Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00243 006575 13230769 na godz. na dobę w sumie
Azja Środkowa. Kazachstan, Uzbekistan, Kirgistan, Tadżykistan, Turkmenistan. Wydanie 1 - książka
Azja Środkowa. Kazachstan, Uzbekistan, Kirgistan, Tadżykistan, Turkmenistan. Wydanie 1 - książka
Autor: Liczba stron: 448
Wydawca: Bezdroża Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-8581-3 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki >> fotografia
Porównaj ceny (książka, ebook (-20%), audiobook).

Azja Środkowa, „ukryta” w głębi kontynentu kraina niebosiężnych gór, setek dzikich rzek i jezior, bezkresnych stepów, pustyń i pastwisk, od czasów starożytnych przyciągała podróżników i kupców. Współcześnie równie mocno ekscytuje, kusi i uzależnia wszystkich ciekawych świata, zwłaszcza tych, którzy lubią zapuszczać się na jego peryferie. Tu postsowiecki Wschód zderza się z baśniowym Orientem. Przyroda – dosłownie – nie ma granic. Mozaika kultur onieśmiela, a skarby starożytnych miast – Chiwy, Samarkandy i Buchary – mogą przyprawić o zawrót głowy.

Przewodniki Bezdroży przybliżają historię, kulturę i przyrodę opisywanych regionów i krajów oraz oprowadzają po ich najbardziej fascynujących zakątkach. Treść uporządkowano dla wygody w układzie regionalnym. Opisom miast i innych atrakcji turystycznych towarzyszą przejrzyste mapy oraz ramki z ciekawostkami, czyniące z przewodnika pasjonującą lekturę nie tylko w czasie podróży. Informacje praktyczne pomagają zaplanować wyjazd i odnaleźć się w odwiedzanym miejscu. Całość zamyka praktyczny minisłowniczek.


Artiom Rusakowicz urodził się w 1989 r. w mieście Uraj (Chanty-Mansyjskiego Okręgu Autonomicznego), wychował się w Ufie. W 2006 r. skończył Wydział Dziennikarstwa MGU im. Łomonosowa (Moskiewski Uniwersytet Państwowy). Współpracował z wieloma gazetami, czasopismami, wydawnictwami i stronami internetowymi. Zjeździł Rosję od Kaliningradu po Kamczatkę, zwiedził ponad 20 krajów. Jest autorem książki Camp America (o podróży po USA autostopem) i Dróg wojny Kaukaskiej (o podróży po Kaukazie), współautor przewodnika Transsib (wspólnie z Władysławem Krysztanowskim), opisującego kolejowy szlak transsyberysjki. Mieszka w Moskwie. Prowadzi blog: hitch-hiker.livejournal.com.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

P r z e w o d n i k Azja Środkowa Kazachstan, Uzbekistan, Kirgistan, Tadżykistan, Turkmenistan Ubezpieczenie w podróży Tytuł oryginału: Средняя Азия. Практический путеводитель (seria: Путешествуем сами) Pierwsze wydanie: Крыштановский В. А., Москва 2012 Tłumaczenie: Margarita Bartosik Copyright © 2012 by Артём Русакович Copyright © for the Polish edition by Helion S.A. 2014 Dziękujemy autorom, których teksty i uwagi wykorzystano podczas opracowania polskiej edy- cji przewodnika: Magdalenie Oczkowskiej i Sławomirowi Janasowi (uzupełnienia w rozdziałach Kazachstan, Kirgistan i Uzbekistan), Wojciechowi Puszowi (uzupełnienia w rozdziale Kazachstan), Edycie Sadowskiej (uzupełnienia w rozdziałach Tadżykistan i Turkmenistan) Redaktor prowadzący: Maciej Żemojtel Redakcja i korekta: Gabriela Niemiec Źródło danych kartograficznych map przygotowanych przez DAKA – Studio Graficzne: © OpenStreetMap contributors; www.opendatacommons.org/licenses/odbl Zdjęcia na okładce: Okł. I – Wieża Burana (Kirgistan), © Pavel Svoboda | Fotolia.com Okł. IV – Mauzoleum Gur-i Mir w Samarkandzie (Uzbekistan), © Eduard Kim | Fotolia.com Projekt okładki: Paweł Polański, Paweł Panczakiewicz Skład: Jan Szczurek Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publi- kacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji. Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli. Autor oraz wydawnictwo Helion dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za zwią- zane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz wydawnictwo Helion nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania infor- macji zawartych w książce. Wydawnictwo Helion ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice tel.: 32 2309863 e-mail: redakcja@bezdroza.pl księgarnia internetowa: http://bezdroza.pl Drogi Czytelniku! Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres: http://bezdroza.pl/user/opinie/?beazce Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję. Wydanie I ISBN: 978-83-246-8581-3 • Kup książkę • Poleć książkę • Oceń książkę • Księgarnia internetowa • Lubię to! Nasza społeczność n a t s i g r i K m o c . k c o t s r e t t u h S | o d u t S a e d i I © Turkusowe jezioro Ala-kul w paśmie Terskej Ałatoo (Tienszan) Kup książkę Poleć książkę n a t s i k e b z U n a t s i k e b z U Buchara, codzienność w cieniu zabytków… (w tle Czor Minor, budynek bramny z 1807 r.) Samarkanda, zespół medres przy placu Registan m o c . k c o t s r e t t u h S | t s n u k o t o f l a © m o c . k c o t s r e t t u h S | s o t z s o p © m o c . a i l o t o F | k e d u r P l e i n a D © Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę Chiwa, twierdza Iczan Kala – kompleks meczetów, medres i mauzoleów z XVIII–XIX w. Uzbekistan www.bezdroza.pl Rozdział III Uzbekistan (O‘zbekiston) m o c . a i l o t o F | t c i P d a r B © › › › › › › (s. 269) – perła architektury z historycznym centrum wpisanym na Listę (s. 216) – rejon odmienny od reszty kraju, atrakcyjny dla (s. 282) – nieustannie kurczące się i zmieniające w pustynię (s. 235) – jedno z najstarszych miast Uzbekistanu utrzymujące swój Buchara średniowieczny islamski klimat Chiwa UNESCO Góry Czatkalskie miłośników narciarstwa, górskich wędrówek oraz plażowania Jezioro Aralskie słone jezioro Kokand z atmosferą dawnej stolicy chanatu Samarkanda (s. 264) – typowo azjatyckie miasto w Kotlinie Fergańskiej (s. 219) – starożytne miasto wpisane na Listę UNESCO 3 u j a r k e n i a n t a s z i k d e e b i w z U Z Uzbekistan – z licznymi średniowiecznymi miastami, meczetami, minaretami, karawanserajami, a także pustyniami i wielbłądami – to najbardziej znany i naj- częściej odwiedzany kraj Azji Centralnej, ucieleśniający powszechne romantyczne wyobrażenia o starożytnym Wschodzie i Jedwabnym Szlaku. Mało który z jego sąsia- dów może pochwalić się takimi perłami architektury, jakie mają Buchara, Samar- kanda czy Chiwa, oblegane przez turystów z całego świata. Trochę mniej zachwyceni będą miłośnicy przyrody. Większa część Uzbekistanu to pustynie, równiny i pola. Nie ma tu zbyt wielu malowniczych górskich pejzaży, takich jak w Tadżykistanie czy Kirgistanie, choć także można znaleźć bardzo ciekawe krajo- brazy, np. w Górach Czatkalskich na północny wschód od Taszkentu. Trzeba pamiętać, że Uzbekistan pod względem przepisów prawnych jest dla tury- stów najmniej przyjaznym krajem w tej części Azji. Prawo migracyjne, walutowe i celne jest tu tak skomplikowane i niejednoznaczne, a milicjantów tak wielu, że może to popsuć dobre wrażenia z podróży. Na szczęście aktywność milicji z roku na rok maleje, a wiele niejasnych przepisów da się obejść. 167 Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę 3 u j a r k e n i a n t a s z i k d e e b i w z U Z y ż ó r d o p o d a i n a w o t o g y z r P 168 www.e-przewodniki.pl www.bezdroza.pl Informacje praktyczne Przygotowania do podróży Warunki wjazdu Aby otrzymać wizę uzbecką, obywate- le Polski muszą mieć zaproszenie. Nie potrzebują się o to martwić turyści, którzy ubiegają się o wizę z pomocą jednego z polskich biur pośrednictwa wizowego, gdyż placówki te w ramach usługi zajmują się zorganizowaniem całego niezbędnego pakietu dokumen- tów. Opłata za kompleksową usługę wydania 30-dniowej wizy wjazdowo- -wyjazdowej wynosi około 500 zł (z opłatą za kuriera). Inną opcją jest kupno zaproszenia bezpośrednio w jednym z zagranicznych (również uzbeckich) biur podróży. Koszt zaproszenia niezbędnego do uzyskania wizy jednokrotnego wjazdu (na 30 dni) to około 40 USD od osoby. Wszystko moż- na załatwić drogą internetową: podając Przykładowe ceny wiz w Ambasadzie Republiki Uzbekistanu w Warszawie Wiza wjazdowo-wyjazdowa Pobyt do 7 dni Pobyt do 15 dni Pobyt do 30 dni Wiza tranzytowa Pobyt do 24 godz. Pobyt do 48 godz. Pobyt do 72 godz. 40 USD 45 USD 50 USD 60 USD 70 USD 80 USD niezbędne dane personalne oraz wysy- łając skany paszportu i zaświadczenia o zatrudnieniu. Czas oczekiwania na takie zaproszenie to 10–14 dni. Kontrola celna Jeszcze niedawno uzbeccy celnicy wy- różniali się skrajnie swobodnym trak- towaniem prawa – wymuszali pienią- dze, zatrzymywali cenne przedmioty i łamali prawo na wszelkie możliwe sposoby. Na szczęście w ostatnim cza- sie ich bezprawna działalność została trochę ukrócona, radzimy jednak uwa- żać na granicy. Przede wszystkim trzeba bardzo poważnie traktować przejście przez uzbecką kontrolę celną i skru- pulatnie wypełniać wszelkie niezbęd- ne formularze. Na teren Uzbekistanu można wwieść nie więcej niż 1000 sztuk papierosów i 1,5 litra alkoholu. Oczywiście nie wolno przewozić przez granicę narkotyków, bro- ni, a także druków i innych materiałów o treści skierowanej przeciwko ustrojowi państwowemu Uzbekistanu lub narusza- jących zasady islamu. Do Uzbekistanu bez ograniczeń można wwozić zagraniczną walutę. Jeśli chodzi o walutę uzbecką, to wwożone i wywo- żone kwoty muszą się mieścić się w gra- nicach 50 minimalnych płac miesięcznych (50 tys. sumów × 50 = 2,5 mln sumów). Z kraju można wywieźć tyle waluty naro- dowej, ile się jej wwiozło. Uwaga! Każdą walutę – dolary, ruble, złote uzbeckie sumy itd. – musimy przy wjeździe deklarować. W tym celu trzeba pobrać u celników dwie deklaracje i wypeł- nić je, wymieniając całą posiadaną walutę i wszystkie cenne przedmioty (np. note- book, aparat fotograficzny, kamerę itd. – najlepiej podać model i przybliżoną war- tość). Jeden egzemplarz deklaracji zostaje u celnika, drugi – na którym powinien on przybić pieczątkę – należy zachować do końca podróży. Przy wyjeździe trzeba będzie wypełnić jeszcze jedną deklarację i oddać celnikowi obydwie do porównania. Koniecznie bądźmy uważni i wpisujmy do deklaracji całą przewożoną kwotę pienię- dzy, co do grosza. Celnicy często utrud- niają przejście turystom, którzy pominęli jakąś walutę. Ponieważ w formularzu są tylko trzy wiersze na jej wpisanie, w razie konieczności najlepiej dopisać na dole kolejne pozycje: 4, 5, 6 itd. Jeśli zabraknie miejsca, można wykorzystać część „Inne kosztowności i przedmioty”. Zwykle celnicy przy wjeździe i wyjeź- dzie prześwietlają rzeczy podróżnych, proszą o pokazanie zawartości plecaka i przeliczają walutę. Można też zostać poproszonym o okazanie wszystkich kwitów meldunkowych z całego poby- tu (dotyczy to również kontroli podczas przelotów wewnątrzkrajowych). Cała procedura może zająć nawet kilka godzin, nie należy więc liczyć na szybkie przekro- czenie uzbeckiej granicy. Obowiązek meldunkowy Obcokrajowcy mają obowiązek meldo- wania się, jeśli przebywają w Uzbeki- stanie dłużej niż trzy dni robocze. Zasa- dy rejestracji określa postanowienie nr 408 Gabinetu Ministrów Uzbekistanu z 21.11.1996 r. „Zasady przebywania oby- wateli zagranicznych i osób bez obywa- telstwa w Republice Uzbekistanu”. Jest ono dość niejasne i nieprecyzyjne, ale w kraju wyrobiła się już pewna norma w wydawaniu takiego zameldowania. Pięć minusów Uzbekistanu 1. Warunki rejestracji (meldunku) obcokrajowców. W odróżnieniu od sąsiednich krajów zameldowanie u osoby prywatnej to długa i skomplikowana procedura. Wymagane jest meldowanie się w czasie całej podróży, w każdym hotelu, w którym turysta nocuje. 2. Przepisy celne. Przy wjeździe i wyjeździe należy złożyć pisemną deklarację o całej po- siadanej walucie i wszystkich cennych rzeczach oraz przejść uciążliwą kontrolę celną. 3. Wymiana waluty. W Uzbekistanie istnieje różnica między oficjalnym i faktycznym kur- sem narodowej waluty (wynosi ona prawie półtora raza). Żeby nie stracić, trzeba doko- nywać wymiany walut na czarnym rynku, co jest nielegalnie, choć miejscowe władze za- zwyczaj przymykają na to oko. 4. Cenowa dyskryminacja obcokrajowców. Ceny biletów wstępu do głównych zabytków są znacznie wyższe dla obcokrajowców niż dla obywateli Uzbekistanu. 5. Licencjonowane hotele dla obcokrajowców. Wiele tanich hoteli albo nie przyjmuje zagranicznych turystów, albo przyjmuje, lecz nie dokonuje tak potrzebnego podróżni- kom zameldowania. Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę 3 u j a r k e n i a n t a s z i k d e e b i w z U Z y ż ó r d o p o d a i n a w o t o g y z r P 169 3 u j a r k e n i a n t a s z i k d e e b i w z U Z y ż ó r d o p o d a i n a w o t o g y z r P 170   Sposoby meldowania się: Najtrudniejszy sposób to znalezienie obywatela Uzbekistanu i udanie się razem z nim do urzędu migracyjnego w miejscu zamieszkania. Trzeba mieć przy sobie kopię swojego paszportu i kopię dowodu tożsamości właściciela noclegów (lepiej sprawdzić wcześniej, jakie dokumenty będę potrzebne), wypełnić kilka formularzy i wnieść opłatę skarbową (około 5 USD). War- to zrobić kopię paszportu dla siebie, ponieważ urzędnicy zabierają orygi- nał, nie wydając żadnego potwier- dzenia. Po kilku dniach otrzymujemy zameldowanie, czyli pieczątkę w pasz- porcie. Problem polega na czasie trwa- nia tej procedury: trzeba długo zbierać dokumenty, stać w kolejkach, a potem czekać (czasami przez tydzień) na wydanie potrzebnego dokumentu. Jednak po otrzymaniu zameldowania turysta zostaje uwolniony (z reguły na miesiąc) od wszystkich problemów – może swobodnie przemieszczać się po kraju i nocować tam, gdzie zechce: pod namiotem, w samochodzie, pocią- gu, przydrożnych czajchanach, u zna- jomych itd. Drugi sposób, który wybiera więk- szość obcokrajowców, to nocowanie w hotelach. Trzeba przy tym jednak pamiętać, że przyjmować i meldo- wać obcokrajowców mogą tylko hotele posiadające specjalną licencję. Na szczęście prawie we wszystkich dużych miastach działają licencjono- wane obiekty, w tym także niedrogie. Pracownicy hotelu powinni wydać Kup książkę www.e-przewodniki.pl www.bezdroza.pl potwierdzenie opłacenia noclegów, które jest równoznaczne z zameldo- waniem. W większości hoteli zameldo- wanie nic nie kosztuje. Według prawa „zameldowania dokonuje się na cały okres pobytu w Republice Uzbeki- stanu w pierwszym hotelu, w którym przebywają obywatele zagraniczni po przejściu przez nich kontroli gra- nicznej” („Zasady przebywania oby- wateli zagranicznych i osób bez oby- watelstwa w Republice Uzbekistanu”, art. 21). Zgodnie z tym powinniśmy być zameldowani na cały planowany okres podróży po Uzbekistanie. W prakty- ce jednak nikt tego nie przestrzega i turysta jest meldowany tylko na czas pobytu w danym hotelu. Jeśli komuś zdarzy się mieć przerwę w zameldowaniu podczas podróży (np. poprzedni meldunek skończył się 15 dnia miesiąca, a nowy rozpoczął dopiero 17), to w zasadzie nic strasz- nego się nie stanie; chociaż prawo nie daje jednoznacznej odpowiedzi, jak w takiej sytuacji postępować, milicjan- ci przymykają na to oczy. Lepiej jednak na wszelki wypadek mieć przygoto- wane przekonujące wytłumaczenie, np. „jechałem samochodem przez całą noc”, „nocowałem na brzegu jeziora pod namiotem”, „czekałem do rana na pociąg na dworcu” itd. Trzeci sposób rejestracji to znalezienie biura turystycznego, które nas zamel- duje, oczywiście za pewną opłatą. Tak- że w tym wypadku uzyskamy możli- wość swobodnego podróżowania po kraju, ale najprawdopodobniej, tak jak    w pierwszym wariancie, będziemy musieli czekać kilka dni. Można także zaplanować swoją podróż tak, by wyjeżdżać z kraju po trzech dniach roboczych lub w ogóle skrócić swój pobyt w Uzbekistanie do trzech dni (choć taki okres na zwiedzanie tego kraju jest zdecydowanie zbyt krótki). Prawo nie mówi, kiedy zaczy- na się odliczenie terminu potrzebnego do zameldowania. Zwykle straż gra- niczna i celna nie liczy dnia wjazdu, czyli jeśli ktoś wjechał do Uzbekista- nu w poniedziałek, to może wyjechać w czwartek. I wreszcie ostatni sposób (dla zde- sperowanych, którzy są gotowi żądać w Uzbekistanie niemożliwego) – trzy- manie się prawa. We wspomnianym już postanowieniu zostało powie- dziane: „Z obowiązku meldowania się zwolnieni są podróżujący, jeśli długość ich pobytu w każdej konkretnej miej- scowości nie przekracza trzech dób” (art. 12, pkt d). Wygląda na to, że jeśli ktoś przebywa w każdym mieście nie więcej niż trzy dni, nie musi się w ogó- le meldować. Jednak według przed- stawicieli porządku publicznego to turysta musi udowodnić, że w danych miejscach był określoną liczbę dni. Jak to udowodnić? Oczywiście trzeba się zameldować! Takie logiczne wyjaśnie- nie przedstawił autorowi przewodni- ka strażnik na przejściu granicznym „Czerniajewka” (zob. s. 23). No cóż, zwalnia to przynajmniej z obowiązku meldowania się codziennie – wystar- czy rejstracja raz na trzy dni w danym Poleć książkę Kup książkę mieście, żeby przy wyjeździe z kraju nie mieć problemów. Trzeba zauwa- żyć, że niektórym turystom udawało się przekonać straż graniczną, że nie złamali prawa: pokazywali zdjęcia z datami z różnych miast w aparacie cyfrowym; niektórzy przedstawiali bilety lotnicze i kolejowe jako dowód na przemieszczanie się między miasta- mi. Być może i inne dowody zostały- by uwzględnione, ale to już zależy od decyzji konkretnego funkcjonariusza straży granicznej. Oczywiście istnieje coś takiego jak domniemanie niewin- ności – w zasadzie to nie my powin- niśmy udowadniać swoją niewinność (że przebywaliśmy w mieście mniej niż trzy doby), ale służby porządku publicznego muszą znaleźć dowody naszej winy, w Uzbekistanie jednak zasada domniemania niewinności nie jest niestety znana. Straż graniczna może ukarać nas niesłusznie manda- tem, a my nie będziemy mieć czasu, by zaskarżyć to w sądzie. Biorąc zaś pod uwagę poziom praworządności w tym kraju, jest bardzo prawdopodobne, że sędzia nie stanie po naszej stronie. Dla- tego lepiej się zameldować. Aby podróżowanie po Uzbekistanie nie zamieniło się w uporczywe podliczanie dni i szukanie dowodów, że nie potrze- bujemy zameldowania, radzimy zatrzy- mywać się w czasie podróży w hotelach, tym bardziej że można znaleźć stosun- kowo niedrogie noclegi. Uwaga! Zgodnie z przepisami brak zameldowania to „niedotrzymanie ustalonej procedury zameldowania Poleć książkę 3 u j a r k e n i a n t a s z i k d e e b i w z U Z y ż ó r d o p o d a i n a w o t o g y z r P 171 3 u j a r k e n i a n t a s z i k d e e b i w z U Z d z a j e z r P tymczasowego lub stałego”. Karane jest to mandatem od 50 do 100 minimalnych wynagrodzeń miesięcznych lub depor- tacją z kraju (uzbecki kodeks odpowie- dzialności administracyjnej, art. 225). Minimalne wynagrodzenie w Uzbeki- stanie wynosi od 1 grudnia 2010 r. pra- wie 50 tys. sumów, czyli za brak zamel- dowania można zapłacić od 2,5 do 5 mln sumów (około 1000–2000 USD). Trzeba być ostrożnym, gdyż znane są wypadki, w których ludzie rzeczywiście musieli zapłacić tę gigantyczną kwotę! Przejazd Podróż samolotem Ze względu na odległość samolot jest dla polskiego turysty najdogodniejszym środkiem transportu, a wcale nie musi to być duży wydatek. Warto śledzić pro- mocje organizowane co jakiś czas przez łotewskiego przewoźnika, linię Air Baltic. Przy odrobinie szczęścia można znaleźć bilety Ryga–Taszkent–Ryga w napraw- dę dobrej cenie (1300–1500 zł za bilet w obie strony1). Do stolicy Łotwy najtaniej dostaniemy się autobusem (bilet w dwie strony już od 220 zł – przewoźnik Simple Express). Możemy też skorzystać z połą- czeń Warszawa–Ryga oferowanych przez PLL LOT oraz Air Baltic. Innym sposobem na dotarcie do stolicy Uzbekistanu są 1 Podane ceny są orientacyjne. Ostateczny koszt biletu zależy od: sezonu, długości pobytu, liczby przesiadek, czasu lotu. Zazwyczaj sprawdza się też zasada: im wcześniej kupisz bilet, tym mniej za nie- go zapłacisz. 172 www.e-przewodniki.pl www.bezdroza.pl połączenia oferowane przez linie lotni- cze Aeroflot oraz Turkish Airlines. Ceny biletów na trasie Warszawa–Taszkent– Warszawa (z przesiadką w Moskwie lub Stambule) kształtują się pomiędzy 1800 a 2800 zł za bilet w dwie strony. Tasz- kent ma wśród turystów chyba więcej przeciwników niż zwolenników, mimo to należy się liczyć z tym, że trudno go ominąć na trasie naszej podróży. Można szukać połączeń z Europy i Rosji (z prze- siadką) do Samarkandy czy Nukusu, lecz zdecydowanie najtańszy będzie przylot do Taszkentu i przesiadka na stosunko- wo tani lot wewnętrzny (więcej infor- macji w części Podróżowanie po kraju, zob. s. 176). Narodowy przewoźnik – Uzbeckie Linie Lotnicze (Uzbekistan Airways) – jest monopolistą na rynku uzbeckim. Jego oficjalna strona internetowa / www. uzairways.com nie będzie zbyt pomoc- na dla podróżnika, ponieważ nie można na niej ani kupić biletów, ani dowiedzieć się o ich cenach, można tylko zobaczyć aktualny rozkład lotów. Z innych krajów Azji Środkowej Uzbeckie Linie Lotnicze latają do Tasz- kentu z Astany i Ałma-Aty. Oprócz tego z Ałma-Aty można dolecieć do Taszken- tu kazachskimi liniami lotniczymi Air Astana (/ www.airastana.com) i SCAT (/ www.scat.kz). Z Biszkeku do Taszkentu latają Uzbec- kie Linie Lotnicze oraz linia Kyrgystan (/ www.air.kg), z Aszchbadu do Tasz- kentu – tylko Uzbeckie Linie Lotnicze. Między Tadżykistanem i Uzbekistanem Ľ Samarkanda (Samarqand, Самарқанд) \ +996 66 Liczba ludności: 352 tys.;  „Perła Azji Środkowej”, „Rzym Wscho- du”, „Oblicze Ziemi” – takimi wzniosłymi określeniami nagradzano Samarkandę w dawnych czasach. I rzeczywiście, miasto znane na całym świecie ze swego piękna i bogactwa zawsze było gospodarczym i kulturalnym centrum Azji Środkowej. Chciał je mieć każdy obcy najeźdźca, dla- tego tak wiele razy Samarkanda cierpiała w wyniku wojen i konfliktów. Dziś jest to trzecie co do wielkości miasto Uzbekistanu. Po dawnej wspa- niałości pozostały liczne zabytki archi- tektury, głównie z epoki panowania Timura i jego potomków. Niestety nie zachował się spójny zespół architek- toniczny – zabytki są porozrzucane na dużym obszarze, rozdzielone szerokimi ulicami z radziecką i współczesną zabu- dową. Mimo to nawet te pojedynczo usytuowane budowle robią ogromne wrażenie, zwłaszcza zespoły Szach-i Zinda (Shohi Zinda arxitektura ansambli) i Registan (Registon maydoni ansambli), meczet Bibi Chanum (Bibixonim masji- di) i mauzoleum Gur-i Mir (Goʻri Amir maqbarasi). Miasto jest dogodnie usytuowane na trasie dróg kolejowych i autobusowych biegnących z południa i zachodu kraju do Taszkentu. Historia W latach 70. XX w. Samarkanda święto- wała 2500. rocznicę istnienia, ale powsta- Kup książkę Poleć książkę Kup książkę ła prawdopodobnie o wiele wcześniej. Historia pochodzenia nazwy miasta ma dziesiątki wersji. Z całą pewnością można powiedzieć tylko tyle: rdzeń kand ozna- cza „miasto”, ale skąd wzięło się Samar-, dokładnie nie wiadomo. W czasach starożytnych Samarkanda była stolicą Sogdiany – historycznego regionu leżącego między Amu-darią i Syr-darią. Pierwsza pisemna wzmian- ka o mieście, nazywanym wówczas Marakandą, pochodzi z 329 r. p.n.e., gdy zaczęła się grecka inwazja na Sogdianę. Uczestnicy wyprawy Aleksandra Mace- dońskiego opisywali później Marakan- dę jako duże miasto otoczone murami obronnymi. Greckie wojska bez trudu zajęły twierdzę, ale wiele razy oblegali ją później sogdyjscy powstańcy. W późniejszym okresie Samarkanda znajdowała się pod kontrolą różnych zdobywców najeżdżających Sogdianę: Kuszanów, Turków, Arabów. W okresie panowania Samanidów miasto wyraź- nie się powiększyło, a później weszło w skład imperium Chorezmu. W 1220 r. zburzyły je wojska mongolskie; ocalało tylko grodzisko Afrasiab, a Samarkanda odrodziła się na nowym miejscu. W epoce Timura Samarkanda stała się stolicą imperium. Wtedy też powstały jej główne zabytki. Z podbitych terytoriów przesiedlano tu tysiące rzemieślników, a wokół miasta wzniesiono mur obron- ny. Szahruh, syn Timura, przeniósł stolicę imperium do Heratu (dziś w Afganista- nie), zostawiając w Samarkandzie swe- go syna Uług Bega, który rządził prawie 40 lat – od 1409 do 1449 r. W czasie jego Poleć książkę 3 u j a r k e n i a n t a s z i k d e e b i w z U Z a d n a k r a m a S 219 2 u j a r k e n i a n t a s z i k d e e b i w z U Z a d n a k r a m a S www.e-przewodniki.pl www.bezdroza.pl rządów Samarkanda stała się kulturo- wym i naukowym centrum Wschodu. W mieście zbudowano obserwatorium astronomiczne, kilka medres, a na pla- cu Registan powstał słynny dziś zespół architektoniczny. Po upadku imperium Timurydów i powstaniu w jego miejsce chanatów uzbeckich Samarkandę przejął emir bucharski. Miasto stało się dużym cen- trum handlowym i kulturalnym emira- tu. Samarkandzcy namiestnicy emira rządzili w nim prawie jak pełnopraw- ni władcy. W 1868 r. rosyjskie wojska pod dowódz- twem generała Kaufmana rozpoczęły atak na miasto: 1 maja pod Samarkandą miało miejsce krótkie starcie z bucharski- mi wojskami, po którym te się wycofały. Następnego dnia wojska rosyjskie bez ) m k 3 ( t o r o w o P , y w o s u b o t u a j ó t s o p , ) j m k 5 ( y w o e o k c e z r o w D l Samarkanda Samarkanda 0 250 m 0 250 m j o h a ó t s o p , ) dir ko’ch. dir ko’ch. gto’sh B gto’sh B Husayn Boyqaro ko’ch. Husayn Boyqaro ko’ch. Yala Yala Shohruh Mirzo ko’ch. o h a n n Pushkin ko’ch. Pushkin ko’ch. ) m k 3 ( t o r o w o P , y w o s u b o t u a j m k 5 ( y w o e o k c e z r o w D l Shohruh Mirzo ko’ch. Marokand B B Chorraxa ko’ch. Im o m al-Buxoriy ko’ch. Oksus koło bazaru Siabskiego Marokand B B Przystanek Bazar Siabski Chorraxa ko’ch. Im o m al-Buxoriy ko’ch. Toshkent ko’ch. Oksus Meczet Bibi Chanum Muzeum winiarstwa przy zakładach winiarskich im. Chowrenko Kafeteria Miks ik ko’ch. Temur Mal Tim Muzeum winiarstwa przy zakładach winiarskich im. Chowrenko Uzkitob Uzkitob Mirzo Ulug’bek ko’ch. Hala Kafeteria targowa Miks h . o ’ c a k ik ko’ch. Kafejka internetowa przy hali targowej k o ’ c h . T e m u r Muzeum Krajoznawcze Mir knig h c P o Temur Mal Tim Kafe A m i r t M a Kafe Mirzo Ulug’bek ko’ch. Hala targowa h . Mir knig c P o t h o ’ c a k Kafejka internetowa przy hali targowej k o ’ c h . T e m u r A m i r Muzeum Krajoznawcze M a h m u d Q o h Kafeteria Qahvaxona m u d Q o Kafeteria Qahvaxona s s h g ’ a r i y k o ’ c h . h g ’ a r i y k o ’ c h . M u s t a qillik k S h a r o f R S h a r o f R a s hid o’c h . a s hid K a m ol O ta Turk ko’ch. Kościół katolicki 220 o v k o’c h . Sogdiana K a m ol O ta Turk ko’ch. Alligator Sobór Kościół Aleksiejewski katolicki o v k o’c h . Alligator O qsaroy ko’ch. M u s t a qillik k o’c h . Universitet Bulvari Sogdiana Sobór Aleksiejewski Ko’ksaroy Maydoni O qsaroy ko’ch. g i s R o e t n k h . o ’ c Mauzoleum Ruchabad Antica Dilshoda Universitet Bulvari Gur-i Mir B B Emir Mauzoleum Ak-Saraj Ko’ksaroy Maydoni Medresa Uług Bega Dom-muzeum Sadriddina Ajni Daxbet yo’li ko’ch. m arov ko’ch. Zarina R g i s e t U Mauzoleum Ruchabad Kafeteria Labig‘or h . o ’ c n k o Antica Dilshoda Gur-i Mir B B Emir Mauzoleum Ak-Saraj . h c ’ o k marov U a k s w o k z s u r T . Medresa Szir-Dar Plac Registan Dom-muzeum Sadriddina Ajni Daxbet yo’li ko’ch. m arov ko’ch. Suzangaron ko’c Postój taksówek Zarina do Shahrisabzu o k h c U . marov . h U B B Davr ’ A . c a r p o Shahrisabz Shahrisabz walki weszły do Samarkandy. Generał Kaufman zostawił tu niewielki garnizon i kontynuował marsz na Bucharę. Ale gdy tylko opuścił Samarkandę, w mie- ście wybuchło powstanie. Rosyjski gar- nizon z kilkoma setkami żołnierzy ukrył się w miejskiej cytadeli i przez tydzień odpierał ataki wielotysięcznego tłu- mu, dopóki generał Kaufman nie wrócił z głównymi oddziałami. W odwecie kazał spalić miejski bazar, gdzie rozpoczęło się powstanie. Samarkanda stała się stolicą obwodu zerawszańskiego (od 1887 r. – obwodu samarkandzkiego) imperium rosyjskiego. W tym czasie miasto bardzo się zmieniło. Zostały wytyczone szerokie, równe ulice, stanęły domy w stylu europejskim oraz zakłady przemysłowe. W 1888 r. do mia- sta doprowadzono Kolej Transkaspijską Lotnisko (4 km), centralny dworzec autobusowy (5 km) Lotnisko (4 km), centralny dworzec autobusowy (5 km) R u d a Meczet Hazrat-Hyzr k h Przystanek s t k n koło bazaru Siabskiego kiy k o’c h. o T e o ’ c Czajchana Bazar na bazarze Siabskim Siabski R o s i d u a h . Meczet G r o Hazrat-Hyzr d z k h s k o A f r a s a b ( 7 0 0 m kiy k o’c h. Szach-i Zinda Czajchana na bazarze Siabskim i T h . o ’ c t k n e Szach-i Zinda Meczet Bibi Chanum Mauzoleum Bibi Chanum Mauzoleum Bibi Chanum Muzeum Karimowa Toshkent ko’ch. B B Bahodir Muzeum Karimowa B B Furkat B B Najiba B B Bahodir Medresa Szir-Dar Czajchana B B Furkat Chorsu Timur the Great Bazar Czorsu Czajchana Chorsu Bazar Czorsu Medresa Uług Bega Medresa Tillja-Kari Szaszłykarnia Plac Registan Przystanek Medresa koło Registanu Tillja-Kari Szaszłykarnia Kafeteria Labig‘or Joni B B Najiba Timur the Great Przystanek koło Registanu Joni S-Star Postój taksówek do Shahrisabzu S-Star P a nja k e n t k o’c h. P a nja k e n t k o’c h. Jahongir B B B B Davr Jahongir B B . h Suzangaron ko’c ) , M a z a r D a n i j a r a ( 1 , 5 k m ) , o b s e r w a t o r i u m U u g B e g a ( 2 k m ł ) , p o s t ó j ł a u t o b u s o w y U u g B e g ( 2 , 2 k m ) , T a s z k e n t 3 u j a r k e n i a n t a s z i k d e e b i w z U Z a d n a k r a m a S i G r o d z s k o A f r a s a b ( 7 0 0 m i ) , M a z a r D a n i j a r a ( 1 , 5 k m ) , o b s e r w a t o r i u m U u g B e g a ( 2 k m ł ) , p o s t ó j ł a u t o b u s o w y U u g B e g ( 2 , 2 k m ) , T a s z k e n t P a n d ż a k e n t P a n d ż a k e n t 221 Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę www.e-przewodniki.pl www.bezdroza.pl 2 u j a r k e n i a n t a s z i k d e e b i w z U Z a d n a k r a m a S (Zakaspijską), a później połączono je linią kolejową z Kotliną Fergańską i Tasz- kentem. Po rewolucji październikowej Samar- kanda weszła w skład Turkiestańskiej ASRR, a w 1925 r. ogłoszono ją stoli- cą nowo powstałej Uzbeckiej SRR. Po pięciu latach, w 1930 r., stolica została przeniesiona do Taszkentu, a Samar- kanda została stolicą obwodu samar- kandzkiego. Po II wojnie światowej miasto stało się dużym centrum turystycznym, odwie- dzali je turyści ze wszystkich zakątków ZSRR i z zagranicy. Rozwijał się również przemysł, powstawały zakłady przemysłu lekkiego i spożywczego, zakład „Kinap” produkujący sprzęt filmowy i radiowy, fabryka superfosfatów i zakład produ- kujący windy. Wokół centrum historycz- nego rosły osiedla mieszkaniowe, wyty- czano szerokie prospekty. Po uzyskaniu niepodległości Samar- kanda pozostała jednym z najbardziej rozwiniętych miast Uzbekistanu. Od połowy pierwszej dekady XXI w. tutejsza fabryka samochodów zaczęła produkcję mikrobusów Isuzu – jednego z najpo- pularniejszych tu pojazdów transportu publicznego. W mieście powstaje też dużo nowoczesnych budynków, co nie- stety psuje klimat starożytnego miasta. W 2001 r. Samarkanda trafiła na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO. Miejsca, które warto zobaczyć Centrum miasta można podzielić na dwie części. Na zachód od bulwaru Uniwer- 222 syteckiego (Universitet Bulvari) i placu Koksaraj (Ko‘ksaroy Maydoni) znajduje się rejon z okresu imperium rosyjskiego: z prostymi szerokimi ulicami (w tym dep- tak Mustakillik), przedrewolucyjnymi wil- lami, bulwarami i parkami. Na wschód od niego leżą rejony starego miasta z krzy- wymi uliczkami, ślepymi zaułkami i pry- watnymi domami mieszkalnymi. Zabytki Samarkandy są porozrzucane po całym centrum miasta. Plac Registan (Registon maydoni), › III–XI 7.00–19.00, I–II 9.00–17.00; wstęp 14 600 sumów (naj- lepiej płacić w sumach, a nie w dolarach – bilet kosztuje 7 USD, ale jest przeliczany po oficjalnym, niekorzystnym kursie). W miejscu, które było niegdyś prawdo- podobnie zaniedbanym pustym placem („Registan” oznacza dosłownie „piasz- czyste miejsce”), wznosi się obecnie najsłynniejszy zespół architektonicz- ny Uzbekistanu. Trzy monumentalne budowle z epoki średniowiecza stały się wizytówką miasta. Ich fasady tworzą kształt czworoboku – po lewej znajdu- je się medresa Uług Bega, pośrodku – medresa Szir-Dar, a po prawej – medre- sa Tillja-Kari. Wejście na plac od strony ulicy Registanskiej pilnowane jest przez milicjantów, którzy przepuszczają tury- stów z biletami wstępu (do nabycia w kio- sku obok wejścia). Można też obejrzeć wszystkie trzy zabytki, nie płacąc – zza ogrodzenia; naprzeciwko medresy Tillja- -Kari jest nawet coś w rodzaju punktu widokowego, skąd robiona jest więk- szość zdjęć Registanu. Ogląda się wtedy Kup książkę Poleć książkę Kup książkę jednak tylko fasady zabytków, a przecież wnętrza też są warte uwagi. złotem, stąd jej nazwa oznaczająca wła- śnie „zdobiona złotem”. Pierwsza budowla pojawiła się tu w czasach Uług Bega i nosi jego imię. Medresa Uług Bega (Ulugʻbek madrasa- si) powstała w ciągu trzech lat (1417–20) i przez długi czas była jedną z najbardziej znanych uczelni w świecie islamskim. Oprócz teologii wykładano tu geome- trię, logikę i nauki przyrodnicze. Według niektórych źródeł kurs matematyki pro- wadził tu sam Uług Beg. Z biegiem lat budynek bardzo się postarzał, część kopuł i minarety uległy zniszczeniu, ale zostały odbudowane przez radzieckich restauratorów. Czasami ktoś z ochrony proponuje turystom wejście na jeden z minaretów. Kosztuje to około 10 tys. sumów, ale można się targować. Pierwotnie na placu obok medre- sy Uług Bega stały inne budynki, ale na początku XVII w. popadły w ruinę i władca Samarkandy, emir Jalangtusz (Yalangtoʻsh), rozkazał zbudować dwie nowe medresy. Najpierw powstała medresa Szir-Dar (Sherdor madrasa- si), której budowa trwała 17 lat (od 1619 do 1636 r.). Budynek wygląda niemal jak lustrzane odbicie medresy Uług Bega. Odróżnia się jedynie dwiema żebrowa- nymi kopułami szmaragdowego koloru. Nazwa medresy oznacza „budynek z lwa- mi” – podobizny tych zwierząt można zobaczyć na fasadzie nad wejściem. Kilka dziesięcioleci później powstała medresa Tillja-Kari (Tillakori madrasasi; 1646–1660). Oprócz swego podstawowe- go przeznaczenia pełniła rolę miejskiego meczetu. Wewnątrz jest bogato zdobiona Ściany wszystkich trzech medres po- krywają malowidła, ozdoby i mozaiki, co przyciąga tłumy turystów. Dziś Registan jest ulubionym miejscem spacerów. Na dziedzińcach wszystkich medres moż- na spotkać natrętnych sprzedawców pamiątek. Z Registanem, od strony ulicy Tasz- kenckiej, sąsiaduje niewielki bazar Czor- su – imiennik stołecznego bazaru. Sze- ścioboczna budowla z XVIII w. mieści obecnie w sklep z pamiątkami. Niekiedy wieczorem (zwykle po godz. 21.00) na placu odbywają się pokazy „Światło i Dźwięk”, którym towarzyszy opowiadanie o historii Registanu w kilku językach. Można go obejrzeć bezpłatnie zza ogrodzenia. Gur-i Mir (Goʻri Amir maqbarasi), › codz. 8.00– 19.00; wstęp 4,5 USD (lub równowartość w sumach po kursie bankowym). Ostat- nie schronienie wielkiego zdobywcy – mauzoleum Timura i kilku jego potom- ków. Gur-i Mir w tłumaczeniu oznacza „grób króla”, Timur jednak budował je na początku nie dla siebie. W 1403 r. zmarł jego wnuk Muhammad Sułtan i wódz kazał wznieść dla niego mauzoleum. Po dwóch latach sam już nie żył. Chciał być pochowany w rodzinnym Shahrisabzie, ale w zimie przełęcz górską zasypał śnieg, postanowiono więc zostawić go w samar- kandzkim mauzoleum. W czasach Uług Bega budowa została ukończona i Gur-i Mir z czasem stał się rodzinną kryptą Poleć książkę 3 u j a r k e n i a n t a s z i k d e e b i w z U Z a d n a k r a m a S 223 2 u j a r k e n i a n t a s z i k d e e b i w z U Z a d n a k r a m a S 224 potomków Timura. Tu leżą szczątki jego synów Szahruha i Miranszacha, wnuków Uług Bega i Muhammada Sułtana, jak również Mir Sayyid Baraka, nauczyciela i duchowego mentora Timura. Mauzoleum, mimo swoich monumen- talnych rozmiarów, ma prostą konstruk- cję – ośmiościenną podstawę, na której została umieszczona przysadzista cylin- dryczna wieża zwieńczona karbowaną szmaragdową kopułą. Wewnątrz znajduje się duże, wysokie pomieszczenie, którego ściany i sufit wykończone są mozaiką. Tutaj też stoi nagrobek Timura i jego potomków, choć jest to tylko dekoracja – prawdzi- we groby znajdują się w piwnicy. Wokół mauzoleum znajdował się niegdyś wielki kompleks składający się z medres i kilku innych budowli, ale dziś zostało po nich tylko kilka przybudówek i dwa minarety. Juz samo obejście mauzoleum dookoła pozwala docenić jego piękno i wielkość. Wnętrza jednak też zasługują na uwagę, warto więc nabyć bilet wstępu. Przewodnicy i mieszkańcy miasta lubią opowiadać historię o tym, że Timur ostrzegał przed otwieraniem jego grobu, twierdząc, że ten, kto zakłóci jego spo- kój, umrze w męczarniach. Prowadzący badania radzieccy archeolodzy otworzyli grób Timura w czerwcu 1941 r., kilka dni przed napaścią Hitlera na ZSRR. Dla nie- których, wierzących w przepowiednie ludzi jest to dowód, że proroctwo Timura się spełniło, choć uczestnikom otwarcia jego grobu nic się nie stało. Z tyłu mauzoleum Gur-i Mir mieści się kolejna budowla, która nosi taką samą nazwę jak pałac Timura w Shahrisabzie – Kup książkę www.e-przewodniki.pl www.bezdroza.pl mauzoleum Ak Saraj (Oqsaroy maqbara- si, co oznacza „biały pałac”). Na tle Gur-i Mir wygląda bardzo skromnie – ma nie- wielkie rozmiary, ściany w kolorze piasku i niepozorną kopułę. Został zbudowany w 2. poł. XV w., pół wieku po wzniesieniu Gur-i Mir. Znajduje się tu kilka grobów nieznanych osób. Być może byli to bliscy pomocnicy Timura lub ci z jego potom- ków, dla których nie starczyło miejsca w rodzinnej krypcie. Mauzoleum Ruchabad (Ruhobod maqbarasi) to kolejne obok Gur-i Mir mauzoleum zbudowane w czasach pano- wania Timura, w latach 80. XIV w. W środ- ku znajduje się grób średniowiecznego uczonego Burchaneddina Sagardży i kil- ka innych grobów. Podobnie jak Ak Saraj, mauzoleum Ruchabad wygląda skromnie i ascetycznie, przyćmione przez Gur-i Mir. Zasługuje jednak na uwagę jako najstar- sza budowla Samarkandy. Obiekty sakralne Sobór Aleksiejewski. W 1912 r. inżynier Smirnow zaprojektował i zbudował pra- wosławną cerkiew dla tutejszego rosyj- skiego miasteczka wojskowego. W latach 20. XX w. świątynia została zamknięta, a w 1929 r. rozebrano dzwonnicę i kopu- łę. W latach 90. XX w. sobór przekazano Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej, po czym został on odbudowany i przekazany wier- nym. Świątynia (zbudowana z czerwonej cegły) znajduje się w „rosyjskiej” części Samarkandy, na zachód od bulwaru Uni- wersyteckiego. Kościół katolicki. Na początku XX w. polsko-niemiecka gmina wyznanio- wa Samarkandy stała się na tyle liczna, że potrzebowała własnego kościoła. W 1915 r. samarkandzcy katolicy dostali zezwolenie na budowę i wznieśli w cią- gu roku kościół. Wysoka budowla w sty- lu gotyckim świetnie dopełnia „rosyjską” część miasta. W czasach radzieckich kościół zamknięto, a w środku mieści- ła się sala sportowa. W 1997 r. budynek został zwrócony katolickiej gminie mia- sta, w 1999 r. odbyło się jego uroczyste otwarcie. Meczet Bibi Chanum (Bibixonim masjidi), › codz. 9.00–18.00; wstęp 6600 sumów. Największy i najpiękniejszy meczet w Samarkandzie, funkcjonujący obecnie wyłącznie jako muzeum. Został zbudowany na rozkaz Timura w 1399 r., po zakończeniu jego wyprawy do Indii. Rzemieślnicy i majstrowie z podbitych krajów mieli wznieść meczet przyćmie- wający wszystkie istniejące swoim pięk- nem i wielkością. Budowla rzeczywiście okazała się monumentalna. Przez ogrom- ną bramę wchodziło się na podwórze otoczone wysokim murem i ozdobione kilkoma kopułami. Przy projektowaniu popełniono jednak jakiś błąd i meczet wkrótce zaczął się rozpadać, a na począt- ku XX w. popadł w całkowitą ruinę. Jego restauracja trwa od lat 60. XX w. i dziś meczet wygląda znacznie lepiej. Według miejscowej legendy budowla otrzymała swoją nazwę na cześć starszej żony Timura („Bibi Chanum” oznacza wła- śnie „starsza żona”), która rzeczywiście miała swój udział w powstaniu komplek- su. Na jej rozkaz pod koniec XIV w. naprze- ciwko meczetu postawiono medresę Poleć książkę Kup książkę Saraj-Mulk-Chanum – dziś pozostało po niej jedynie ośmiościenne mauzoleum Bibi Chanum (Bibixonim majmuasi, › codz. 9.00–18.00; wstęp 5000 sumów). Można wejść do środka, zejść do piwnicy i obejrzeć kryptę, ale trochę to kosztuje i zdaniem niektórych z zewnątrz budow- la wygląda o wiele ładniej. Szach-i Zinda (Shohi Zinda arxitektu- ra ansambli), › codz. 8.00–20.00; wstęp 7000 sumów. „Aleja mauzoleów” na muzułmańskim cmentarzu robi ogrom- ne wrażenie swymi rozmiarami. Znajdu- je się na północny wschód od centrum miasta. Zespół składa się z 20 budowli (w tym 11 mauzoleów), które powstawały stopniowo obok siebie w XIV–XV w. Ofi- cjalne wejście do Szach-i Zinda znajduje się od strony południowej, u stóp wznie- sienia: turyści poruszają się zboczem od niżej położonych mauzoleów pod górę, choć zespół powstawał w odwrotnym kierunku – najpierw stawiano budowle na szczycie wzniesienia, a później dobu- dowywano do nich mauzolea na dole. Dosłowne tłumaczenie Szach-i Zinda to „żywy król”. Tak nazywano Kusamę ibn Abbasa, kuzyna proroka Mahometa. Według legendy przybył on do Samar- kandy, by głosić islam. W czasie utarczki poganie trafili go strzałą, ale on ukrył się przed niewiernymi w podziemnej jaski- ni, gdzie żyje do dziś. W latach 90. XX w. kompleks został gruntownie odrestau- rowany, dzięki czemu wygląda bardziej kolorowo, ale przez to mniej autentycz- nie. Z pewnością jednak miejsce to moż- na zaliczyć do jednych z najpiękniejszych w Azji Środkowej. Poleć książkę 3 u j a r k e n i a n t a s z i k d e e b i w z U Z a d n a k r a m a S 225 Przewodniki Bezdroż y Azja Środkowa Azja Środkowa, „ukryta” w głębi kontynentu kraina niebosiężnych gór, setek dzikich rzek i jezior, bezkresnych stepów, pustyń i pastwisk, od czasów starożytnych przyciągała podróżników i kupców. Współcześnie równie mocno ekscytuje, kusi i uzależnia wszystkich ciekawych świata, zwłaszcza tych, którzy lubią zapuszczać się na jego peryferie. Tu postso­ wiecki Wschód zderza się z baśniowym Orientem. Przyroda – dosłow­ nie  – nie ma granic. Mozaika kultur onieśmiela, a skarby starożytnych miast – Chiwy, Samarkandy i Buchary – mogą przyprawić o zawrót głowy. Przewodniki Bezdroży przybliżają historię, kulturę i przyrodę opisy­ wanych regionów i krajów oraz oprowadzają po ich najbardziej fascy­ nujących zakątkach. Treść uporządkowano dla wygody w układzie re­ gionalnym. Opisom miast i innych atrakcji turystycznych towarzyszą przejrzyste mapy oraz ramki z ciekawostkami, czyniące z przewodnika pasjonującą lekturę nie tylko w czasie podróży. Informacje praktyczne pomagają zaplanować wyjazd i odnaleźć się w odwiedzanym miejscu. Całość zamyka praktyczny minisłowniczek. Podróż wymaga dobrego przygotowania. Warto zadbać, by przebiegała beztrosko. Podziwiaj piękne krajobrazy i zabytki, wypoczywaj aktywnie, przede wszystkim baw się dobrze. Ergo Hestia zapewni Ci spokój i kompleksową ochronę. Kup książkę www.podroze.ergohestia.pl Poleć książkę 1 6 0 6 4 http://bezdroza.pl Sprawdź najnowsze promocje: http://bezdroza.pl/promocje Przewodniki najchętniej czytane: http://bezdroza.pl/bestsellery Zamów informator podróżniczy: http://bezdroza.pl/newsletter Helion SA ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice tel.: 32 230 98 63 e-mail: bezdroza@bezdroza.pl http://bezdroza.pl ISBN 978­83­246­8581­3 Cena 59,90 zł
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Azja Środkowa. Kazachstan, Uzbekistan, Kirgistan, Tadżykistan, Turkmenistan. Wydanie 1
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: