznie stara ko- stucha dostrzegła we mnie coś z tego, co widziała w ojcu i co sprawiało, że przez całe jego łupieżcze życie patrzyła nań przychylnym okiem. Straciłem przytomność, którą o d- zyskałem dopiero po wielu dniach. Tak, morze było łaskawe. Pochłonęło moją łódź, ale mnie samego wyrzuciło na brzeg, daleko na wschód od miejsca, gdzie moi współple- mieńcy wyprawili mnie w, jak im się wydawało, ostatnią podróż. Znaleźli mnie miejsco- wi rybacy i, nie uwierzysz, zamiast dobić zabrali ze sobą i pielęgnowali, pomagając odzy- skać siły. Miałem szczęście. Północ obfituje w wojownicze ludy, które swoich praw zwy- kły dochodzić stalą i które tą samą stalą mają w zwyczaju traktować obcych. Ale moi wybawcy należeli do jednego z tych nielicznych północnych plemion nie parających się wojaczką, a na swoje utrzymanie zarabiających łowieniem ryb i handlem. Choć większą część połowów muszą oddawać bardziej wojowniczym sąsiadom, którzy w zamian za płacony haracz zostawiają ich w spokoju. Właśnie, dlatego pozostawili mnie przy życiu, licząc, że przy okazji najbliższej daniny będę naddatkiem, który im się opłaci. Tego wszystkiego dowiedziałem się od moich rybaków podczas długich tygodni, kiedy docho- dziłem do siebie. A także tego, kto rok rocznie wydusza z nich ile tylko zdoła, w zamian za nie palenie ich nędznych domostw. I widzisz, przyjacielu, tu los uśmiechnął się do mnie raz jeszcze. Bowiem ci biedacy opłacali się Dargowi Gronhaldowi, który tak jak wszyscy panowie Północy nienawidził Woganda, ale jako jedyny był na tyle silny, że przynajmniej nie starał się tego ukryć. Choć oczywiście uznawał jego zwierzchność. Sko- ro nie stało Woganda, skoro jego miejsce zajął Torgund pomyślałem, że może... Ale nie byłem też na tyle głupi żeby sądzić, że Gronhald będzie pakował się w coś, czego powo- dzenie jest wątpliwe. Wiedziałem, że jeśli dowie się, kim jestem, nie pospieszy mi z po- mocą, a raczej pozbawi głowy, jako syna znienawidzonego jarla, który swego czasu nało- żył mu kaganiec. Tak, Darg Gronhald nie potrzebował znać mojej tożsamości. Ale gdyby tak... Gdyby dał mi trochę czasu, broni, gdyby powierzył tych wsiowych kmiotków, od których ściągał marną daninę... Oczywiście marną jak na jego żądzę złota. – Ark przesu- www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 24 nął ręką po zmęczonej twarzy. – W osadzie przebywałem przez pół roku, stając się jej częścią. Wspólnie pracowaliśmy, żyliśmy i odpoczywaliśmy, poznając i ucząc się nawza- jem. Kiedy zbliżał się dzień złożenia okupu poszedłem do nestora wioski i powiedziałem, że w tym roku nie zapłacą. Myślał, że jestem szalony. I może miał rację. Może też próbo- waliby mnie powstrzymać, gdyby nie to, że... Właściwie nie wiem, dlaczego. Może się bali? Tak, ci ludzie od lat byli przesiąknięci strachem. Wojownicy Darga przybyli po okup niczym lis wpełzający do kurnika. W dziesięciu. Do osady gdzie było stu mężczyzn, wy- obrażasz sobie? I oni płacili, zlęknieni niczym kury. Aż do tego roku. Bowiem właśnie wtedy ku wielkiej uciesze przysłanych zabijaków oświadczyłem, że nic nie dostaną. Przynajmniej póki jestem żywy. O tak, rozbawiłem ich. A kiedy wreszcie przestali się śmiać zapewnili, że ten stan nie potrwa długo. Jak widzisz, nie mieli racji. Zabiłem dzie- więciu, a ostatniemu, który okazał się synem samego Gronhalda, kazałem prowadzić się do ojca. Mimo że wraz z przybyciem zbrojnych osada całkowicie się wyludniła, wiedzia- łem, że wszyscy są obecni, ukradkiem patrzą przez szpary w deskach, obserwują wyglą- dając ze swoich nędznych kryjówek. I cieszyło mnie, że zdobywam podziw tych ludzi. Szacunek, który chciałem wykorzystać w przyszłości. Synalek Darga, teraz zalękniony jak nieletnia dziewka, powiódł mnie przed oblicze srogiego rodzica. A ja kornie prosiłem jarla żeby mnie wysłuchał zanim każe nadziać na las włóczni albo obłupić ze skóry. Po- wiedziałem, że mam dla niego propozycję. I wysłuchał, a co dziwniejsze, przyjął to, co miałem mu do zaoferowania. Tylko człowiek Północy mógł przystać na taką ofertę, ty tego nie zrozumiesz. Nie powiedziałem Dargowi, kim jestem, nie zdradziłem nic nad to, że Torgund zabił moją matkę, a ja szukam zemsty. Nie było w tym nic nadzwyczajnego, wszak setki ludzi miały prawo szukać pomsty na zabijakach Woganda. Ale niewielu z tych setek dałoby w pojedynkę radę dziesięciu doborowym wojom Darga Gronhalda. Myślę, że patrzył na mnie z pewnym podziwem, ba, może nawet z zazdrością. Zaintere- sowałem go, a może rozbawiłem. Tak, z pewnością moja nietypowa prośba musiała go rozbawić. Do dziś pamiętam jak siedzi na dębowym tronie, słuchając mojej opowieści. I błysk rozbawienia w jego siwych oczach. Ale nie roześmiał się głośno, okazując mi sza- cunek. A ja... Ja złożyłem mu propozycję. Prosiłem o wiele. O czas. O pięć lat dla rybackiej osady bez płacenia daniny. Pięć lat, w czasie których ja, rudowłosy młokos, przeobrażę jej mieszkańców w nieustępliwych wojowników, a ostatniego roku powiodę przeciw Torgundowi Złotobrodemu i złupię jego stolicę. Wszystkie bogactwa zdobyte w skarbcu przekażę Dargowi, jako rekompensatę za utracony haracz, dla siebie pragnąc jedynie www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 25 bojowego topora Torgunda, który wcześniej, o czym Gronhald nie potrzebował wiedzieć, należał do mojego ojca – Ark pieszczotliwie pogładził ostrze swojego oręża, wpatrując się w nie z niemal ojcowską czułością, co nie uszło uwadze Jallta – Dla siebie nie chcia- łem nic więcej poza dopełnioną zemstą. W zamian za wszystkie przyszłe bogactwa żąda- łem zniesienia daniny płaconej przez rybaków, zaś w razie niepowodzenia ofiarowałem mu wszystko, co miałem, czyli siebie jako niewolnika. Nie, nic nie mów. – Gestem ręki powstrzymał towarzysza, który najwyraźniej chciał zadać jakieś pytanie. – Byłem młody i nie dostrzegałem naiwności tej propozycji, w przeciwnym razie nigdy bym jej nie zło- żył. Siła młodości w pewnym sensie opiera się na towarzyszącej jej głupocie, na tym, że decydujemy się na coś, na co w późniejszym wieku bylibyśmy zbyt rozważni i doświa d- czeni. I to coś przewrotnie czasem się udaje. Darg Gronhald wiedział, że gadam bzdury, a moje mrzonki nie mają żadnych szans powodzenia. Ale rybacka wioska nie była dla nie- go wiele warta i kusiło go to, że mogła dostarczyć mu rozrywki. No i przede wszystkim chciał mnie. Pięć lat marnego haraczu za niewolnika, którego w tamtej chwili byłby skłonny kupić, płacąc jego dwukrotną wartość? Niewielka cena. Oczywiście pomyślisz, że mając mnie w swoich rękach Gronhald mógł przymusić do wszystkiego, nie płacąc za nic i o nic się nie targując, ale mylisz się. Mógł mnie zabić, torturować, ale jego niewoln i- kiem mogłem zostać tylko wtedy, kiedy sam się na to zgodzę. Z własnej woli. Wiedziałem o tym. I on też wiedział. Naturalnie istniało duże prawdopodobieństwo, że polegnę i Darg straci swoje pięć lat, ale któż z możnych nie lubi hazardu? Niejednokrotnie wasi królowie w ciągu jednego wieczoru przepuszczają większe sumy niż ta, którą Darg Gronhald postawił na okres pięciu lat. Przysięgliśmy sobie i na potwierdzenie przysięgi uścisnęliśmy prawice. Wróciłem do osady i zebrawszy mieszkańców na głównym placu powiedziałem, że są zwolnieni z haraczu na okres pięciu lat, a to co będzie później zależy tylko od nich, że mają los w swoich rękach. Byli pod wrażeniem mojej walki z wojami Darga, uwierzyliby nawet gdybym obiecał, że zdobędziemy cały świat. Poza tym ludzie mają skłonność do nie myślenia o niebezpieczeństwie, kiedy jest ono jeszcze daleko. Po co martwić się ceną, skoro czas zapłaty przypada dopiero za pięć lat? Pięć długich lat! Wszyscy przysięgli mi posłuszeństwo. A ja ich ćwiczyłem. To były długie lata, Jallt. Dłu- gie i trudne. Ale i szczęśliwe dla całej wioski. Udało mi się zrobić z nich wojowników. Całkiem dobrych wojowników. Ba, zaczęliśmy nawet wypuszczać się na pomniejsze os a- dy i wioski, ćwicząc w sztuce wojennej. Ci ludzie nigdy nie byli bardziej wolni niż wtedy. Pięć lat wolności w zamian za życie? Kto wie, może powiesz, że to towar nie wart ceny. www.e–bookowo.pl A d a m S z c z e p a ń k i : A r g e n t y n a S t r o n a | 26 Ale ja myślę, że wart, złodzieju. Diablo wart. Cieszyliśmy się tym, a Darg bacznie obse r- wował nasze postępy, kto wie, może nawet niepokoił się, że na własnej piersi hoduje gada, który kiedyś może skoczyć mu do gardła. Lecz niepotrzebnie, w końcu przysięga- łem. Aż wreszcie przyszedł czas zapłaty. Wyruszyliśmy wśród śmiechów, przy dźwię- kach piszczałek i pieśni. Tak, Jallt, było niemal jak w starych baśniach. Prawowity dzie- dzic podstępnie pozbawiony władztwa wyruszał przeciw złemu księciu. Ale, jak obaj dobrze wiemy, życie to nie bajka. Zostaliśmy rozbici i przetrzebieni już w pierwszym starciu. Ba, żeby jeszcze z klanem samego Torgunda. Ale nie podejrzewam, żeby wieść o nas doszła do jego
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Argentyna
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: