Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00467 009544 16975146 na godz. na dobę w sumie
Barcelona. Udany weekend. Wydanie 5 - książka
Barcelona. Udany weekend. Wydanie 5 - książka
Autor: Liczba stron: 144
Wydawca: Bezdroża Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-6408-5 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki >> fotografia
Porównaj ceny (książka, ebook (-20%), audiobook).

Są tacy, którzy zapłacą każdą cenę, byle tylko móc się delektować geniuszem Antonia Gaudiego i budowlami, które zostawił po sobie w stolicy hiszpańskiej Katalonii, dumnej Barcelonie, będącej miastem kontrastów. Można tu znaleźć zarówno okazałe modernistyczne i futurystyczne budowle, jak i wiele urokliwych zakątków. W tym mieście wielkich architektów, takich jak Antoni Gaudi czy Josep Piug, turysta zachwyci się nie tylko wspaniałymi zabytkami, ale również smakiem tutejszej kuchni i prawdziwego katalońskiego wina.

Ruszajcie w świat z przewodnikami Michelina!

Zapraszamy w podróż po najwspanialszych regionach świata.

W czterech częściach przewodnika z serii 'Udany weekend' znajdziecie niezbędne informacje o celu Waszej podróży:

Gwiazdki (tradycyjny system oceny atrakcji turystycznych)
*** zobacz koniecznie
** warto odwiedzić
* godne uwagi

Precyzyjne mapy

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Tytuł: Tytuł oryginału: Barcelona – Udany Weekend Le Guide Vert. Barcelone et la Catalogne Polska wersja Koncepcja serii Udany Weekend: Marzena Daszewska, Tomasz Ostrowski Tłumaczenie: Współautorzy edycji polskiej: Aktualizacja i redakcja: Koncepcja grafi czna: Redakcja techniczna map: Skład: Zdjęcie na okładce: Lucyna Mazur, Barbara Balmas Natalia Czopek, Jakub Lelek Ewa Rupniewska-Balmas Marzena Daszewska, Paweł Kosmalski Anna Styrska, Patrycja Mikulska, Dawid Kwoka Sabina Suchy, Magdalena Suchy-Polańska © pitatatu / Shutterstock.com Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserografi czną, fotografi czną, a także kopiowanie książki na nośniku fi lmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji. Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami fi rmowymi bądź towarowymi ich właścicieli. Autor oraz wydawnictwo Helion dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz wydawnictwo Helion nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce. Wydawnictwo Helion ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice tel.: 32 2309863 e-mail: redakcja@bezdroza.pl, Księgarnia internetowa: http://bezdroza.pl Drogi Czytelniku! Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres: http://bezdroza.pl/user/opinie/?bebau5 Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję. Wydanie V ISBN: 978-83-246-6408-5 Copyright © Le Guide Vert Michelin – Michelin cie Le Guide Vert Michelin, 46, avenue de Breteuil, 75324 Paris Cedex 07 Copyright © for the Polish Edition by Helion, 2013 • Księgarnia internetowa • Lubię to! Nasza społeczność • Kup książkę • Poleć książkę • Oceń książkę 6 Dzielnice i zabytki Barcelony i k s w o s i L j e z r d n A Kup książkę Casa Milà Poleć książkę Dzielnice i zabytki Barcelony Barri Gòtic Dzielnica Gotycka Barri Gòtic z eleganckimi budowlami w samym sercu miasta przypomina o wielkości średnio- wiecznej Barcelony, jednocześnie pozostając jedną z najbardziej tętniących życiem dzielnic miasta. Nazywana jest gotycką ze względu na piękne budowle z XIII, XIV i XV w., choć jest fak- tycznie dużo starsza, o czym świadczyć mogą znajdujące się tu zabytki z czasów rzymskich, przede wszystkim zaś fragmenty pierwszych murów miejskich (IV w.). Swój obecny elegancki wygląd Barri Gòtic zawdzięcza przeprowadzonym w XIX w. pracom renowacyjnym, które ob- jęły najbardziej zniszczone budowle dzielnicy. Życie handlowe i towarzyskie tej części miasta koncentruje się wokół alei Portal de l’Àngel, wychodzącej z Plaça de Catalunya i prowadzącej w głąb dzielnicy, oraz wokół Portaferrissa i sąsiadujących z nią ulic łączących Barri Gòtic z Ramblą. Warto zobaczyć Plaça del Rei – płuco Dzielnicy Gotyckiej otoczone przez jedne z najpiękniejszych, średniowiecznych budynków miasta. Usytuowanie Dzielnica Barri Gòtic rozciąga się na południowy wschód od Plaça de Catalunya aż po Dzielnice Nadmorskie. Ograniczona jest od wschodu i zachodu przez ulice La Laietana i La Rambla. Granice wyznaczają cztery stacje metra: Catalunya (L1, L3) na północy, Drassanes (L3) na południu, Liceu (L3) na zachodzie przy La Rambla, Jaume I (L4) na wschodzie na ulicy La Laietana. Spacer Plaça Nova (Plac Nowy) Bardzo długo obecny plac Nowy był po prostu jednym z płaskich terenów powstałych wokół bram miejskich. Tutaj znajdował się zachodni koniec rzymskiego cardo, głównej arterii komunikacyjnej przebiegającej przez miasto. Dostępu do niej (dwoma okrągłymi – do dziś istniejącymi – wieżami) broniła fl ankowana brama. W 1355 r., wraz z rozwojem Barcelony, ów płaski teren przekształcił się w plac. Każdego roku, 16 sierpnia, podczas uroczystości z okazji dnia św. Rocha barcelończycy zbierają się właśnie tutaj, by wspólnie odtańczyć sardanes, tradycyjne tańce katalońskie. Z jednej strony przestrzeń placu zamyka barokowa fasada Palau del Bisbe (Palau Episco- pal) – Pałacu Biskupiego. Dokładnie naprzeciwko dostrzec można budynek Stowarzysze- nia Architektów Katalońskich, Collegi d’Arquitectes, z charakterystycznym betonowym fryzem ozdobionym sgraffi tem autorstwa Picassa. Brama Biskupa to pozostałość po Porta Praetoria, bramie, którą wchodziło się do Iulia Augusta Faventia Paterna Barcino, rzymskie- go miasta założonego ok. 15 r. p.n.e., w czasach cesarza Augusta. Z trzech łuków, jakie posiadała brama, do dzisiaj zachował się tylko jeden, a oprócz niego dwie wieże. Obecny jej kształt pochodzi z roku 1895. W 1994 r. zainstalowano na placu ideogram wykonany przez poetę i dramaturga Joana Brossa. Duże litery wykonane z brązu i aluminium składają się na napis „Barcino”, czyli pierwszą nazwę osady, pochodzącą najprawdopodobniej od imienia ojca Hannibala, Ha- mila Barca. W wieży, która miała chronić północno-wschodnią część bramy, zachował się ostatni łuk jednego z dwóch miejskich akweduktów (ok. I w. n.e.). Pla de la Seu Avinguda de la Catedral łącząca Plaça Nova z Vía Laietana jest szeroką promenadą pro- wadzącą wprost do imponujących schodów katedry, przed którymi znajduje się Pla de la Seu. Zbudowany w 1421 r. plac zawdzięcza swoją sławę odbywającemu się tutaj co roku, 8 grudnia, popularnemu kiermaszowi Fira de Santa Llucía, podczas którego można kupić wszelkie akcesoria bożonarodzeniowe. Wokół placu są piękne kamienice: Pia Almoina, Canonja i Ardiaca. Casa de la Canonja Dawna kamienica kanoników (1546) zachowała na fasadzie i we wnętrzu niezwykle interesu- jące detale rzeźbiarskie. Na prawo znajduje się budynek Pia Almoina, instytucji charytatyw- nej powołanej w 1009 r., w celu niesienia pomocy najuboższym mieszkańcom miasta. Obie budowle, gruntownie odnowione, służą obecnie za siedzibę Museu Diocesà de Barcelona Barri Gòtic KATEDRA NOCLEGI RESTAURACJE (Muzeum Diecezji Barcelońskiej), w którym obok ekspozycji stałej, obejmującej obrazy, rzeź- by, wyroby złotnicze o charakterze religijnym oraz szaty liturgiczne, prezentowane są również wystawy czasowe (wejście od strony Avinguada de la Catedral). Otwarte: codz. oprócz pn., 10.00– 14.00, 17.00–20.00, nd. 11.00–14.00, tel.: 93 315 22 13, www.cultura.arqbcn.cat, 6 EUR. Catedral (Katedra) Otwarte: latem 8.00–12.45, 17.15–19.30 (sb., nd. i święta do 20.00), reszta roku: pn.–sb. 13.00– 17.00, nd.14.00–17.00, 6 EUR. Uprasza się o niezwiedzanie podczas mszy. Zamknięte w dni wolne od pracy, tel.: 93 342 82 60, www.catedralbcn.org. Na zwiedzanie katedry potrzebne będą 2 godziny. Katedra, nazywana przez Katalończyków La Seu, poświęcona jest patronce miasta, św. Eula- lii, młodziutkiej, trzynastoletniej dziewczynie pochodzącej z Barcelony. Według tradycji zgi- nęła ona śmiercią męczeńską w czasach cesarza Maksymiliana. Jej kult rozwinął się w IV w. Najstarsza część katedry została odkryta w  podziemiach ulicy dels Comtes. Świątynię zniszczoną częściowo podczas najazdu Almanzora w  985 r. zastąpił nowy, utrzymany w stylu romańskim, obiekt wzniesiony w latach 1046–58. Budowę obecnej katedry, która stanęła na terenie przylegającym do świątyni romańskiej, przedsięwzięto w XIII w., za panowania króla Jakuba II Sprawiedliwego. Ukończono ją do- piero w 1450 r. 70 Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę 71 Dzielnice i zabytki Barcelony Fasada główna i iglica pochodzą wprawdzie z XIX w., ale powstały wg gotyckiego pro- jektu autorstwa mistrza Carlego (1408), co tłumaczy obecność elementów dekoracyjnych charakterystycznych dla francuskiego gotyku: wimperg, żabek i pinakli. Wnętrze – Trzy nawy noszą znamiona najczystszego gotyku katalońskiego. Wysokie, cienkie fi lary nadają wnętrzu wrażenie lekkości i smukłości, które wzmacnia dodatkowo delikatne światło latarni, usytuowanej nie jak zazwyczaj bezpośrednio na skrzyżowaniu transeptu z nawą główną, ale przy wejściu do świątyni. Na prawo od głównego wejścia znajduje się Capella del Santíssim (Kaplica Najświęt- szego Sakramentu), dawny kapitularz przykryty sklepieniem gwiaździstym na planie ośmioboku. Prace rozpoczęto w 1400 r., w XVII w. kaplica została przebudowana, by móc pomieścić grób św. Olegariusa, biskupa Barcelony. Obecnie znajduje się tam słynny Chry- stus z Lepanto, XV-wieczny krzyż, który – jak chce tradycja – wieńczył dziób okrętu Don Juana d’Austria pod Lepanto (1571), gdzie podczas ostatniej bitwy morskiej średniowie- cza zmierzyły się fl oty tureckiego Imperium Otomańskiego i Świętej Ligi, sojuszu poli- tyczno-wojskowego zawiązanego pomiędzy Hiszpanią, Genuą, Wenecją oraz Państwem Kościelnym. W kolejnej kaplicy (1) poświęconej św. Kosmie i św. Damianowi znajduje się piękna gotyc- ka nastawa ołtarzowa wykonana przez Bernata Martorella. Piąta kaplica (2) zawiera XIV-wieczny grobowiec Rajmunda z Peńafort (1185–1275), ka- talońskiego prawnika i dominikanina. Jeden z najbardziej czczonych świętych lokalnych znany jest m.in. z tego, że na zlecenie papieża Grzegorza IX skodyfi kował prawa kościelne. Apsyda – Pod głównym ołtarzem, w  miejscu, gdzie nawa główna krzyżuje się z  tran- septem, znajduje się krypta św. Eulalii przykryta bardzo niskim sklepieniem krzyżo- wo-żebrowym. XIV-wieczny alabastrowy sarkofag z relikwiami świętej został wykonany najprawdopodobniej przez toskańskich mistrzów. Wchodząc do krypty, warto również zwrócić uwagę na interesujące detale rzeźbiarskie zdobiące schody. Przy ścianie, po prawej stronie ołtarza głównego, znajdują się grobowce fundatorów katedry romańskiej (3): Ramona Berenguera I (1023–76), zwanego Starym, i jego żony, Almodis. W kaplicach rozmieszczonych wokół obejścia można podziwiać gotyckie i barokowe na- stawy ołtarzowe, w tym słynne Przemienienie Bernata Martorella uznawane za klasyczne dzieło gotyckiego malarstwa katalońskiego. Barri Gòtic KATEDRA Przemienieniea Prezbiterium Zakrystia Brama de la Pietat Krypta św. Eulalii a Drzwi św. Iu Trybuna episkopalna CHÓR aa Tylna fasada chóru a Fontanna Urynał Brama św. Eulalii WIRYDARZ a Kaplica Najświętszego Sakramentu Museu Capitular Kaplica św. Łucji We wschodnim ramieniu transeptu, nad bramą Sant Iu, mieszczą się monumentalne organy. Dach katedry – Wjeżdżamy windą znajdującą się w jednej z kaplic obejścia (4). Dzięki me- talowym kładkom, nad którymi wznoszą się już tylko wysokie sylwetki bocznych wież i centralnej latarni, można podziwiać wspaniałe widoki: wąskie uliczki starego mia- sta, regularną siatkę ulic dzielnicy Eixample i wzgórze Montjuïc. Wzrok patrzących sięga z jednej strony do dzielnic portowych, z drugiej – do wzgórz Collserola. Z tej jednolitej masy miejskiej wyłaniają się: ośmioboczna wieża kościoła Santa Maria del Pi oraz wieże Sagrady Familii i miasteczka olimpijskiego. Chór – Perspektywę nawy głównej ucina, podobnie jak w  wielu innych katedrach hiszpańskich, przestrzeń prezbiterium. Zajmują ją dwa rzędy polichromowanych stalli: wyższy, którego wysokie zaplecki odznaczają się bogatą, niezwykle kunsztowną orna- mentyką w postaci sterczyn, powstał pod koniec XIV w.; niższy pochodzi z połowy XV w. W 1519 r., z okazji zbliżającego się spotkania Zakonu Złotego Runa, zaplecki stalli zostały ozdobione herbami poszczególnych rycerzy. Odpowiedzialny za prace Jean de Bourgo- gne dokonał rzeczy niezwykłej, tworząc jeden z najpiękniejszych zespołów przedstawień heraldycznych w całej Europie. Warto również zwrócić uwagę na piękno i precyzję wyko- nania dowcipnych, by nie rzec – nieco frywolnych – scen zdobiących specjalne wsporniki, tzw. misericordie, montowane pod podnoszonymi siedzeniami i służącymi jako podpar- cie dla klęczących. Na przyległy tron biskupi prowadzą kamienne schody, których piękno podkreślają zrobione z kutego żelaza drzwi oraz balustrada z ornamentem w postaci motywu kwiatu lilii. Sam tron – drewniany, w kształcie ośmioboku – zdobią liczne fi gurki. m a a D / m o c . o t o h p k c o t S i © Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę 73 Zabytkowa architektura Barri Gòtic 72 Kup książkę Dzielnice i zabytki Barcelony Barri Gòtic Wykonana w białym marmurze XVI-wiecz- na tylna fasada chóru jest w  głównej mierze dziełem Bartolomé Ordóńeza, te- go samego, który najprawdopodobniej uczestniczył również w realizacji stalli. Or- dóńez nie doprowadził jednak prac do koń- ca, po jego śmierci dzieło kontynuował Pierre Villar. Płaskorzeźby fasady przedsta- wiają sceny męczeństwa św. Eulalii. Idąc lewą stroną, mijamy kaplicę Czarnej Madonny z Montserrat (5), patronki Ka- talonii, znanej bardziej jako la Moreneta. Jej kult związany jest z masywem górskim Montserrat, gdzie na początku IV w. po- wstał słynny klasztor benedyktyński. Dalej znajduje się piękne retabulum poświęco- ne patronowi szewców, św. Markowi (6). Wirydarz jest jednym z  najspokojniej- szych miejsc w mieście. Cztery arkadowe krużganki przykryte krzyżowo-żebrowymi sklepieniami okalają wewnętrzny dzie- dziniec, na którym – ukryta między pal- mami, magnoliami, nieśplikami i  drzew- kami pomarańczowymi – stoi fontanna św. Jerzego, patrona Katalonii i  Aragonii. Znajdujący się zaś tuż obok XV-wieczny urynał dodaje jeszcze uroku, nieco specy- fi cznego i  malowniczego, tej prawdziwej „świątyni dumania”. Kaplice krużganków zdobią wykonane z kutego żelaza XIV-wieczne kraty, którym warto uważnie się przyjrzeć ze względu na piękne detale w postaci motywów kwiato- wych. Niektóre z kaplic posiadają również interesujące nastawy ołtarzowe. W  pół- nocnej ścianie wirydarza pochowany zo- stał Mossén Borrá, błazen króla Alfonsa V. Po wirydarzu przechadzają się swobodnie gęsi, które ponoć od wieków zamieszku- ją tutejsze krużganki. Ich liczba, 13, ma symbolizować wiek św. Eulalii w chwili jej śmierci. Museu capitular – Muzeum katedralne, mieszczące się w dwóch okazałych salach, posiada w swych zbiorach kilka pięknych XV-wiecznych obrazów, m.in. słynną Pietę Bartolomé Bermejo, podejmującą te same motywy, które można znaleźć w  drew- nianych przedstawieniach rzeźbiarskich bramy de la Pietat. Warto zatrzymać się również dłuższą chwilę przed grobem archidiakona Luisa Desply utrzymanym w stylu późnego gotyku, oraz przed msza- łem św. Eulalii, ozdobionym pięknymi śre- dniowiecznmi miniaturami. Na szczególną uwagę zasługuje kaplica Santa Llúcia, będąca jedyną pozostało- ścią po katedrze romańskiej. Wzniesiona w 1268 r., poświęcona jest św. Łucji – dzie- wicy i męczennicy, której kult cieszy się du- żą popularnością wśród barcelończyków. N I L E H C M I / t n e n a M . R i k s w o s i L j e z r d n A Święta Eulalia – dziewica i męczennica Barcelona obok św. Jerzego ma jeszcze jednego patrona, a właściwie patronkę, św. Eulalię. Urodziła się ona w okolicach Barcelony prawdopodobnie pod koniec III w. Pochodziła z za- możnej rodziny, która posiadała majątek ziemski pod miastem. Według legendy jej ulubio- nym zajęciem było spędzanie czasu na modlitwie i śpiewaniu hymnów wraz z przyjaciółka- mi w małej celi w domu. Kiedy miała 12 lat, Barcelonę obiegła wieść o mających się wkrótce rozpocząć prześladowaniach chrześcijan. Imperatorzy rzymscy Dioklecjan i Maksymilian wysłali do odległej Hiszpanii jednego ze swoich najokrutniejszych sędziów, Dacjana, aby zdusił każdy przejaw wiary chrześcijańskiej. Dacjan zaraz po wejściu do miasta postawił oł- tarze pogańskim bożkom i rozkazał mieszkańcom Barcelony składać na nich ofi ary. Eulalia, dowiedziawszy się o tym, w tajemnicy przed rodziną wyruszyła w nocy do Barcelony. Kiedy przybyła do miasta, odnalazła sędziego wygłaszającego właśnie swój edykt na głównym placu. Mała dziewczynka podeszła do niego i w obecności zgromadzonych tłumów wygło- siła mowę w obronie religii chrześcijańskiej. Dacjan natychmiast rozkazał pojmać i wychło- stać Eulalię, jednak widząc, że dziewczynka wciąż wysuwa przeciwko niemu oskarżenia i kpi z rzymskich bożków, skazał ją na okrutne tortury. Podczas gdy żołnierze przypalali jej ciało żarzącymi się pochodniami, wydarzył się cud – płomienie zwróciły się przeciwko wy- konawcom tortur. Wtedy św. Eulalia oddała ducha Bogu, a z jej ust uleciała dusza w postaci białej gołębicy. Dacjan, zauważywszy, że te cuda umocniły tylko barcelońskich chrześcijan w wierze, rozkazał wystawić ciało Eulalii rozpięte na krzyżu na widok publiczny i na pastwę drapieżnych ptaków. Wtedy wydarzył się kolejny cud – nagle spadł śnieg, który osłonił na- gie ciało dziewczynki. Żołnierze pilnujący zmarłej uciekli, a po trzech dniach rodzina i przy- jaciele w sekrecie zdjęli jej ciało z krzyża i pochowali. W Barcelonie jeszcze długo mówiło się, że Eulalia podczas własnego pogrzebu pocieszała bliskie jej sercu cierpiące osoby. Do niej kierowane są prośby o mądrość i rozwagę w przeprowadzeniu różnych spraw, ona jest również orędowniczką we wszelkich chorobach oczu. Wychodzimy z katedry przez bramę Santa Llúcia, by znaleźć się dokładnie na wprost kamie- nicy archidiecezjalnej. Casa de l’Ardiaca Kamienica archidiecezjalna, wzniesiona w XII w. na dawnych murach rzymskich, została przebudowana pod koniec XV w. na zlecenie archidiakona Luisa Desply pragnącego poprzez okazałość siedziby dodać splen- doru pełnionej przez siebie funkcji. Kamienica posiada trzy fasady: główną, znajdującą się na wprost kaplicy Santa Llúcia, oraz dwie boczne, z których pierw- sza widoczna jest od strony ulicy del Bis- be Irurita, druga zaś wychodzi na Pla de la Seu. Budowla łączy w sobie elementy gotyckie i  renesansowe. Warto zajrzeć na niewielki wewnętrzny dziedziniec na planie prostokąta, otoczony fryzem z  ozdobnych płytek fajansowych. Fryz ten choć wykonany dużo później (1920) współgra doskonale z  całością. Dziedzi- niec stanowi prawdziwą oazę spokoju, pozwalającą odetchnąć na chwilę od tłumu i  zgiełku miasta. Na pierwszym piętrze kamienicy mieszczą się archiwa miejskie, Arxiu Històric de la Ciutat. Plaça de Sant Felip Neri (Plac św. Filipa Neri) Oprócz pięknych renesansowych ka- mienic, okalających ten spokojny zaką- tek, i  przeniesionych tutaj po otwarciu Vía Laietana, przy placu Sant Felip Neri znajdują się: kościół pod tym samym we- zwaniem, zbudowany w  1752 r. w  stylu Świece w katedrze m o c . e m i t s m a e r D / k y z c r a s u Ś k e r a M © l Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę 75 Stalle prezbiterium Fasada katedry 74 Kup książkę Dzielnice i zabytki Barcelony Święty Jerzy – patron Katalonii Kult św. Jerzego (Sant Jordi) w Katalonii jest wciąż żywy. Jest on patronem tego regionu i niemal w każdym kościele można znaleźć jego wizerunek. Św. Jerzy będący także patronem Aragonu, Gruzji, Anglii, Litwy, Serbii oraz Grecji urodził się najprawdopodobniej w Kapadocji. Pochodził z chrześcijańskiej rodziny. Jego młodość związana była z karierą wojskową. Służył jako żołnierz w armii rzymskiej i doszedł do stopnia wyższego ofi cera. Zasłynął jako obrońca wiary, gdyż pod koniec IV w. za odmowę wyrzeczenia się chrześcijaństwa został pojmany i poddany okrutnym torturom, w wyniku których zmarł w palestyńskiej Lyddzie (Diospolis) nazwanej później jego imieniem – Georgiopolis (Georgius – Jerzy). Z uwagi na jego boha- terską postawę i poświęcenie życia w obronie wiary, kult św. Jerzego obecny był w całym basenie Morza Śródziemnego, zarówno w Kościele Wschodnim jak i Zachodnim. Imię św. Jerzego kojarzone jest dzisiaj przede wszystkim ze średniowieczną legendą, wg której zabił on smoka nękającego królestwo. Mieszkańcy krainy regularnie musieli składać smokowi ofi arę z dziewic, aż w końcu los padł na księżniczkę. W ostatniej chwili pojawił się św. Jerzy na białym koniu i zabił smoka, wybawiając tym samym córkę króla od niechybnej śmierci. Wdzięczni mieszkańcy porzucili praktyki pogańskie i przyjęli chrześcijaństwo. Męż- czyzna na białym koniu, zabijający włócznią straszliwego smoka, był i nadal jest najbardziej rozpowszechnionym wizerunkiem św. Jerzego. W Katalonii 23 kwietnia obchodzony jest Dzień Świętego Jerzego (El Día de Sant Jordi). To dzień szczególny dla wielu Katalończyków, aczkolwiek obecnie wiąże się raczej z oddawaniem czci narodowym symbolom niż z obcho- dzeniem święta kościelnego. El Día de Sant Jordi jest zarazem świętem patrona Katalonii, Dniem Zakochanych oraz Światowym Dniem Książki. O popularności św. Jerzego świadczy także wiele obiektów w mieście, które nazwane zostały jego imieniem, np. Plaza de Sant Jordi, Palau de Sant Jordi czy jego pomnik na wzgórzu Montjüic. neoklasycznym, oraz – jedna z ciekawostek Barcelony – Museu del Calçat (Muzeum Obu- wia), w którym można zobaczyć m.in. but Kolumba. Należałoby dodać, że rozmiar tego buta jest dokładnie taki sam co pantofl i, które nosi ten słynny żeglarz przedstawiony na pomniku na końcu Ramblas. Otwarte: śr.–nd. 11.00–14.00, tel.: 93 301 45 33, 2,5 EUR. Wchodzimy w ulicę Sant Felip Neri, następnie ulicą Sant Sever wracamy do ulicy del Bisbe Irurita. Carrer del Bisbe Irurita (Ulica Bisbe Irurita) Z tyłu Pałacu Biskupiego usytuowany jest niewielki Plaça de Garriga i Bachs, z którego rozciąga się znakomity widok na przeciwległą bramę Santa Eulŕlia, prowadzącą do wi- rydarza katedry. Rzeźba zdobiąca jeden z jej boków, będąca hołdem dla mieszkańców N I L E H C M I / r e v i l l i O . S Barri Gòtic Barcelony, którzy ponieśli śmierć podczas okupacji napoleońskiej, jest dziełem Josepa Llimony (1864–1934). Po prawej stronie ulicy, idąc od Plaça de Garriga i Bachs aż do Plaça Sant Jaume, ciągnie się długa fasada pałacu Generalitat, która łączy się neogotycką gale- rią z 1929 r., przykrytą sklepieniem gwiaździstym, z przeciwległymi, należącymi do kano- ników kamienicami, Cases dels Canonges, które są pięknym przykładem XIV-wiecznej architektury. Plaça Sant Jaume (Plac św. Jakuba) Na tym placu w czasach rzymskich krzyżowały się dwa główne trakty miasta: cardo i decu- mano. Tu również zgodnie ze starożytną zasadą znajdowała się agora, na której zbierali się mieszkańcy, by dyskutować o  najważniejszych kwestiach politycznych, gospodarczych i społecznych. W jakiejś mierze funkcję tę plac Sant Jaume pełni do dziś, w jego pobliżu są usytuowane bowiem dwa najważniejsze budynki użyteczności publicznej symbolizujące wielkość XIV-wiecznej Barcelony: ratusz i pałac Generalitat. Palau de la Generalitat – Otwarte: 2. i  4. niedziela miesiąca 10.30–13.30, wstęp wolny, tel.: 90 240 00 12, www.gencat.net. Instytucja Generalitat pojawiła się po raz pierwszy w XIV w. w postaci specjalnej komi- sji wyłonionej przez Kortezy, mającej czuwać nad poprawnością ściągania uchwalonych świadczeń, a później nad ich spożytkowaniem. W jej skład weszło po dwóch przedstawi- cieli poszczególnych stanów: kleru, szlachty i mieszczaństwa. Pałac jest wysoką trzykondygnacyjną budowlą wzniesioną na początku XIV w. w sty- lu gotyckim, poddawaną później licznym przeróbkom. Znajdująca się od strony placu Sant Jaume fasada, stanowiąca piękny przykład architektury renesansowej, wybudo- wana została około 1600 r. przez Pere Blaya, jednego z największych twórców tamtych czasów. Ajuntament – Otwarte: weekend 10.00–14.00, czas zwiedzania 30 min, tel.: 93 402 70 00. Naprzeciwko pałacu Generalitat wznosi się ratusz. Choć sam budynek zbudowano w ostatnim 30-leciu XIV w., jego główna fasada pochodzi dopiero z XIX w. i jest neokla- sycznym dziełem zaprojektowanym przez Josepa Mas i Vila pomiędzy 1831 a 1847 r. Jej wygląd był przedmiotem wielu sporów, ponieważ zgodnie z założeniami postępowców (progresistas) był prosty i odwoływał się do tradycji hellenistycznej. W 1853 r. Francesc Daniel Molina, przedstawiciel nurtu akademickiego, rywal pierwszego architekta, za- projektował marmurowe zwieńczenie, wyrzeźbione przez Filippa Casoniego. Na dole, w  niszach ustawiono fi gury króla Jaume I  i  Joana Fivellera, wybitnego Katalończyka z XV w., obie autorstwa Josepa Boyera. Dużo bardziej interesująca jest boczna fasada gotycka, która była głównym wejściem do ratusza i powstała około 1400 r., widoczna od strony ulicy de la Ciutat. Jej wejście zdobią herby miasta i króla oraz kamienne przedstawienie Archanioła Rafaela, przypisywane Jor- diemu Johanowi, ze skrzydłami wykonanymi przez Pere Ça Anglada. Pierwotny wystrój wnętrza ratusza praktycznie już nie istnieje: meble, sprzęty, przedmio- ty, jak również elementy dekoracyjne z XVI i XVII w. uległy w większości zniszczeniu pod- czas licznych przeróbek dokonywanych wewnątrz budynku. Jeśli zdecydujemy się na wizytę w środku, przejdziemy najpierw przez hol, na którego sufi cie możemy podziwiać malowidło Cztery pory roku Alberta Ràfolsa Casamady. W holu znajdują się rzeźby wielu katalońskich artystów, w tym Joana Miró. Na piętro możemy wyjść po schodach z  czarnego marmuru, zdobionych malowidłami Miquela Viladricha będącymi ilustracjami do wersów poematu Canigó Verdaguera. W niszy nad schodami umieszczono rzeźbę Josepa Viladomata Macierzyństwo. Na piętrze możemy zajrzeć do Saló de Cent – sali, w której zbierała się Rada Stu, stano- wiąca zalążek przyszłej Rady Miejskiej – choćby po to, by zobaczyć zdobiącą ją bogatą ornamentykę, dającą pewne wyobrażenie o tym, jak dawniej mogły wyglądać pomiesz- czenia ratusza. Oprócz Saló de Cent można odwiedzić Saló de la Reina Regent, nazwany tak, by upamiętnić pobyt w Barcelonie królowej regentki Marii Krystyny Austriackiej, która otwierała wystawę światową w  1888 r. Ponadto warto zajrzeć do dawnych gabinetów burmistrza oraz do Saló de Cròniques, pokoju kronik, zaprojektowanego i udekorowane- go przez Josepa Marię Serta w 1928 r. Posadzka salonu wykonana jest z czarnego mar- muru, a sufi t i ściany pokryte są wielkimi płótnami z malowidłami na złotym tle. Obrazy nawiązują do XIV-wiecznej wyprawy Katalończyków na Wschód. Neogotycka galeria przy ulicy del Bisbe Irurita 76 Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę 77 Dzielnice i zabytki Barcelony Carrer Paradís (Ulica Paradis) Swą nazwę ulica zawdzięcza ogrodowi, który niegdyś się tutaj znajdował. W gotyckim budynku pod nr. 10. mieści się Centre Excursionista de Catalunya, słynny klub alpini- styczny założony w  1876 r. W  tym samym miejscu stała największa świątynia rzymska Barcelony, wzniesiona ku czci Augusta. Jej pozostałości wciąż jeszcze można podziwiać na wewnętrznym dziedzińcu budynku. Na szczególną uwagę zasługują cztery kolumny korynckie, zachowane w  stanie nienaruszonym i  stanowiące niezwykłe świadectwo rzymskiej przeszłości miasta. Ulica Paradís przechodzi płynnie w ulicę de la Pietat, która okrąża częściowo apsydę ka- tedry. Po lewej stronie ulicy można podziwiać gotyckie fasady kamienic kanoników. Na wprost zaś swoje podwoje otwiera wirydarz katedry, do którego prowadzi brama de la Pietat. Wracamy do la Baixada de Santa Clara. Plaça del Rei (Plac del Rei) Na Plaça del Rei, który właściwie określić można jako serce dzielnicy gotyckiej, koncen- truje się życie kulturalne i towarzyskie okolicy: to tutaj odbywają się imprezy, koncerty, spektakle. Plac ten stanowi równocześnie prawdziwą perłę średniowiecznej architektury, gromadząc tuż obok siebie kilka najważniejszych budowli z tamtego okresu: w głębi Pa- lau Reial Major, po prawej stronie kaplicę Santa Ágata (św. Agaty), na lewo – Palau del Lloctinent. W zamykającej plac XV-wiecznej kamienicy Clariana-Padellàs, będącej pięk- nym przykładem świeckiej architektury gotyckiej, mieści się Museu d’Història de la Ciu- tat (Muzeum Historii Miasta) (zwiedzanie muzeum obejmuje również wstęp do pomieszczeń Palau Reial Major, do wnętrza kaplicy Santa Ágata i do salonu Tinell). Palau Reial Major – Budowla wzniesiona na przełomie XI i XII w. na dawnych murach rzym- skich służyła pierwotnie za siedzibę hrabiom Barcelony, by wraz z zawarciem unii perso- nalnej z Aragonią (1137) awansować do rangi pałacu królewskiego. Nieustannie rozbudo- wywana, osiągnęła swój obecny kształt dopiero pod koniec XIV w. W XVI w. w jednym ze skrzydeł pałacu rozlokował się sąd inkwizycyjny. Monumentalna fasada składa się z dwóch rzędów obniżonych łuków arkadowych łączących przypory. Wewnątrz dolnego rzędu za- chowała się dawna fasada romańska z tri- foriami, elewację górnego zdobią gotyckie rozety. Nad całością dominuje pięciokon- dygnacyjna wieża mirador del Rei Martí. Kaplica Santa Ágata – Kaplica pałaco- wa, zbudowana na zlecenie króla Jaime II w  XIV w., w  XVII w. poświęcona została świętej Agacie. Palau del Lloctinent (Pałac Lloc- tinent) Pałac powstał w  latach 1549–57, by po zjednoczeniu Korony Kastylii i Korony Ara- gonii służyć jako siedziba „namiestników”, czyli wicekrólów Katalonii. Z  jego trzema surowymi, praktycznie pozbawionymi or- namentyki fasadami: pierwszą wychodzą- cą na Plaça del Rei, drugą znajdującą się od strony Baixada de Santa Clara i trzecią, którą oglądać można od ulicy dels Comtes, jest typowym przykładem XVI-wiecznej ar- chitektury, w której dominuje późny gotyk z  zaznaczającymi się dopiero elementami renesansowymi. Brama główna usytuowana od strony ulicy dels Comtes prowadzi prosto do za- chwycającego dziedzińca w stylu włoskim otoczonego na parterze wysokim arkado- wym krużgankiem. Na piętrze znajduje się przestronna galeria z kolumnami w stylu toskańskim, na którą wiodą eleganckie schody. Plaça del Rei / t e r u b a M N I L E H C M I l . J Barri Gòtic „Call” Barcelony Dzielnicę zamieszkiwała niegdyś jedna z najbardziej prężnych i bogatych wspól- not żydowskich w rejonie Morza Śród- ziemnego. Przeszłość tę przypominają do dziś pełne odniesień nazwy niektó- rych uliczek znajdujących się z tyłu pa- łacu Generalitat (Carrer del Call, de Sant Domènech del Call, Baixada de Santa Eulàlia, Carrer dels Banys Nous). Stosun- kowo dużo jak na tamte czasy wiadomo o sposobie życia, wewnętrznej organizacji i funkcjonowaniu barcelońskiej wspólno- ty żydowskiej. I tak znaczna część nale- żących do niej osób trudniła się rzemio- słem, pośrednictwem, lichwą i sprzedażą książek. Wiele z nich było właścicielami bogatych kamienic, usytuowanych nie tylko w samej dzielnicy, ale i w okolicach cmentarza – na wzgórzu Montjuïc. Plaça de Sant Iu (Plac św. Iu) Ten niewielki plac, wiecznie tętniący ży- ciem, jest jednym z  najchętniej odwie- dzanych zakątków Barri Gòtic. Obecność ulicznych mimów i  dźwięki wszechobec- nej muzyki sprawiają, że spacer tutaj staje się czystą przyjemnością. Z  placu można dostać się do katedry i do Muzeum Frede- rica Marèsa, od 1948 r. mającego siedzibę w  dawnych pomieszczeniach gospodar- czych Palau Reial Major. Idziemy ulicą dels Comtes, następnie skręca- my w ulicę de la Tapineria. Plaça de Ramon Berenguer el Gran (Plac Ramona Berenguera Wielkiego) Gdy myśli się o  dawnej Barcelonie, jednym z obrazów, które pojawiają się przed oczami, jest ten właśnie plac. Za odlanym z  brązu konnym posągiem Ramona Berenguera  III, będącym dziełem rzeźbiarza Josepa Llimo- ny, rozciąga się szeroki pas zieleni. W  głębi ogrodu znajduje się znaczny fragment murów rzymskich, biegnących aż do ulic de la Tapine- ria i des Murallas Velles. Z siedmiu wież do dziś w dobrym stanie zachowały się trzy. Wysokie na 18 m, podzielone są na dwie kondygnacje, które zdobią zamknięte pełnymi łukami okna. W XIII w. wieże połączono sklepieniami, by móc na nich wznieść kaplicę pałacu królewskiego. U stóp murów leżą cupas, bloki kamienne lub marmurowe pochodzące z czasów rzymskich i opatrzone inskrypcjami. Z rzymskich murów obronnych zachowała się do dzisiaj jedynie ta część, na której opierają się tylne ściany Casa de l’Ardiaca i Casa del Degà oraz ściana boczna Pia Almoina-Casa de la Canonja. Mury zostały zbudowane w latach 270–310 n.e. najprawdopodobniej na starszych murach, w ce- lu wzmocnienia fortyfi kacji miejskich Barcino, rzymskiego miasta o powierzchni ok. 10 ha. Były później wielokrotnie przerabiane i pełniły swą funkcję do XIII w., kiedy król Jaume I zezwolił na ich częściowe zburzenie w celu wzniesienia nowych budowli. Zwiedzanie Museu d’Història de la Ciutat (Muzeum Historii Miasta) Wejście od ulicy Veguer. Otwarte: codz., oprócz pn., 10.00–14.00 i 16.00–19.00 (VI–IX 10.00– 20.00), nd. i dni wolne od pracy 10.00–15.30. Zamknięte: 1 i 6 I, 24 i 25 XII, wstęp wolny: dzieci poniżej 7 lat i w pierwszą sobotę miesiąca, 7 EUR, tel.: 93 356 21 22, www.museuhistoria.bcn.cat. Nazwa XV-wiecznej kamienicy Clariana-Padellàs, w której mieści się Muzeum Historii Miasta, pochodzi od nazwiska jednej ze szlacheckich rodzin barcelońskich. Budowla została przenie- siona, kamień po kamieniu, na Plaça del Rei z ulicy Mercaders, gdzie pierwotnie stała. Zwiedzanie rozpoczyna się od sal z ekspozycjami, które są poświęcone powstaniu mia- sta rzymskiego. Kolejnym etapem jest wędrówka pośród pozostałości dawnego miasta rzymskiego znajdującymi się pod Plaça del Rei. Trasa kończy się w Palau Reial Major, gdzie można zwiedzić salon Tinell oraz kaplicę Santa Ágata. Miasto rzymskie – W podziemiach domu Clariana-Padellàs oraz Plaça del Rei od- kryte zostały pozostałości miasta z okresu rzymskiego i wizygockiego (IV–VII w.). Niewiele miejsc na świecie może zaoferować turystom atrakcję w postaci podziemnego spaceru pośród fragmentów starych murów, uliczek, domów i pracowni rzymskich. Z odkrytych zabytków warto wymienić dawną przetwórnię mięsa, pralnię, winiarnię z licznymi am- forami oraz interesujący zespół zabudowań kościelnych z czasów Barcelony wizygockiej. Z podziemi miasta rzymskiego przenosimy się do dwóch sal przykrytych romańskim skle- pieniem kolebkowym, stanowiących część dawnego pałacu hrabiów barcelońskich, Pa- lau Reial Major. Można tu znaleźć rzeźby, epigrafy i popiersia pochodzące z okresu I–IV w. Z kolei w sąsiedniej sali Jaume I znajdują się wielkie gotyckie malowidła ścienne (XIII w.), odkryte w 1998 r. Palau Reial Major – przechodzimy do dawnej rezydencji hrabiów barcelońskich. Kaplica Santa Ágata – XIV-wieczna jednonawowa kaplica, pokryta niezwykle misterną drewnianą dekoracją polichromowaną, zawiera piękną nastawę ołtarzową 78 Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę 79
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Barcelona. Udany weekend. Wydanie 5
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: