Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00587 007680 12253308 na godz. na dobę w sumie
Bieszczady. Travelbook. Wydanie 1 - książka
Bieszczady. Travelbook. Wydanie 1 - książka
Autor: Liczba stron: 256
Wydawca: Bezdroża Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-8593-6 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki >> fotografia
Porównaj ceny (książka, ebook (-20%), audiobook).

Bieszczady to jeden z najbardziej dzikich i tajemniczych zakątków Polski. Ich położenie i bieg historii zadecydowały, że są niepowtarzalne niemal pod każdym względem. Widokowe połoniny i szerokie doliny, z zachowanymi gdzieniegdzie łemkowskimi i bojkowskimi cerkwiami, tworzą urzekający krajobraz o każdej porze roku. Wyjątkowa przyroda, chroniona jako Międzynarodowy Rezerwat Biosfery UNESCO, zachwyca, onieśmiela i przyciąga zwolenników aktywnego wypoczynku. Daj się porwać bieszczadzkiej przygodzie!

Travelbook to Twój niezastąpiony towarzysz podróży. Wskaże Ci najważniejsze atrakcje, podpowie, czego szukać poza głównymi szlakami i wprowadzi w świat miejscowych obyczajów. Znajdziesz w nim opisy najciekawszych regionów i miast, a sprawdzone informacje praktyczne umożliwią staranne zaplanowanie podróży. Przewodnik wspaniale uzupełniają czytelne mapy, świetne zdjęcia i liczne ramki z ciekawostkami. Wszystko to w połączeniu z poręcznym formatem i atrakcyjną szatą graficzną sprawia, że Travelbook to najlepszy wybór dla ciekawych świata.


Paweł Klimek – przewodnik beskidzki związany z SKPG w Krakowie, dwukrotnie prowadził kursy przewodnickie, od kilku lat regularnie prowadzi wykłady dla przyszłych przewodników. Góry są jego prawdziwą pasją – każdą wolną chwilę stara się wykorzystać do poznawania i odkrywania ich uroków i tajemnic. Od kilku lat współpracuje z Wydawnictwem Bezdroża, m.in. przy przewodnikach Czechy i Słowacja, do których napisał „górskie” rozdziały. Jest współtwórcą koncepcji serii przewodników górskich Bezdroży – autorem i redaktorem przewodników narciarskich (tomy Bieszczady i Beskid Niski), przewodnika Góry Fogaraskie oraz tomów Beskid Śląski, Beskid Żywiecki, Beskid Mały, Beskid Makowski i Sudety. Drugą jego pasją jest fotografia.

Natalia Figiel - absolwentka Instytutu Geografii i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu Jagiellońskiego, przewodnik górski związany z krakowskim Studenckim Kołem Przewodników Górskich. Intensywnie zajmuje się działalnością w Kole - prowadziła dwa kursy przewodnickie, czynnie uczestniczy w bieżących szkoleniach. Współpracuje z Centralnym Ośrodkiem Turystyki Górskiej PTTK. Większość czasu spędza w górach, przede wszystkim w Karpatach, ale nie tylko - podróżowała po krajach Europy Zachodniej, Bałkanach (które darzy specjalną atencją), Turcji, brała też udział w wyprawach do Mongolii, na Syberię, w Kaukaz i Ural Polarny.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Bieszczady Ubezpieczenie w podróży Figiel, Zbigniewa Klimczaka, Pawła Klimka, Barbary Zygmańskiej oraz własnych) Figiel, Zbigniewa Klimczaka, Pawła Klimka, Barbary Zygmańskiej oraz własnych) Autorzy przewodnika: Krzysztof Plamowski (opracowanie na podstawie tekstów Natalii Redaktor prowadzący: Maciej Żemojtel Redakcja i korekta: Katarzyna Wojsław Opracowanie kartograficzne: Maja Białkowska, Bartłomiej Cisowski, Natalia Drabek, Autorzy przewodnika: Krzysztof Plamowski (opracowanie na podstawie tekstów Natalii Redaktor prowadzący: Maciej Żemojtel Agnieszka Drapich, Anna Filak, Marta Grabek, Paweł Klimek, Grzegorz Marchut, Szymon Figiel, Zbigniewa Klimczaka, Pawła Klimka, Barbary Zygmańskiej oraz własnych) Redakcja i korekta: Katarzyna Wojsław Pernal, Anna Styrska, Paweł Zabagło Opracowanie kartograficzne: Maja Białkowska, Bartłomiej Cisowski, Natalia Drabek, Redakcja techniczna: Katarzyna Leja Redaktor prowadzący: Maciej Żemojtel Agnieszka Drapich, Anna Filak, Marta Grabek, Paweł Klimek, Grzegorz Marchut, Szymon Projekt okładki: hotmedia Redakcja i korekta: Katarzyna Wojsław Pernal, Anna Styrska, Paweł Zabagło Opracowanie kartograficzne: Maja Białkowska, Bartłomiej Cisowski, Natalia Drabek, Redakcja techniczna: Katarzyna Leja Agnieszka Drapich, Anna Filak, Marta Grabek, Paweł Klimek, Grzegorz Marchut, Szymon Projekt okładki: hotmedia Pernal, Anna Styrska, Paweł Zabagło Redakcja techniczna: Katarzyna Leja Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej pu- Projekt okładki: hotmedia blikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej pu- autorskich niniejszej publikacji. blikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli. a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw Autor oraz wydawnictwo Helion dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były autorskich niniejszej publikacji. Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej pu- kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za zwią- Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli. blikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, zane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz wydawnictwo Helion a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw Autor oraz wydawnictwo Helion dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania infor- autorskich niniejszej publikacji. kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za zwią- macji zawartych w książce. zane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz wydawnictwo Helion Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli. nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania infor- Autor oraz wydawnictwo Helion dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były macji zawartych w książce. kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za zwią- zane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz wydawnictwo Helion nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania infor- Wydawnictwo Helion macji zawartych w książce. ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice tel.: 32 2309863 Wydawnictwo Helion e-mail: redakcja@bezdroza.pl ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice księgarnia internetowa: http://bezdroza.pl tel.: 32 2309863 Wydawnictwo Helion e-mail: redakcja@bezdroza.pl Drogi Czytelniku! ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice księgarnia internetowa: http://bezdroza.pl Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres: tel.: 32 2309863 http://bezdroza.pl/user/opinie/?bebie1 e-mail: redakcja@bezdroza.pl Drogi Czytelniku! Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję. księgarnia internetowa: http://bezdroza.pl Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres: http://bezdroza.pl/user/opinie/?bebie1 Drogi Czytelniku! Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję. Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres: Wydanie I http://bezdroza.pl/user/opinie/?bebie1 ISBN: 978-83-246-8593-6 Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję. Copyright © Helion, 2014 Wydanie I ISBN: 978-83-246-8593-6 Copyright © Helion, 2014 Wydanie I • Kup książkę ISBN: 978-83-246-8593-6 Copyright © Helion, 2014 • Poleć książkę • Oceń książkę • Księgarnia internetowa • Lubię to! Nasza społeczność Bieszczady Kup książkę Poleć książkę BIESZCZADY UNESCO ó d a z c z s e i w Międzynarodowy Rezerwat Biosfery „Karpaty Wschodnie” Został wpisany na Listę UNESCO jako jedyny tego typu obiekt położony na terenie trzech państw – Polski, Sło- wacji i Ukrainy. Obejmuje on Biesz- czadzki Park Narodowy, słowacki Park Narodowy „Połoniny”, ukraiński Użań- ski Park Narodowy oraz kilka parków krajobrazowych. Na jego terenie re- alizowane są zadania w ramach pro- gramu UNESCO „Człowiek i Biosfera” (MAB – Man and Biosphere), który zakłada, że światowy system rezer- watów biosfery powinien spełniać szczególną rolę w edukacji ekologicz- nej społeczeństw. B e j c k a r t A Cerkwie karpackie regionu Karpat Razem z 14 innymi cerkwiami z Pol- ski i Ukrainy na Listę UNESCO trafiły dwie prawosławne świątynie z terenu Bieszczad pw. św. Michała Archanioła – w Smolniku i Turzańsku. NAJCIEKAWSZE WYDARZENIA KULTURALNE Bieszczadzkie Spotkania ze Sztuką „Rozsypaniec” w Cisnej i Dołżycy W festiwalu biorą udział różni wyko- nawcy, zaliczający się do nurtu mu- zycznego zwanego „krainą łagodno- ści”, poezją śpiewaną oraz piosenką turystyczną. W ramach imprezy odby- wają się również spotkania autorskie polskich poetów (m.in. Adama Zie- mianina i Józefa Barana), ma miejsce Turniej Jednego Wiersza „Bieszczadz- kie Dusioły” oraz Konkurs Piosenki Bieszczadzkiej i Turystycznej, w któ- rych mają szansę zaprezentować się młodzi twórcy. Jarmark Ikon w Sanoku Odbywa się w drugiej połowie lipca. Biorą w nim udział sanockie i biesz- czadzkie pracownie ikon oraz rze- mieślnicy: garncarze, kowale, wikli- niarze i inni. Karpacki Jarmark Turystyczny w Ustrzykach Dolnych Coroczna (przełom lipca i sierpnia) impreza ściągająca artystów z krajów karpackich, rzemieślników, zespoły ludowe i folkowe. Na licznych straga- nach można zaznajomić się z jadłem regionalnym, pokosztować tradycyj- nych miodów pitnych, nalewek owo- cowych oraz dokonać przeglądu oferty turystycznej Bieszczadów. „Koszykalia” w Bandrowie Podczas organizowanej w połowie sierpnia imprezy można wziąć udział w warsztatach wikliniarskich, skosz- tować potraw ludowych przy regio- nalnej muzyce, a także kupić jeden z wielu certyfikowanych wyrobów z wikliny. Międzynarodowy Rajd Rowerowy „Śladami przygód dobrego wojaka Szwejka” Rajd odbywa się corocznie w czerwcu; jego trasa przebiega od Lwowa przez Przemyśl, Ustrzyki Dolne, Sanok i Hu- menné na Węgry. Udział w nim to doskonała okazja do zapoznania się z dziedzictwem kulturowym ziem na- leżących kiedyś do Galicji Wschodniej w cesarstwie austro-węgierskim oraz ze wspaniałą karpacką przyrodą. „Święto Chleba” w Dźwiniaczu Dolnym Odbywa się co roku na początku sierp- nia w gospodarstwie agroturystycz- nym „U Flika”. W programie m.in. de- gustacja i nauka pieczenia chleba, występy zespołów regionalnych (także ze Słowacji i Ukrainy), kiermasz wyro- bów rzemiosła ludowego. Targi końskie w Lutowiskach Coroczna (pierwsza połowa lipca) im- preza nawiązująca do odbywających się w Lutowiskach od wieków targów, podczas których handlowano końmi i bydłem wypasanym na bieszczadz- kich połoninach. Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę Atrakcje BieszczadówNAJCIEKAWSZE WYDARZENIA KULTURALNE 56 I E C l o k o I k o n A S | Y D A Z C Z S E B I Sanok i okolice Sanok – miasto malowniczo położone nad Sanem, „brama w Bieszczady”. Każdy tury- sta zmierzający w góry powinien zatrzymać się tu choćby na jeden dzień. Ten dawny królewski gród przyciąga zwiedzających licznymi, pięknymi zabytkami. W centrum warto zobaczyć średniowieczny układ urba- nistyczny z zabytkowymi kamieniczkami w rynku i przyległych ulicach, ratusz, kościół i klasztor oo. Franciszkanów z XVII w. oraz kościół parafialny Przemienienia Pańskiego z XIX w. Wyjątkowo cennym obiektem jest XVI-wieczny renesansowy zamek, w którym mieści się Muzeum Historyczne z bogatą kolekcją ikon oraz pokaźnym zbiorem ob- razów Zdzisława Beksińskiego. Niedaleko zamku stoi murowana cerkiew Trójcy Świętej z końca XVIII w. Do Sanoka przyciąga rów- nież Muzeum Budownictwa Ludowego położone na drugim brzegu Sanu. Jest to największy skansen w Polsce – wspaniała kolekcja zabudowy drewnianej z obszaru Beskidu Niskiego, Bieszczadów i przyległych do nich pogórzy. historia Jak wiele innych miast, Sanok powstał na skrzyżowaniu dróg handlowych, w tym przy- padku z Polski na Ruś i na Węgry. W po- bliżu Sanoka, na wzgórzu Horodyszcze, ist- niał prawdopodobnie już w IX w. warowny gród. Najstarsza wzmianka o mieście pocho- dzi z roku 1150. Aż do połowy XIV w. tereny obecnej ziemi sanockiej należały do Rusi, do Polski przyłączył je Kazimierz Wielki. Po jego śmierci Ruś Halicka, a z nią i Sanok, dostały się na krótko pod panowanie węgierskie. W 1417 r. w sanockim kościele odbył się ślub Władysława Jagiełły z Elżbietą Granowską (wcześniej ona owdowiała trzykrotnie, on – dwukrotnie). Niedługo potem, po śmierci króla, miasto otrzymała jako odprawę wdo- wią jego czwarta żona – Sonka Holszańska. Miasto było królewszczyzną i przez wieki, dzięki królewskim przywilejom, dynamicznie się rozwijało. Już w 1510 r. założono tu pierw- szy wodociąg. W 1. poł. XVI w. drewniany gród przebudowano na murowany zamek. ▼   Odnowiony sanocki ratusz Kup książkę Poleć książkę 57 I E C l o k o I k o n A S | Y D A Z C Z S E B I Od końca XVI w. zaczyna się pasmo klęsk – najpierw wielki pożar miasta, potem najazd wojsk tatarskich i nie- długo potem wojsk Rako- czego. Po I rozbiorze Polski (1772) dawne królewszczyzny przeszły na własność austriac- kiego skarbu państwa, a Sanok stał się siedzibą cyrkułu (jed- nostki odpowiadającej mniej więcej powiatowi). Pod koniec XIX w. dużym impulsem rozwojowym dla miasta było otwarcie w 1884 r. linii kolejowej ze Stróży do Za- górza. W okresie międzywo- jennym na terenie Sanoka powstało kilka dużych zakła- dów przemysłowych, m.in. fabryka gumy, fabryka obrabiarek i akumulatorów. Przed II wojną światową Sanok liczył około 18 tys. mieszkańców. ▲ Zamek Po klęsce wrześniowej granicę między hitlerowskimi Niemcami a ZSRR stanowiła (przez 2,5 roku) przecinająca miasto rzeka San. Tak więc Sanok położony był wów- czas na samej granicy. W okresie okupacji niemieckiej w mieście i okolicy działał ruch oporu. W tym czasie hitlerowcy zamordowali prawie wszystkich sanockich Żydów, którzy stanowili znaczący procent ludności miasta. Pierwsze powojenne lata też nie sprzyjały rozwojowi, gdyż w okolicy toczyły się jesz- cze walki polsko-ukraińskie. Ponowny przy- rost ludności miasta i rozwój jego zakładów zaczął się dopiero w 2. poł. lat 50. warto zobaczyć W centrum miasta na wyniosłej nadrzecz- sanocki zamek, nej skarpie wznosi się którego dzieje rozpoczynają się w XIV w. Kup książkę Drewniany gródek został gruntownie prze- budowany w połowie XVI w. przez ówcze- snego starostę sanockiego. Do dziś prze- trwało jedno renesansowe skrzydło zamku, pozostałe rozebrano w XIX w. W zamku ma Muzeum Historyczne swoją siedzibę Ziemi Sanockiej, w którym znajduje się piękna kolekcja ikon, przeniesiona tutaj z bieszczadzkich cerkwi. Jest tu również wystawa poświęcona historii miasta i etno- grafii jego okolic. Odrębny dział muzeum wypełniają obrazy współczesnego malarza Zdzisława Beksińskiego (1929–2005), który w Sanoku się urodził i który podarował mia- stu kolekcję swoich dzieł. W pobliżu zamku znajduje się prawo- sławna cerkiew katedralna Trójcy Świę- tej. Murowana świątynia została zbudo- wana w 1784 r. jako cerkiew greckokatolicka. We wnętrzu zobaczyć można ikonostas z 2. poł. XIX w. Zabudowa Rynku pochodzi prze- ważnie z 2. poł. XIX i początku XX w. W po- łudniowo-wschodnim narożniku znajduje Poleć książkę 58 I E C l o k o I k o n A S | Y D A Z C Z S E B I się zespół klasztorny Franciszkanów, po- chodzący pierwotnie z XVII w., gruntownie przebudowany w wieku XIX. Z tego okresu pochodzi m.in. charakterystyczna wieża ko- ścielna. Wewnątrz, w bocznym ołtarzu, znaj- duje się słynący łaskami obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem. We wschodniej pierzei stoi eklektyczny Ratusz z końca XVIII w., prze- budowany w XIX w. Najpopularniejszym ulica 3 Maja, sanockim deptakiem jest wybiegająca z Rynku na południe. W środ- kowej części ulicy na ławeczce odpoczywa Dobry Wojak Szwejk – jest to oczywiście jego postać odtworzona z brązu. Główny bohater powieści Haszka gościł w Sanoku w czasie pobytu na froncie i miał tutaj dość ciekawe przygody w wątpliwej reputa- cji przybytku. Niedaleko od Rynku, przy placu św. Michała, znajduje się sanocki kościół parafialny Przemienienia Pań- skiego. Pierwszy kościół parafialny istniał w tym miejscu już w XIV w., obecny, zbu- dowany w stylu neoromańskim, pochodzi z połowy XIX w. Będąc w Sanoku, koniecznie trzeba po- święcić chociaż kilka godzin na zwiedzenie Muzeum Budownictwa Lu- tutejszego dowego. Skansen założony w 1958 r. jest największym tego typu obiektem w Polsce i stale się rozbudowuje. Położony w ładnym pagórkowatym terenie dzieli się na kilka sek- torów poświęconych budownictwu Łem- ków, Bojków, Dolinian i Pogórzan. W skanse- nie są aż cztery drewniane obiekty sakralne: cerkiew z Grąziowej na Pogórzu Przemy- skim, niewielka cerkiew z Rosolina, której bryła i wyposażenie posiada cechy charak- terystyczne zarówno dla liturgii wschodniej, jak i zachodniej (np. brak ikonostasu, a obec- ność ołtarzy bocznych), typowa cerkiew łemkowska pochodząca z Ropek koło Hań- czowej w Beskidzie Niskim, udostępniona do zwiedzania w sezonie letnim 2008 r., a także drewniany kościół z Bączala Dol- nego (Pogórze Ciężkowickie), który wciąż pełni funkcje liturgiczne – odbywają się tu- taj śluby. Oprócz tego w skansenie znajduje się kilka obiektów tradycyjnego przemysłu pierwotnie m.in. w Sanoku, Brzozowie, Bir- czy, Jaśliskach, Dębowcu, Niebylcu i Ustrzy- kach Dolnych. 59 I E C l o k o I k o n A S | Y D A Z C Z S E B I ludowego: tartak, olejarnia, warsztaty tkac- kie, urządzenia kopalnictwa naftowego i in. W osobnym zaadaptowanym w tym celu murowanym budynku z miejsco- wości Nowosiółki koło Baligrodu mieści się wystawa ikon karpackich, zawierająca ok. 200 cennych ekspo- natów, zaś w chałupie przeniesionej z Tyrawy Solnej – wystawa poka- zująca życie codzienne mieszkań- ców małych miast w południowo- wschodniej Polsce w XX w. (wystawy czynne tylko w okresie V–X). Atrakcją skansenu jest także otwarty w 2011 r. sektor miejski, prezentujący (zre- konstruowany) rynek galicyjskiego miasteczka. Znajdują się tu liczne, w większości podcieniowe domy z przełomu XIX i XX w.: poczta, go- spoda, apteka, urząd, dom szewca, remiza... Każdy z nich urządzono zgodnie z jego funkcją, eksponując zabytkowe wyposażenie. Domy sta- nowią repliki budynków stojących ▲ Część zamkowej ekspozycji ikon ▼   Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę 60 I E C l o k o I k o n A S | Y D A Z C Z S E B I propozycje wycieczek W okolicach Sanoka przebiega kilka szla- ków turystycznych, będących częścią tras długodystansowych: pieszych, rowerowych, samochodowych i wodnych. Decydując się na pozostanie w Sanoku przez kilka dni, można ułożyć sobie kilka wycieczek po oko- licy, korzystając z gotowych, oznakowanych tras, przybliżających dziedzictwo przyrod- niczo-kulturowe ziemi sanockiej. Miłośnicy architektury drewnianej, pokonując pieszo, rowerem lub samochodem fragmenty Szlaku Ikon i Szlaku Architektury Drewnianej, będą mogli zapoznać się z pięknymi cerkwiami i in- nymi obiektami zabytkowej ciesiołki ludowej. Pasjonatów militariów zainteresują pamiątki I wojny światowej, po których oprowadza szlak „Śladami dobrego wojaka Szwejka” oraz Szlak Nadsańskich Umocnień. Szlaki piesze Z Sanoka prowadzi w kierunku Biesz- czadów niebieski szlak pieszy na tra- sie Sanok – Poraż – Morochów – Suliła (759 m n.p.m.) – Turzańsk – Chryszczata (997 m n.p.m.). Na Chryszczatej szlak łączy się z Głównym Szlakiem Beskidzkim. Czas przejścia całego odcinka to ok. 10–11 godz. (33 km). Szlak Ikon Doliną Sanu w okolicach Sanoka biegnie pieszy szlak dydaktyczny (znakowany na niebiesko), prowadzący do jednej z naj- starszych drewnianych cerkwi w Polsce – cerkwi w Uluczu. Łączna długość szlaku wynosi 70 km i umożliwia zwiedzenie 10 cerkwi i dwóch muzeów. Oznakowany jest również rowerowy Szlak Ikon, pro- wadzący z Radoszyc na granicy polsko- -słowackiej wzdłuż dolin Osławy i Sanu do Krościenka na granicy polsko-ukraiń- skiej (kolor czerwony) oraz od Mrzygłodu do Horyńca Zdroju i z Ustrzyk Dolnych do Chmiela (kolor niebieski). Boczne szlaki do- prowadzające do cerkiewek oznakowane są kolorem żółtym. Największe atrakcje na Szlaku Ikon wyliczono poniżej: Dobra Szlachecka – dawna para- fialna cerkiew greckokatolicka św. Mikołaja, Kup książkę drewniana, zbudowana w 1879 r., obecnie kościół filialny Podwyższenia Krzyża. Przed cerkwią trójkondygnacyjna obronna brama- -dzwonnica z XVII w., z kaplicą na piętrze oraz dzwonami z 1624 i 1625 r. Dolina Sanu – malownicze mean- dry rzeki, która na tym odcinku oddziela strome, zalesione zbocza Gór Słonnych i Po- górza Przemyskiego od nieco łagodniejszych wzgórz Pogórza Dynowskiego, stanowiąc dużą atrakcję dla kajakarzy, miłośników węd- kowania oraz amatorów kąpieli. Przewidziana w latach 50. jako obszar do zalania wodami zbiornika, który miał powstać po zbudowa- niu zapory w Niewistce, jest obecnie bardzo słabo zurbanizowana, a w efekcie zachowała swój naturalny dziewiczy charakter. Hłomcza – cerkiew greckokatolicka Soboru NMP, drewniana, wzniesiona w 1859 r. W latach 1946–60 użytkowana jako kościół Poleć książkę 61 I E C l o k o I k o n A S | Y D A Z C Z S E B I rzymskokatolicki, następnie jako cerkiew prawosławna. Od 1991 r. odbywają się w niej nabożeństwa obrządku bizantyjsko-ukra- ińskiego. Łodzina – dawna cerkiew greckoka- tolicka Narodzenia NMP, wzniesiona w 1743 r., obecnie kościół filialny rzymskokatolicki. Obok cerkwi piękny stary dąb. Międzybrodzie – dawna parafialna cerkiew greckokatolicka Trójcy Świętej, mu- rowana, wzniesiona w latach 1899–1900. Przy świątyni grobowiec rodziny Kulczyc- kich w kształcie piramidy. Park Krajobrazowy Gór Słonnych – został utworzony 27 marca 1992 r. Leży w pół- nocno-wschodniej części województwa, na północ od Sanoka, Zagórza, Leska i Ustrzyk Dolnych. Obejmuje znaczną część Gór Sa- nocko-Turczańskich (prawie całe Góry Słonne i Pasmo Chwaniowa). Pasma górskie mają tu wyraźny rusztowy charakter, wysokości słabo wyodrębnionych wierzchołków nie przekraczają 700 m n.p.m. Góry odwadnia gęsta, kratowo ułożona sieć rzek i potoków. Jest to obszar wyjątkowo cenny ze względu ▼   Dobra Szlachecka na jego walory przyrodnicze i kulturowe. Atrakcyjność tego terenu podnosi bardzo słabe zaludnienie, co gwarantuje niezakłó- cony kontakt z przyrodą. Sanok – Muzeum Budownictwa Lu- dowego. Skansen zajmuje powierzchnię 38 ha, prezentuje ok. 120 obiektów archi- tektury drewnianej z terenu Bieszczadów, Beskidu Niskiego i pogórzy, m.in. cerkwie z Ropek (1801), Grąziowej (1731) i Roso- lina (1750), kościół z Bączala Dolnego (1667), budynki mieszkalne, użyteczności publicz- nej, gospodarcze i in. Skansen posiada rów- nież ok. 500 ikon, z których część znajduje się w wyżej wymienionych cerkwiach, pozo- stałe zaś są wyeksponowane w oddzielnym budynku. Sanocki skansen jest największą tego typu placówką w Polsce. Sanok – prawosławna cerkiew kate- dralna Świętej Trójcy, siedziba biskupa Diece- zji Przemyskiej i Nowosądeckiej, murowana, zbudowana w 1784 r. Sanok – Muzeum Ikon mieszczące się w sanockim zamku. Pierwotnie był to ruski gród, na miejscu którego stanął kazi- mierzowski zamek gotycki. Przebudowany w latach 1523–48, w stylu renesansowym. Kup książkę Poleć książkę 220 I E C l o k o I I A n l t E W | Y D A Z C Z S E B I trasa 16. Połoniny w miniaturze Wetlina – Smerek – Fereczata – kurników Beskid – Płasza – Dziurkowiec – Rabia Skała – Paportna – Jawornik – Wetlina Dosyć długa i wymagająca wycieczka pozwalająca poznać mniej znane i rza- dziej odwiedzane partie Bieszczadów – na trasie wspaniałe polany, połoniny w miniaturze z licznymi miejscami wi- dokowymi, wspaniałe, dzikie ostępy leśne. Jedna z najładniejszych, a przy tym nigdy nie zatłoczona (co zdarza się na „prawdziwych” połoninach) trasa, godna polecenia każdemu miłośnikowi wędrówek górskich. Początek trasy w zachodniej części WE- TLINY – można ją rozpocząć przy przy- stanku autobusowym Stare Sioło (dobre połączenia autobusowe z Cisną i Sanokiem, w okresie wakacyjnym także z Ustrzykami Górnymi) lub przy Domu Wycieczkowym PTTK, gdzie można zostawić samochód. Kierujemy się szosą w stronę Smereka – będziemy nią wędrować przez najbliższe 2 km (odcinek ten można pokonać również autobusem). Przechodzimy przez most na Wetlince (za nim żółty szlak skręca w lewo na Paportną) i wchodzimy do lasu. Nieco dalej przechodzimy przez tory kolejki wą- skotorowej. Otaczający nas świerkowy las porasta bardzo ciekawe płaty torfowiska z charakterystyczną florą – m.in. żurawiną błotną i bagnem zwy czajnym. Torfowisko to nie funkcjonuje prawidłowo i jest w fa- zie zamierania – spowodowała to zmiana stosunków wodnych przy budowie szosy i trasy kolejki. Wkrótce wychodzimy z lasu i docieramy do zabudowań Smereka – szosa przekracza Kup książkę niewielki garb – przy przystanku odnajdu- jemy czerwone znaki. Prosto szosą prowa- dzą one na Smerek (ok. 2 godz.), my nato- miast skręcamy w wyraźną drogę w lewo i dalej za znakami czerwonymi zaczynamy podejście. Początkowo wędrujemy doliną potoku, za ostatnimi zabudowaniami skrę- camy w lewo i wychodzimy na niewielki grzbiecik. Teraz nim pod górę, wśród łąk i pól, dochodzimy do krawędzi lasu – jesz- cze tylko ostatni rzut oka na potężny masyw Smereka za naszymi plecami i wchodzimy do lasu. Wkrótce osiągamy poprzecznie biegnącą drogę – powstała ona na nasypie dawnej trasy kolejki wąskotorowej, łączącej Majdan z doliną Smereka. Pierwotnie biegła ona stokami pasma granicznego, łącząc do- liny wszystkich spływających z niego poto- ków, po wojnie jej trasę przesunięto bliżej dna doliny Wetlinki i Dołżyckiego potoku. Skręcamy za szlakiem w lewo i wędrujemy prawie poziomo ok. 500 m drogą. Przekra- czamy głęboką dolinę potoku i na najbliż- szym grzbiecie skręcamy ostro w prawo – zaczyna się strome podejście. Wyprowadza ono na wierzchołek Fereczatej (1102 m n.p.m.). W jego pobliżu widoczne są jesz- cze wyraźnie umocnienia i okopy z czasów I i II wojny światowej. Z polan położonych w pobliżu szczytu bardzo ładne widoki – szczególnie monumental nie wyglądają stąd Jasło i Paportna. Ze szczytu schodzimy dosyć stromo w dół, na trawiaste siodeł ko, i dalej wędru- jemy przez las, pokonując głębszą prze- łączkę, na zachód, przez ładne buczyny. Poleć książkę 221 I E C l o k o I I A n l t E W | Y D A Z C Z S E B I Wkrótce docieramy do grzbietu granicz- nego niedaleko szczytu Okrąglika. Czer- wony szlak prowadzi stąd dalej na zachód, na Jasło, a potem do Cisnej (ok. 2 godz. 30 min), granicą natomiast biegnie szlak niebieski – na zachód podąża on do So- linki i Nowego Łupkowa (ok. 12 godz.). Gra- nicą wiedzie też czerwony szlak słowacki – idąc w przeciwnym kierunku, należy bardzo uważnie wypatrywać odejścia czerwonego szlaku od granicy. Podobnie na pobliskim Okrągliku – wędrując w stronę Jasła, trzeba zwrócić uwagę, żeby odbić od granicy we właściwym miejscu. Po osiągnięciu granicy kierujemy się na południowy wschód, za znakami niebie- skimi, wyraźną przecinką. Początkowo wę- drujemy wyrównanym grzbietem, łagodnie w dół, wśród niskich buczyn, a za szerokim siodłem podchodzimy krótko i dosyć stromo na kulminację Kurników Beskidu (1017 m n.p.m.). Stąd dalej prawie płasko, raczej bez widoków, bardzo ładnym lasem (zwłasz- cza po słowackiej stronie) – zaczynają się tu tereny rezerwatu „Pľaša”. Osiągamy płyt- kie siodełko i zaczynamy strome i mozolne Płaszy (1162 m podejście na wierzchołek n.p.m.). Na szczycie czeka nas nagroda – wspaniała widokowa polana. Na północnym ▼   Tu kończy się Smerek wschodzie w całej okazałości prezentuje się Smerek wraz z Połoniną Wetlińską, a bardziej na prawo – Połonina Caryńska. Na północ- nym zachodzie ładnie widać wierzchołek Ja- sła, a na południowym wschodzie długi wał Wielkiego Bukowca – od niego wywodzi się słowacka nazwa całego pasma – Bukowskie Wierchy (Bukovské vrchy). Na wschodzie pięknie rysuje się grzbiet łączący Jawornik z dwuwierzchołkową Paportną. Za szczytu schodzimy na szerokie sio- dło, chwilę wędrujemy połogim grzbietem, po czym osiągamy skraj polany szczytowej Dziurkowca (1188 m n.p.m.). W jej po- łowie na południe odchodzi zielony szlak słowacki, którym można zejść do wsi Ru- nina. Z wierzchołka Dziurkowca rozciąga się panorama zbliżona do poprzedniej – z tym że na wschodzie lepiej widać masyw pobliskiej Rabiej Skały i ciągnący się za nim grzbiet pasma granicznego. Obniżamy się na zalesioną przełączkę i wśród skarlałych buków podchodzimy na najwyższy na trasie Rabiej Skały (1199 m n.p.m.). wierzchołek Kilkaset metrów na wschód położony jest niższy wierzchołek (1169 m n.p.m.) – na jego południowych stokach (przy słupku gra- nicznym nr 1/15, kilka metrów od granicy) znajduje się kilkunastometrowej wysokości Kup książkę Poleć książkę 222 I E C l o k o I I A n l t E W | Y D A Z C Z S E B I urwisko skalne – prawdziwa osobliwość bieszczadzka. Zbudowana z różnobarw- nych warstw ściana dała nazwę całej gó- rze (ukr. riabyj znaczy tyle co „pstry”). Połu- dniowe stoki Rabiej Skały porasta wspaniały las bukowy z pięknymi jaworami na grzbie- cie – objęty ścisłą ochroną (rezerwat „Jaraba skala”). Rabia Skała jest jednym z kilku wido- kowych szczytów pasma granicznego. Po- lana szczytowa ma blisko 500 m długości. Punkt widokowy znajduje się tuż nad urwi- skiem pod wschodnim wierzchołkiem.Wi- doki stąd są znacznie bardziej ograniczone niż z Płaszy i Dziurkowca. Schodząc ze szczytu, opuszczamy prze- cinkę graniczną – niebieski szlak biegnie dalej przez Kremenaros i Wielką Rawkę do Ustrzyk Górnych (ok. 7 godz.), my na- tomiast skręcamy w lewo i za znakami żółtymi zaczynamy schodzić na płytkie siodło oddzielające Rabią Skałę od Paport- nej. Wkrótce wychodzimy na rozległe łąki porośnięte bujnymi borówczyskami. Mi- Paportnej (1198 m n.p.m.; jamy szczyt jej nazwa wywodzi się od ukraińskiego słowa oznaczającego paproć) – widok stąd jest bardzo rozległy, a duża różnica wysokości pomiędzy szczytem a leżącą u naszych stóp doliną Wetliny podkreśla jego plastyczność. Osiągamy siodełko, pokonujemy niższy wierzchołek Paport- nej i zaczynamy schodzić pośród ładnej buczy ny. Zejście jest strome i uciążliwe; po drodze mijamy ładną wychodnię pia- skowca. Wkrótce osią gamy głęboką prze- łęcz, z której bardzo stromo (ale krótko) wychodzimy na wierzchołek Jawornika (1021 m n.p.m.). Znajduje się tutaj węzeł szlaków – zielone znaki sprowadzają do centrum Wetliny (ok. 45 min), my na- tomiast skręcamy w lewo i za żółtymi znakami schodzimy grzbietem, począt- kowo na północny zachód, potem bar- dziej stromo na północ. Wkrótce osiągamy łąki nad Wetliną – roztacza się stąd ładny widok na Połoninę Wetlińską, szczegól- nie efektownie prezentuje się Hnatowe Berdo. Przekraczamy torowisko kolejki, za nim mały potoczek i już całkiem płasko, dnem doliny, docieramy do asfaltowej szosy z Cisnej do Wetliny – tu skręcamy w prawo, przechodzimy przez most na We- tlince i wkrótce osiągamy WETLINĘ Stare Sioło, gdzie kończymy wycieczkę. trasa 17. „kultowy” Smerek kalnica – Smerek – Przełęcz orłowicza – Wysokie Berdo – krysowa – Jaworzec – kalnica Niedługa wycieczka na najbardziej na zachód wysunięty szczyt połonin w pol- skich Bieszczadach. Na trasie ładne wi- doki – Smerek jest jednym z najlep- szych punktów widokowych w naszych górach. Trasa jest dobrze oznakowana i uczęszczana przez turystów – sam Kup książkę wierzchołek bywa latem zatłoczony. Wycieczkę można też rozpocząć w schro- nisku w Jaworcu. Początek trasy w KALNICY – miejscowo- ści położonej przy dużej obwodnicy biesz- czadzkiej. Bardzo dobre połączenia z Cisną Poleć książkę i Wetliną, w sezonie letnim także z Ustrzy- kami Górnymi. Samochód można zaparko- wać przy szkole, w której w wakacje działa schronisko młodzieżowe. Jeżeli planujemy wyjście z Jaworca, do samego schroni- ska można również dotrzeć własnym sa- mochodem. Wycieczkę rozpoczynamy przy przy- stanku autobusowym, niedaleko skrzyżowa- nia (odchodzi stąd na północ droga wzdłuż Wetliny – przejezdna samochodem jedynie do Jaworca). Z dna niewielkiej kotlinki, w któ- rej położona jest wioska, wspaniale wyglą- dają otaczające ją szczyty – na wschodzie Smerek, na zachodzie Krzemienna i oddzie- lona od niej głęboką przełęczą Czerenina, a na południu potężny masyw Jasła i Fere- czatej. Wychodzimy na południe bez znaków, w kierunku Wetliny – szosa zatacza w Kalnicy szeroki łuk, okrążając płaskie tereny poro- śnięte ładnym liścia stym lasem – to obszar rezerwatu „Olszyna łęgowa w Kalnicy”, jedno z największych skupisk olszy czarnej w Kar- patach (olsza czarna jest gatunkiem nizin- nym, w górach pospolita jest olsza szara). Wchodzimy w las i po kilkuset metrach mijamy ośrodek wypoczynkowy; po chwili 223 I E C l o k o I I A n l t E W | Y D A Z C Z S E B I dochodzi do nas z przeciwka czerwony szlak (biegnie on do wsi Smerek i dalej na Jasło – ok. 2 godz. 30 min). Teraz za znakami czerwonymi skręcamy w lewo i mijamy pole biwakowe nad rzeką, po czym nowym mo- stem przekraczamy szerokie koryto Wetliny (dawniej szlak przecinał rzekę brodem bli- żej Smereka – po opadach przejście nie za- wsze było możliwe). Za mostem schodzimy z szutrowej drogi w prawo – czeka nas dosyć długie i mozolne podejście, do pokonania jest ponad 600 m różnicy wysokości. Ład- nymi bukowymi lasami, zarastającymi po- lankami i młodnikami sosnowo-brzozowymi podchodzimy dobrze wydeptaną i wyraźną ścieżką (po deszczu może być błotnista). Zataczamy dwa szerokie łuki i wkrótce do- chodzimy do granicy lasu – jesteśmy już na terenie Bieszczadzkiego Parku Narodo- wego – przed nami otwiera się widok na falujące trawy połonin. Nieco łagodniej, a pod koniec znowu stromo, mijając skalne grzędy, wychodzimy na południowy, niż- Smereka ze stojącym szy wierzchołek na nim krzyżem. Rozpościera się stąd fantastyczny wi- dok na leżącą w dole Wetlinę oraz na pa- smo graniczne. Dokładnie na południu widać wysunięty w naszą stronę szczyt Paportnej, a za nim trójwierzchołkową ▼   Przełęcz Orłowicza Kup książkę Poleć książkę 224 I E C l o k o I I A n l t E W | Y D A Z C Z S E B I Rabią Skałę. Na prawo od niej rozpoznać można Dziurkowiec, pokrytą połoniną Pła- szę i rozłożysty masyw Jasła z ramieniem kulminującym szczytem Fereczatej. Na prawo od Jasła, oddzielony głęboką do- liną, wznosi się Wysoki Dział, bliżej nas swój profil prezentuje Łopiennik. Na wschód od Rabiej Skały pasmo graniczne ciągnie się w stronę potężnej Wielkiej Rawki, od której opada w naszą stronę grzbiet Działu. Nie- opodal, za niewielkim siodełkiem, wznosi się główny szczyt Smereka (1222 m n.p.m.) z licznymi wychodniami i grzędami skal- nymi – obecnie nie jest on udostępniony dla turystów z powodu ochrony stanowisk rzadkich roślin. Idąc dalej szlakiem, trawer- sujemy go od południa i wkrótce docho- dzimy do grzbietu, z którego można po- dziwiać rozległy widok ku północy. Od razu dostrzeżemy lśniącą taflę Jeziora Soliń- skiego, wprawne oko wyłowi spośród kilku- dziesięciu podobnych do siebie grzbietów długie pasmo Otrytu, a w oddali na pół- nocy monotonny wał Żukowa. Na wscho- dzie wspaniałe widać dwuwierzchołkowy masyw Połoniny Wetlińskiej. Zaczynamy schodzić łagodnie grzbie- tem wśród niewielkich skałek i po chwili osiągamy szerokie wypłaszczenie Przełęczy Orłowicza (1075 m n.p.m.). Znajduje się na niej jeden z ważniejszych i najbardziej ruchli- wych węzłów szlaków w Bieszczadach: na południe szlak żółty sprowadza do Wetliny (ok. 1 godz. 15 min); czer wony szlak prowadzi dalej grzbietem połoniny aż do schroniska na wschodnim krańcu Połoniny Wetlińskiej (ok. 2 godz.); ku północy żółty szlak biegnie do Zatwarnicy (ok. 2 godz. 30 min). My wybieramy szlak czarny, którym bę- dziemy wędrować do Jaworca. Ładną ścieżką zaczynamy długi trawers północnych sto ków Smereka – jest to wyborna wędrówka tuż ponad granicą lasu, z pięknym widokiem na północ, na otoczenie doliny Sanu. Po chwili szlak żółty do Suchych Rzek (harcer- skie schronisko „Ostoja”) odchodzi w prawo, a my, łagodnie schodząc, osiągamy krawędź lasu – ścieżka robi się bardzo stroma i nie- przyjemna. Mijając niewielkie polanki, czę- ściowo już zarośnięte, przechodzimy przez niewyraźną kulminację Wysokiego Berda (968 m n.p.m.) i idąc dalej w dół, docho- dzimy do węzła szlaków na niezbyt wybit- nej Krysowej (840 m n.p.m.). Zaczyna się tu ▼   Schronisko „Chatka Puchatka” 225 I E C l o k o I I A n l t E W | Y D A Z C Z S E B I szlak zielony, który prowadzi przez Bukowinę i Tołstą do Bukowca, a dalej przez Pogórze Bieszczadzkie do Leska (ok. 18 godz.). Po pra- wej stronie leży dolina potoku Tworylczyk, którą porasta wspaniała puszcza bukowo- - jodłowa – jeden z najlepiej zachowanych drzewostanów w Bieszczadach. Skręcamy w lewo za znakami czarnymi i początkowo łagodnie, przez małe polanki, z widokiem na Pasmo Falowej i Kiczery, zaczynamy scho- dzić w kierunku Jaworca. Ścieżka robi się coraz bardziej stroma, w końcu wycho- dzimy na łąki tuż ponad schroniskiem PTTK w Jaworcu. Jest to przeznaczona dla turystów ple- cakowych klasyczna „bacówka”, jakich kilka znajduje się w Biesz czadach. Przy schronisku odnajdujemy szeroką szutrową drogę i za- czynamy nią schodzić łagodnie w dół – wkrótce docieramy do mostu na Wetlince – przechodzimy jej ładne, poprzegradzane mnóstwem małych progów skalnych koryto i dochodzimy do poprzecznie biegnącej drogi: znaki czarne skręcają tu w prawo i pro- wadzą na Falową i do Dołżycy (ok. 4 godz.), my natomiast skręcamy w lewo. Teraz czeka nas ok. 2,5 km marszu wygodną drogą na południe z widokiem na Fereczatą i Jasło w paśmie granicznym. Wkrótce docieramy do pierwszych zabudowań KALNICY, mi- jamy sezonowe schronisko młodzieżowe i dochodzimy do głównej szosy z Cisnej do Wetliny. Tu, przy przystanku autobusowym, kończymy naszą wycieczkę. trasa 18. Połonina Wetlińska Wetlina – Przełęcz orłowicza – Połonina Wetlińska – schronisko Pttk „Chatka Puchatka” – Wetlina Piękna, niedługa trasa na najpopular- niejszą z połonin. Wspaniała górska sce- neria, dalekie panoramy. Jest to jedna z najchętniej podejmowanych wycie- czek w Bieszczadach – w sezonie letnim na połoninie bywa naprawdę tłoczno. Przy trasie, na wschodnim krańcu po- łoniny, schronisko turystyczne „Chatka Puchatka”. Początek trasy w centrum WETLINY – jed- nej z największych i najpopularniejszych miejscowości turystycznych w Bieszcza- dach. W sezonie bardzo dobra komunika- cja – kilkanaście kursów do Sanoka przez Cisną, do Krosna i Rzeszowa, także do Ustrzyk Górnych. Zimą dojazd do miejscowości jest utrudniony – nie kursują żadne autobusy, a drogi bywają nieprzejezdne. Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę 226 I E C l o k o I I A n l t E W | Y D A Z C Z S E B I Początek trasy na przystanku autobu- sowym (dla większości autobusów – koń- cowym), w pobliżu kościoła i sklepu. Wę- drujemy początkowo bez znaków, szosą w kierunku Cisnej. Przechodzimy mostem nad Wetlinką (po prawej stronie widać ładne odsłonięcia warstw łupków, w których wy- rzeźbione jest całe obniżenie Wetliny), mi- jamy pocztę, całoroczne schronisko młodzie- żowe, po chwili dochodzimy do kempingu i Domu Wycieczkowego PTTK z charak- terystycznymi domkami. Nieco dalej na- potykamy znaki żółte. Skręcamy za nimi w prawo i zaczynamy łagodnie podcho- dzić – wędrujemy łąkami z widokiem na śmiałe Hnatowe Berdo (po prawej). Wkrótce docieramy do lasu i olchowymi oraz lesz- czynowymi zagajnikami kierujemy się pod górę. Lasy te porastają tereny, które daw- niej były polami ornymi, a po powojennych wysiedleniach miejscowej ludności zaczęły samoistnie zarastać. Dochodzimy do tablicy Bieszczadzkiego Parku Narodowego, która stoi na granicy dawnych pól i lasu. Tu za- czyna się bardziej strome podejście. Szlak prowadzi początkowo niezbyt ładnym lasem, kamienistą ścieżką, dopiero wyżej zaczyna się ładna buczyna. Mozolnie pokonujemy wysokość. Wkrótce dochodzimy do po- przecznie biegnącej grzędy skalnej – budują ją gruboławicowe, twarde piaskowce otryc- kie. Z grzędy schodzimy nieco karkołomnie, małym skalnym „żlebikiem”, po czym osią- gamy płaskie siodełko. Teraz zaczynamy po- nownie podchodzić i wkrótce osiągamy kra- wędź lasu – przed nami wznosi się po lewej stronie piękny szczyt Smereka. Jeszcze tylko kilkadziesiąt metrów podejścia i stajemy na grzbiecie, w szerokim obniżeniu Przełęczy Orłowicza (1075 m n.p.m.). Znajduje się tu ważny węzeł szlaków: czerwony prowadzi na szczyt Smereka i da- lej do wsi Smerek (ok. 2 godz. 30 min), żółty biegnie na północ do Suchych Rzek i Zatwar- nicy (ok. 2 godz. 30 min), zaczyna się tu też czarny szlak do Jaworca (ok. 3 godz.). Prze- łęcz nazwano imieniem Mieczysława Orłowi- cza – jednego z pionierów turystyki górskiej w Polsce, autora licznych przewodników po naszych górach (i nie tylko po górach). ▼   Połonina Wetlińska widziana ze Smereka Ku północy rozciąga się stąd ładny widok w stronę doliny Sanu, nad którą wznosi się długi wał Otrytu. Ruszamy na wschód za znakami czer- wonymi – po minięciu niepozornego garbu schodzi my na najniższą w całym grzbiecie przełączkę (1078 m n.p.m.) i wąskim pasem łąk, wśród skarłowaciałej buczyny, zbliżamy Połoniny We- się do głównego masywu tlińskiej. Tworzą go dwa szczyty – północny, stożkowaty Roh, będący najwyższym punk- tem całego masywu (1255 m n.p.m.), i połu- dniowy, nieco niższy Osadzki (1253 m n.p.m.). Powoli zdobywamy wysokość i wkrótce osią- gamy wieńczące go skałki. Roztacza się stąd wspaniała panorama – na południu w całej okazałości widać pasmo graniczne z trój- wierzchołkową Rabią Skałą i wyniosłą Wielką Rawką. Na zachodzie pięknie prezentuje się Smerek, na wscho dzie podobna w kształtach Połonina Caryńska. Na północy ciągną się niezliczone grzbiety niższych partii Biesz- czadów. Ze szczytu schodzimy dosyć stromo na szerokie siodło pomiędzy dwoma wierz- chołkami i rozpoczynamy piękny trawers wśród morza traw. Ostatecznie osiągamy ponownie grzbiet i po minięciu szerokiej, płytkiej przełęczy docieramy do położonego na wschodnim krańcu połoniny schroniska PTTK „Chatka Puchatka”. Widok stąd jest podobny do tego z głów- nego wierzchołka, ale nieco bardziej ogra- niczony, potężniej natomiast prezentuje się Połonina Caryńska. Budynek schroniska zbudowano w latach 50. jako posterunek obserwacyjny dla wojska, później harcerze zaadaptowali go do celów turystycznych, w końcu został przejęty przez PTTK. Jest to jeden z najmniejszych obiektów noclego- wych w polskich górach, ale nocleg w do- syć spartańskich warunkach, zwłaszcza przy gorszej pogodzie (gdy za oknem hula wiatr), jest niezapomnianym przeżyciem. Spod schroniska czerwony szlak prowa- dzi dalej na wschód do Brzegów (Berehów) Górnych (ok. 1 godz. uciążliwego zejścia), ale my kierujemy się na południe za znakami żółtymi. Schodzimy łagodnie przez poło- ninę do krawędzi lasu, tu szlak wykonuje sze- roką serpentynę i zagłębia się w bukowy las. 227 I E C l o k o I I A n l t E W | Y D A Z C Z S E B I Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę Bieszczady • Widokowe połoniny i przepastne lasy • Cerkwie, judaika, nieistniejące wsie • Szlaki piesze, rowerowe, konne • Wodne atrakcje Soliny • Ekomuzea, stadniny i Bieszczadzka Ciuchcia m o c . k c o t s r e t t u h S : e c d a ł k o a n . t o f Bieszczady to jeden z najbardziej dzikich i tajemniczych zakątków Pol- ski. Ich położenie i bieg historii zadecydowały, że są niepowtarzalne niemal pod każdym względem. Widokowe połoniny i szerokie doliny, z zachowanymi gdzieniegdzie łemkowskimi i bojkowskimi cerkwiami, tworzą urzekający krajobraz o każdej porze roku. Wyjątkowa przyro- da,  chroniona jako Międzynarodowy Rezerwat Biosfery UNESCO, za- chwyca, onieśmiela i przyciąga zwolenników aktywnego wypoczynku. Daj się porwać bieszczadzkiej przygodzie! to Twój niezastąpiony towarzysz podróży. Wskaże najważ- niejsze atrakcje, podpowie, czego szukać poza głównymi szlakami, i wprowa- dzi w świat miejscowych obyczajów. Znajdziesz w nim opisy najciekawszych regionów i miast, a sprawdzone informacje praktyczne ułatwią zaplanowanie podróży. Przewodnik uzupełniają czytelne mapy, starannie dobrane zdjęcia i liczne ramki z ciekawostkami. Wszystko to w połączeniu z poręcznym forma- tem i atrakcyjną szatą graficzną sprawia, że Travelbook to najlepszy wybór dla ciekawych świata. 16076 http://bezdroza.pl Sprawdź najnowsze promocje: http://bezdroza.pl/promocje Przewodniki najchętniej czytane: http://bezdroza.pl/bestsellery Zamów informator podróżniczy: http://bezdroza.pl/newsletter Helion SA ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice tel.: 32 230 98 63 e-mail: bezdroza@bezdroza.pl http://bezdroza.pl ISBN 978-83-246-8593-6 Cena 24,90 zł Bieszczady Ubezpieczenie w podróży
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Bieszczady. Travelbook. Wydanie 1
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: