Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00054 007655 13585185 na godz. na dobę w sumie
Art déco - ebook/pdf
Art déco - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 241
Wydawca: SBM Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7845-494-6 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> sztuka >> malarstwo
Porównaj ceny (książka, ebook (-8%), audiobook).

Nowy język plastyczny, jakim było art déco, powstał na skutek zmęczenia ograniczeniami i restrykcjami okresu wojennego. Artyści odczuwali potrzebę tworzenia opartego na dekoracyjności oraz bogactwie wzorów i materiałów. Ich twórczość łączyła pewne cechy tradycji z innowacjami inżynieryjnymi ery maszyn.

Prezentowany album to bogato ilustrowana opowieść o świecie lat dwudziestych, trzydziestych i czterdziestych XX wieku. Obecny wówczas styl art déco rozwinął się przede wszystkim w obrębie sztuk wizualnych: w architekturze, rzeźbie, malarstwie, grafice użytkowej i rzemiośle artystycznym.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

art déco Artdekowska symetryczna kompozycja witraży w dachu hali głównej. Dawny budynek browaru w Bredzie, 2 Holandia 3 wstęp ::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: 8 narodziny nowego stylu ::::::::::::::::::::::::: 26 paryska wystawa :::::::::::::: 41 wiek elektryczności i maszyn ::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: 68 art déco za oceanem – skyscraper style :::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: 100 epoka kobiet wyzwolonych :::::::::::::::::::::: 128 kobieta artdekowska jako muza :::::::::::::::::::::::::::::::::::: 160 kosmopolityzm i streamline moderne – schyłek epoki :::::::::::::::::::: 200 przypisy :::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: 234 wybrana bibliografia :::::::::::::::::::::::::: 235 6Bacardi Building – ozdobny mur z terakoty. Zaprojektowany przez Rafaela Fernándeza Ruenesa, Estebana Rodrígueza Castella i José Menéndeza, Hawana, Kuba wstęp | ART DÉCo p ę t s w 7 william Orpen, Podpisanie pokoju w Sali Lustrzanej, wersal, 1919 rok wstęp wielka wojna – największy na kontynencie europejskim konflikt zbrojny od czasów napoleońskich, była okresem gwałtownych zmian, które doprowadziły do ustanowienia nowego porządku świata. W chwili jej zakończenia w 1918  roku doszło do uznania suwerenności Belgii, Polski, Czechosłowacji i Austrii, a Niemcy proklamowały koniec cesarstwa i wkrótce ogłosiły powstanie Republiki Weimar- skiej. W wielu państwach decyzyjność była w gestii powoływanej w demokratycznych wyborach władzy wykonawczej w postaci rządu i  prezydenta. Nowy porządek poli- tyczny zbiegł się w czasie z odczuwaną powszechnie potrzebą odnowy sztuk. Wiele środowisk artystycznych zaangażowało się w tworzenie nowego języka plastycznego. Część z  nich opowiadała się po stronie radykalnego minimalizmu, proklamując programy artystyczne odrzucające wszelką dekoracyjność. Inni natomiast, zmęczeni ograniczeniami i restrykcjami okresu wojen- nego, odczuwali potrzebę kreacji opartej na dekoracyjności oraz bogactwie wzorów i materiałów. W ich kręgu doszło do wykry- stalizowania się pewnych wspólnych tendencji, które z czasem uzyskały status odrębnego stylu określanego mianem art déco. Rozwinął się on przede wszystkim w obrębie sztuk wizualnych: w architek- turze, rzeźbie, malarstwie, grafice użyt- kowej i rzemiośle artystycznym. Jego rozkwit przypadł na lata 30. i 40. XX wieku, chociaż w pewnych środowiskach tendencje te utrzymywały się nawet po drugiej wojnie 8 stAROżytnOść | pRehisToRiA na linii falistej, dopasowywał formę do wymogów maszyny i był otwarty na stosowanie nowych materiałów odpowia- dających standardom pro- dukcji masowej. Architekci (od lewej): Erik Lallerstedt, Le Corbusier i Ivar tengbom, 1933 rok, sztokholm  W okresie rozkwitu art déco było ucie- leśnieniem luksusu, przepychu oraz wiary w postęp techniczny i społeczny. Styl ten opanował wszystkie dziedziny wytwórczości artystycznej, począwszy od projektów naczyń ceramicznych, a skończywszy na samolotach i pociągach. Jego główne ośrodki skupiały się na terenie Francji i Stanów Zjednoczonych, jakkolwiek dość szybko zaczęto go naśla- dować w  wielu innych zakątkach świata. Wystarczy wspomnieć, że  cechy art déco rozpoznaje się nawet w  architekturze Kuby, gdzie charakterysty- czny zigguratowy układ bryły budynku zastosowano na przykład w hawańskiej sie- siedziba firmy Bacardi w Hawanie, projekt Rafaela Fernándeza Ruenesa, Estebana Rodrigueza Castella i José Menédeza z 1930 roku  światowej. Odznaczał się ożywieniem tra- dycyjnych dziedzin wytwórczości, które jed- nakże zaanektowały innowacje wynikające z rozpowszechnienia narzędzi i urządzeń wykorzystujących nowoczesne technologie i wynalazki inżynieryjne ery maszyn. Jak się obecnie uważa, termin „art déco” pojawił się po raz pierwszy w artykule znanego architekta Le Corbusiera, który w wydawanym przez siebie piśmie „L’Esprit nouveau”, re- cenzując paryską wystawę sztuki dekora- cyjnej, zamieścił w nagłówku tytuł: 1925 Expo: Arts Déco. Ale jego zastosowanie jako nazwy określającej odrębny styl w historii sztuki przypada dopiero na drugą połowę XX wieku. W 1966 roku w paryskim Musée des Arts Décoratifs urządzono wystawę zaty- tułowaną Les Années 25: Art Déco/Bauhaus/ Stijl/Esprit Nouveau, której kuratorka, Yvonne Brunhammer, poszukując określenia dla tendencji artystycznych w dwudziesto- leciu międzywojennym, odcinających się od zasad funkcjonalizmu, posłużyła się skrótem myślowym wprowadzonym przez Le Corbu- siera. Jako nazwa stylu określenie „art déco” pojawiło po raz pierwszy w 1968 roku w książce Bevisa Hilliera Art Deco of the 20s and 30s. Autor powoływał się na prak- tyki obserwowane wśród antykwariuszy gromadzących rzemiosło artystyczne z lat 1918–1939, którzy stosowali tę nazwę na przykład w wywiadach dla czasopism „The Times” (listopad 1966 roku) i „Elle” (listopad 1967 roku). W 1971 roku zorgani- zował on wystawę w Minneapolis Institute of Arts, której towarzyszyło wydanie książki The World of Art Deco. Od tego momentu pojęcie „art déco” na stałe zagościło w spe- cjalistycznych podręcznikach i artykułach z dziedziny historii sztuki. Hillier definiował je jako styl modernistyczny, który preferował raczej symetrię niż asymetrię, opierał się na kącie prostym w większym stopniu niż 9 Do tego nurtu zalicza się czasem nawet tak unikatowe realizacje, jak Dom nad Wodo- spadem (Fallingwater House) wzniesiony według projektu Franka Lloyda Wrighta w 1935 roku. Ale w swoim podstawowym znaczeniu obejmuje on jednak głównie kreacje z dziedziny architektury i sztuk plastycznych nawiązujące do form zapre- zentowanych przez twórców z całego świata podczas swoistego święta elegancji i dobrego smaku, jakim była wystawa sztuk dekoracyj- nych zorganizowana w 1925 roku w Paryżu. W obrębie art déco powstały dzieła, które z niezwykłym wyczuciem i wrażliwością este- tyczną łączyły tradycyjne formy rzemiosła czasów historycznych z kreatywną postawą twórczą charakterystyczną dla moder- nizmu. Dobrym przykładem takiego podej- ścia do kwestii projektowych w omawianych czasach może być słynny szezlong autorstwa Eileen Gray, zwany Pirogą z lat 1919–1920. Jest to wyraźnie eklektyczny mebel, czer- piący inspirację z odległych źródeł i łączący w rzadkim zestawieniu zróżnicowane mate- riały. Jego kształt wywieść można z polinezyjskich lub mikronezyjskich łodzi typu canoe, a zarazem przywodzi Teatr schaubühne w Berlinie, projekt Ericha Mendelsohna, 1926 rok  Mossehaus w Berlinie, projekt Erich Mendelsohn, 1923 rok  dzibie firmy produkującej i eks- portującej słynny rum mar- ki Bacardi (projekt Rafaela Fernándeza Ruenesa, Este- bana Rodrigueza Castella i José Menédeza z 1930 roku). Jego wpływowi uległy wielkie indywidualności artystyczne XX  wieku, na czele z niemieckim modernistą Erichem Mendelsohnem, który już w 1923 roku za- stosował elementy charakterystyczne dla art déco w berlińskim Mossehaus (siedzibie wydawnictwa prowadzonego przez Rudolfa Mossego), a potem także w tamtejszym te- atrze Schaubühne. 10 wstęp | nAzwA on na myśl najlepsze osiągnięcia rzemieśl- nicze czasów francuskiego stylu empire, okresu restauracji i panowania Ludwika Filipa. Odznacza się klarownością zarysów, prostotą formy i brakiem ozdób ornamen- talnych, co można uznać za cechę moder- nizmu. Jednocześnie jest to obiekt opra- cowany wyjątkowo starannie, z użyciem brązowej laki i srebra płatkowego, dostar- czający wrażeń nie tylko o charakterze wizu- alnym, lecz także haptycznym – dotykowym. W tym sensie art déco pozostaje dłużni- kiem poprzednich formacji stylistycznych, zwłaszcza zaś historyzmu i secesji. Jego reprezentanci tworzyli dzieła, które angażo- wały w równej mierze wiele zmysłów: wzrok, dotyk, a często również węch i słuch. Dom nad wodospadem, projekt Frank Lloyd wrighta, 1935 rok  W złożonej pod względem programowym i formalnym, symbolicznej i fantazyjnej produkcji artystycznej tego stylu ujawniły się napięcia epoki, rozdartej pomiędzy chęcią akceptacji standardów umaszynowionej masowości a zachowaniem wysokiej jakości umiejętności rzemieśl- niczych. Ostatecznie doprowadziło to do swoistego przesunięcia akcentów: od po- wierzchownego, niepowiązanego z funkcją stosowania ozdobnej ornamentyki ku formom podporządkowanym celom utyli- tarnym, zapożyczającym rozwiązania z do- świadczeń aerodynamicznych prowadzonych podczas konstruowania pojazdów porusza- jących się z dużą prędkością. Te ostatnie 11 Dom nad wodospadem, projekt Franka Lloyda wrighta, 1935 rok Jadalnia w Maison Guimard, projekt: Hector Guimard, 1909 rok  inspiracje przyczyniły się do ukształtowania specy- fiki ostatniej fazy art déco w Stanach Zjednoczonych, zwanej streamline moderne. Wspomniane napięcia, przejawiające się w postaci wzajemnie sprzecznych propo- zycji estetycznych kształtujących sztukę dwudziestolecia międzywojennego, miały swą genezę na długo przed ukształtowa- niem się form stylowych art déco. Mniej więcej w tym samym czasie, gdy Adolf Loos, jeden z czołowych przedstawicieli moder- nizmu europejskiego, opublikował tekst zatytułowany Ornament i zbrodnia (1908 r.), w którym autorytarnie chwalił przedmioty pozbawione ozdób, wyrażając zadowolenie z tego, że ludzie wreszcie nie muszą nosić czerwonych spodni w złote prążki upodab- niających ich do małpki kataryniarza, Eugène Grasset wydał książkę zatytuło- waną Metody komponowania ornamentów, elementy prostoliniowe (1905  r.) szcze- gółowo opisującą możliwości tworzenia układów dekoracji zdominowanych przez kompozycje z ostrosłupów, kul, kwadratów, walców, trójkątów i struktur krystalicznych, wykorzystywane potem przez rzemieślników wytwarzających przedmioty reprezentu- jące cechy Zig-Zag style. Grasset należał do grupy artystów, którzy po paryskiej Wystawie Światowej w 1900 roku utworzyli nieformalny związek zwany La Société des artistes décorateurs, do którego należeli m.in. Hector Guimard, Raoul Lachenal, Paul Bellot, Maurice Dufrêne i Emil Decoeur. Ich koncepcja rzemiosła artystycznego stano- wiła podstawę rozwoju tej dziedziny dzia- łalności we Francji lat 20. i 30. XX wieku. W przeciwieństwie do Guimarda, który był zwolennikiem form miękko kształtowanych, podporządkowanych duktowi płynnej, fali- stej linii typowej dla art nouveau, Grasset preferował figury geometryczne, zestawiane w kompozycje konstruowane na zasadzie powtarzania motywu grupowanego w polu o wyraźnie zaakcentowanej osi symetrii. Niektóre z  proponowanych przez niego ornamentów nawiązywały do rękodzieła ludowego – prac koronczarek, malunków na szafach i kredensach, robótek wykonywane na drutach i szydełkiem oraz haftów. 14 wstęp | ART DÉCo Eugène samuel Grasset, plakat reklamujący wystawę Międzynarodową w Madrycie, 1893 rok  W okresie bezpośrednio poprzedzającym wybuch I wojny światowej zaintere- sowanie kształtami geome- trycznymi dominowało zwła- szcza w kręgach artystycz- nych związanych z kubizmem. W nich sku- pili się także zwolennicy często stosowanej później przez przedstawicieli art déco kompozycji opartej na złotym podziale, w którym wzajemna relacja części składo- wych odpowiada proporcji części większej do sumy tych wielkości. Założyli oni ugru- powanie o nazwie Złoty Podział (Section d’Or), sugerującej kierunek ich artystycz- nych poszukiwań. Wystawiona w 1912 roku na Salonie Niezależnych w Paryżu przez jednego z członków tej grupy, Jeana Metzin- gera, Kobieta z  koniem (dziś w  Statens Museum for Kunst w Kopenhadze) stała się jednym z najważniejszych odniesień formal- nych dla artystów tworzących dzieła w stylu art déco. Obraz ten łączył kubistyczne rozczłonkowanie figur z dekoracyjnością czerpiącą inspiracje ze sztuki ludowej. Jego echa pobrzmiewać będą w wielu reali- zacjach zaprezentowanych na Wystawie Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu. Eugène samuel Grasset (1845–1917), szwajcarski architekt i dekorator wnętrz okresu art no- uveau, działający głównie w paryżu. Urodził się w Lozannie, jego ojciec był rzeźbiarzem i pro- jektantem mebli. po nauce rysunku pod kierunkiem François-Louisa Davida Bociona wyjechał w 1861 roku do Zurychu, by studiować architekturę. po otrzymaniu dyplomu wybrał się w po- dróż do Egiptu, co znacząco wpłynęło na styl jego plakatów. Zainteresował się również sztuką japońską, czerpiąc z niej inspirację przy projektowaniu mebli, ceramiki i biżuterii. w latach 1869–1870 pracował w Lozannie, a w 1871 roku przeniósł się na stałe do paryża, gdzie tworzył przedmioty codziennego użytku, w unikatowy sposób łącząc ze sobą kość słoniową, złoto i inne szlachetne materiały. Z czasem zajął się także grafiką, projektował karty pocztowe i plakaty. wykonywał wiele zleceń dla firm amerykańskich. wykładał też na kilku uczelniach artystycznych, między innymi na Académie de la Grande Chaumière. Zmarł w sceaux. 15 Ssection d’or (złoty podział), francuskie ugrupowanie artystyczne z lat 1911–1914, znane również jako grupa z puteaux. sku- piało malarzy, rzeźbiarzy, poetów i kryty- ków sztuki działających w środowiskach zwolenników kubizmu i orfizmu. pierwszy pokaz ich prac odbył się w 1911 roku, gdy na salonie niezależnych zaprezentowali swoje dzieła jean metzinger, albert gle- izes, robert delaunay, henri le faucon- nier i fernand léger. wywołali skandal, co zwróciło uwagę publiczności na zjawi- ska artystyczne określone z czasem mia- nem kubizmu. przyjęta przez członków tego ugrupowania nazwa wskazywała na chęć odcięcia się od wąsko rozumianego kubizmu, reprezentowanego przez twór- czość georges’a braque’a i pabla picassa. w 1912 roku grupa z puteaux zorganizo- wała wystawę o nazwie salon de la sec- tion d’Or w galerie la boétie w paryżu, a wkrótce akces do ugrupowania zgłosiło wielu awangardowych twórców, między innymi aleksander archipenko, joseph csaky, roger de la fresnaye, juan gris i jean marchand. sympatyzował z nim 1616 również františek kupka. ideę złotego podziału przyjęto w wyniku dyskusji po- między gleizesem, metzingerem i jacqu- es’em Villonem. ten ostatni przeczytał wydane w 1910 roku tłumaczenie trak- tatu o malarstwie leonarda da Vinci au- torstwa joséphina péladana, w którym szczególny nacisk położono na mistyczne znaczenie złotego podziału, wskazując również inne podobne konfiguracje geo- metryczne w dziejach sztuk pięknych. dla Villona był to argument przemawia- jący za istnieniem kosmicznego porządku oraz proporcji matematycznych w świecie przyrody. to przekonanie pobudziło wy- obraźnię braci duchampów i jeana met- zingera, którzy od dawna interesowali się matematyką. przyjaźnili się nawet z mau- rice’em princetem, matematykiem-ama- torem, który zaprezentował kubistom koncepcję wielowymiarowości zawartą w pismach mistyka i magika henriego po- incaré. dzięki sugestiom princeta picasso wykorzystał bryłę zwaną hiperkubusem podczas pracy nad obra- zem panny z awinionu. numer specjalny „La section d Or z 9 października 1912 roku  wstęp | ART DÉCo Mniej więcej w tym samym czasie kompozycje oparte na złotym podziale zafa- scynowały francuskiego malarza i projek- tanta André Marego oraz zaprzyjaźnio- nego z nim architekta Louisa Süego, którzy zainspirowali się rozważaniami pitagorej- czyków i Platona. Na Salonie Jesiennym w  Paryżu w 1912  roku w sekcji poświę- conej sztukom dekoracyjnym Raymond Duchamp-Villon i  André Mare zaprezen- towali instalację zatytułowaną Dom kubi- styczny, przy której współpracowali także niektórzy członkowie Section d’Or, na  czele z braćmi Duchamp oraz Fernandem Légerem i Rogerem de La Fresnaye. Był to w pełni umeblowany dom z poręczami z  kutego żelaza, sypialnią i pokojem dziennym nazwanym Salon Bourgeois, gdzie zawisły obrazy Marcela Duchampa, Jeana Metzin- gera, Alberta Gleizesa, Marie Lauren- cien i Fernanda Légera. Artyści sugero- wali niejako, że pryzmatyczne kształty wymyślone przez kubistów wyjątkowo dobrze sprawdzają się jako aranżacja miesz- czańskiego wnętrza. Wymodelowano nawet w gipsie fasadę budynku, która niewąt- pliwie posłużyła potem za wzór dla rozwija- jącego się w obrębie art déco stylu kryształ- kowego. Dom kubistyczny został ponownie zaprezentowany w 1913  roku w ramach nowojorskiego Armory Show, skąd powę- drował do Chicago i Bostonu. Mare nie był już wówczas wymieniany jako jego współ- twórca. W czasie I wojny światowej służył w wojsku, stosując umiejętności nabyte podczas współpracy z kubistami do działań w zakresie kamuflażu – malował pojazdy i sprzęt artyleryjski. Opracował dziesięć szki- cowników ze wskazówkami wykorzystywanymi nie tylko do imitowania wyglądu, ale także dźwięków wydawa- nych przez silniki urządzeń militarnych1. Raymond Duchamp-Villon, makieta domu kubistycznego, 1912 rok  17 A andré mare (1885–1932), francuski projektant wnętrz i malarz, jeden z ini- cjatorów art déco. urodził się w ar- gentan, w dzieciństwie zaprzyjaźnił się z fernandem légerem. rodzicie namawiali go na studia prawnicze, on jednak w 1904 roku podjął naukę w école des arts décoratifs, a następ- nie w académie julian. zadebiutował jako malarz na salonie niezależnych w 1906  roku. początkowo był zwo- lennikiem nabizmu, a pod wpływem braci duchampów zafascynował się kubizmem. w 1912 roku uczestniczył w  tworzeniu słynnej instalacji Dom kubistyczny. w czasie i wojny świato- wej służył w sekcji kamuflażu stwo- rzonej przez guiranda scevola i kie- rowanej przez dunoyera de segonzac. w 1919 roku wraz z louisem süe i lo- uisem gustavem jaulmesem zbudo- wał na polach elizejskich dekoracje związane z obchodami zwycięstwa francji, projektując między innymi po- mnik bojowników o wolność, przed któ- rym przemaszerowała defilada wojsk francuskich. do 1928 roku prowadził wraz z süem firmę zajmującą się pro- jektowaniem mebli i aranżacją wnętrz. oferowała ona klientom bogaty wybór zegarów, ceramiki, tapet, dywanów, lamp, a nawet sztućców. na wysta- wie sztuki dekoracyjnej w 1925 roku jej ekspozycja znalazła się w pawilonie o nazwie le musée d’art contemporain, składającym się z rotundy i galerii, ume- blowanych wyrobami z rzeźbionego po- złacanego drewna. jednym z projektów marego były meble do ambasady fran- cuskiej w warszawie. zmarł na gruźlicę, która rozwinęła się na skutek zatrucia iperytem na polu bitwy podczas działań wojennych. André Mare, przedmioty użytku codziennego  1818 wstęp | ART DÉCo Około 1912  roku wystąpienia kubi- stów z kręgu Section d’Or – obok wielu innych zjawisk artystycznych – przyczyniły się do pojawienia powszechnego odczucia zmierzchu estetyki charakterystycznej dla art nouveau. Swoistym manifestem prze- mian w sztukach plastycznych stał się tekst ogłoszony przez André Vera zatytułowany Le Nouveau Style, opublikowany na łamach pisma „LArt décoratif”2. Vera przekonywał czytelników, że nadszedł czas, by porzucić typowe dla secesji upodobanie do asymetrii, polichromii oraz malowniczości i zamiast tego wprowadzić swobodną prostotę form, symetrię układów dekoracyjnych, porządek i harmonię. Zalecał też odejście od stylizacji uniwersalnej, międzynarodowej i skierowanie się ku tradycji francuskiej, zwłaszcza racjo- nalizmowi czasów Ludwika XVI oraz odzna- czających się mieszczańskim upodobaniem do luksusu i wygody czasów Ludwika Filipa. Uważał, że secesyjna wielobarwność odcieni powinna zostać zastąpiona kontrastowym zestawianiem kolorów monochromatycznych. Motywem ozdobnym miały się stać girlandy kwiatów i kosze z  owocami. Cechy te po I wojnie światowej osiągnęły pełnię w ramach stylistyki stosowanej przez reprezentantów art déco. Postulaty Very istotnie wpłynęły na wzor- nictwo wyrobów prezentowanych przez Paula Dekoracja bramy kamienicy przy rue schoelcher nr 5 w paryż autorstwa paula Follota, 1911 rok  Follota. Na tym samym Sa- lonie Jesiennym, na którym zaprezentowano Dom kubi- styczny, Follot wystawił ja- dalnię z klonu i hebanu. Miała ona krzesła z motywem kosza kwiatów w owalnym oparciu, realizując niemal dosłownie program opisany w Le Nouveau Style. Rok po zakończeniu I wojny światowej André Mare, Louis Süe, André Groult, Clément Mère, Paul Follot i Jacques-Émile Ruhlmann założyli Kompanię Sztuk Francuskich, która podjęła działania na rzecz wprowadzenia w  życie postulowanych przez Vera zasad nowego stylu. Z ugrupowaniem tym inten- sywnie współpracował Paul Vera (brat André), który projektował tkaniny utrzy- mane w stylu art déco. projekt ogrodu autorstwa André Vera, 1912 rok  Louis süe (1875–1968), francuski architekt, malarz i dekorator wnętrz. Rodzice przygotowywali go do podjęcia studiów medycznych w rodzimym Bordeaux, ale süem porzucił naukę, wyjechał do paryża i wstąpił do École des Beaux-Arts, gdzie kształcił się pod kierunkiem architekta Victora Laloux. Od 1903 roku prowadził działalność budowlaną, wznosząc wraz z paulem Huillardem kamienice przy rue Cassini, boulevard Raspail i boulevard Montparnasse w paryżu. Zaprzyjaźnił się z projektantem mody paulem poiretem, dla którego pracował przy urządzaniu jego domu. po wojnie prowadził wraz z André Marem firmę zajmującą się projektowaniem mebli i dekoracją wnętrz. po jej rozpadzie prowadził własną działalność projektową. 19 André Vera (1881–1971), teoretyk sztuki i projektant ogrodów, samouk. poprzez brata paula, ma- larza i dekoratora wnętrz, jeszcze przed I wojną światową nawiązał kontakt z awangardowymi artystami francuskimi. Zadebiutował w 1910 roku, tworząc projekty nowoczesnych ogrodów. Był zwolennikiem łączenia w sztuce elementów nowoczesnych z nawiązywaniem do rodzimej tradycji francuskiej. w 1968 roku podarował muzeum w saint-Germain-en-Laye, gdzie mieszkał i działał wraz z bratem od 1920 roku, kolekcję wyrobów rzemiosła oraz rzeźby i malarstwa, która od 2009 roku eksponowana jest w zbiorze o nazwie Espace permanent Paul et André Vera. 20 wstęp | ART DÉCo P paul follot (1877–1941), francuski pro- jektant rzemiosła artystycznego i dekora- tor wnętrz związany z art déco. kształcił się pod kierunkiem eugène’a grasseta. początkowo tworzył dzieła utrzymane w tradycji neogotyku. w latach 1901– 1903 pracował w la maison moderne, ga- lerii prowadzonej od 1899 roku w paryżu przez juliusa meier-graefe’a, w której handlowano książkami i dziełami sztuki współczesnej. wykonywał dla niej przed- mioty ze srebra, tkaniny, figurki brązo- we itp. pozostawał wówczas pod wpły- wem maurice’a dufrêne’a, który również współpracował z tą galerią. w 1903 roku, po jej zamknięciu, utworzył stowarzysze- nie l art dans tout, grupę stosunkowo mało znanych artystów, postulujących wykorzystywanie w sztuce tradycji fran- cuskiej. przeciwstawiali się oni rosną- cym wpływom niemiec i  protestowali przeciw niskiej jakości produkcji seryj- nej. od 1904 roku follot pracował jako niezależny projektant. około 1910 roku inspirował się głównie neoklasycyzmem. w 1911 roku nawiązał współpracę z wy- twórnią porcelany wedgwood, projekto- wał także tkaniny dla cornile et cie oraz dywany dla savonnerie. z czasem podjął też współpracę z orfèvrerie christofle. w 1923 roku został dyrektorem artystycz- nym pracowni projektowej au bon mar- ché. od 1928 roku należał do zarządu paryskiego oddziału brytyjskiej firmy me- blarskiej waring gillow. w 1935 roku zaaranżował luksusowy apartament transatlantyku „normandie”. projekto- wał też fortepiany dla firmy pleyel – je- den z nich zaprezen- towano na paryskiej wystawie światowej w 1937 roku. transaltantyk „normandie  21 21 22symetryczna kompozycja schodów w hallu głównym dawnego biurowca browaru w Bredzie, Holandia KOsMOpOLItyZM I StrEAmLinE modErnE – sCHyłEK EpOKI | ART DÉCo 23
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Art déco
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: