Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00143 005864 15941023 na godz. na dobę w sumie
Atlas gołębi barwnych - ebook/pdf
Atlas gołębi barwnych - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 193
Wydawca: Wydawnictwo SBM Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-8059-870-6 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki >> zdrowie
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

W Atlasie gołębi barwnych zebrano opisy 85 szczególnie pięknie ubarwionych ras, które cechuje różnorodny rysunek. Gołębie wyhodowane głównie na terenie środkowych i południowych Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Czech i Śląska zostały zakwalifikowane do grupy V. W opisach zawarto wskazówki dotyczące hodowli ptaków. Informacje odnośnie budowy, rysunku i ubarwienia pozwolą rozpoznać poszczególne gatunki.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Manfred Uglorz atlas gołebi , barwnych tekst: Manfred Uglorz Redakcja: zespół Wydawnictwa SBM Korekta: Justyna Tomas Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz Opracowanie graficzne okładki: Jacek Bronowski Skład i opracowanie graficzne: Mariusz Kurkowski Zdjęcia na okładce Przód: zdjęcie główne © Zdzisław Jakubanis (saksoński bocian), w tle © robert_s | Shutterstock.com; górne, od lewej: © Zdzisław Jakubanis (saksoński polny kolorowy, gil, lucerneński miedzianopierśny, saksoński polny kolorowy). Tył: © Zdzisław Jakubanis (od lewej: gil, turyński białogłowy) Wydanie I © Copyright for text, cover and layout SBM sp. z o.o. Warszawa 2019 Wydawnictwo SBM Sp. z o.o. ul. Sułkowskiego 2/2 01-602 Warszawa ISBN 978-83-8059-870-6 Niemiecki kolorowy gładkonogi 3 Spis treści Wiadomości ogólne . . . . . . . . . . . . . . . . 6 Atlas gołębi barwnych . . . . . . . . . . . . . 9 Aichbiler (EE 484) ..........................................................................................................10 Argowski białogon (EE 410) .........................................................................................12 Austriacka rybitwa (EE 486) .........................................................................................14 Austriacki białogon (EE 464) ........................................................................................16 Bernardyński srokacz (EE 446) ....................................................................................18 Berneńska kukułka (EE 411) ........................................................................................20 Berneński białogon (EE 415) .......................................................................................22 Berneński lustrzany (EE 414) .......................................................................................24 Berneński pstrogłowy (EE 413) ...................................................................................26 Berneński skowronek (EE 412) ...................................................................................28 Berneński srokacz z czółkiem (EE 483) ......................................................................30 Czajka z Sankt Gallen (EE 431) ....................................................................................32 Czeska czajka (EE 481) .................................................................................................34 Czeska wzorzysta czajka gładkonoga (EE 478) ..........................................................36 Czeska wzorzysta czajka łapciasta (EE 477) ...............................................................38 Czeski kolorowy (EE 401) .............................................................................................40 Duński szczygieł (EE 404) .............................................................................................42 Frankoński błyszczący (EE 487) ...................................................................................44 Frankoński polny (EE 444) ...........................................................................................46 Frankoński srokacz sercaty (EE 445) ..........................................................................48 Frankoński tarczowy (EE 449) .....................................................................................50 Gil (EE 402) ....................................................................................................................52 Hiacyntowy (EE 408) .....................................................................................................58 Kolorowy z Echterdingen (EE 443) ..............................................................................60 Lazurek (EE 403) ...........................................................................................................62 Lucerneński białogon (EE 423) ....................................................................................66 Lucerneński elmer (EE 418) .........................................................................................68 Lucerneński jednobarwny (EE 417) ............................................................................70 Lucerneński miedzianopierśny (EE 420) ....................................................................72 Lucerneński pstrogłowy (EE 422) ................................................................................74 Lucerneński tarczowy (EE 419) ...................................................................................76 Lucerneński złotopierśny (EE 421) .............................................................................78 Minsterlandzki polny (EE 407) .....................................................................................80 Niemiecki kolorowy gładkonogi (EE 406) ...................................................................82 Norymberska jaskółka (EE 447) ..................................................................................84 Norymberski skowronek (EE 448) ..............................................................................86 Południowoniemiecki białogon (EE 434) ...................................................................88 Południowoniemiecki łysek (EE 435) ..........................................................................90 Południowoniemiecki mnich gładkonogi (EE 437) ...................................................92 4 ATLAS GOŁĘBI BARWNYCH Południowoniemiecki mnich łapciasty (EE 436)........................................................94 Południowoniemiecki murzyn (EE 439) .....................................................................96 Południowoniemiecki pstrogłowy (EE 433) ...............................................................98 Południowoniemiecki skowronek (EE 432) ............................................................ 100 Południowoniemiecki tarczowy (EE 438) ................................................................ 102 Południowoniemiecki z czółkiem (EE 441) ............................................................. 104 Południowoniemiecki ze śliniaczkiem (EE 440) ...................................................... 106 Saksońska czajka (EE 469) ........................................................................................ 108 Saksońska czajka białoskrzydła (EE 476) ................................................................ 112 Saksońska jaskółka (EE 468) ..................................................................................... 114 Saksoński barwnopierśny (EE 474).......................................................................... 116 Saksoński białogon (EE 465) ..................................................................................... 118 Saksoński bocian (EE 470) ........................................................................................ 120 Saksoński łysek dwuczuby (EE 466)......................................................................... 122 Saksoński mnich (EE 467) ......................................................................................... 124 Saksoński polny kolorowy (EE 475) ......................................................................... 126 Saksoński tarczowy (EE 471) .................................................................................... 128 Saksoński z czółkiem (EE 472) .................................................................................. 130 Saksoński z księżycem (EE 473) ............................................................................... 132 Staroniemiecki murzyn (EE 479) .............................................................................. 134 Szpak (EE 405) ............................................................................................................ 136 Szwajcarski jednobarwny (EE 416) .......................................................................... 140 Szwajcarski listonosz (EE 485) .................................................................................. 142 Śląski murzynek (EE 480) .......................................................................................... 144 Turgawski białogon (EE 428) .................................................................................... 146 Turgawski elmer (EE 424) ......................................................................................... 148 Turgawski młynarz (EE 425) ..................................................................................... 150 Turgawski mnich (EE 426) ........................................................................................ 152 Turgawski tarczowy (EE 427) .................................................................................... 154 Turyńska czajka (EE 458) .......................................................................................... 156 Turyńska jaskółka (EE 456) ....................................................................................... 158 Turyński barwnopierśny (EE 461) ............................................................................ 160 Turyński białogłowy (EE 454) ................................................................................... 162 Turyński białogon (EE 452) ....................................................................................... 164 Turyński bocian (EE 457) .......................................................................................... 166 Turyński jednobarwny (EE 450) ............................................................................... 168 Turyński łysek białoogoniasty (EE 453) ................................................................... 170 Turyński mnich (EE 462) ........................................................................................... 172 Turyński tarczowy (EE 459) ....................................................................................... 174 Turyński z białym śliniaczkiem (EE 455) .................................................................. 176 Turyński z czółkiem (EE 460) .................................................................................... 178 Turyński z księżycem (EE 463) .................................................................................. 180 Turyński złotawiec (EE 451) ...................................................................................... 182 Wiggertalski barwnoogoniasty (EE 429 .................................................................. 184 Wirtemberski murzyn (EE 442) ................................................................................ 186 Zuryski białogon (EE 430) ......................................................................................... 188 Bibliografia (wybór) ................................................................................................... 190 SPIS TREŚCI 5 Wiadomości ogólne Wszystkie rasy gołębi zostały zaliczone do dziewięciu grup: uformowane, brodawczaki, kuraki, dęte, barwne, turkoty, strukturalne, mewki i lotne. Do grupy I (uformowane) należą gołębie wyhodowane w różnych częściach świata. Podczas jej tworzenia kierowano się głównie budową ciała. Niektóre z nich zalicza się do ras bardzo starych. Do grupy II należą brodawczaki, a więc gołębie o dobrze rozwiniętych woskówkach i bagdety. Współczesne brodawczaki, wyhodowane na terenie Europy, pochodzą od gołębi przy- wiezionych z Bliskiego Wschodu i Afryki Pół- nocnej. Charakteryzują się silnie rozwiniętymi woskówkami oraz brwiami od koloru jasnego do czerwonego. Do grupy III zaliczane są gołębie przy- pominające nieco kury. Mają niżej lub wyżej podniesiony ogon. Do grupy tej należy tylko kilka ras, m.in. kingi. W grupie IV znalazły się ptaki o zróżnico- wanej budowie ciała, których wspólną cechą jest zdolność powiększania wola za pomo- cą pobieranego w dowolnej ilości powietrza (garłacze i stawaki). Do grupy V należą gołębie barwne. Grupę VI reprezentują gołębie, których gruchanie, właściwe dla gołębi, zostało prze- kształcone. Samce wydają głos nieco przypo- minający grę na trąbce. Grupę tę reprezentują ptaki nazwane turkotami. Gołębie o zmienionej strukturze upierzenia zaliczono do grupy VII (strukturalne). Należą do niej m.in. perukarze i pawiki. Do grupy VIII zaliczane są mewki, czyli poruszające się z gracją ptaki o szlachet- nej budowie, niezbyt duże, o krótkim kor- pusie. Ich charakterystyczną cechą jest ża- bot z piór występujący na przedniej części szyi i piersi. Do grupy IX należą gołębie o wybitnych zdolnościach lotnych. To bardzo zróżnicowana grupa pod względem pokroju, zachowania w locie i ubarwienia. Ptaki łączy wspólna ce- cha – stała gotowość do fruwania na różnych wysokościach. GRUPA V – GOŁĘBIE BARWNE W grupie V umieszczono gołębie typu pol­ nego, chętnie latające i żerujące na polach, ale też ptaki, które pokrojem przypominają gołębie z grupy VIII (mewki), wyhodowane w Lucernie i okolicy (Szwajcaria). Grupa ta liczy 85 ras wciągniętych na listę EE (EE­Liste der Rassetauben. Festgestellt und veröffen- tlicht von der Sparte Rassetauben des Euro- paverbandes für Geflügel­ und Kaninchen- züchter [Entente Européenne d’ Áviculture et de Cuniculture]). Gołębie barwne w większości są gładkono- gie, ale występują też wśród nich rasy z bar- dzo silnie upierzonymi nogami (np. rasy sak- sońskie). Niektóre mają na głowie ozdoby z piór w postaci koronki lub czubka, a także goździk na przedniej części głowy. Gołębie grupy V zostały wyhodowane głównie na terenie środkowych i południo- wych Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Czech i Śląska. Niestety, białogon śląski (prudnic- ki) wyginął, a czajkę śląską zaliczono do czajek saksońskich. Wszystkie gołębie z grupy V można podzie- lić na podgrupy: saksońskie, turyńskie, połu- dniowoniemieckie, czeskie, austriackie oraz szwajcarskie, pośród których da się wyodręb- nić kolejne podgrupy, np. berneńskie, lucer- neńskie, turgawskie i inne. Możliwy jest jeszcze podział na: czajki, ja- skółki, tarczowe, białogony, pstrogłowe, skow- ronki, mnichy i inne. Wszystkie gołębie z grupy V charakteryzuje niezwykle różnorodny rysunek i różne ubar- wienie, a szczególnie piękne upierzenie mają liczne odmiany gili. Gołębie z V grupy, które mają białą głowę i lotki pierwszego rzędu, 6 6 WIADOMOŚCI OGÓLNE ogon oraz ewentualnie łapcie, są nazywane mnichami. Podstawowym kolorem upierze- nia czajek jest biały, kolorowe zaś są skrzydła i czółko. Podobny rysunek mają jaskółki, ale zamiast czółka są wyposażone w kolorową krymkę. Podstawowym kolorem upierzenia odmiany tarczowej jest biały, kolorowe są tyl- ko tarcze na skrzydłach. Na skrzydłach mogą też występować róże, jak np. u frankońskich polnych. W grupie V znajdują się także pta- ki z białymi ogonami lub pstrymi głowami, z kolorowymi piersiami. WZORCE Wszystkie gołębie rasowe wpisane na listę EE muszą mieć uznane przez narodowe związki hodowców oraz Europejską Federację zrze- szającą hodowców gołębi rasowych wzorce (standardy). Każdy wzorzec oprócz ogólnej charakterystyki, szczegółowego opisu budo- wy oraz rysunku i barwy powinien zawierać rysunek gołębia. ZWIĄZEK HODOWCÓW Hodowcy gołębi, kur i królików rasowych w Polsce są zrzeszeni w Polskim Związku Hodowców Gołębi Rasowych i Drobnego Inwentarza, który co kwartał wydaje biuletyn „Gołębie i Drobny Inwentarz”. W całej Polsce istnieje kilkadziesiąt okręgo- wych związków i klubów hodowców hodują- cych określone rasy gołębi, drobiu i królików. Na organizowanych przez zarządy zebraniach nie tylko omawiane są problemy związkowe, ale też następuje wymiana spostrzeżeń i do- świadczeń. Związki organizują wystawy, na których każdy hodowca może zaprezento- wać swoje osiągnięcia hodowlane. Ponadto związki zaopatrują hodowców w odpowiednie obrączki, które pomagają w identyfikacji zwie- rząt. Niezaobrączkowane gołębie nie mogą zostać ocenione na wystawie i nie są brane pod uwagę podczas ustalania zwycięzców w danej grupie. W Federacji Europejskiej, zrzeszającej na- rodowe związki hodowców gołębi zarejestro- wanych, figuruje około tysiąc ras. Najliczniej reprezentowane są grupy IX oraz V. Opis pochodzenia gołębi oraz ich ho- dowli Czytelnicy mogą znaleźć w książce Atlas gołębi. Polskie rasy, która ukazała się nakładem Wydawnictwa SBM. WIADOMOŚCI OGÓLNE WIADOMOŚCI OGÓLNE 7 7 Turyńskie czajki ATLAS GOŁĘBI BARWNYCH Aichbiler (EE 484) N: Eichbühler, F: Eichbühler, A: Eichbühl Grupa V – barwne Obrączka numer 9 POCHODZENIE Historia powstania tej ciekawie zbudo- wanej rasy jest nieco tajemnicza. Wia- domo, że ptaki zostały wyhodowane w połowie XIX w. w gospodarstwie rol- nym Eichbül w Auswil w górnej Argowii w kantonie Berno (Szwajcaria). Rasa jest efektem skrzyżowania szwajcarskich kolorowych gołębi czubatych z bliżej nieznanymi gołębiami pochodzenia wschodnioeuropejskiego. Kiedyś aichbilera zaliczano do gołębi uformowanych, ale kiedy ptaki pochodzą- ce z kantonów szwajcarskich uznano za barwne, razem z nimi został umieszczony w grupie V. Na przełomie XIX i XX w. ptaki tej rasy miały dość długi dziób i nie tak podłużną głowę jak obecnie. Chociaż aichbiler zo- stał wyhodowany ponad 150 lat temu, to jednak jest gołębiem mało rozpowszech- nionym i słabo znanym poza Szwajca- rią i Niemcami. Zasługuje na uwagę, szczególnie ze względu na połącze- nie rzadko spotykanych cech. CHARAKTERYSTYKA OGÓLNA To mocny, o wydłużonej i niskiej postawie gołąb typu polnego, płochliwy i nieufny. BUDOWA Aichbiler ma stosunkowo wydłużoną figu- rę, niską postawę i krótkie opierzone nogi (pończoszki). Dość długie, lekko opada- jące plecy są przykryte długimi skrzydła- mi, niesięgającymi końca dobrze zwarte- go ogona. Obowiązkowo powinny spo- czywać na ogonie, a długie lotki nie mogą się krzyżo- wać. Ogon ma jednak śred- nią długość, a  z  plecami tworzy jed- ną linię. 10 ATLAS GOŁĘBI BARWNYCH Krótkie nogi harmonizują ze stosun- kowo krótką, dobrze zaokrągloną szyją i wydłużoną figurą i stanowią wyraź- nie kontrastujący element. Harmonizu- jąca z całością budowy pierś powinna być umiarkowanie szeroka, zaokrąglona oraz nisko noszona. Niewątpliwie najbardziej charaktery- styczna jest głowa, która musi być długa i jajowata, chociaż kanciasta, szczegól- nie w tylnej części. Musi być wypełniona z boku. Czoło opada łagodnie, a ciemię jest wyraźnie spłaszczone. Duże, obowiązkowo ciemnobrązowe oczy aichbilera, o delikatnych brwiach koloru zależnego od ubarwienia upierze- nia, są wysoko umiejscowione. Ich odle- głość do dzioba jest stosunkowo duża. Czerwone oczy to duża wada. Dziób o średniej długości jest mocny i w za- leżności od koloru upie- rzenia przyjmuje kolo- ry od czarnego do ciemnorogowego. Gładkie, biało przypudrowa- ne woskówki w formie gruszki są wyraźnie widoczne na tle ciemnego dzioba. Do wad w budowie zalicza się: za krótki korpus, wysoka postawa, okrągła lub zbyt krótka głowa, słaby dziób, grube i szerokie brwi, zwisające skrzydła, słabe upierzenie na nogach (słabe pończoszki) i nieupie- rzone palce. KOLORY I RYSUNEK Znane są tylko ptaki jednobarwne w ko- lorach: białym, czarnym, niebieskim z czarnymi pasami i bez pasów, niebie- skie grochowe, niebiesko­płowe z ciem- nymi pasami i bez pasów, niebiesko- ­płowo­grochowe, mączne z ciemnymi pasami i bez pasów, mączno­grochowe, czerwono­płowe z czerwonymi pasami i bez pasów, czerwono­płowo­grocho- we, żółto­płowe z żółtymi pasami i bez pasów, żółto­płowo­grochowe. Wszyst- kie kolory powinny być wyraźne i czyste, szczególnie u odmian niebieskich. Gołębie niebieskie mają ciemną, po- przeczną wstęgę na ogonie. Mogą mieć czarne pasy na skrzydłach. Ptaki niebiesko­płowe, mączne, czerwo- no­płowe i żółto­płowe występują także z ciemnymi pasami lub bez nich. Mączne, podobnie jak niebieskie, na ogonie po- winny mieć ciemny pas. Ponadto mączne mają żółte piersi. Gołębie grochowe występują we wszyst- kich wyżej wymienionych barwach z możliwie równomiernie roz- łożonym rysunkiem na tarczach skrzydeł. AICHBILER (EE 484) 11 Argowski białogon (EE 410) N: Aargauer Weißschwanz, F: Argovien à queue blanche, A: Argovien White Tail Grupa V – barwne Obrączka numer 9 cienkim dziobem tworzy kąt prawie pro- sty. U czerwonych i żółtych ma kolor cieli- sty, u niebiesko­płowych – rogowy, u brą- zowych – ciemnorogowy, u pozostałych odmian – czarny. Przedłużenie linii mię- dzy górną a dolną częścią dzioba biegnie przez dolną krawędź oka. Ciemnobrązowe oczy są obramowane delikatnymi i wą- skimi brwiami. Osadzony wysoko czubek z piórami tylnej części szyi tworzy wyraźnie widoczny grzebień. Woskówki powinny być delikatne. Średniej długości szyja musi być smu- kła, o dobrze wy- krojonym pod- gardlu. POCHODZENIE Argowskie białogony są rasą stosunko- wo młodą. W połowie XX w. hodowcy w szwajcarskim kantonie Argowia zaczęli krzyżować ze sobą zuryskie białogony z saksońskimi białogonami oraz innymi rasami szwajcarskimi z czubkiem. Celem było wyhodowanie gołębia łapciastego z czubkiem, w pokroju polnych gołębi szwajcarskich. Dzięki ich pracy powstał piękny gołąb typu polnego, w dodatku bogato upierzony i w atrakcyjnych ko- lorach. CHARAKTERYSTYKA OGÓLNA Argowski białogon jest dobrze zbudowa- nym gołębiem o pięknie, symetrycznie uformowanych łapciach, pełnym tem- peramentu i chętnie fruwającym. BUDOWA Głowa argowskiego białogona jest deli- katnej budowy i nieco wydłużona. Czo- ło opada pionowo i ze średniej długości, 12 ATLAS GOŁĘBI BARWNYCH W Szwajcarii dopuszczone są dodatko- wo następujące kolory: khaki, brązowo- ­płowe bez pasów i z brązowymi pasami, brązowo­płowe­grochowe, khaki­płowe bez pasów i z pasami w kolorze khaki, khaki­płowe­grochowe, czerwono­płowe bez pasów i z czerwonymi pasami, Szyja łagodnie łączy się z umiarkowa- nie szeroką, dobrze zaokrągloną piersią. Zwarte skrzydła dobrze przykrywają lekko opadające plecy, tworzące jedną, prostą linię z umiarkowanie długim i do- brze zwartym ogonem. Średniej długości nogi ozdabiają łap- cie w formie talerza, które dobrze przy- krywają pazurki. Całe upierzenie musi być gęste i dobrze przylegające do ciała. KOLORY I RYSUNEK Argowskie białogony występują w ko- lorach (dopuszczone w EE): czarnym, brązowym, czerwonym, żółtym, niebie- skim z pasami lub bez, niebiesko­pło- wym z ciemnymi pasami lub bez pasów, grochowym niebieskim i niebiesko­pło- wym, także z białymi pasami i biało łu- skowate w kolorze czarnym, brązowym, czerwonym, żółtym, niebieskim i niebie- sko­płowym. czerwono­płowe­grochowe, żółto­płowe bez pasów, żółto­płowe z żółtymi pasami, żółto­płowe­grochowe, popielato­płowe, miedziane, andaluzyjskie, z białymi pa- sami lub biało łuskowate w kolorze khaki, brązowo­płowym, khaki­płowym, czer- wono­płowym, żółto­płowym, popielato­ pło wym. Wszystkie kolory muszą być nasycone i czyste. Pasy powinny biec równolegle przez całą szerokość skrzydeł, a grocho- we muszą mieć możliwie równomierny rysunek na tarczach. Pióra w ogonie oraz na pokrywie ogonowej mają barwę bia- łą, a pozostałe upierzenie jest kolorowe. Granica w dolnej części pleców, między kolorem a bielą pokrywy ogonowej, po- winna być prosta i wyraźna. Do dużych błędów w budowie, struktu- rze upierzenia i rysunku zalicza się: słaby korpus, płaskie czoło, nisko osadzony, krzywy i otwarty czubek, załamany grze- bień, nieczysty kolor, rdzawy kolor na pa- sach i tarczach skrzydeł, rdzawy odcień na grochowatości i łuskach, pokazujący się trzeci pas, grube brwi, za małe lub za długie łapcie. ARGOWSKI BIAŁOGON (EE 410) 13 Austriacka rybitwa (EE 486) N: Österreichische Fischertaube, F: Pigeon Fischer Autrichien, A: Austrian Fischer Pigeon Grupa V – barwne Obrączka numer 7 CHARAKTERYSTYKA OGÓLNA Jest to gołąb niezbyt silny, typu polnego, z koronką zakończoną rozetami, z prawie poziomą postawą, gładkonogi. BUDOWA Austriacka rybitwa ma szeroką głowę z nieco wypełnionym czołem i stojącą koronką zakończoną rozetami. Jej oczy są ciemne, a brwi wąskie i czerwone. Śred- niej długości dziób tworzy z czołem kąt rozwarty. U odmiany czarnej górna część dzioba ma barwę ciemną, dolna – jasną. U czerwonych i żółtych odmian dziób ma kolor cielisty. Małe woskówki są gładkie i biało przypudrowane. Średniej długości szyja o dobrze wy- krojonym podgardlu w ramionach jest zdecydowanie szeroka, tak samo jak harmonijnie zaokrąglona pierś i lekko opadające w kierunku ogona plecy. Ple- cy powinny dobrze przykrywać szerokie skrzydła. POCHODZENIE Ta austriacka, bardzo mało znana rasa gołębi barwnych powstała ponad 100 lat temu w okolicach Salzburga. Rysunek tych ptaków przypomina rysunek rybitwy i stąd wzięła się nazwa. Gołębie te są też podobne do polskich lub hamburskich krymek, jednak nie mają z nimi nic wspól- nego – krymki należą do gołębi lotnych (do grupy IX), a rybitwa austriacka – do grupy V. 14 ATLAS GOŁĘBI BARWNYCH Austriacka rybitwa ma dobrze zwarty, niezbyt długi ogon składający się z 12 ko- lorowych, szerokich sterówek. Jej nogi są stosunkowo krótkie i nieupierzone. Kolor pazurków podczas oceny nie odgrywa żadnej roli. Całe upierzenie powinno być dobrze rozwinięte i przylegające. KOLORY I RYSUNEK Austriackie rybitwy występują w kolorach: czarnym, czerwonym i żółtym. Podstawo- wą barwą jest biała, a kolory powinny być czyste i lśniące. Ogon z pokrywowymi pió- rami, klin oraz krymka są kolorowe. Gra- nica między krymką a białą częścią głowy przebiega od nasady dzioba przez oczy (lub tuż pod oczami) aż do białej koronki. Dozwolo- ne są niewielka muszka przy dziobie oraz nieznaczna pigmentacja na górnej czę- ści dzioba u odmian czerwonej i żółtej. Do dużych błędów należą: za wąski i za długi korpus, wąska, głęboko osa- dzona i uboga w pióra koronka, brak ro- zet, białe lub ciemne brwi, u czarnych nie całkiem ubarwiona górna część dzioba, dolna część dzioba z wyraźnym nalotem, matowe kolory, kolorowe pióra na bia- łym upierzeniu, niewłaściwy kolor oczu. UWAGI DOTYCZĄCE HODOWLI Oceniający austriackie rybitwy przede wszystkim zwracają uwagę na budo- wę korpusu, rysunek, kolor oraz struk- turę koronki. Ponieważ populacja tej rasy jest niezbyt liczna, hodowcy są skłonni do dalszej hodowli dopuszczać osobniki, które nie zawsze odpowiadają wymaga- niom wzorca. AUSTRIACKA RYBITWA (EE 486) 15 Austriacki białogon (EE 464) N: Österreichischer Weißschwanz, F: Queue blanche Autrichien, A: Austrian White Tail Grupa V – barwne Obrączka numer 7 być zwarte i spoczywać na ogonie. Au- striacki białogon ma stosunkowo krótkie i nieupierzone nogi. Wszystkie pióra po- winny dobrze przylegać do ciała. KOLORY I RYSUNEK Austriackie białogony występują w bar- wach: niebieskiej, czarnej, czerwonej i żół- tej. Wszystkie odmiany powinny mieć biały ogon. Znane są też odmiany niebieskie, niebieskie z białymi pasami, niebieskie łuskowate, niebieskie groc howe, niebie- skie z brązowo­marmurkowymi pasami, niebieskie z brązowo­marmurkową łu- skowatością z rysunkiem zięby lub bez niego. Kolor nie- bieski powinien być na- sycony i czysty, na szyi zielonkawo połysku- jący, u samic – nie- co ciemniejszy. POCHODZENIE Austriackiego białogona wyhodowano ponad 100 lat temu w górnej Austrii, głównie w Salzburgu i okolicach. Jest także znany hodowcom z innych krajów i czasem pokazywany na wystawach mię- dzynarodowych. CHARAKTERYSTYKA OGÓLNA Jest gołębiem typu polnego, żywotnym i ruchliwym, chociaż niezbyt silnym. BUDOWA Austriackie białogony są gładkogłowe (bez koronek). Mają podłużnie zaokrąg­ lone głowy o lekko podniesionym czole, a oczy w kolorze pomarańczowo­czerwo- nym, o różnym nasyceniu barwy czerwo- nej. Wąskie brwi o delikatnej strukturze u odmian czerwonych i żółtych mają kolor od jasnego do czerwonawego, u pozosta- łych – od szarego do czarnego. Średniej długości dziób tworzy z czołem kąt roz- warty, u czerwonych i żółtych jest jasny, u pozostałych odmian barwnych – ciemny, ale u czerwonych i żó łtych samic może być nieco przyciemniony. Średniej długości szyja o dobrze wykro- jonym podgardlu powinna być szeroka przy ramionach i szerokiej, dobrze zaokrąglonej piersi. Równie szero- kie przy ramionach plecy tylko nieznacznie opadają w kie- runku niezbyt długiego, do- brze zwartego ogona skła- dającego się z szerokich sterówek. Skrzydła muszą 16 ATLAS GOŁĘBI BARWNYCH powinna być zdecydowanie czarna, z zie- lonkawym połyskiem, bez domieszki fio- letu. Na białych piórach starszych gołę- bi łuskowatych i z białymi pasami nie może występować rdza. U marmurko- wych z brązowymi pasami i łuskowatych wewnętrzne chorągiewki lotek pierwszego rzędu są nieco brązowawe. Klin musi być zdecydowanie czarny. Czerwone i żółte odmiany nie mają białych pasów Możliwe wąskie, czysto białe, z czarnymi obrzeżeniami pasy muszą biec przez całe tarcze skrzydeł. U odmian mar murkowych brązowych z pasami i łuskowatych we- wnętrzne chorągiewki lotek pierwszego rzędu są brązowawe. Na skrzydłach od- miany łuskowatej na stalowoniebieskiej podstawowej barwie znajduje się rysunek, który sięga aż na plecy. Ogon austriac- kich białogonów składa się z 12 białych, szerokich sterówek. U młodych gołębi skrajne sterówki mogą być nieco zabar- wione, a u młodych gołębi niebieskich dopuszczalna jest słaba rdza na pasach. Pięknie prezentują się ptaki czarne z białymi pasami, czarne bez pasów, czar- ne łuskowate, czarne z brązowo­mar- murkowymi pasami, czarne z brązowo- ­marmurkową łuskowatością z rysunkiem zięby lub bez niego. U czarnych barwa na skrzydłach, a barwa ich piór musi być nasycona i czysta, także na brzuchu, w klinie i na lotkach. Do dużych błędów w budowie i kolo- rze należą: za słaby lub za mocny kor- pus, plamisty lub za jasny dziób u czar- nych i niebieskich, mocno nieczysty dziób u czerwonych i żółtych, pieprz na białych pasach i łuskach, u biało­pasiastych sła- by rysunek zięby, białe pióra przy odby- cie, biały klin, białe uda lub białe czółko, mniej niż 12 białych sterówek, brak po- łysku na piórach, za jasna podstawowa barwa u niebieskich, zbyt miękkie pióra. UWAGI DOTYCZĄCE HODOWLI Hodowla austriackich białogonów nie sprawia większych problemów. Podczas selekcji stada hodowca powinien wziąć pod uwagę rysunek i kolor upierzenia, barwę oczu, brwi i dzioba, a także bu- dowę głowy i korpusu. AUSTRIACKI BIAŁOGON (EE 464) 17 Bernardyński srokacz (EE 446) N: Bernhardiner Schecke, F: Bernhardiner Schecke, A: Bernhardin Magpie Grupa V – barwne Obrączka numer 8 POCHODZENIE Bernardyński srokacz przypomina rysun- kiem habit mnicha zakonu św. Bernarda. Od dawna hodowano go na terenie po- łudniowych Niemiec oraz we Frankonii, najczęściej na wsiach. Pierwotnie był go- łębiem stosunkowo dużym, przysadzistym, o szerokich piersiach i niezbyt długich nogach, co ciekawe, przeznaczonym na wartościowe mięso. Na początku XX w. w  małych niemiec- kich miasteczkach, a także na przed- mieściach wiel- kich metropolii podjęto próbę przekształcenia pierwotnej formy srokacza bernardyńskiego. Dzięki domieszce krwi innych ras powstał gołąb nie tylko o cie- kawym rysunku, ale także o pięknej bu- dowie. Chociaż wzorzec rasy opracowano w 1934 r., dopiero w 1954 r. zapisano na- zwę „bernardyński srokacz”. Rasa zyskuje popularność wśród polskich hodowców. CHARAKTERYSTYKA OGÓLNA Bernardyński srokacz to ptak typu polne- go, z wieloma cechami gołębia lotnego oraz uformowanego, co jest wynikiem domieszek krwi innych ras mających na celu uszlachetnienie pierwotnego wiej- skiego srokacza. 18 ATLAS GOŁĘBI BARWNYCH
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Atlas gołębi barwnych
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: