Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00162 005952 18486215 na godz. na dobę w sumie
Atutowa karta - ebook/pdf
Atutowa karta - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 316
Wydawca: Harlequin Polska Język publikacji: polski
ISBN: 9788323876014 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> romans
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Anglia, XVII wiek Marcus Reresby, żądny zemsty na Harrym Barringtonie, którego podejrzewa o udział w zgładzeniu swego ojca, lorda Reresby`ego seniora, zasiada z nim do niebezpiecznej gry. Jest bliski zwycięstwa, gdy nagle karta się odmienia. W rezultacie zgadza się na warunki przeciwnika. On, wierny żołnierz króla, będzie musiał poślubić Catherine, córkę Barringtona, zagorzałego republikanina i antypapisty, śmiertelnego wroga rodziny Reresby. W dodatku dowiaduje się, że piękna panna kocha z wzajemnością pewnego młodzieńca..

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

® 3 8 0 9 3 3 S K E D N I , T A V 0 M Y T W Ł Z 9 9 0 1 A N E C 7 0 / 2 0 3 R N ISSN 1641-5787 9 771641 578029 Helen Dickson Atutowa karta 02-RH-2.indd 1 02-RH-2.indd 1 12/15/06 2:50:18 PM 12/15/06 2:50:18 PM dla ka(cid:380)dej kobiety, ka(cid:380)dego dnia(cid:8230) Wi(cid:281)cej informacji znajdziesz na www.harlequin.com.pl Helen Dickson Tłumaczył Witold Nowakowski Drogie Czytelniczki! Zarówno Helen Dickson, jak i Anne Herries, których powieści wydaliśmy w tym miesiącu, znakomicie opanowały warsztat literacki; potraią malowniczo odtworzyć minione epoki, a także powołać do życia barwne i przekonujące postacie. Powieść Atutowa karta, pióra Helen Dickson, przeniesie Was, Drogie Czytelniczki, do siedemnastowiecznej Anglii, w której toczy się spór o zakres władzy pomiędzy królami z rodu Stuartów a parlamentem. Republikanie i antypapiści przeciwstawiają się, i to czynnie, panującemu Jakubowi II i jego zwolennikom. W tych niebezpiecznych czasach Marcus Reresby, królewski żołnierz, żeni się z córką wroga jego własnej rodziny i monarchii. Jak nietrudno się domyślić, wpadnie w tarapaty. Honorowe rozwiązanie, a także liczne zabawne i dramatyczne okoliczności, w jakich ostatecznie do niego doszło, opisuje ze swadą Anne Herries. W obliczu śmierci, na polu bitwy, serdeczny przyjaciel zobowiązuje lorda Carltona, by zaopiekował się Cassie, jego siostrą. Wiadomo, że chodzi o ożenek. Zdawałoby się, że sprawy dobrze się układają, ponieważ Cassie nie oczekuje miłości, a jedynie wygodnego życia. Jednak sytuacja się komplikuje... Harlequin. Każda chwila może być niezwykła. Czekamy na listy Nasz adres: Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o. 00-975 Warszawa 12, skrytka pocztowa 21 Helen Dickson Atutowa karta Toronto • Nowy Jork • Londyn Amsterdam • Ateny • Budapeszt • Hamburg Madryt • Mediolan • Paryż Sydney • Sztokholm • Tokio • Warszawa Tytuł oryginału: His Rebel Bride Pierwsze wydanie: Harlequin Mills Boon Limited, 2006 Redaktor serii: Barbara Syczewska-Olszewska Opracowanie redakcyjne: Barbara Syczewska-Olszewska Korekta: Zoia Firek © 2005 by Helen Dickson © for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2007 Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V. Wszystkie postacie w tej książce są ikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych czy umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Znak irmowy Wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Romans Historyczny są zastrzeżone. Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o. 00-975 Warszawa, ul. Rakowiecka 4 Skład i łamanie: Studio Q, Warszawa Printed in Spain by Litograia Roses, Barcelona ISBN 978-83-238-2873-0 Indeks 339083 ROMANS HISTORYCZNY – 182 Rozdział pierwszy Anglia, 1684 rok W tawernie „Pod Królewską Głową” przy Fleet Street dwóch ludzi grało w karty. Ktoś mógłby spytać: co w tym dziwnego? Cóż… to nie była zwyczajna gra i gracze też nie- zwykli. Siedzieli sami przy stole przesiąkniętym winem w niewiel- kiej sali. Migotliwe światło świec wydobywało z mroku ich skupione twarze. Gracze z wielkim napięciem wpatrywali się w karty. Każde rozdanie mogło zdecydować o losie jednego z nich. Starszy z graczy, Henry Barrington, siedział nieruchomo niczym posąg wykuty z kamienia. Przegrał już prawie wszyst- ko. Jego towarzysz pilnie przyglądał mu się spod oka. Był du- żo spokojniejszy. Przez całe dwie godziny – bo tak długo gra- li – nie stracił pewności siebie. Nazywał się Marcus Reresby. Dość długo szukał Barringto- na, zanim przydybał go „Pod Królewską Głową”, w miejscu Þ  þ ulubionym przez działaczy Green Ribbon Club, republika- nów i antypapistów. Nie było to spotkanie dwóch dawnych przyjaciół. Marcus serdecznie nienawidził Barringtona i wi- dział w nim mordercę swego ojca. Nie miał jednak na to żad- nych dowodów. Wiedział jedynie, że Barrington był uwikłany w zdradziecki spisek na życie króla Karola i jego brata Jakuba, księcia Yorku. Barrington oczywiście zaprzeczał wszelkim oskarżeniom, lecz w jego oczach Marcus dostrzegł poczucie winy. Poczucie winy… i coś jeszcze. Coś, czego Barrington nie potraił zwal- czyć: strach. Prymitywny, zwierzęcy strach. Czego się bał? A może raczej kogo? Marcus był gotów rozwikłać tę zagadkę, ale na razie, znając zamiłowanie Barringtona do hazardu, wciągnął go w pułapkę i zadał cios w najboleśniejsze miejsce. Powoli i systematycznie odzierał go z majątku. Nie stanowiło żadnej tajemnicy, że Barrington należy do najbogatszych ludzi w Londynie. Miał wielkie dobra i udzia- ły w kilku spółkach handlowych. Sięgał po każdą rzecz, której zapragnął, i ciągle mu było mało. Kiedyś kształcił się na prawnika. Ambitny, wyrachowa- ny i pozbawiony wszelkich skrupułów, mógł zrobić karierę ja- ko prokurator. Niestety, z poglądów był republikaninem zwią- zanym z partią wigów i głośno występował przeciwko następcy tronu, katolickiemu księciu Yorku. Nie miał więc szans, aby w tej sytuacji politycznej zagrzać miejsce w królewskiej palestrze. Barrington spojrzał na ostatnią kartę, którą trzymał w rę- ku. Grube krople potu spływały mu po czole. Marcus Reresby Þ  þ okazał się groźnym graczem. Bez trudu zepchnął Barringto- na do obrony. Przez cały czas spokojnie kontrolował sytuację i beznamiętnym wzrokiem patrzył na swoją oiarę, od czasu do czasu rzucając zgryźliwe uwagi. – Guzdrzesz się, Barrington – zabrzmiał chłodny głos Marcusa. Barrington cisnął kartę na stół. Twarz wykrzywił mu gry- mas złości. Miał ochotę udusić swojego przeciwnika, zetrzeć mu z gęby ten paskudny uśmieszek i w ten sposób odpłacić za poniżenie. Zamiast tego oparł się o blat i wstał z wymuszo- ną godnością. – Zaczekaj. – Słowa Marcusa niczym ostrze brzytwy przecięły ciszę, panującą w niewielkiej salce. – Jeszcze nie skończyliśmy. Barrington zamarł w bezruchu i skierował czujne spojrze- nie na Marcusa. Zastanawiał się, o co mu może chodzić. – Masz córkę, Barrington – powoli powiedział Marcus. – Z tego, co słyszałem, dziewczę niebiańskiej urody. Wszystkim było wiadomo, że stary bogacz ubóstwiał swo- ją żonę. Po jej śmierci córka została przy ojcu. Barrington wi- dział w jedynaczce podobieństwo do zmarłej żony i nie spie- szył się, aby ją wydać za mąż. Marcus postanowił zadać mu ostatnie pchnięcie. Barrington wyczuł jego intencje. Mało ci, młokosie, że ograbiłeś mnie z pieniędzy? – myślał. Zachciewa ci się mojej córki? – No to co? – spytał. Marcus popatrzył na niego bez wyrazu. Þ  þ – Chciałbym wiedzieć, co się z nią stanie, skoro zabrałem jej dziedzictwo. – Nie twoja sprawa, Reresby. – A jednak z chęcią się tym zajmę – odparł Marcus i wyciągnął przed siebie długie nogi w butach do konnej jazdy. – Żądam wyjaśnień. – Mam czułe serce. Dam ci ostatnią szansę odzyskania choć części majątku. Zagrajmy jeszcze jedną partię, tym ra- zem o honor twojej córki. Barrington zmrużył oczy. – Mam kupczyć własnym dzieckiem? – Właśnie – cicho potwierdził Marcus z utajoną groźbą. – Powiedziałem, że mam czułe serce. Jeśli wyciągniesz wyższą kartę, aż do śmierci zatrzymasz cały swój majątek, ale ja wez- mę twoją córkę na tak długo, jak tylko zechcę. Barrington łypnął na niego ponuro. – Nigdy – syknął. – Po to zrobiłeś mnie nędzarzem, żeby mi teraz wszystko zwrócić? – Poczekaj, jeszcze nie skończyłem. Jeśli ja wygram, spi- szesz zeznanie, w którym potwierdzisz swoją zdradę i bez oporu oddasz się w ręce sprawiedliwości. – Ach, o to chodzi… A moja córka? – Pozostanie nietknięta jak w dniu narodzin. Marcus się uśmiechnął, ale w jego oczach nie było ani śla- du wesołości. Wzrok miał zimny i mówił oschłym tonem, nie- spiesznie cedząc słowa. – Sam widzisz, że nie możesz ze mną wygrać. Jeżeli jednak Þ  þ przyjmiesz moje wyzwanie i będziesz miał łut szczęścia, to przynajmniej zachowasz wszystkie swoje dobra. Barrington skrzywił się nerwowo. – Ty zaś w tym czasie zaczniesz się zabawiać z moją córką. Dlaczego miałbym się na to zgodzić? – Bo lubisz hazard. Nie odrzucisz takiej propozycji. Barrington z nienawiścią myślał o słowach Marcusa. Prze- ciwnik wpędził go w pułapkę, z której praktycznie nie było wyjścia. Chyba że… pomyślał Barrington, chyba że dołączę do moich towarzyszy w Holandii. Już nieraz chciał wyjechać. Był przecież zaledwie pomniejszym członkiem spisku i pozbył się głównego świadka, starego Reresby’ego. Mógł zatem czuć się względnie bezpieczny, tym bardziej że oskarżenie o zdradę wymagało co najmniej dwóch zeznań. Wbił wzrok w stół, by wyrazem twarzy nie zdradzić się przed Marcusem. Ciekawe… Za wszelką cenę chciał wygrać, bez względu na okoliczności. Zresztą praktycznie nie miał wyboru. Jeśli zaś chodzi o Catherine… Barrington uśmiech- nął się w duchu. Jeszcze nie wszystko stracone. Tak jak powie- dział Marcus, przy odrobinie szczęścia mógł odzyskać mają- tek. Czyli w zasadzie to, co teraz najważniejsze. A córka? Cóż, Marcus nie znał całej prawdy. Wbrew pozorom Barrington od lat usiłował zapomnieć, że ma córkę. Jej obecność sprawiała mu niewymowną przykrość. Owszem, do ludzi zawsze wyrażał się o niej z najgłębszą mi- łością, ale były to pozory. Jedynie garść najbliższych przyja- ciół dziewczyny w pełni zdawała sobie sprawę z rzeczywistych uczuć Barringtona. Marcus na pewno nic o tym nie wiedział. Þ 10 þ Niech więc się cieszy swoją „zemstą”, pomyślał stary chytrus. Tak będzie nawet lepiej. – Obrażasz mnie, Reresby. Moja córka jest niewinna. – Dobrze wiesz, co cię czeka, jeśli odrzucisz moją propo- zycję. – Obawiam się, że zbyt mocno jesteś zaślepiony nienawiścią – odparł Barrington, z powrotem siadając na krześle. Wresz- cie zobaczył promyk nadziei, czuł się więc nieco spokojniejszy. – Mogę postawić własne warunki? – Słucham. – Jeżeli wygram, pozwolisz mi zachować majątek, ale w za- mian poślubisz Catherine. Nie chcę, żeby ją wytykano palca- mi. Jako twoja żona, nie zazna poniżenia. – Prawdę mówiąc, zupełnie nie dbał o to, co się stanie z jego przesłodką Catheri- ne. Nawet do głowy mu nie przyszło, żeby ją spytać, co też myśli o spodziewanym zamążpójściu. Marcus obrzucił go uważnym spojrzeniem. – Co takiego? Chcesz mnie obarczyć nią na resztę życia? Nic z tego, Barrington. – Może poczekaj, aż skończę mówić. Jeżeli wygrasz, wyja- wię ci wszystko, co wiem o śmierci twego ojca. Poznasz na- zwisko człowieka, który trzymał sztylet. Tego Marcus się nie spodziewał. Nawet na to nie liczył, gdy siadał do karcianego stolika. Gdyby teraz się wyco- fał, wróg byłby znowu górą. Owszem, mógł przyjąć staw- kę, ale w razie przegranej Barrington zachowałby cały swój majątek, a on musiałby poślubić jego córkę. W pierwszej chwili zamierzał stanowczo pokręcić głową. Potem jed- Þ 11 þ nak pomyślał i westchnął głęboko. Pokusa była zbyt wielka. Wszak mieli równe szanse, a on za wszelką cenę pragnął się dowiedzieć, kto zabił jego ojca. – Zgoda – mruknął po dłuższej chwili. – Jeszcze jedno, Reresby – powiedział Barrington. Marcus przypatrywał mu się bez słowa. – Jeśli wygrasz, nie będzie żadnego oicjalnego zeznania. Dowiesz się, czego zechcesz, ale w zamian dasz mi słowo honoru, że nie przeszkodzisz mi w wyjeździe z kraju. – Masz na to moje słowo. Prędzej czy później, zdradzi cię któryś z kompanów. Wzorem mojego ojca jestem dżentelme- nem i nie splamię nazwiska fałszywą przysięgą. Nie zwykłem łamać słowa. Bez względu na ostateczny wynik tej rozgrywki, twój majątek w całości już należy do mnie. Mimo to pozwolę ci z niego korzystać. Zgadzasz się? Barrington skinął głową. – Ale na tym nie koniec – zastrzegł. – Targuję się dalej. Po- wiedzmy, że wyciągnę wyższą kartę. Wtedy poślubisz moją córkę, ale pozwolisz jej pozostać ze mną. Chcę resztę życia spędzić we względnym spokoju. Po mojej śmierci weźmiesz, co twoje. – Nie wiedzieć czemu, z niechęcią myślał o jakiej- kolwiek głębszej zażyłości pomiędzy dwojgiem młodych. Być może, bał się gniewu zmarłej żony. Wiedział, że gęsto będzie musiał się tłumaczyć, kiedy stanie przed nią w zaświatach. Marcus pokiwał głową. – Niech będzie. Widział śmierć wypisaną na ziemistej twarzy przeciwnika. Barrington był bardzo chory – dokuczliwa niemoc zjadała mu Þ 12 þ trzewia. Nie pozostało mu zbyt wiele życia. Mógł wygrać bi- twę, lecz w rzeczywistości już przegrał swoją małą wojnę. Marcus przez chwilę miał wrażenie, że dzieje się coś dziwnego. Oderwał wzrok od Barringtona i spojrzał w stro- nę wejścia. Siedział bez ruchu, jakby przekonany, że ktoś ich obserwuje. Ale za drzwiami dostrzegł tylko ciemną plamę z pełgającymi ognikami świec. Powoli wzruszył ramionami i znów popatrzył na swojego wroga. Henry Barrington niespiesznie, z wyraźnym ociąganiem, drżącą ręką przełożył karty i odwrócił talię. Wyciągnął damę pik. Całkiem nieźle. Odniósł wrażenie, że ciasna pętla, którą szykował dla niego kat z Tyburn, trochę zaczęła się rozluźniać. Nadeszła kolej na Marcusa. Barrington czekał w ogromnym napięciu, wodząc oczami za ręką młodzieńca. Marcus przera- żająco wolno pokazał swoją kartę. Walet kier. Przegrał. Barrington lekko się uśmiechnął. Smakował swój triumf. – Kości rzucone, Reresby. Nie możesz się wycofać. No cóż… Twoja młodzieńcza duma i smutek po stracie ojca sprawiły, że popełniłeś błąd, którego będziesz żałował przez lata. Marcus w duchu przyznał mu rację. Barringtonowie od pięciu pokoleń mieszkali w imponują- cej rezydencji koło Richmond, nad samym brzegiem Tami- zy. Dom nosił nazwę Riverside House. Był wspaniały – oto- czony u wejścia starymi drzewami, duży, z czerwonej cegły, w holenderskim stylu. Wnętrza emanowały ciepłem. Henry Þ 13 þ Barrington nigdy nie skąpił pieniędzy na cenne dzieła sztuki z najdalszych zakątków świata, na wygodne meble i barwne gobeliny, sprowadzane z Brukseli. Na ścianach wisiały płótna malowane przez najsławniejszych mistrzów. Noc była ciemna, kiedy późną porą przed bramą Riverside House stanęły dwa powozy. Siedemnastoletnia Catherine już smacznie spała, wtulona w miękką pościel na ogromnym ło- żu. Nie widziała czarno odzianych postaci, szybko zmierzają- cych w stronę rezydencji. Twarde obcasy zachrzęściły ostro na zamarzniętej ziemi. Chwilę później do sypialni Catherine weszła jej stara piastunka, Alice Parks. Potrząsnęła za ramię swoją panią. – Obudź się, Catherine – szepnęła natarczywie. Dziewczyna z wolna otworzyła oczy i przeciągnęła się ni- czym leniwa kotka. – Alice? Co ty tu robisz? Przecież jest środek nocy – zamru- czała sennie. Odwróciła się na drugi bok i naciągnęła kołdrę na głowę. Była zła, że ją obudzono. We śnie widziała twarz swego ukochanego Harry’ego Stapletona. – Obudź się – nalegała Alice, znów potrząsając ją za ramię. – Twój ojciec właśnie wrócił do domu. Chce, żebyś natych- miast przyszła. Catherine zaraz oprzytomniała na dźwięk słowa „ojciec”. – O tej porze? – spytała. Usiadła na łóżku i odrzuciła koł- drę na bok. – Tak. Zdaje się, że nie jest w najlepszym nastroju. – Alice podała jej suknię. – Wzywa cię do kaplicy i… chyba powinnaś wiedzieć, że jest z nim ktoś jeszcze. Þ 14 þ Catherine bez słowa narzuciła na siebie luźną domową suknię i wsunęła stopy w miękkie pantofelki. Serce waliło jej jak oszalałe, kiedy szła długą galerią w stronę schodów. Nie- mal bez tchu zbiegła po szerokich stopniach. Kaplica była bar- dzo mała, ciasna i wilgotna, przesiąknięta zapachem pleśni. Znać, że od dawna nikt tu nie zaglądał. Catherine wzdrygnęła się, czując chłodny powiew. Nieco ukryta za wiszącą w przej- ściu hatowaną kotarą, przystanęła na chwilę, żeby spojrzeć na to, co działo się w środku. Blask zapalonych świec budził czar- ne cienie, tańczące na ścianach. Blada łuna wisiała nad ławka- mi i niewielkim ołtarzem. Powoli weszła do kaplicy. Dostrzegła kilka osób, stojących pod ścianą, ale spoglądała wyłącznie na Barringtona. W jej sercu nie było miłości. Nie pragnęła podbiec do ojca. Dla niej był odległą, mało znaną postacią, zawsze chłodną, ponu- rą i nieprzystępną. Ostatnio nie widziała go już parę tygodni. Teraz zauważyła, że się postarzał; schudł, przybladł – i miał głęboko zapadnięte oczy. Wyglądał jak u progu śmierci. W kaplicy panowała napięta atmosfera. Catherine szła po- woli, niczym w transie, zastanawiając się, po co ją wezwano. Krok za krokiem zbliżała się w stronę kręgu światła i z napię- ciem czekała, że ktoś się odezwie. Wokoło panowało jednak głuche milczenie. Henry stanął tuż przed nią. Nawet cień uśmiechu nie roz- jaśniał jego ściągniętej, ponurej i złej twarzy. Spojrzał na cór- kę. Przesunął wzrokiem po jej postaci, ze zdumieniem pa- trząc na zmiany, które ostatnio zaszły w jej wyglądzie. Już nie była małą dziewczynką, lecz dorosłą panną o nieco eg- Þ 15 þ zotycznej urodzie. Do złudzenia przypominała matkę. Bar- rington niespodziewanie poczuł, że coś ściska go za serce. Do tej pory tęsknił za zmarłą żoną, herese. Prawdę mówiąc, za jej śmierć obwiniał właśnie córkę. Może to sprawiło, że tak bardzo odsunął się od Catherine? Mógł ją spokojnie oddać w ręce Reresby’ego. To była chyba jedyna część jego majątku, z którą rozstawał się bez żalu. – Posłałeś po mnie, ojcze – cicho odezwała się Catherine. – Tak. Jest tu ktoś, kogo musisz poznać. Wiem, że już póź- no, ale to sprawa niecierpiąca zwłoki. Catherine odwróciła się w stronę człowieka, który wyszedł z mroku. Przez chwilę nie widziała nikogo poza nim. Był to barczysty, wysoki młodzieniec, cały odziany w czerń, przy- stojny, tryskający energią i siłą witalną. Powitał ją śmiałym, otwartym spojrzeniem. W jego ciemnych oczach czaiło się coś, co sprawiło, że głęboki rumieniec zabarwił policzki Ca- therine. Czuła się przytłoczona aurą męskiej władzy, bijącą od niego. Młodzieniec postąpił naprzód. Włosy miał gęste i długie. Końce ciemnych kędziorów opadały mu aż na kołnierz płasz- cza. Lekko orli nos i zacięte usta sprawiały, że jego twarz na- brała groźnego uroku. Catherine odruchowo dała krok do tyłu. Młodzieniec bez uśmiechu lekko skinął jej głową i od- wrócił się, jakby to krótkie spotkanie miało mu wystarczyć. Zapewne Catherine byłaby zdumiona, gdyby ktoś jej po- wiedział, że wywarła wielkie wrażenie na Marcusie. Z dużym trudem zachował pozorną obojętność. Dopiero dzisiaj miał okazję naocznie się przekonać, że w pogłoskach o jej urodzie Þ 1 þ nie było krzty przesady. Stała przed nim tak piękna, niewinna i czysta… Jej włosy były czarne niczym skrzydło kruka i dłu- gie jak grzywa przedniego rumaka. Nosek miała niewielki i lekko zadarty, twarz zaś owalną, o nieco wystających koś- ciach policzkowych. Miękkie, drobne wargi bardzo się różniły od karminowych ust dam na królewskim dworze. Młode, lecz jędrne piersi wypychały stanik luźnej sukni, a ciemnozielone oczy jaśniały wewnętrznym blaskiem, zdającym się rozświet- lać ponurą kaplicę. W tej chwili widniało w nich zaciekawie- nie zmieszane ze strachem. Mimo to dumnie uniosła głowę, patrząc na Marcusa. Młodzieniec początkowo wcale nie zamierzał wciągać jej w intrygę. Teraz, kiedy ją poznał, miał pretensję do sie- bie, że chyba postąpił jednak zbyt okrutnie. Nie miał pra- wa jej krzywdzić. Ale cóż, przyjął warunki Barringtona i tym samym pozbawił się drogi odwrotu. Musiał pojąć ją za żonę. Stał więc przed ołtarzem, ale nie bardziej od oblu- bienicy palił się do ślubu. Cierpliwość nigdy nie była jego główną cnotą, tym razem także wzruszył ramionami i mruknął zgryźliwie: – Pospiesz się, Barrington. Już późno. Muszę być gdzie indziej. Catherine drgnęła na dźwięk jego głosu. Był głęboki i wład- czy, jakby już od dawna przywykł do wydawania komend. – Niech cię diabli, Reresby. Daj mi przynajmniej chwilę. Marcus gniewnym ruchem trzepnął rękawicami w dłoń i zniknął w ciemnościach. – Zawiadom mnie, kiedy będziesz gotów – rzucił przez ramię. Þ 1 þ Henry stanął przed córką. Na pewno widział obawę w jej oczach, lecz nie kwapił się ze słowami pocieszenia. – Dlaczego kazałeś mi przyjść do kaplicy, ojcze? – zapyta- ła Catherine. Jak przez mgłę docierało do niej, że dzieje się coś złego. Coś z pogranicza koszmarnego snu. – Kim jest ten człowiek? Czego tu szuka? – Ciebie, moja droga – chłodno odparł Henry. – Ciebie. – Nic nie rozumiem – powiedziała roztrzęsionym głosem. – Co uczyniłeś, ojcze? Jeszcze raz pytam: kto to taki? – Nazywa się Marcus Reresby. Za chwilę go poślubisz. Catherine przycisnęła rękę do piersi. Miała wrażenie, że zemdleje. Wzięła głęboki oddech i z ogromnym trudem pró- bowała pozbierać myśli. – Przecież miałam wyjść za Harry’ego Stapletona. Dałeś nam swoją zgodę. Powiedziałeś, że to dobra partia. Henry skrzywił się z gniewem i zniecierpliwieniem. – Możesz zapomnieć o Stapletonie. Zmieniłem zdanie. Chcę, żebyś w zamian wyszła za Reresby’ego. – Obiecałeś mnie Harry’emu! – krzyknęła Catherine, nie- pomna na złość ojca. – Już nie. Jesteś jeszcze bardzo młoda, moja droga, i nie rozumiesz wielu ważnych spraw. W tym momencie two- je osobiste chęci nie mają żadnego znaczenia. Być może później ci to wyjaśnię. Teraz masz mnie słuchać. Poślubisz Reresby’ego. – Jak możesz tego ode mnie oczekiwać? – zawołała z nie- dowierzaniem. – Przecież mam pełne prawo znać powody tak nagłej decyzji! Þ 1 þ – Za późno. Zakończyłem już przygotowania. Przyszykuj się. Catherine zesztywniała ze strachu. Cała krew odpłynęła jej z policzków. Pragnęła tylko Harry’ego i od lat była przeko- nana, że nic nie może tego zmienić. Kochała go dziewczęcą miłością, pełną oddania i najszczerszej pasji. Nie wyobrażała sobie innego męża. Harry lub nikt – to było dla niej jedyne rozwiązanie. Spojrzała na niewielkie grono osób, które przybyły do ka- plicy. Nie rozpoznała nikogo. Skuliła się niczym zgoniony za- jąc, kiedy dopadną go ogary. Co miała zrobić? Dostrzegła schowaną w cieniu Alice. Na pomarszczonej twarzy piastun- ki malował się wyraz głębokiej troski. Znikąd pomocy… Ca- therine ponownie spojrzała na ojca. – Nie zrobię tego – oznajmiła stanowczo. – Nie wyjdę za zupełnie obcego człowieka! – Twoje kaprysy mnie nie obchodzą. Dzisiaj zostaniesz jego żoną. To już postanowione. Catherine zmarszczyła delikatne brwi. – Ale dlaczego?! – Pierwszy raz w życiu sprzeciwiła się rozkazom ojca. Henry popatrzył na córkę lodowatym wzrokiem. Catherine poczuła, że żołądek podchodzi jej do gardła. Mimo to nie chciała na całe życie związać się z człowiekiem, którego dopiero co ujrzała. – Ojcze, bła- gam… Nie zmuszaj mnie do tego. Zrobię wszystko, co tyl- ko zechcesz… z tym jednym wyjątkiem. – Henry próbował się odwrócić, ale chwyciła go za ramię i zmusiła, żeby na nią spojrzał. – Błagam! – powtórzyła głośniej. – Kocham Harry’ego. Chcę, aby był moim mężem! Þ 1 þ Henry Barrington pozostał głuchy na prośby córki. Odtrą- cił jej rękę z taką siłą, że Catherine straciła równowagę i upad- ła na kolana. – Kochasz? – syknął ze złością. – A gdzie tu mowa o mi- łości? Takie uczucia są dla głupców. Miłość to tylko zaślepie- nie, które na ogół nie pozwala ludziom dostrzegać brudów codziennego życia. Liczy się władza i majątek. To nas chroni. A teraz wstań i nie rób z siebie widowiska, Catherine. – Och, ojcze – szepnęła załamana – aż tak bardzo mnie nie- nawidzisz? Oddajesz mnie w ręce człowieka, którego nigdy w życiu nie widziałam. Nie zapytasz nawet o moje uczucia? Henry obojętnie odwrócił się od niej i podszedł do ołtarza, przy którym trwały już ostatnie przygotowania do ceremonii. Catherine wciąż klęczała na kamiennej posadzce. Czuła chłód, przenikający przez jej cienką suknię, ale nie zwraca- ła na to najmniejszej uwagi. Nie wiedziała, jak długo trwała w tej pozycji. Nagle ktoś wziął ją za zimną jak lód rękę i ener- gicznym ruchem postawił na nogi. Był to Marcus Reresby. – Proszę nie wpadać w rozpacz, panno Barrington – powie- dział łagodnym tonem. Nie zdziwił się, kiedy Catherine gwałtownie wyrwała rękę z jego dłoni. W jej oczach połyskiwały łzy. Mimo to dzielnie powstrzymywała się od płaczu. – To nie potrwa długo – dorzucił Marcus. – Nie musi pani się obawiać. Może od razu powiem, że odejdę zaraz po zakoń- czeniu ceremonii. Nie zobaczymy się dość długo. Catherine przyjrzała mu się nieco uważniej. Miał jakby zasmuconą minę. Czyżby jej współczuł? Tego nie wiedziała. Þ 20 þ Pozwoliła, by ją podprowadził do stopni ołtarza. Pastor już zakończył przygotowania i nie zamierzał nikomu zadawać trudnych pytań. Drobna suma, którą przyjął za swoje usługi, sprawiła, że nie miał wyrzutów sumienia. Catherine poczuła, że coś ją ściska w gardle. Marcus stanął koło niej przed ołtarzem i z ukosa spojrzał na oblubienicę, która wyprostowała się z niekłamaną dumą. Nie przymykała oczu, ale wojowniczo patrzyła przed siebie. Marcus spozierał na nią z rosnącym podziwem. Nie płakała nad swoim losem, choć na pewno bała się tego, co ją czeka. W najtrudniejszej chwili umiała zachować godność. Pastor monotonnie recytował kościelne formuły. Przez ten czas Catherine stała nieruchomo niczym posąg. Jej twarz nie wyrażała najmniejszych emocji. Odpędziła od siebie myśli i uczucia. Tylko raz łzy niechcący nabiegły do jej oczu, kiedy wyobraziła sobie reakcję Harry’ego na wieść o tym, że już ni- gdy nie będą małżeństwem. Tęskniła za jasnowłosym chłop- cem, któremu wyznała miłość – i który też ją kochał. Miała cichą nadzieję, że zdoła jej przebaczyć. Uroczystość dobiegła końca. Pastor rozłożył ręce i odszedł od ołtarza. – Wszystkiego najlepszego. Odejdźcie w pokoju. Catherine, nagle zaślepiona łzami, odwróciła się szybko i potknęła o suknię. Zachwiała się, lecz w tej samej chwili Marcus po raz drugi przytrzymał ją za ramię. Zerknęła w dół i zobaczyła szczupłą męską dłoń ze starannie wypielęgnowa- nymi paznokciami. Zła, że niepotrzebnie okazała słabość, od- skoczyła od męża i gwałtownie przycisnęła rękę do siebie. Þ 21 þ Nie spodobało mu się, ale nie dał tego po sobie poznać. Na jego ustach błądził cień uśmiechu, lecz Catherine już tego nie widziała. Patrzyła w inną stronę. – Jako twój mąż, mam obowiązek wyjaśnić ci, co tutaj za- szło – powiedział Marcus. – Powinnaś wiedzieć, czego od cie- bie oczekuję. Catherine pomału odzyskała rezon. Nie uśmiechała się. Kamiennym wzrokiem popatrzyła na stojącego przed nią młodzieńca. – Czego ode mnie oczekujesz? Wcale nie musisz tego mó- wić, panie. Marcus niedbale wzruszył ramionami. – Szczerze rozumiem twoją niechęć do małżeństwa. Catherine była do tego stopnia zdumiona jego odpowie- dzią, że zapomniała nawet o postępku ojca. Marcus zachowy- wał się tak, jakby zupełnie nie dbał o to, co się stało. – Wybacz, panie, lecz mimo wszystko nie czuję się twoją żoną. Nigdy do tego by nie doszło, gdyby pozostawiono mi wybór. – A jednak jesteś moją żoną – odparł cicho i uśmiechnął się prowokująco. Catherine z trudem panowała nad wściekłością. – Boleję nad tym – odpowiedziała przez zaciśnięte zęby. – To małżeństwo zostało zawarte pod przymusem i postaram się, żeby trwało jak najkrócej. – Och, nie… – łagodnie zaprotestował Marcus i obrzu- cił ją taksującym wzrokiem. – Catherine – w jego głosie pobrzmiewała lekka drwina – jesteś piękną młodą kobietą, Þ 22 þ godną najwyższego pożądania. Dlaczego miałbym się z tobą rozwieść? – W takim razie, Bóg mi świadkiem, zamienię nasz związek w koszmar. Stanę się zimna i nieczuła. Poznasz mnie z jak naj- gorszej strony. W oczach Boga i ludzi być może jestem twoja, lecz nie ukrywam, że kocham kogoś innego i nigdy nie prze- stanę kochać. Moje serce należy do mnie i mam prawo rozpo- rządzać nim wedle własnej woli. Marcus nie przestawał kpiąco się uśmiechać. Nieznacznie skinął głową, jakby w pełni uznawał jej racje. – W takim razie, moja pani żono, zostawiam cię w spokoju do czasu, aż twój ojciec stanie przed obliczem stwórcy. Odwrócił się, żeby ukryć przed nią uczucie, które go ogar- nęło wtedy, gdy pastor połączył ich dłonie. Nie było w tym niewczesnej żądzy ani zdumienia, że jej skóra jest tak jedwa- biście miękka, lecz raczej odruch opiekuńczy, całkiem niezna- ny mu do tej pory. Doskonale zdawał sobie sprawę, że jego żona jest zupełnie in- na niż kobiety, z którymi do tej pory miewał do czynienia. Była uparta i niezależna, z silnym poczuciem własnej godności. Nie udawała płochej kokietki jak większość jej rówieśnic. Otwarcie dała wyraz swej niechęci. Znienawidziła go, bo stanął jej na dro- dze do szczęśliwej przyszłości u boku Harry’ego Stapletona – czy jak tam się nazywał ów wybranek. Marcus uchodził za przystojnego. Bóg nie poskąpił mu męskiej urody i niemal od najmłodszych lat budził zachwyt kobiet. Niejedna przekonywała go, że ma w sobie coś takiego, czym potrai podbić serce każdej niewiasty. Nawet nie wątpił, Þ 23 þ że ta sama sztuka udałaby się z Catherine. Potrzeba było tyl- ko nieco czasu. Catherine na miękkich nogach dotarła do wyjścia. W pro- gu zatrzymała się i spojrzała za siebie, słysząc głos ojca. Była jednak już za daleko, żeby rozróżnić poszczególne słowa. – Jak tam, Reresby? Wydaje mi się, że dobiliśmy targu ku obopólnemu zadowoleniu… chociaż doprawdy szkoda, że nie dowiesz się, kto zabił twojego ojca. Może następnym razem będziesz mniej pochopnie stawiał tak wiele spraw na jedną kartę. Zbytnia pewność siebie czasami nie popłaca. – Nie zasługujesz nawet na pogardę, Barrington. Potrakto- wałem cię stanowczo za łagodnie. Trzeba mi było z tobą skoń- czyć, póki jeszcze miałem szansę. Henry roześmiał się ponurym, nieprzyjemnym śmiechem. – Święte słowa, Reresby. Biorąc pod uwagę wszystkie za i przeciw, okazałeś się dla mnie niesłychanie hojny. Gdyby by- ło na odwrót, nie uszedłbyś z życiem. Co myślisz o mojej có- reczce? Sam przyznasz, że to miła dziewka. – Znowu zaśmiał się urągliwie. – Pomyśl, ile z nią zaznasz szczęścia tuż po mo- jej śmierci! Zapomniałem cię ostrzec, że moja Catherine to niepokorna młódka, która zalezie ci za skórę. Nawet na polu bitwy nie spotkasz gorszego przeciwnika. – Miła i piękna. Przyznaję – spokojnie odparł Marcus. – Aż dziw bierze, że potraiłeś spłodzić tak urocze dziewczę. Dzisiaj przy kartach napomknąłem o niej, bo nie przypuszczałem, że zechcesz się z nią rozstać. Każdy na twoim miejscu oddałby majątek, byle tylko zachować tak wdzięczną istotę. Myliłem się. Niestety… To naprawdę rzadkość, aby ktoś grał o honor Þ 24 þ własnej córki. Większość ojców wolałaby się smażyć w pie- kle, niż zrobić to co ty. A jednak tak się stało. Niech ci Bóg przebaczy, Barrington, bo w oczach Catherine nie znajdziesz usprawiedliwienia. Henry wzruszył ramionami. – Nigdy nie miałem do niej cierpliwości. Wieczne wydatki i tak dalej… A ty myślałeś, że to córeczka tatusia! – Mój błąd, moja strata – sentencjonalnie zauważył Marcus. – Mimo to nadal będę szukał mordercy ojca. Dobrze wiem, że działaliście w zmowie. Na pewno go znajdę. To tylko kwestia czasu. Henry uśmiechnął się z wyraźną kpiną. – Tak? Powinieneś wiedzieć, że porywasz się na niemożli- we. Ostrzegam cię, Reresby. Lepiej uważaj na siebie. Człowiek, którego poszukujesz, jest bardzo niebezpieczny. Jeśli będziesz deptał mu po piętach, łatwo sam możesz stracić życie. – Nie boję się zbrodniarzy. – Marcus odwrócił głowę, jakby sam nie do końca wierzył własnym słowom. Naciągnął ręka- wice. – Dotrzymam naszej umowy. Będę tylko z daleka pa- trzył, jak bardzo cierpisz, wiedząc, że dosłownie wszystko, co kiedyś posiadałeś, od tej chwili należy do mnie. Jesteś ban- krutem, Barrington. Więcej mnie nie zobaczysz. – Z daleka skłonił się stojącej na boku Catherine i energicznym krokiem opuścił kaplicę. Catherine z ciężkim sercem poszła do swojej sypialni. Jej dotychczasowe życie legło w gruzach. Wiedziała, że od dzi- siaj będzie czekać na nieuchronny powrót niechcianego męża. Þ 25 þ Czuła się niczym skazaniec stojący pod drzewem wisielców w Tyburn. Nagle znalazła się w obcym dla siebie świecie. W miejscu, którego nie mogła rozpoznać. Opuszczona przez wszystkich, stanęła przy oknie i wbiła wzrok w ciemność. Jeszcze tego wieczoru przed pójściem do łóżka miała głowę pełną różnych planów i marzeń. Teraz straciła na zawsze ko- chanego Harry’ego i została żoną obcego człowieka. To było nie do zniesienia. Uniosła dłoń. Prawie nie pamiętała chwili, w której lord Reresby wsunął jej obrączkę na palec. Miała wrażenie, że to nie jej ręka. Po pewnym czasie przypomniała sobie przebieg tamtych zdarzeń. Z początku miała zaciśniętą pięść… Pan młody musiał jej rozginać palce, żeby dopełnić ceremonii. Był bardzo silny, męski i zdecydowany. I umiał patrzeć ludziom prosto w oczy. Król Karol II zmarł na niewydolność nerek po czterech dniach spędzonych w łóżku. Jego następcą został Jakub II, znienawidzony przez partię wigów. Jakub otwarcie podtrzy- mywał związki z Kościołem katolickim, choć na spotkaniu z Radą Stanu w zaimprowizowanej mowie zapewniał dostoj- ników, że będzie rządził zgodnie z prawem. Mówił, że w peł- ni zdaje sobie sprawę, ile monarchia ma do zawdzięczenia wszystkim anglikanom. Przyrzekł im spokój i ochronę. Wkrótce jednak wyszło na jaw, że chociaż chronił anglika- nów, nie zamierzał się sprzeciwiać praktykowaniu innych wy- znań – ma się rozumieć, chrześcijańskich. Tym całkiem róż- nił się w poglądach od nietolerancyjnego brata. Faworyzował Þ 2 þ katolików, rozdając im funkcje na dworze, różne urzędy i po- sady. Drażnił tym potężnych wrogów. Nic więc dziwnego, że opozycja zaczęła się rozglądać za kimś innym. Zastanawiano się, kogo wybrać na następnego króla. Jedni z nadzieją spoglądali na Wilhelma Orańskiego, wnuka Karo- la I. Żoną Wilhelma była córka obecnego króla, Maria. Innym bardziej podobał się przystojny i szarmancki książę Monmouth, James Scott, najstarszy z nieślubnych synów Karola II. Kłopot w tym, że obecnie przebywał na wygnaniu w Niderlandach. Catherine, przebywająca w posiadłości Riverside House, miała całkiem inne kłopoty na głowie i nie przejmowała się walką o władzę. Harry wciąż nic nie wiedział o jej małżeń- stwie. Nie mówiła mu o tym, jakby w ten sposób chciała na zawsze zatrzeć pamięć o tamtej nieszczęsnej nocy. Nie wspo- minała o Marcusie. To było zbyt bolesne. Nie chciała stracić Harry’ego. Dobrze wiedziała, że na wieść o jej ślubie biedny chłopiec wpadłby w czarną rozpacz. Henry Barrington uciekł z kraju, zanim drzwi na dobre zamknęły się za Marcusem. Osiadł w Holandii i tam przez czternaście długich miesięcy walczył z chorobą i bólem. Co- raz bardziej zapadał na zdrowiu. Catherine wiedziała o tym z listów przysyłanych jej przez sekretarza. Nie wzruszały jej cierpienia ojca. Nie pojechałaby do niego, gdyby ją błagał o przybycie. Na szczęście tego nie uczynił. Być może, pojed- nał się z Bogiem, ale nie z córką. Na to było już za późno. Tymczasem Harry też zamierzał wybrać się za morze. Chciał jechać do Brukseli i tam dołączyć do stronników księcia Þ 2 þ Monmoutha. Catherine westchnęła ciężko, słysząc tę nowinę. Jak miała nadal znosić cierpienia, pozbawiona jedynej prawdzi- wej miłości? Catherine z niepokojem popatrzyła na siedzącego przed nią mężczyznę. Siwowłosy Alexander Soames ciężko wsparł dłonie o biurko i zatroskanym wzrokiem spojrzał na testa- ment Henry’ego Barringtona. Był wyraźnie czymś poruszony. Zachowywał się inaczej niż zazwyczaj. W tym momencie Ca- therine już wiedziała, że stało się coś niedobrego. Pan Soames od lat był jej przyjacielem i doradcą prawnym Barringtonów. Ciągle patrzył w papiery. Zdawał sobie sprawę, że Henry nigdy nie pałał miłością do córki. Nie podejrzewał jednak, że wspomniana niechęć sięga aż tak głęboko. Oczywiście już wcześniej znał treść testamentu. Czternaście miesięcy temu na żądanie Henry’ego sporządził całkiem nową wersję dokumen- tu. Nie mógł w to uwierzyć… Barrington przegrał wszystko, łącznie z wianem córki. Soames uniósł głowę znad testamentu i zerknął na Catherine, siedzącą sztywno w fotelu. Dziewczyna ma charakter, pomyślał mimo woli. Wie, jak się zachować. – Chciałbym ci tego oszczędzić, moja droga – zaczął. – Nie- stety, nie mogę. No cóż, twój ojciec był zupełnym bankrutem. Cały jego majątek, do ostatniego pensa, jest teraz własnością twojego męża, Marcusa Reresby’ego. Catherine w wielkim napięciu słuchała słów Soamesa. Przez czternaście miesięcy starała się zapomnieć o nieszczęs- nym Marcusie, a on tymczasem wracał zupełnie nieproszony. Þ 2 þ Niczym widmo unosił się nad jej skołataną głową. Bezsku- tecznie usiłowała go wyrzucić z pamięci. – Rozumiem – powiedziała wolno. Mimo zdenerwowa- nia udało jej się zapanować nad drżeniem głosu. – Wszyst- ko zagarnął lord Reresby, nawet należną mi część spadku. – Uśmiechnęła się ironicznie. – Nieźle się obłowił. Nie dość, że zabrał mi wolność, to jeszcze obdarł mnie z dziedzictwa. Po- ślubiłam potwora, panie Soames. Kto mnie potępi za to, jeśli poszukam miłości gdzie indziej? – Uważaj, Catherine. Gdybyś to zrobiła, nie ręczę za skut- ki. Pozwól, że ci opowiem wszystko, co wiem na temat lorda Reresby’ego. – Skoro pan musi – odpowiedziała sucho. Wcale nie kryła niechęci do człowieka, który formalnie był jej mężem. – Chyba oceniasz go zbyt surowo. To dzielny żołnierz, który zasłużył się wielekroć w walkach toczonych w Szkocji i w Tan- gerze. Bardzo lubiany. Człowiek honoru… – Honoru? Wolne żarty – z niesmakiem wtrąciła Catherine. – Nie ma pojęcia o honorze. Zwłaszcza po wszystkim, co mi zrobił. – Wiem, co to dla ciebie znaczy, moja droga. Lord Reresby jest bardzo bogatym człowiekiem, chociaż był czas, że jego ro- dzinny majątek ucierpiał, a zwłaszcza podczas wojny domo- wej. Ród Reresby zawsze wiernie stał po stronie króla. Ojciec Marcusa należał do ścisłego kręgu zaufanych doradców naj- pierw Karola Pierwszego, a potem jego syna. Król przywrócił mu dobra i poprzednie znaczenie. Po śmierci ojca twój mąż odziedziczył posiadłość Saxton Court w Somerset. Þ 2 þ Catherine słuchała tego z całkowitą obojętnością. Pochwa- ły Soamesa nie wywarły na niej żadnego wrażenia. Wstała z fotela, przeszła na drugą stronę pokoju i niewidzącym wzro- kiem spojrzała przez okno. – Jak to się stało? – zapytała. – Jak do tego doszło, że musia- łam wyjść za lorda Reresby’ego? – Odwróciła się i popatrzyła na starego prawnika. – Przecież pan wie o tym. Prawda, pa- nie Soames? Proszę niczego przede mną nie ukrywać. Chcę wiedzieć, co mnie jeszcze czeka. Wszak doskonale znał pan uczucia mego ojca, więc nie musimy być oszczędni w słowach. Wiem, że mnie winił za śmierć mojej matki. Pan też na pewno nieraz o tym słyszał. Soames skinął głową. Catherine miała rację. Żona Henry’ego wydała ostatnie tchnienie tuż po narodzinach cór- ki. Ale co dalej? Obrzucił wzrokiem stojącą przed nim mło- dziutką kobietę. Domagała się prawdy. Owszem, to całkiem zrozumiałe. Jednak on wiedział tylko tyle, ile usłyszał od Bar- ringtona. Zapewne nawet nie połowę. – Twój ojciec przegrał majątek w karty. Dosłownie wszyst- ko, co miał. – Wszystko? – Tak! – potwierdził z mocą pan Soames. – Był zagorza- łym hazardzistą. Nie umiał się powstrzymać. Stuk kości lub szelest kart wprawiał go w stan podniecenia. Zawsze grał wy- soko. Zresztą, w ten właśnie sposób zgromadził znaczną część swojej fortuny. Rzadko przegrywał. Ostatnio doszło do tego podczas rozgrywki z Reresbym. Catherine zebrała wszystkie siły, żeby zadać pytanie, Þ 30 þ które nieuchronnie cisnęło jej się na usta. Obawiała się odpowiedzi. – A co ze mną? O co w tym chodzi? – Co prawda, nie znam wszystkich faktów, ale spróbuję ci to jakoś wyjaśnić. Z tego, co mówił mi twój ojciec, lord Reres- by miał już pewne plany, zanim zasiedli do stolika. Zamierzał zniszczyć Barringtonów. Z jakich powodów? Tego nie wiem. Podobno Henry zrobił mu coś złego. Widzisz, twój ojciec nie był zbyt lubiany. Poprzez poglądy zamknął sobie drogę do świata wielkiej polityki. Wierzył więc w siłę pieniądza. Krót- ko mówiąc, kupował władzę. To przysporzyło mu dodatko- wych wrogów. – O tym akurat zawsze wiedziałam – zauważyła Catherine. – Niech mi pan jednak powie coś więcej o tamtym spotkaniu – dodała niecierpliwie. Chciała to już mieć za sobą. – Co wte- dy zaszło? – Twój ojciec zgrał się do cna. Stracił majątek. Końcowa partia miała ostatecznie zadecydować o jego losie. O twoim także, moja droga. Gdyby ją przegrał, miał podpisać pewne zeznanie, którego żądał lord Reresby. Catherine zmarszczyła czoło. – Zeznanie? Nic nie rozumiem. Do czego miał się przy- znać? – Do zdrady stanu – cicho odparł pan Soames. Catherine popatrzyła na niego z przerażeniem. Oskarżenie o zdradę stanu mogło oznaczać tylko jedno: spisek przeciw- ko władcy. Zbrodnię karaną śmiercią, pohańbieniem i utratą mienia.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Atutowa karta
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: