Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00000 003801 19001233 na godz. na dobę w sumie
Beskid Śląski, Żywiecki i Mały. Wydanie 2 - książka
Beskid Śląski, Żywiecki i Mały. Wydanie 2 - książka
Autor: , , Liczba stron: 264
Wydawca: Bezdroża Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-283-6285-7 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> przewodniki >> przewodniki turystyczne po polsce
Porównaj ceny (książka, ebook (-35%), audiobook).

Babia Góra zwana królową Beskidów, źródła Wisły na stokach Baraniej Góry i niezwykła góra Żar ze zbiornikiem wodnym na szczycie to symbole trzech beskidzkich pasm: Żywieckiego, Śląskiego i Małego. Piękne widoki, znane turystyczne miejscowości i liczne atrakcje na każdą porę roku stanowią o dużej popularności tego regionu.

 

Zawarte w przewodniku propozycje tras są opatrzone mapami, profilami wysokości i informacjami praktycznymi, które ułatwią zaplanowanie ciekawej wycieczki odpowiedniej dla każdego miłośnika górskich wędrówek, a także turystów poruszających się samochodem, rowerem, a nawet konno.

 

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Autorzy: Współpraca: Redaktor prowadzący: Aktualizacja: Redakcja: Okładka: Opracowanie kartograficzne: Natalia Figiel, Jan Czerwiński, Paweł Klimek Maciej Żemojtel (uzupełnienia w rozdziale Turystyka w Beskidach) Łukasz Karolewski Arkadiusz Głodek Natalia Figiel, Maciej Żemojtel materiały graficzne wykorzystane za zgodą Shutterstock Images LLC Bartłomiej Cisowski, Natalia Drabek, Agnieszka Drapich, Maciej Drzniewicz, Anna Filak, Katarzyna Głuc, Marta Grabek, Paweł Klimek, Grzegorz Marchut, Szymon Markowicz, Szymon Pernal, Anna Styrska Weryfikacja map w terenie, pozyskanie danych GPS: Koncepcja graficzna serii: Skład: Alicja Sidor, Jacek Wojewodzic Łukasz Galusek, Paweł Kosmalski, Łukasz Karolewski Krzysztof Hosaja Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji. Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli. Autor oraz wydawnictwo Helion dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz wydawnictwo Helion nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce. Wydawnictwo Helion ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice tel.: 32 2309863 e-mail: redakcja@bezdroza.pl księgarnia internetowa: http://bezdroza.pl Drogi Czytelniku! Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres: http://bezdroza.pl/user/opinie/?bebes2 Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję. Wydanie II ISBN: 978-83-283-6285-7 Copyright © Helion, 2020 • Kup książkę • Poleć książkę • Oceń książkę • Księgarnia internetowa • Lubię to! Nasza społeczność Beskid Śląski, Żywiecki i Mały 3 Jak korzystać z przewodnika Podczas opracowywania niniejszej publi- kacji przyświecała nam myśl stworzenia książki przede wszystkim praktycznej – niewielkiej objętościowo, której turysta wędrujący po górach nie zawaha się włożyć do plecaka i używać na trasie, a jednocze- śnie pomocnej przy planowaniu wycieczek i dostarczającej podstawowych informacji o opisywanych masywach. Stąd specy- ficzna forma i układ naszego przewodnika. Otwierają go krótkie poradniki turysty pieszego, narciarskiego i rowerowego – kompendium podstawowej wiedzy doty- czącej ekwipunku i sposobów bezpiecz- nego poruszania się w terenie, właściwych dla tego typu aktywności. W dalszej części znalazły się zwięzłe opisy trzech grup górskich – Beskidu Ślą- skiego, Beskidu Żywieckiego i Beskidu Małego. Zebrano w nich najważniej- sze informacje krajoznawcze (topogra- fia, geologia, klimat, przyroda, historia, zabytki) i praktyczne (dojazd, zagospo- darowanie turystyczne i in.) dotyczące wspomnianych pasm. Zasadniczą część rozdziałów poświęconych kolejnym gru- pom górskim stanowią propozycje wycie- czek – opisy znakowanych tras turystycz- nych, przede wszystkim pieszych (zwykle dostępnych także dla miłośników wędró- wek narciarskich), rowerowych, konnych, a także atrakcyjnych krajoznawczo tras samochodowych. Chcemy skierować Cię, Czytelniku, w miejsca szczególnie inte- resujące, „obowiązkowe punkty”, które trzeba zobaczyć, by móc powiedzieć, że zwiedziło się dany rejon polskich Kar- pat. Oczywiście polecane w przewod- niku trasy nie wyczerpują możliwości turystycznych wędrówek po opisywa- nym terenie. Mamy nadzieję, że przejście tras zaproponowanych w naszym prze- wodniku będzie impulsem do dalszego, samodzielnego odkrywania i poznawa- nia tej części Beskidów. Charakterystyki tras zawierają przede wszystkim informacje istotne dla prze- biegu wędrówki – opisy mijanych miejsc (miejscowości, szczytów, polan itp. – dla każdego z nich podano m.in. wysokość n.p.m. oraz współrzędne GPS), czasy przejść poszczególnych etapów itp.; zwra- camy też uwagę na położone przy szlaku (lub widoczne z niego) atrakcje przyrod- nicze i kulturowe. Część z tych informacji wizualizują ikony. Tekst zasadniczy uzu- pełniają wskazówki dla turystów-narcia- rzy i ramki z ciekawostkami krajoznaw- czymi. Na marginesach zamieszczono szczególnie ważne uwagi i wskazówki praktyczne. Integralną częścią opisu każ- dej trasy jest jej poglądowa mapka i pro- fil wysokościowy. Profile narysowane są z dużym przewyższeniem – oś wysoko- ści jest rozciągnięta w stosunku do pozio- mej osi odległości. Dzięki temu profile są bardziej wyraziste – należy jednak pamię- tać, że nie oddają one faktycznych nachy- leń stoków – na ogół w rzeczywistości teren jest dużo łagodniejszy. Na następ- nych stronach Czytelnik znajdzie szcze- gółowe wyjaśnienie wszystkich elemen- tów profilu i opisu trasy. Przewodnik zamykają krótkie opisy waż- niejszych miejscowości regionu, poglą- dowe panoramy oraz atlas turystyczny Beskidu Śląskiego, Beskidu Żywieckiego i Beskidu Małego w skali 1 : 75 000. Prze- biegi tras i szlaków oraz położenie więk- szości zobrazowanych na mapach obiektów zostały opracowane lub zweryfikowane na podstawie zebranych w terenie danych GPS. Kup książkę Poleć książkę 4 Beskid Śląski, Żywiecki i Mały Spis treści 3 6 7 8 9 10 11 12 12 22 32 37 38 38 39 44 47 47 48 49 53 57 61 67 73 77 83 Jak korzystać z przewodnika Ikony stosowane w przewodniku Jak korzystać z opisu tras Przygotowanie do wycieczki Wybór trasy Klasyfikacja trudności tras Górska Odznaka Turystyczna PTTK Turystyka w Beskidach Letnia turystyka piesza Turystyka narciarska Turystyka rowerowa Beskid Śląski Informacje krajoznawcze Topografia regionu Przyroda Historia i zabytki Informacje praktyczne Dojazd Informacja turystyczna Noclegi Ȅ Trasa 1. Na początku Głównego Szlaku Beskidzkiego Ȅ Trasa 2. Pępek Beskidu Śląskiego Ȅ Trasa 3. Od schroniska do schroniska Ȅ Trasa 4. U źródeł Wisły Ȅ Trasa 5. Między Ustroniem a Wisłą Ȅ Trasa 6. Grzbietem granicznym ȃ Trasa 7. Na najwyższy śląski szczyt 87 88 88 91 92 95 95 Beskid Żywiecki Informacje krajoznawcze Topografia terenu Przyroda Historia i zabytki Informacje praktyczne Dojazd Kup książkę Poleć książkę Beskid Śląski, Żywiecki i Mały 5 95 97 99 107 113 119 125 129 135 141 146 150 156 Noclegi Stadniny koni Ȅ Trasa 8. Na audiencji u królowej Beskidów Ȅ Trasa 9. W Paśmie Jałowieckim ȃ Trasa 10. Drugie po Babiej ȃ Trasa 11. Co można znaleźć w Worku Raczańskim? Ȅ Trasa 12. Spacer do bacówki Ȅ Trasa 13. W Worku Raczańskim ȃ Trasa 14. Trasa schronisk Ȅ Trasa 15. Pasmo Polic Trasa konna. Na Mędralową w siodle Trasa rowerowa. Przez Pasmo Orawsko-Podhalańskie Trasa samochodowa. Wokół trzech Beskidów 161 Beskid Mały 162 162 163 163 164 165 165 168 169 169 170 170 Informacje krajoznawcze Topografia terenu Budowa geologiczna Klimat Przyroda Ochrona przyrody Historia Zabytki Informacje praktyczne Dojazd Informacja turystyczna Noclegi 173 177 183 189 193 ȃ Trasa 16. Spacer na Magurkę Ȅ Trasa 17. Po śladach papieża-turysty Ȅ Trasa 18. Dla kolekcjonerów korony Beskidów ȃ Trasa 19. Wycieczka geologiczna Ȅ Trasa 20. Wycieczka na Żar – górę inną niż wszystkie 197 Miejscowości regionu 213 Atlas Beskidu Śląskiego, Beskidu Żywieckiego i Beskidu Małego 1:75 000 263 Indeks wybranych nazw geograficznych Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę Beskid Żywiecki 99 8 Zawoja – Babia Góra − Zawoja Ȅ popularna ď 16,0 km ¡ 1324 m [1215 m] š 7 godz. [7 godz. 30 min] Na audiencji u królowej Beskidów Piękna trasa na najwyższy szczyt polskich Beskidów – „klasyczna” wyprawa zapozna- jąca ze wszystkimi największymi atrakcjami masywu. Wspaniałe widoki na wszyst- kie strony świata (zwłaszcza ze szczytu Babiej Góry), piękna przyroda. Cała trasa prowadzi znakowanymi szlakami, bardzo strome podejścia i duże różnice wysoko- ści. Na krótkich odcinkach niewielka ekspozycja i ubezpieczenia w postaci klamer i łańcuchów. Przy trasie znajduje się schronisko PTTK na Markowych Szczawinach. # $ Początek wycieczki na przystanku autobusowym Zawoja-Podryzowane. Kursują tu autobusy i busy z Suchej Beskidzkiej oraz z Krakowa. Większa liczba autobusów jeździ z oddalonego o 2 km przystanku Zawoja-Widły. W pobliżu można pozostawić samochód. Zawoja £ 0 godz. (0,0 km), ¢ 7 godz. 30 min (16,0 km), ŕ 650 m n.p.m., Ò N49.6234 E19.5353 Ogromna miejscowość położona u północnych podnóży masywu Babiej Góry. Jest uznawana za największą wieś w Polsce, dzieli się na niezliczone przysiółki. Usytu- owana jest w dolinie rzeki Skawicy i jej licznych dopływów. Zawoja, ze względu na położenie u stóp Królowej Beskidów, od dawna pełni funkcję wypoczynkową, zarówno w lecie, jak i w zimie. Wieś istniała już w XVI w. jako część Skawicy i wcho- dziła w skład dóbr makowskich starostwa lanckorońskiego. Na przełomie XIX i XX w. Zawoja stała się centrum rozwoju turystyki babiogórskiej i trwa to w zasadzie do dzi- siaj. Warto zwrócić uwagę na usytuowany w centrum A drewniany kościół z 1888 r. pw. św. Klemensa. Specyficzna jest jego budowa – to konstrukcja słupowa, a nie zrę- bowa, jak zdecydowana większość tego typu świątyń. Ciekawy jest też drew- niany budynek Dworca Babiogórskiego, który na pocz. XX w. służył przybywającym tu turystom. Zawoja jest tak rozległą miejscowością, że właściwie w każdym przy- siółku można znaleźć ciekawą zabudowę, ð kapliczkę, dzwonnicę czy inne atrak- cyjne obiekty. W Zawoi-Policzne znajduje się stacja narciarska na Mosornym Groniu, duży stok i wyciąg krzesełkowy oraz ciekawe trasy rowerowe, poza tym w Widłach i Czatoży jest kilka mniejszych wyciągów orczykowych. Szczegóły zob. s. 211. Wycieczka rozpoczyna się przy # przystanku autobusowym Zawoja-Podryzowane położo- nym przy głównej szosie biegnącej z Makowa do Jabłonki. Wychodzą stąd Ȋ dwa szlaki: żółty pro- wadzi na Halę Śmietanową (ok. 2 godz.), trasa natomiast wiedzie za czarnymi znakami szosą w kie- runku przełęczy Krowiarki. Po kilkudziesięciu metrach szlak skręca w prawo w wąską asfaltową dróżkę i zaczyna się piąć. Mija zabudowania Stolarki, a wyżej skręca ostro w prawo i nieco bardziej stromo wznosi się odkrytym stokiem. Przy kolejnych zabudowaniach droga kieruje się na lewo i już całkiem stromo podchodzi na południe skrajem lasu, a potem przez niewielkie zagajniki. Wkrótce Kup książkę Poleć książkę 8 100 Na audiencji u królowej Beskidów ponownie skręca (cały czas prowadzi asfaltową dróżką) w prawo i wśród budynków osiedla Ryzo- wane dochodzi do miejsca, gdzie szlak ostro odbija w lewo. Wąską miedzą należy teraz wędrować stromo pod górę wśród łąk i pól. Po chwili dochodzi się do grzbietu i biegnącej nim drogi – w prawo schodzi ona do Zawoi-Składów. Teraz szlak skręca w lewo i już łagodnie wyrównanym grzbietem podchodzi w stronę widocznego lasu. Warto tu zatrzymać się na chwilę, by spojrzeć na położoną w dole Zawoję, zajmującą niewielką kotlinkę u zbiegu potoków Czatoża i Jaworzyna. Droga wcho- dzi w las grzbietem, który nosi nazwę Starego Gronia. Pojawiają się tu Ȋ niebieskie znaki biegnące z Zawoi-Markowej (po prawej stronie – ok. 30 min). Tutaj szlak wchodzi na teren U Babiogórskiego Parku Narodowego (zob. ramka). Las robi się coraz ładniejszy, a trasa idzie drogą szeroką niczym parkowa aleja – jesienią przykrytą grubą warstwą liści. Po ok. kilometrze od węzła szlaków ścieżka dociera do skraju lasu i wychodzi na ładną polanę Sulowa Cyrhel, na której stoi kilka domów letni- skowych – warto podejść na środek polany, by W popatrzeć na wznoszący się z przodu ogromny masyw Babiej Góry z licznymi żlebami, w których do późnej wiosny utrzymuje się śnieg. W górnej części polany Ȋ niebieski szlak, który dotąd biegł równolegle, skręca w lewo i schodzi do doliny Rybnego Potoku, a dalej wiedzie do Zawoi-Policznego (ok. 1 godz. 15 min). Szlak czarny za górną częścią polany wędruje dalej grzbietem przez piękne buczyny (jest to bodajże najładniejszy leśny odcinek szlaków na Babiej Górze), po czym dociera do wyraźnego spiętrzenia stoku i tablicy infor- macyjnej Babiogórskiego Parku Narodowego. W tym miejscu przecina ścieżkę poziomy leśny trakt nazywany Dolnym Płajem – pozostałość z czasów zagospodarowania tych terenów dla celów myśliw- skich przez Habsburgów – obecnie niedostępny dla turystów. Zaczyna się podejście bardzo ostrą ścieżką wybudowaną przez pracowników parku; wyposażona jest w drewniane poręcze, w najbar- dziej stromych miejscach znajdują się wygodne schodki (ȍ niestety po deszczu bardzo śliskie, trzeba uważać!). Mozolny, stromy odcinek kończy się, a dalej już przez świerczyny dróżka wspina się nieco łagodniej, przechodząc przez zarastającą polankę Dejakowe Szczawiny, następnie przekra- czając wartki potoczek, i ponownie wchodzi w nienaturalnie urzeźbiony las – jest to stare osuwisko, Na Perci Akademików Kup książkę l e i g i F a i l a t a N Poleć książkę Beskid Żywiecki 101 8 Historia turystyki na Babiej Górze Babia Góra ze względu na swoją wysokość i niedostępność zawsze budziła przestrach, ale też zaciekawie- nie. Pierwszymi zdobywcami Królowej Beskidów byli poszukiwacze skarbów, zielarze i rozbójnicy. Pierwsi zdobywcy-badacze pojawili się tutaj już pod koniec XVIII w. W 1806 r. na szczyt wybrał się arcyksiążę Józef Habsburg, dla którego postawiono na wierzchołku niewielki schron. Przez cały XIX w. Babia Góra cieszyła się coraz większym zainteresowaniem. Pod koniec tego stulecia niemiecka organizacja turystyczna Beski- denverein (zob. ramka s. 63) zaczęła aktywniej działać na tym terenie, podobnie było z polskim Towarzy- stwem Tatrzańskim. W 1905 r. na południe od szczytu BV wybudowało pierwsze schronisko, rok później dzięki staraniom Hugona Zapałowicza na Markowych Szczawinach stanęło polskie schronisko, wymalo- wano też pierwszy szlak turystyczny w Beskidach z Suchej Beskidzkiej do Zawoi. Istnienie dwóch schronisk i intensywne prace znakarskie były przyczyną konfliktu między tymi dwoma organizacjami turystycznymi, których kulminacją były tak zwane wojny na pędzle. Niemieckie schronisko przestało istnieć po II wojnie światowej. Polskie funkcjonuje do dziś, choć w zupełnie nowej formie. Na Markowych Szczawinach znaj- duje się niewielkie muzeum – Ośrodek Kultury Turystyki Górskiej PTTK, w którym można bliżej zapoznać się z historią turystyki na Babiej Górze i w okolicach. z którego wokół widoczne są liczne zagłębienia i wykroty. Za mostkiem już bardzo łagodnie pod górę szlak dociera do niewielkiej Kolistej Polany (dawniej funkcjonowało tu pole biwakowe, obec- nie rozbijanie namiotów jest zakazane). Tutaj pojawiają się Ȋ zielone znaki szlaku prowadzącego w prawo do Zawoi-Markowej (ok. 1 godz. 15 min). Teraz już za jego znakami należy podejść nie- znacznie pod górę, wkrótce pojawiają się pierwsze zabudowania stojące na Markowych Szczawi- nach. Po lewej droga mija budynek GOPR-u i dociera do Y schroniska PTTK na Marko- wych Szczawinach. W masywie Babiej Góry, na terenie Babiogórskiego Parku Narodowego można się poruszać na nar- tach po wyznakowanych szlakach turystycznych, innych ograniczeń nie ma. Pierwszy fragment szlaku z Zawoi-Podryzowane wiedzie asfaltem, więc narty można założyć dopiero po około 30 min wędrówki. Potem droga jest wygodna, szeroka i nie nazbyt stroma aż do schroniska na Markowych Szczawinach. Dalej trasa letnia prowadzi Percią Akademików – szlak ten jest w zimie zamknięty, ale na szczyt Babiej Góry można z Markowych Szczawin dojść czerwonym szlakiem przez Bronę i zielonym (Percią Przyrodników) przez Sokolicę. Wędrowanie na nartach grzbietem babiogórskim przy dobrej pogodzie to czysta przyjemność. Szlak jest w zimie wyznakowany czerwonymi tycz- kami – traserami. Nie należy się w okolice szczytu zapuszczać przy złej pogodzie, zwłaszcza we mgle. Można bardzo łatwo się zgubić i zjechać na słowacką stronę. W zimie na Babiej Górze panują ciężkie warunki pogodowe, dlatego trzeba być dobrze przygotowanym do tej wycieczki. Schronisko PTTK na Markowych Szczawinach £ 2 godz. (6,3 km), ¢ 5 godz. 45 min (9,7 km), ŕ 1180 m n.p.m., Ò N49.5868 E19.5179 Jest to najstarsze polskie Y schronisko w  Beskidach Zachodnich. Powstało w 1906 r. z inicjatywy wybitnego przyrodnika i znawcy Babiej Góry, Hugona Zapa- łowicza, jako odpowiedź polska na niemieckie schronisko Beskidenverein, zało- żone rok wcześniej pod szczytem Babiej Góry. W latach 30. XX w. gospodarzył tu Kup książkę Poleć książkę 8 102 Na audiencji u królowej Beskidów Władysław Midowicz – jeden z najbardziej aktywnych członków Polskiego Towarzy- stwa Tatrzańskiego, autor licznych przewodników i znakarz szlaków (przeprowadził m.in. najśmielszy szlak beskidzki – Perć Akademików). Budynek wielokrotnie roz- budowywany miał dość dziwaczny, przysadzisty kształt, zawierał jednak w sobie ściany pierwszego schroniska. W setną rocznicę powstania schroniska rozpoczęła się gruntowna przebudowa obiektu. W zasadzie zburzono dotychczasowy budy- nek i zaczęto budowę zupełnie nowego − murowanego, dużego schroniska. Prace ukończono w 2009 r. W pobliżu znajduje się ciekawy ^ Ośrodek Kultury Turystyki Górskiej – małe muzeum poświęcone rozwojowi turystyki w masywie Babiej Góry (klucze w schronisku). Przy schronisku znajduje się duży Ȋ węzeł szlaków: żółty prowadzi dalej płajem do Zawoi-Czatoży, czerwony na południe wiedzie na szczyt Babiej Góry przez przełęcz Brona (ok. 1 godz. 15 min), a niebieski biegnie na wschód płajem na przełęcz Krowiarki (ok. 1 godz. 45 min). Spod schroniska należy wyruszyć za Ȋ żółtymi znakami płajem, by po kilkuset metrach dojść do rozstaju, zwanego Skrętem Ratowników. Niebieski szlak wiedzie prosto, a żółty skręca w prawo pod górę. Po chwili wędruje już wśród fantastycznych świerków obwieszonych poro- stami – jest to przykład naturalnych świerczyn górnoreglowych. Ścieżka wznosi się stopniowo i wkrótce dociera do górnej granicy lasu (jest to Kotlinka Suchego Potoku). ȍ Zaczyna się teraz bardzo strome podejście Percią Akademików – najtrudniejszym szlakiem w polskich Beskidach. Ścieżynka wspina się mozolnie po kamiennych stopniach wśród prawdziwie wysokogórskiej scenerii z licznymi skałkami i wyraźnymi żlebami. Wkrótce dochodzi do najtrudniejszego miej- sca skalnej wychodni – I Czarnego Dziobu przegradzającego Piarżysty Żleb, którego najwięk- sze stromizny i skalne zerwy pokonuje się za pomocą ȍ klamer i łańcuchów w niewielkiej eks- pozycji. Dalej szlak idzie pod górę już bez trudności przez Wielki Piarg i po ogromnych głazach dociera do samego szczytu Babiej Góry (1725 m n.p.m.), nazywanego Diablakiem. Królowa w zimowej szacie Kup książkę Poleć książkę m o c . e b o d a . k c o t s | a l u k a p _ z r o g e z r g © Beskid Żywiecki 103 8 Babia Góra £ 3 godz. 30 min (9,2 km), ¢ 4 godz. 30 min (6,8 km), ŕ 1725 m n.p.m., Ò N49.5731 E19.5289 Najwyższy szczyt Beskidów Zachodnich – Diablak, Królowa Beskidów, Matka Niepo- gód – to określenia, jakimi nazywana jest ta góra. Duży masyw w Beskidzie Żywiec- kim o bardzo dobrze wykształconej piętrowości roślinności. Góra, która zawsze intry- gowała i przyciągała badaczy, naukowców i turystów. Jest to kapitalny W punkt widokowy na wszystkie strony świata i przy dobrej widoczności doliczyć się można kilku setek szczytów – szczególnie słynne są wschody słońca na wierzchołku Dia- blaka, podczas których pięknie prezentują się Tatry. Na szczycie stoi mocno podnisz- czony + obelisk upamiętniający wizytę na szczycie arcyksięcia Józefa Habsburga. Pojawia się tu Ȋ czerwony szlak, który w prawo wiedzie na przełęcz Brona i dalej na Markowe Szczawiny (ok. 1 godz. 15 min), na południe natomiast schodzi zielony szlak do Lipnicy na Orawie (ok. 1 godz. 30 min). Uwaga! Perć Akademi- ków jest trud- nym szlakiem, który można pokonywać tylko w górę. W okresie zimowym jest zamknięty – bar- dzo długo utrzy- muje się tam śnieg. Ze szczytu Babiej Góry należy się kierować czerwonym Głównym Szlakiem Beskidzkim na zachód, w dół, w kierunku przełęczy Brona. Po drodze z wierzchołka należy przejść przez duże bloki skalne zwane Tablicami Zejsznera – geologa, który zajmował się badaniem okolic Babiej Góry. Szlak wie- dzie odkrytym, W bardzo widokowym grzbietem, zwraca uwagę panorama na zachód: Grupę Pilska, Beskid Śląski, Mały i widoczne pomiędzy nimi obniżenie Kotliny Żywieckiej. Ścieżka mija Pośredni Grzbiet, Lodową Przełęcz i Kościółki. W prawo, w dół opadają strome, poprzecinane żle- bami, piarżyste stoki, na lewo teren jest dużo łagodniejszy – to charakterystyczna cecha Masywu Babiogórskiego. Szlak sprowadza coraz niżej szeroką, kamienistą drogą. Niewiele ponad przełę- czą wchodzi w kosodrzewinę, ścieżka tam się rozdwaja, ale nie ma większego znaczenia, którą się wybierze, bo wszystkie spotykają się na przełęczy Brona. Po krótkiej chwili szlak dochodzi do Ȋ rozwidlenia szlaków na przełęczy. Na szczycie Babiej Góry m o c . e b o d a . k c o t s | a l u k a p _ z r o g e z r g © Kup książkę Poleć książkę 8 104 Na audiencji u królowej Beskidów Zjazd ze szczytu na przełęcz to czysta przyjemność pod warunkiem, że pogoda jest dobra. Drogę wskazują czerwone tyczki, nie jest bardzo stromo, ale trzeba uważać. Pierwszy odcinek ścieżki z przełęczy do schroniska jest mocno nachylony, ale potem wypłaszcza się i wchodzi w las. Polana ze schroniskiem pojawia się dość szybko. Zielony szlak w dół do Markowej nie powinien nastręczać specjalnych trudności. W górnej części trzeba pokonać kilka zakosów szlaku, ale potem droga jest prosta. Wskazówka Z przełęczy Brona można podejść na szczyt Małej Babiej Góry (ok. 30 min) i wrócić na przełęcz. Przełęcz Brona £ 4 godz. 30 min (11,1 km), ¢ 3 godz. (4,9 km), ŕ 1408 m n.p.m., Ò N49.5813 E19.5104 Przełęcz pomiędzy Babią Górą a Małą Babią Górą – wyraźne obniżenie grzbietu roz- dzielające te dwa masywy. Ȋ Szlak czerwony skręca tu w dół, na północ, w kierunku Markowych Szczawin, zielony biegnie dalej grzbietem, wzdłuż granicy na Małą Babią Górę, a potem Przełęcz Jałowiecką i do Huciska. Stąd jest już blisko do Y schroniska, wiedzie tędy najszybsza droga na szczyt Królowej Beskidów. Nazwa Brona pocho- dzi od słowa „brama”, którym często określano przełęcze jako obniżenia grzbietu, które stanowiły bramę na drugą stronę, w tym wypadku na Orawę. Z przełęczy Brona czerwony szlak dość szybko i sprawnie, łatwą, choć stromą drogą sprowa- dza na Markowe Szczawiny. Pierwszy kawałek prowadzi jeszcze odkrytym terenem, ale niedługo potem przechodzi przez bardzo wąski pas kosodrzewiny i wkracza do gęstego, pięknego lasu świer- kowego. Najpierw ścieżka jest całkiem nachylona, ale po chwili się wypłaszcza – oznacza to, że do schroniska jest już zupełnie blisko. Poniżej otwiera się nieduża polana Markowe Szczawiny. Schronisko PTTK na Markowych Szczawinach £ 5 godz. 30 min (12,4 km), ¢ 1 godz. 45 min (3,6 km), ŕ 1180 m n.p.m., Ò N49.5868 E19.5179 Y Schronisko długo czekało na generalny remont. Niewielki budynek, z małą jadalnią i niezbyt komfortowymi pokojami mieszkalnymi przestał wystarczać rzeszom tury- stów odwiedzających Królową Beskidów. W końcu po obchodach 100-lecia schroni- ska wybrano ciekawy projekt i rozpoczęto prace budowlane. Obecny obiekt został ukończony w 2009 r., jest murowany i posiada 40 miejsc noclegowych. Z Markowych Szczawin do Zawoi-Markowej schodzi się Ȋ zielonym szlakiem, jest to najkrótsze i najpopularniejsze dojście z Zawoi. Zielone znaki razem z czarnymi odchodzą od schroniska i kawałeczek biegną razem. Po chwili zielony skręca w lewo, w umocnioną przez BgPN drogę. Na początku trzeba pokonać kilka zakosów, potem jest ona szeroka, towarzyszą jej słupy energetyczne doprowadzające prąd do schroniska. Po dłuższym odcinku takiego zej- ścia przez las szlak dochodzi do zakrętu. Droga wyraźnie prowadzi w lewo. Kawałek wiedzie trawersem, potem osiąga dolinkę niewielkiego potoczku i biegnie w dół wzdłuż niego, aż do miejsca, gdzie las się rozrzedza, droga wychodzi na niedużą polankę. Po lewej stoi T wiata, w której można odpocząć i schronić się w razie niepogody. Droga staje się szerokim, szutrowym, leśnym traktem, zupełnie się wypłaszcza i wiedzie lekko w prawo. To już ostatni fragment szlaku. Idzie się tędy dość monotonnie i żmudnie, ale po niedługim czasie wędrówka dobiega końca. Szlak mija szlaban oraz budkę @ informacyjną i kasy biletowe BgPN i wychodzi na plac, gdzie Poleć książkę Kup książkę Beskid Żywiecki 105 8 Babiogórski Park Narodowy i przyroda babiogórska Masyw Babiogórski jest wyjątkowo wartościową pod względem przyrodniczym częścią Beskidów. Dla- tego już na przełomie XIX i XX w. pojawiły się pierwsze głosy o konieczności ochrony przyrody na tym tere- nie. Chodziło przede wszystkim o zachowanie naturalnej puszczy karpackiej oraz dobrze wykształconej pię- trowości roślinności. Park narodowy został utworzony w 1954 r. Objął on swoim obszarem szczytowe partie Babiej Góry i jej północne stoki. Obecnie park został jeszcze powiększony. W 1977 r. jako pierwszy w Pol- sce został uznany przez UNESCO za Rezerwat Biosfery. Na terenie BgPN obowiązują określone zasady upra- wiania turystyki. Wolno się poruszać wyłącznie po znakowanych szlakach, pozostałe kwestie opisuje regu- lamin, z którym warto się zapoznać przed wyruszeniem na wycieczkę. W kilku punktach wejściowych do parku pobierane są opłaty za wstęp. W Zawoi-Barańcowej znajduje się dyrekcja i ośrodek edukacyjny BgPN. Można w nim obejrzeć ciekawą ekspozycję dotyczącą babiogórskiej przyrody oraz zakupić wydawnictwa. znajdują się końcowy # przystanek autobusowy i $ płatny parking dla samochodów. Bie- gnie tędy Ȋ niebieski szlak z Policznego do Czatoży, zielony idzie dalej szosą do Zawoi-Widły. Tu kończy się trasa wycieczki, w miejscu nazywanym Zawoja-Markowa. Zawoja £ 7 godz. (16,0 km), ¢ 0 godz. (0,0 km), ŕ 700 m n.p.m., Ò N49.6080 E19.5177 Jako że jest to najpewniej największa wieś w Polsce, dzieli się na liczne przysiółki. Ponoć jest ich 115. Jednym z nich jest Zawoja-Markowa, w której kończy się wycieczka. Nie- opodal znajduje się niewielkich rozmiarów skansen, w którym zgromadzono kilka obiektów z ziemi babiogórskiej. W jednej z chałup zorganizowano ^ ekspozycję zwią- zaną z historią turystyki na Babiej Górze i w okolicach, w ramach sieci Muzeów Kultury Turystyki Górskiej. Idąc w dół drogą w kierunku Zawoi-Wisły, mija się Barańcową. Mie- ści się tutaj @U^ dyrekcja oraz ośrodek edukacyjny Babiogórskiego Parku Narodo- wego (zob. ramka) z ciekawym ogrodem i muzeum. Szczegóły zob. s. 211. Babia Góra z n e r o L a n o l I Kup książkę Poleć książkę 234 234 226225 Kup książkę 245 Poleć książkę
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Beskid Śląski, Żywiecki i Mały. Wydanie 2
Autor:
, ,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: