Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00052 011830 7452775 na godz. na dobę w sumie
Benedykt XVI. Ostatnie rozmowy - ebook/epub
Benedykt XVI. Ostatnie rozmowy - ebook/epub
Autor: Liczba stron: 310
Wydawca: Rafael Język publikacji: polski
ISBN: 9788375697285 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> obyczajowe
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Już kilka miesięcy przed premierą niniejszej publikacji świat obiegła sensacyjna wiadomość: papież emeryt przerywa milczenie! Benedykt XVI po wielu przemyśleniach postanowił, że po raz ostatni zabierze publicznie głos. Na współautora publikacji wybrał Petera Seewalda, autora wcześniejszych bestsellerowych książek-wywiadów z papieżem. Owocem wielu wspólnych spotkań jest odważna, szczera i w wielu momentach zaskakująca książka Ostatnie rozmowy.

Emerytowany papież mówi wprost o powodach swojej rezygnacji, kluczowych momentach swojego pontyfikatu, o konklawe i o następcy – Franciszku. Opowiada także o trudnych i kontrowersyjnych wydarzeniach, które miały miejsce, gdy zasiadał na Tronie Piotrowym, między innymi o aferze Vatileaks, trudnych reformach kurii rzymskiej i lobby gejowskim w Kościele.

Benedykt XVI nigdy wcześniej nie mówił tak osobiście o swojej wierze, współczesnych wyzwaniach chrześcijaństwa i o przyszłości Kościoła. Wspomniał również swoją rodzinę i inne drogie mu osoby, a także kluczowych momenty w swojej biografii.

Zapraszamy do lektury wyjątkowej książki-testamentu jednego z największych teologów i myślicieli naszych czasów. Zachęcamy, by pochylić się nad ostatnim słowem, jakie kieruje do nas następca św. Piotra papież Benedykt XVI.

* * *

Peter Seewald, ur. w 1954 r., był dziennikarzem gazet „Spiegel”, „Stern” i magazynu „Magazin der Süddeutschen Zeitung”. Jako publicysta przez ponad dwadzieścia lat towarzyszył kard. Josephowi Ratzingerowi/Benedyktowi XVI. Rozmowy, które prowadzili i które ukazały się w formie książek pod tytułami: Sól Ziemi, Bóg i Świat oraz Światłość świata, wszystkie bez wyjątku stały się bestsellerami na całym świecie. W roku 2009 Peter Seewald opublikował jeszcze jeden światowy bestseller: Jezus Chrystus. Biografia.

Znajdź podobne książki

Darmowy fragment publikacji:











OSTATNIE ROZMOWY PETER SEEWALD Tłumaczenie Jacek Jurczyński sdb Tytuł oryginału Benedikt XVI, Letzte Gespräche LETZTE GESPRÄCHE by Benedikt XVI und Peter Seewald Copyright © 2016 Droemer Verlag. An imprint of Verlagsgruppe Droemer Knaur GmbH Co. KG, München Copyright © for the Polish edition Dom Wydawniczy RAFAEL Copyright © for the Polish translation Dom Wydawniczy RAFAEL Korekta Agata Chadzińska Marek Chadziński Agata Witek Projekt okładki Zero Werbeagentur, München for Polish edition Łukasz Kosek Skład Łukasz Sobczyk © Getty Images (Corbis) / Alessandra Benedetti Zdjęcia ISBN 978-83-7569-728-5 © 2016 Dom Wydawniczy RAFAEL ul. Dąbrowskiego 16, 30-532 Kraków tel./fax: 12 411 14 52 e-mail: rafael@rafael.pl www.rafael.pl CICHE DNI W MATER ECCLESIAE Ojcze Benedykcie13, jako papieżowi wiwatowały Ojcu niezliczone tłumy, żyło się w pałacu, przyjmowało wielkich tego świata. Nie brakuje teraz czegoś? W żadnym wypadku! Wręcz przeciwnie, jestem wdzięcz- ny Bogu za to, że nie ciąży na mnie odpowiedzialność, której nie mogłem już udźwignąć; że jestem wolny, że co- dziennie mogę kroczyć pokornie wraz z Nim własną dro- gą, żyć pośród przyjaciół i być przez nich odwiedzanym. Nagle pozbawiony władzy, nieomal zamknięty za mu- rami Watykanu – jak to możliwe? Tej „władzy” nigdy nie pojmowałem w  tym sensie, że dysponuję jakąś siłą, lecz jako odpowiedzialność, coś ciężkiego i  przytłaczającego, coś, co nakazuje każdego dnia pytać, czy sprostałem. Również jeśli chodzi o aplauz mas, wiedziałem zawsze, że ludziom chodzi nie o tego nędznego człowieczka, którym jestem, tylko o Tego, któ- rego zastępuję. Stąd nietrudno przyszło mi zrezygnować. 13 Benedykt XVI woli, aby po jego rezygnacji z papieskiego tronu zwracać się doń i nazywać go po niemiecku Vater Benedikt lub po włosku –  Padre Benedetto (Ojciec Benedykt). Papież senior wspomniał o tym w rozmowie z rzymskim korespondentem nie- mieckiego dziennika „Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung” Jörgiem Bremerem. 27 Bardzo wcześnie zostało wyraźnie zaznaczone, że pontyfikat może okazać się krótki ze względu na wiek i stan zdrowia. Owszem, wiedziałem, że siły mi na to nie pozwolą. Osiem lat to dłużej niż w przypadku wielu poprzedni- ków. Chciałem zapytać, czy powyższe nastawienie nie miało wpływu na program pontyfikatu? To oczywiste. Nie mogłem się zająć zagadnieniami dłu- goterminowymi. Na coś takiego można się zdecydować, mając rezerwę czasową. Miałem świadomość, że moja misja jest innego rodzaju; że przede wszystkim muszę próbować pokazać, co wiara w Boga oznacza w dzisiej- szym świecie, podkreślić jej centralność i  dać ludziom odwagę, odwagę do konkretnego życia nią. Wiara i ro- zum to sprawy, które rozpoznałem jako moje powo- łanie. W  ich wypadku nieistotna jest długość trwania pontyfikatu. Nadszedł taki moment, kiedy padła prośba do Boga: „Zabierz mnie. Nie mogę dłużej, nie chcę już”? Nie, tak nie. To znaczy owszem, prosiłem Boga – zwłasz- cza gdy pomyślę o sprawie Williamsona – by mnie uwolnił i pomógł mi. Ale z drugiej strony wiedziałem, że skoro po- stawił mnie na tym miejscu, to nie zostawi mnie samego. Nigdy nie pojawiła się myśl odrzucenia całego balastu, bycia wciąż do dyspozycji, niekończących się zobowią- zań, wszelkich banalności sprawowanego urzędu, któ- ry przytłacza, po to, by być po prostu człowiekiem? 28 Owszem, tak było, naturalnie. Jako kardynał prefekt czę- sto wspominałem o tym papieżowi. Ale on odpowiadał: „Nie, należy pracować dalej!”. Czy wobec tego nie pojawiła się wątpliwość: powinie- nem w ogóle przyjąć wybór? To faktycznie stanowiło dla mnie poważny dylemat. Jednak wielkie wrażenie wywarło na mnie, gdy na pre- konklawe wielu kardynałów, poniekąd z  góry, wzywało mającego zostać wybranym, aby nawet jeśli nie czuje się na siłach, wziął krzyż na siebie, przyjął votum dwóch trze- cich głosujących elektorów i dostrzegł w tym znak dla sie- bie, bo to jego wewnętrzny obowiązek. Przedstawiono to stanowisko z taką powagą i doniosłością, że stwierdziłem, iż skoro większość kardynałów składa taką deklarację, to jest ona głosem Pana, a więc muszę ją przyjąć. Nigdy nie pojawiła się wątpliwość, czy dokonano wła- ściwego wyboru? Nie. Kardynałowie wybrali, więc wykonuje się zlecone zadanie. Nieważne jest, jak to ocenią dziennikarze, tylko jak to oceni sam Bóg. Wielkim pragnieniem Ojca stało się życie poświęcone medytacji i modlitwie. Czy stało się to teraz możliwe? Niezupełnie. Dzieje się tak z jednej strony ze względu na siły psychiczne, ponieważ nie czuję się na tyle silny, żeby stale poświęcać się sprawom Bożym i duchowym, a tak- że ze względu na sprawy zewnętrzne, gdyż ciągle zjawiają się goście. Zachowanie komunikacji z ludźmi, którzy dziś 29 kierują Kościołem albo odgrywają istotną rolę w moim życiu, poniekąd zakotwiczenie w  sprawach ludzkich, uznaję za dobre. Z drugiej strony ubytek sił fizycznych nie pozwala mi, że tak powiem, na ciągłe przebywanie na wyżynach. Tym samym pozostaje to niespełnionym życzeniem. Ale prawdą jest, że dysponuję za to znaczną wolnością ducha i to jest wiele warte. Czy powstanie jeszcze jakaś publikacja? Nie! Na pewno nie. Po Bożym Narodzeniu wiedziałem, że to już nunc dimittis14. Dokonałem mojego dzieła. Są dzienniki albo notatki? Dziennika nie prowadziłem, ale w pewnych odstępach czasu spisywałem własne refleksje, których się właśnie pozbywam. Z jakiego powodu? (Uśmiech) Są zbyt osobiste. Ale byłyby... ... łakomym kąskiem dla historyków. 14 Nunc dimittis to początkowe słowa pieśni Symeona. Pochodzą one z biblijnego opisu przedstawienia Jezusa w świątyni jerozolimskiej (Łk 2,29). Sędziwy starzec rozpoznaje w Chrystusie wyczekiwane- go Mesjasza, sławi Boga i czuje się gotowy umrzeć: „Teraz, o Wład- co, pozwalasz odejść słudze Twemu w  pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela” – przyp. z wyd. niemieckiego. 30 Ojciec, jak żaden z poprzedników, jest autorem zna- komitego dzieła teologicznego, autorem książek osią- gających wielomilionowe nakłady. Czy nie pojawia się pokusa sięgnięcia po pióro? W żadnym wypadku. To znaczy, co tydzień przygoto- wuję sobie homilię na niedzielę, więc pracuję umysłowo nad egzegezą. Ale nie mógłbym już pisać. Do tego po- trzebna jest metodyczna kwerenda, która teraz przero- słaby moje siły. Czyli powstają homilie dla czterech, pięciu słuchaczy? Dlaczego nie? (uśmiech) Jak najbardziej! Trzech, dwu- dziestu czy tysiąc, słowo Boże musi zawsze być dla człowieka. Są takie sprawy, które chciałoby się jeszcze koniecznie załatwić? Nie w tym sensie, że pragnę jeszcze pozostawić coś ludz- kości. Natomiast owszem, chcę kontynuować moją służ- bę w modlitwie. Spadek? W  przeszłości już kilkakrotnie spisywałem testament. Obecnie powstała jego ostateczna wersja. To testament teologiczny? Nie, nie (uśmiech). Tylko to, czym dysponuję i  co pozostawiam. 31 Jak wygląda medytacja papieża emeryta? Które z ćwi- czeń duchowych stały się szczególnie cenne i drogie? No cóż, teraz mogę swobodniej, dłużej poświęcić się modlitwie brewiarzowej, a tym samym pogłębiać przy- jaźń z  psalmami, z  ojcami Kościoła15. Jak już wspo- mniałem, co niedzielę wygłaszam krótką homilię. Przez cały tydzień rozmyślam nad nią, aby powoli dojrzewa- ła, bo przyglądam się tekstowi z różnych perspektyw. Co mi mówi? Co powie mieszkańcom monasterio? To właściwie nowość, jeśli tak wolno powiedzieć, że z jesz- cze większym spokojem oddaję się modlitwie psalmami i wciąż się z nią zapoznaję i że tym sposobem teksty li- turgiczne, przede wszystkim z niedzieli, towarzyszą mi w tygodniu. Ulubiona modlitwa? Jest kilka. Świętego Ignacego: „Zabierz, Panie, i przyj- mij całą wolność moją...”. Potem św. Franciszka Ksa- werego: „Nie dla nagrody kocham Cię, mój Panie! Lecz tak, jak Ty mnie ukochałeś, Boże, chce Ciebie serce kochać, ile może!”, Mikołaja z Flüe: „Przyjmij mnie, jakim jestem...”. Szczególną sympatią darzę – i chętnie 15 Ojcowie Kościoła (łac. Patres Ecclesiae) – pisarze i teologowie we wczesnym chrześcijaństwie, w  epoce bezpośrednio po czasach apostolskich, aż do czasów średniowiecza. Pierwszymi ojcami Kościoła byli ojcowie apostolscy (Patres apostolici), nazwani tak ze względu na to, iż uczestniczyli jeszcze w  Kościele, któremu przewodzili apostołowie, lub pisali pod bezpośrednim wpły- wem życia Kościoła czasów apostolskich. Okres ojców trwał aż do VIII w. Doktrynę starożytnych i  wczesnośredniowiecznych ojców Kościoła, a także dział teologii zajmujący się ich naucza- niem nazywa się patrystyką. 32 widziałbym ją w Gotteslob16, ale zapomniałem ją za- proponować – Modlitwę powszechną Piotra Kanizju- sza z XVI wieku. Wciąż pozostaje aktualna i piękna17. Duchowy „kurort”? 16 Gotteslob – to wspólny śpiewnik i modlitewnik katolickich diecezji w Niemczech, Austrii i Tyrolu Południowym. 17 Modlitwa powszechna św. Piotra Kanizjusza, „drugiego apostoła Niemiec”: „Wszechmogący, wieczny Boże, Panie, Ojcze niebie- ski! Wejrzyj z  niezmierzonym miłosierdziem na nasz lament, biedę i nędzę. Ulituj się nad wiernymi, za których Twój Jednoro- dzony Syn, a nasz Pan i Zbawiciel, Jezus Chrystus dobrowolnie oddał się w ręce grzeszników i przelał krew na świętym drzewie krzyża. Przez Niego oddal od nas, najłaskawszy Ojcze, zasłużone kary, obecne i przyszłe nieszczęścia, szkodliwe bunty, wojny, cho- roby, zamęty i mizerność. Oświeć i umocnij w dobru duchowych i  światowych zwierzchników i  regentów, aby wspierali wszyst- ko, co służy Twemu boskiemu majestatowi, naszemu zbawieniu, powszechnemu pokojowi i dobrobytowi całego chrześcijaństwa. Udziel nam, Boże, pokoju, prawdziwej jedności w wierze, wolnej od rozłamów i podziałów; daj naszym sercom ducha prawdzi- wej pokuty i poprawy życia; zapal w nas ogień Twojej miłości; wzbudź w nas głód i pożądanie sprawiedliwości, abyśmy jako po- słuszne dzieci znaleźli Twój wzgląd i upodobanie. Prosimy także, jako jest Twoją wolą, za naszych przyjaciół i wrogów, za zdro- wych i chorych, za wszystkich zasmuconych i nieszczęśliwych, żywych i umarłych. Tobie, Panie, polecamy naszą pracę i spo- czynek, postępki i występki, życie i śmierć. Pozwól nam, Panie, Ojcze niebieski, na ziemi cieszyć się Twoją łaską, a w wieczności wraz ze wszystkimi świętymi dostąpić wiecznej radości, byśmy Cię chwalili, błogosławili i wysławiali. Przez Jezusa Chrystusa, Twojego umiłowanego Syna, który z  Tobą i  Duchem Świętym żyje i króluje przez wszystkie wieki wieków. Amen” – tłum. J.J., przypis z wyd. niemieckiego. 33 To oczywiste, Altötting18. Centralny punkt refleksji Ojca stanowiło osobiste spo- tkanie z Chrystusem. Jak to teraz wygląda? Jak bardzo udało się zbliżyć do Jezusa? (Głęboki oddech) Tak, naturalnie bywa różnie w zależ- ności od sytuacji, ale w liturgii, modlitwie, w rozmyśla- niu nad niedzielną homilią widzę Go przed sobą. Oczy- wiście wciąż jest tajemnicą. Wiele słów z Ewangelii, w ich monumentalności i sile, odbieram obecnie jako znacznie trudniejsze niż wcześniej. Przy tym przypomniał mi się pewien epizod z czasów, gdy pracowałem jako wikary. Któregoś dnia w sąsiedniej, ewangelickiej parafii gościł Romano Guardini19 i zwraca- jąc się do pastora, powiedział: „Na starość nie będzie ła- twiej, tylko trudniej”. To bardzo poruszyło i wstrząsnęło moim ówczesnym proboszczem. Kryje się w tym wiele prawdy. Z jednej strony jest się wprawionym i zaprawio- nym, życie ma już swój kształt, podjęło się zasadnicze decyzje. Z drugiej strony odczuwa się o wiele silniej cię- żar pytań, a obecnie również presję bezbożności, nacisk nieobecności wiary sięgający aż do struktur Kościoła, a  potem także i  wielkość słów Jezusa Chrystusa wy- mykających się interpretacji bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. 18 Zabytkowa kaplica, w której znajduje się posąg Matki Bożej z Al- tötting (Czarnej Madonny), została zbudowana ok. 700 r., nato- miast posąg pochodzi z  1330 r. W  ołtarzu głównym w  kaplicy umieszczone są srebrne urny z sercami książąt bawarskich, bisku- pów oraz sześciu królów Bawarii. 19 Romano Guardini (1885-1968) – niemiecki ksiądz katolicki po- chodzenia włoskiego, teolog, filozof religii i liturgista. 34 SPIS TREŚCI PROLOG .................................................................. 9 CZĘŚĆ I. DZWONY RZYMU ............................... 25 Ciche dni w Mater Ecclesiae ....................................27 Abdykacja ...................................................................39 „Nie porzucam krzyża” .............................................51 CZĘŚĆ II. HISTORIA SŁUGI ............................... 63 Dom rodzinny i dzieciństwo....................................65 Wojna ..........................................................................81 Student, wikary, docent ............................................89 Żółtodziób i gwiazdor teologii ..............................125 Sobór – marzenie i trauma .....................................143 Profesor i biskup ......................................................171 Prefekt .......................................................................199 CZĘŚĆ III. PAPIEŻ JEZUSA ............................... 211 I nagle... pontifex!!! ..................................................213 Aspekty pontyfikatu ................................................221 Podróże i spotkania .................................................245 Zaniedbania i problemy .........................................257 Résumé .....................................................................269 NOTA BIOGRAFICZNA ..................................... 285 ANEKS .................................................................. 293 Kościół pogan nazywających się jeszcze chrześcijanami .......................................295 Neopoganie i Kościół ..............................................297
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Benedykt XVI. Ostatnie rozmowy
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: