Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00306 008405 10493352 na godz. na dobę w sumie
Brunatne sekrety - ebook/pdf
Brunatne sekrety - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 196
Wydawca: Wydawnictwo Psychoskok Język publikacji: polski
ISBN: 978-8-3790-0375-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> dokument, literatura faktu, reportaże >> literatura faktu
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

„Brunatne sekrety” Dariusza Krzywdzińskiego to połączenie tajemniczej i mrocznej zagadki z przeszłości oraz współczesnej gonitwy za czarnymi charakterami.

Główny bohater powieści Andrzej Nowak jest dziennikarzem śledczym, który tropi afery i nie boi się zaglądać w najciemniejsze zakamarki. Na potrzeby artykułu rozpoczyna współpracę z dawnym kolegą ze szkolnej ławy, obecnie mieszkającym w Berlinie – temat dotyczy bowiem nie tylko półświatka grasującego w Polsce, ale również w Niemczech. Oprócz spraw zawodowych łączy ich także temat z przeszłości, ponieważ dziennikarz otrzymał po zmarłym dziadku tajemniczy list, w którym opisuje zagadkową sprawę wywozu skrzynek z zamku w Królewcu podczas II wojny światowej. Andrzej nie potrafi oprzeć się pokusie i postanawia zagłębić się w temat, tym bardziej, że dziadek w liście prosi, by fragment nieznanej dotychczas historii ujrzał światło dzienne.

W taki oto sposób mężczyźni rozpoczynają wędrówkę nie tylko po różnych krajach, ale przede wszystkim podróż w przeszłość, która okazuje się bardziej zaskakująca niż mogłoby się wydawać na początku.
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Dariusz Krzywdziński „Brunatne sekrety” Copyright © by Dariusz Krzywdziński, 2015 Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok sp. z o.o., 2015 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy. Skład: Jacek Antoniewski Projekt okładki: Robert Rumak Korekta: Paulina Jóźwiak Ilustracje na okładce: @ Николай Григорьев, neillockhart – Fotolia.com ISBN: 978‒83‒7900‒375‒4 Wydawnictwo Psychoskok sp. z o.o. ul. Chopina 9, pok. 23, 62‑510 Konin tel. (63) 242 02 02, kom. 665 955 131 http://wydawnictwo.psychoskok.pl e‑mail: wydawnictwo@psychoskok.pl Pośród zawieruchy życiowej, w jakiej przyszło im żyć, potrafili zachować człowieczeństwo i przekazać największe wartości… Dziękuję żonie za pomoc i cenne uwagi oraz mamie za wsparcie Spis rozdziałów Rozdział I . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 5 Rozdział II . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 26 Rozdział III . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 50 Rozdział IV . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 56 Rozdział V . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 76 Rozdział VI . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 85 Rozdział VII . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 94 Rozdział VIII . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 110 Rozdział IX . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 119 Rozdział X . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 127 Rozdział XI . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 132 Rozdział XII . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 142 Rozdział XIII . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 149 Rozdział XIV . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 164 Rozdział XV . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 175 Rozdział XVI . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 182 Rozdział XVII . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 188 4 Rozdział I Otworzył oczy. Deszcz równomiernie uderzał o pa‑ rapet. Kolejny dzień beznadziejnej pogody… pomyślał. Podniósł głowę i spojrzał na stolik. Ko‑ perta nadal leżała tak, jak ją zostawił wieczorem. Podróż z Karpacza zajęła mu blisko dziesięć godzin. Nie chciał zostawać na noc, musiał spotkać się z informatorem. My‑ śli podążyły do wczorajszych wydarzeń. Pogrzeb dziadka bardzo go zasmucił. Będąc dzieckiem, bardzo lubił z nim przebywać, słuchać jego opowieści jakby z innego świata. Świata, który miał wiele tajemnic. Dziadek był tą osobą, z którą nawet pomilczeć było fajnie. Każde wakacje spę‑ dzał u dziadków, gdzie bardzo często wędrował po okolicz‑ nych szlakach górskich. Gdy zaczął pracować, codzienna gonitwa odsunęła go od młodzieńczych fascynacji góra‑ mi, a brak czasu sprawił, że nie pokazywał się u dziad‑ ków. Po pogrzebie, babcia wręczyła mu książkę o losach Polaków w obozach jenieckich podczas drugiej wojny i szarą, dużą kopertę. Dopiero gdy wszedł do mieszkania i położył książkę na stole, zauważył, że w książce znajduje się jeszcze koperta zaadresowana do niego. Obie koperty i książkę położył na stoliku przy łóżku i poszedł się wy‑ kąpać. Kładąc się do łóżka, zapomniał o tych kopertach. Teraz spoglądał na nie z ciekawością. Zadzwonił budzik, wyskoczył z łóżka i pobiegł do łazienki. Miał dzisiaj ważne spotkanie z informatorem 5 jednej z grup przestępczych działających w Trójmieście. Od kilku miesięcy zmagał się z materiałem do artykułu o środowisku mafijnym, zajmującym się między innymi wyłudzeniami, przemytem oraz handlem luksusowymi samochodami, skradzionymi przeważnie na zachodzie Europy. To spotkanie mogło mieć znaczący aspekt w do‑ starczeniu kilku brakujących faktów, bez których wciąż nie mógł powiązać materiału w całość. Dotarł w umówione miejsce przed czasem. Zajazd był oddalony od Gdańska o blisko sto kilometrów. Wje‑ chał na parking i zaparkował za drewnianym budynkiem zajazdu. W środku było tylko kilku kierowców tirów. Usiadł w kącie sali pod oknem. Spojrzał na zegarek, był punktualnie. Rozejrzał się po lokalu, ale nikt nie przy‑ pominał mu Janka. Nie widzieli się chyba piętnaście lat. Kiedyś razem chodzili do liceum, później Jan wyjechał z rodzicami do Niemiec, a gdy kilka dni temu zadzwo‑ nił do redakcji i przedstawił się, Nowak przez chwilę nie mógł uwierzyć, że to stary kumpel. Miller w kil‑ ku słowach powiedział, że ma informacje o „Burym”. Umówili się na spotkanie. Nowak nie mógł zrozumieć, w jaki sposób Jan mógł wejść w kontakt z człowiekiem, którego próbują namierzyć służby w całym kraju. A facet śmieje się ze wszystkich, kilka razy był aresztowany, ale po kilku dniach wychodził na wolność. Nie wiedział, co ma o tym myśleć, ale przyzwyczaił się do sytuacji, gdy ludzie w najmniej oczekiwanym momencie dostarczają mu ciekawy temat. Spojrzał na parking, podjechało audi na niemieckich tablicach, auto przejechało przez cały parking i skręciło, podobnie jak on wcześniej, za budy‑ nek. Po chwili w drzwiach pojawił się wysoki, dobrze 6 zbudowany facet z krótko ostrzyżonymi włosami. Ro‑ zejrzał się po sali i z uśmiechem na ustach skierował się w kierunku Nowaka. – Niemożliwe, to naprawdę ty, Andrzej – powiedział Miller. – Jestem tak samo zaskoczony jak ty tym spotkaniem, ile to już lat minęło? – Nowak wstał z krzesła. – Będzie już z piętnaście. Dobrze cię widzieć, ale na ulicy bym cię nie poznał, gdybyś przeszedł koło mnie. – To samo pomyślałem. Za młodu byłeś wysoki i ra‑ czej bardzo szczupły, do tego jeszcze ten fryz, całkowicie zmienia twarz. – Coś zamawiasz? Bo ja jestem strasznie głodny. – Ja również. Czekaj, zamówię jakąś jajecznicę. Poszedł do baru. W myślach mu kołatało, co Jan może mieć wspólnego z „Burym”? Złożył zamówienie i wrócił do stolika. – Opowiadaj, jak się tam urządziliście, co porabiałeś przez te lata? – spytał Millera. – Jak wiesz zaraz po maturze dołączyłem do rodziców, którzy wyjechali do Niemiec pół roku wcześniej. Jak zwy‑ kle na początku było ciężko. Rodzice zostali skierowani jako azylanci do ośrodka dla uchodźców, gdzie sprawdza‑ no ich pod każdym względem, oczywiście głównie czy pochodzenie po dziadku jest w prostej linii i takie różne sprawy, które musieli udowodnić. Jak do nich dołączyłem, byli już urządzeni w Würzburgu, a ojciec pracował w za‑ kładzie produkującym podzespoły elektroniczne między innymi do samochodów. Było mi trudno się asymilować, przecież nikogo nie znałem, wszystko było nowe i tak inne niż to, co mieliśmy w kraju. Dobrze, że język znałem, 7 musiałem nauczyć się jeszcze myśleć po niemiecku, ale już po dwóch miesiącach intensywnego kursu niemiec‑ kiego, postanowiłem pójść do szkoły. Poznałem kilku przyjaciół, musisz wiedzieć, że są narodem naprawdę otwartym i tak zacząłem nowe życie. Później studia i pra‑ ca. Obecnie mieszkam w Hamburgu. Cała moja historia w szybkim skrócie. A jak ty ułożyłeś sobie życie? – Moje życie było prostsze. Po liceum dostałem się na historię, później jeszcze ukończyłem dziennikarstwo. Pracowałem kilka lat w szkole, jako nauczyciel, a ostatnio jak wiesz, w redakcji, w której mnie znalazłeś. Nie mia‑ łem tak burzliwych chwil w życiu, adrenaliny dostarcza mi praca. A właśnie, trenujesz jeszcze jujitsu? – Nie było możliwości, ale trenowałem zapasy i judo. A ty jeszcze trenujesz? – Może nie tak intensywnie jak kiedyś, ale staram się, chociaż raz w tygodniu rozprostować kości. Jan przejdź‑ my do właściwego celu naszego spotkania. Wyjaśnij mi, co masz wspólnego z tymi przestępcami? – Historia jest dosyć długa, ale pójdę na skróty. Je‑ stem w Trójmieście, żeby sprawdzić możliwości tej grupy. Moi pracodawcy w Hamburgu mają pewne wątpliwo‑ ści. Od miesiąca podglądam i oceniam, w jakim zakresie można powierzyć im nasz towar. Od ponad dwóch lat współpracujemy, ale nasza współpraca nie idzie właściwie. Za mało dostajemy udziału z towaru, jaki powierzyliśmy grupie „Burego” i szef podejrzewa, że muszą robić na boku. Na jednym ze spotkań, kilka dni temu, usłyszałem twoje nazwisko. Najpierw zbagatelizowałem to, bo iluż jest Nowaków w tym kraju – uśmiechnął się, pokazując białe zęby. – Ale zaintrygowało mnie, gdy jeden z nich wymienił 8 twoje imię. Masz z nimi na pieńku i chcą się za ciebie za‑ brać. Za dużo grzebiesz w ich interesach. Postanowiłem sprawdzić w wydawnictwie, w którym pracujesz i tak do‑ tarłem do ciebie. Andrzej, nie wiem, jaki masz na nich haczyk, ale na pewno są na ciebie nieźle wkurzeni. Jakiś Rusek, którego nie znam, ma się tobą zająć. Nie wiem nic więcej i raczej nie uzyskam od nich żadnych informacji, zwłaszcza, że za dwa dni muszę wrócić do Hamburga. – Hm, tak myślałem, że będę miał kłopoty. Dotarłem do źródła, które dotyka niektórych biznesmenów i poli‑ tyków. Wiem, że jest tam umoczonych kilku policjantów i prokurator. Ale co ja będę tobie opowiadał, sam wiesz o nich więcej niż ja. – O ich powiązaniach niewiele wiem. Robi się tu za gwarno, zjedzmy to śniadanie i przejdziemy się po lesie. – O tym samym pomyślałem. Nowak spojrzał na Millera, był jakiś nieobecny, coś musi go nurtować. Chyba naprawdę przejął się zagroże‑ niem, jakie na niego czyhało. Kilka miesięcy temu do‑ stawał już pogróżki i próbowano go zastraszać, ale nie posunęli się do innych czynów. Pisząc artykuły o róż‑ nych ludziach, trafiał na wielu wariatów i psychopatów, którzy zastraszali go w przeróżny sposób. Ale tych ludzi jest stać na wszystko, dobrze o tym wiedział. Wstali od stolika, Nowak zapłacił rachunek i wyszli. Słońce już porządnie przygrzewało, skierowaliśmy się polną dro‑ gą do lasu. Jan stanął i poprawiał wiązanie buta. Nowak zauważył, że rozejrzał się dookoła. – No nareszcie możemy spokojnie porozmawiać – powiedział, podnosząc się z kolana. – Długo się zastana‑ wiałem, czy mogę ci zaufać. Ale nie mam wyjścia, mam 9 za mało czasu… Pracuję w berlińskiej policji w grupie do zwalczania przestępczości zorganizowanej. Rozpra‑ cowuję grupę hamburską już od kilku lat. Przeniknąłem do tej grupy dzięki powiązaniom mojego kuzyna, który umoczył u nich sporo kasy. – Uspokoiłeś mnie. Cały czas zastanawiałem się… jakim sposobem właśnie ty miałbyś zostać przestępcą. – O to akurat nie jest trudno, spotkałem ludzi, którzy na własne życzenie wchodzą na taką drogę. Ale skoro ci zaufałem i ty musisz mi zaufać. Opowiem ci wszystko, co wiem o waszej grupie i kilka tropów doprowadzi cię do ciekawych powiązań. Ale w zamian musisz mi do‑ starczać na bieżąco wszystko, co znajdziesz. – Handel wymienny? – Niestety, nie mogę zaufać waszej policji. Sam za‑ uważyłeś, że są „umoczeni”. Ale nawiązaliśmy kontakt z Centralnym Biurem Śledczym w Warszawie i mamy kilka dobrych kierunków, żeby niedługo sfinalizować całość w akt oskarżenia. Ale potrzebuję więcej materia‑ łu na temat mojej grupy. Od kilku lat działają w Koło‑ brzegu byli agenci STASI z byłego NRD, założyli legalne w waszym kraju biznesy, między innymi w ich rękach jest kilka hoteli. Piorą ostro pieniądz, zatrudniają pa‑ nienki, prowadzą nielegalne kasyna gry i oczywiście wprowadzają narkotyki. A ten towar pochodzi właśnie od mojej hamburskiej grupy. Mamy więc dwa kierun‑ ki, w Kołobrzegu narkotyki i handel panienkami, a tu, w Trójmieście limuzyny. O tych ostatnich sporo wiem, ale na temat kołobrzeskiej grupy musisz mi pomóc. – Dobra, mogę na taki układ iść. Ale sam zdecyduję, co mogę napisać, nie będziesz mi przeszkadzał. 10 – Zależy od warunków, czy nie wpłynie to na dobro działań. – Wiesz, że nie jestem młokosem i zdaję sobie spra‑ wę, co jest właściwe i odpowiednie, żeby nie zaszkodzić. Chyba że wygląda to jak w naszym mieście, że nie moż‑ na inaczej, tylko napisać o wszystkim na łamach gazet, żeby pokazać społeczeństwu brudy. – Dobrze, że trafiłem właśnie na ciebie, a nie na ja‑ kiegoś napaleńca. – Kiedy się spotkamy? – Myślę, że to byłby zły pomysł. Mogą mnie śledzić. Przez pierwszy tydzień jeździło za mną kilku ludzi, ale i teraz nie jestem pewien, czy nie ciągnie się za mną jakiś ogon. Podrzucę ci materiały do redakcji pocztą. Podam ci namiary na mnie w Niemczech i oczywiście musisz mieć jeszcze inny adres mailowy oraz numer telefonu. Twój obecny może być inwigilowany. – Sam się nad tym zastanawiałem, skąd znają niektóre kruczki, jakie na nich mam. Do tej pory nie napisałem jeszcze artykułu, a już sporo zamieszania się zrobiło. – Tu masz mój numer telefonu. Włączam go tylko o godzinie dwudziestej trzeciej, jak będziesz gotowy, zadzwoń. – Zaraz kupię co potrzeba i wieczorem zadzwonię. Pamiętasz mojego dziadka? Byliśmy kiedyś u niego – Nowak zmienił temat. – A tak pamiętam, super wakacje spędziliśmy wów‑ czas w Karkonoszach. – Właśnie wczoraj był jego pogrzeb. Tyle lat go nie odwiedzałem i nagle już nie będę miał okazji. Ale to tylko taka moja refleksja. 11 – Tak, w tej gonitwie zapominamy o bliskich – Mil‑ ler zmienił się na twarzy, zdawał się wspomnieć kogoś sobie bliskiego. – Dobra Jan, jesteśmy w kontakcie – Nowak wycią‑ gnął dłoń na pożegnanie. – Jasne – uśmiechnął się. – Dobrze było cię zobaczyć. Wreszcie jakaś normalna twarz. Nowak uśmiechnął się również. – Tyle lat minęło, myślałem, że już nigdy się nie spotkamy. A właśnie, kilka lat temu spotkała się pra‑ wie cała nasz klasa i wspominaliśmy również ciebie. Było wesoło, zwłaszcza jak dziewczyny sobie popiły, ależ się działo. – To super, że macie jakiś kontakt. Na początku bar‑ dzo mi brakowało naszej paczki. Musimy kiedyś po‑ wspominać stare dzieje. – Tak jak mówisz, musimy. Trzymaj się. – Ty również. Nowak pierwszy ruszył w kierunku parkingu. Przed zakrętem obejrzał się, Miller kierował się w głąb lasu. Spojrzał na zegarek, dochodziła dwunasta. Przyśpieszył kroku. Najdalej za godzinę musi być u naczelnego, musi dać mu jakiś obraz artykułu, oczywiście pominie wątek Millera. Tyle czasu zajmuje mu ta sprawa. Może lepiej byłoby pisać o zbliżających się maturach – pomyślał. Wsiadł do samochodu i ruszył w drogę powrotną. Wciąż myślał o Millerze. Kto by się spodziewał, że właśnie to może on dostarczy reszty całej układanki. Wszedł do redakcji rzucił torbę na swoje biurko. Zo‑ baczył „starego” jak coś mówi do sekretarki. Spojrzał na Nowaka, kiwnął ręką żeby do niego podszedł. 12 – Nareszcie jesteś – zaczął bez ceregieli. – Mam tu urwanie głowy. Jacyś ludzie wydzwaniają z prokuratury i dopytują się o ciebie. – Nie wiesz, czego chcą? – Myślałem, że ty mi powiesz. Mów, co masz i na jakim etapie możemy to zamknąć. – Mam sporo, ale nie możemy tego jeszcze wystawić. Brakuje mi powiązania właśnie w prokuraturze. Ktoś bar‑ dzo pomaga „Buremu” w unikaniu odpowiedzialności. – Tyle to już dawno wiemy, nie ściemniaj, za długo się znamy. Nadepnąłeś komuś na odcisk, bo nawet boss dzwo‑ nił do mnie. Jakiś kolega kolegi… rozumiesz, zadzwonił do niego, czy też rozmawiali podczas meczu w golfa, że nie‑ potrzebnie zwracamy uwagę na pana Krauze. – Ale ten gość pierze kasę całej mafii, nie można go pominąć. Muszę znaleźć tylko informacje, jaki kierunek mają na Rosję i można zakończyć robotę. – Zrób inaczej, zakończ na etapie powiązań z poli‑ cją i którymś z prokuratorów, a reszta sama wyskoczy. – Tak, albo nie. Mam informację, że jakiś Rusek bę‑ dzie moim „aniołem stróżem”. – To pewne? – Dzisiaj dostałem cynk. – Dobra, dam namiar do człowieka z Centralnego Biura, muszą wreszcie ruszyć dupy zza biurek. – Spokojnie, bo ich wystraszymy. Możemy mieć ich powiązania z mafią hamburską, a to rozszerza nasze działanie. Teraz pomału rozumiem, dlaczego tak szyb‑ ko się rozwijali i przejęli całe Trójmiasto. Na tym etapie mogę tylko tak jak mówisz, napisać o korupcji w policji, niech się troszkę zamiesza. 13 – Dobra, za dwa dni daj mi materiał. – Jasne. Popracuję trochę i spadam, po wczorajszym dniu niewiele spałem. – Rozumiem, ale góra dwa dni i wstawiamy artykuł. – Już pędzę do roboty. Około czwartej wszedł do mieszkania. Czuł, że oczy same mu się zamykają. Wstawił wodę na kawę i podszedł do stolika po koperty. Mniejsza była zaadresowana do niego, a duża w szarym kolorze nie była zaadresowana. Otworzył dużą kopertę. W środku znajdowały się dwa listy i mapa. Już pobieżna lektura kilku akapitów na pierwszej stronie jednego z listów, wprawiła Nowaka w zdumienie. Tekst był napisany doskonałą niemczyzną, a pismo świadczyło, że ten, kto go pisał, był człowiekiem wykształconym. List był adresowany do dziadka. Zdziwił się i szybko spojrzał na drugą kartkę, była adresowana do autora pierwszej kartki. Przeleciał wzrokiem po obu listach. Znał niemiecki, ale niektóre sformułowania nie‑ wiele mu mówiły, obydwa listy dotyczyły czasów wojny. Spojrzał na list od dziadka. Zaparzył kawę, usiadł w fo‑ telu i zaczął czytać. …Moje życie powoli dobiega do mety. Ale nie o sobie będę pisał. Przed rokiem odwiedził mnie mój stary kolega z Niemiec, Hans Hoffman, z którym nie widzieliśmy się od lat osiemdziesiątych, a nasza znajomość sięga czasów ostatniej wojny. Jak pamiętasz, po upadku kampanii wrze- śniowej w 1939 r. zostałem z moją kompanią osadzony w obozie jenieckim w Prusach Wschodnich, obecnie to tereny pomiędzy Braniewem, a Bartoszycami. Miejsce to odszukasz na mapie, którą razem z listem przekazał mi 14 Hoffman, który podczas wojny był porucznikiem wer- machtu. Zapewne dziwisz się, jakim sposobem my obaj zostaliśmy kolegami. Jak to w życiu bywa, czasem los sam kieruje czyimś życiem, zwykły przypadek sprawił, że nas dwóch życie postawiło na wspólnej drodze historii. Z mo- ich wspomnień, pamiętasz, że my żołnierze września, za- chowaliśmy wiele tajemnic, których nie ujawniliśmy nawet już w wolnej Polsce. Nie pora to wyjawiać teraz, dlaczego. Przed laty, razem z Hoffmanem, przebywaliśmy w obozie, ale po przeciwnych stronach. Ta miejscowość nosi obec- nie nazwę Kamińsk. Podczas wojny właśnie tam mieścił się mój Stalag. Jako oficer, byłem zwolniony z wykony- wania prac fizycznych, zostałem przydzielony do obsługi strzelnicy wermachtu. Musisz wiedzieć, że nie był to byle jaki obiekt. Niemcy przed wojną stworzyli w tym rejonie bardzo duży poligon artyleryjski. Dowódcą obiektu był porucznik Hans Hoffman. Człowiek honoru, wywodzący się ze starego rodu pruskiego. Był żołnierzem, który nie godził się na to, co Niemcy faszystowskie robią z podbija- nymi narodami. Dzięki koneksjom ojca, dostał przydział właśnie na tym poligonie. Nie będę wchodził w szczegóły codziennego życia w obozie, o tym możesz sobie poczy- tać ze wspomnień mojego kolegi, który napisał książkę. Hoffman pomagał nam jeńcom, ile mógł, a nasze wspólne rozmowy zbliżyły nas do siebie. Nic więc dziwnego, że gdy dostał rozkaz wyjazdu do Królewca w celu przetranspor- towania jakiegoś ładunku, zabrał i naszą grupę z obsługi strzelnicy. Pamiętam dokładnie, nasz konwój liczył dzie- sięć ciężarówek, na pewno było ich więcej, gdy ruszaliśmy z Królewca, ale gdzieś po drodze część ciężarówek zmieniła kierunek. Nie wiedzieliśmy, co zawierają skrzynie, które 15 załadowaliśmy na dziedzińcu starego krzyżackiego zamku w Królewcu. Hoffman wyjawił mi, że w podziemiach zam- ku usytuowany jest spory bunkier. Po powrocie do Stablack ładunek został wyładowany na rampie dziwnego obiektu w pobliżu wioski Pareżki, a konkretnie na górze obecnie nazwanej Pareżczyńską, gdzie ten obiekt się znajdował. Załadowaliśmy skrzynie na wagoniki kolejki wąskotoro- wej, a gdy odjeżdżaliśmy, zauważyłem, że cały transport znika we wrotach prowadzących do wnętrza góry. Jak wspomniałem, razem z Hoffmanem byliśmy w tym miej- scu w latach osiemdziesiątych. Ale nie mogliśmy natrafić na wrota, całość została zasypana, nie było nawet śladu po torach. Zresztą cały rejon wyglądał inaczej niż pod- czas naszego pobytu podczas wojny. Pozostały tylko ruiny budynków i resztki obiektów na strzelnicy. Przed rokiem Hoffman zostawił u mnie tę szarą kopertę z prośbą, żebym zatrudnił kogoś do ujawnienia tych faktów z przeszłości. Od razu pomyślałem o tobie, ale choroba coraz bardziej toczy moje ciało, dlatego spisuję te słowa, bo może już jutro zamienię ten świat na lepszy, sprawiedliwszy. Jeżeli znajdziesz czas, to przejrzyj te materiały i ukaż ludziom kolejny fragment historii. Odłożył list na biurko, spojrzał na zdjęcie dziadka stojące na komodzie. Tyle tajemnic krył ten człowiek. Kiedyś podczas uroczystości rodzinnej spytał go, czemu po wojnie nie został w wojsku, był przecież oficerem. Niechętnie wytłumaczył, co było powodem, ale wie‑ działem, że to właśnie lata wojny go zmieniły. Po wojnie został nauczycielem matematyki, przed światem skrył się niedaleko Karpacza, na ziemiach wówczas nazwanych 16 odzyskanymi. Ojciec poszedł w jego ślady i został wy‑ kładowcą na wrocławskiej uczelni. Historia fascynowała Nowaka od najmłodszych lat, zapewne związane było to z barwnymi opowieściami dziadka. Ale po studiach poczuł, że za mało w tym zawodzie się dzieje, a dzien‑ nikarstwo otwierało drzwi do szerokiego świata, pozwa‑ lało poznawać nowych ludzi. Lubił to robić, sprawdzał się w trudnych i zawiłych sprawach, pomagał ludziom rozwiązywać problemy, których urzędnicy nie zauwa‑ żali. Napił się już zimnej kawy. Sięgnął po szarą kopertę. Rozłożył mapę i ponownie otworzył list. Hoffman pisał do dziadka o ostatnim odkryciu, jakiego dokonał pod‑ czas pobytu w sanatorium w Bad Kissingen. Spotkał tam człowieka, który pod koniec wojny został skierowany ze swoją kompanią do Stablack. Może nie zwróciłby uwa‑ gi na te opowieści, ale człowiek ten wspomniał, że wy‑ woził z rejonu Pareżek i Dzikowa jakieś skrzynie. Cała operacja była bardzo tajna, obsługa tych magazynów musiała opuścić teren, pozostawiając na placu wagoniki ze skrzyniami. Dopiero po kilku minutach Roschman mógł wjechać kolumną samochodową na ogrodzony te‑ ren i załadować skrzynie. Roschman podczas wojny był młodym porucznikiem SS, szkolonym do zadań specjal‑ nych, coś na wzór dzisiejszych komandosów. Jego kom‑ pania miała za zadanie przetransportować cały ładunek w rejon Wrocławia, a ściślej do zamku Książ. Rozkaz wydał sam Koch. Hoffman wskazywał, że opis zawarty w liście Roschmana jest co nieco zawiły, ale on uważa, że jest to pewnego rodzaju szyfr. Otworzył kartki napi‑ sane przez Roschmana. Niewiele mógł odczytać z tych zapisków, to był jakiś bełkot. Pomyślał i odłożył notatki. 17 Zamyślił się. Co mam teraz z tym zrobić? Minęło sześćdziesiąt lat od tych wydarzeń, co można zmienić w historii? Nawet docierając do miejsca, gdzie skrzynie zostały rozładowane, co to da, co to może dać ludz‑ kości? Przeczytał jeszcze raz list od dziadka. To nie ma sensu, pomyślał. Poszedł się wykąpać. Cholera, przecież muszę zadzwonić do Millera. Wyjął kupio‑ ny telefon i kartę sim. Dochodziła dwudziesta trzecia. Wybrał numer. – Halo – usłyszał głos Millera. – Witaj Jan, tu Andrzej, tak jak się umówiliśmy dzwonię. – Super. Jak tylko coś będziesz miał, zadzwoń, po‑ staram się to wykorzystać. – Właściwie mam coś, ale zupełnie z innej beczki, niestety mój niemiecki nie wystarcza, dlatego chciał‑ bym, żebyś coś przeczytał i powiedział, co o tym sądzisz. – Hm, ale kiedy? – Kiedy ruszasz do Rajchu? – Jutro w nocy, czyli za dwadzieścia cztery godziny. – Podaj mi, którędy będziesz jechał, to umówimy się gdzieś po drodze. – Tak to jest możliwe. Będę jechał drogą S6, mo‑ żemy się spotkać na wysokości Białogardu, jest tam mały zajazd na uboczu. Jak będziesz na miejscu, to daj mi znać. – Mam nadzieję, że nie pokrzyżuje to twoich planów? – Spoko. Mam do załatwienia kilka spraw, ale nic się nie stanie, jak spóźnię się kilka godzin. – To do jutra. Nowak odłożył telefon. Nastawił budzik na piątą i rzucił się na łóżko. Od rana weźmie się do pisania 18 artykułu, wszystko ma już gotowe, pozostało poskła‑ dać wszystko do kupy. Poranek był słoneczny. Za oknem słychać było syrenę statku stojącego na Redzie. Ludzkość budziła się do życia, pomyślał. Sięgnął po laptop i materiały z torby. Przestu‑ diował kilka tekstów połączył w jeden plik i przesłał do redakcji. Sprawdził szybko położenie zajazdu, w jakim miał się spotkać z Millerem i postanowił kupić szczegó‑ łową mapę terenu leżącego w miejscu, gdzie znajdował się obóz jeniecki. Spojrzał na zegarek, dochodziła dzie‑ wiąta, sięgnął po telefon. – Cześć Wojtek, Andrzej Nowak z tej strony. Nie przeszkadzam? Super. Mam prośbę, możesz mi odna‑ leźć wszystkie materiały, jakie masz w archiwum na te‑ mat obozu jenieckiego w Stablack, konkretnie interesuje mnie Stalag I, obecnie to rejon dzisiejszego Kamińska. Możesz mi to załatwić na drugą? Dobra, to zadzwoń, jak będziesz miał. Dzięki. Zebrał wszystkie materiały i ruszył do firmy. Spoj‑ rzał na książkę, może się przydać, wrzucił ją również do torby i ruszył do samochodu. Przez moment, gdy wsiadł do samochodu, wydało mu się, że ktoś zatrza‑ snął drzwi samochodu stojącego po drugiej stronie parkingu. Podjechał do świateł, spojrzał w lusterko, czarny Passat jechał za nim. Przez całą drogę do redak‑ cji auto trzymało się za nim. A więc już mam „opie‑ kuna” – pomyślał. Przywitał się z sekretarką i poszedł do szefa. – Mogę? – spytał, otwierając drzwi. – Cześć, wejdź – szef był w dobrym humorze. – Prze‑ czytałem twoje „wypociny” i już przesłałem do druku, 19 może być w takiej formie, nikogo nie smarujemy za mocno, tylko delikatnie po łapkach. Może być. – Tak jak mówiłem, nie chcę wypłoszyć gagatków. A właśnie dzisiaj zauważyłem, że mam „opiekuna”, tu masz jego numery. – Dawaj, od ręki załatwimy sprawę. Wziął karteczkę z zapisanym numerem rejestracyj‑ nym Passata i wykręcił numer. Ręką kiwnął, żeby siadał i nalał sobie kawy. – No witam, tu Zagórny. Zanim będziesz mnie opier‑ niczał, podam ci namiar i sprawdź, będę czekał przy słuchawce – przeliterował numery tablicy rejestracyj‑ nej. – Słuchaj prośba jest gorąca, od rana gostek jeździ za moim redaktorem, tak, podejrzewamy, że to jakiś obcy, którego w mieście nie znają. Ale mam nadzieję, że sprawa załatwiona? Ale dyskretnie, żeby nie wystra‑ szyli pana „Burego”. Super. Dzięki bardzo. A my się wi‑ dzimy na hali we wtorek, tym razem musimy rozegrać całego seta. To na razie – odłożył słuchawkę. – Sam słyszałeś. Jak zawsze zrobią, co można, a sa‑ mochód jest czysty, wypożyczony przy lotnisku. Dro‑ gówka ma sprawdzić, kto zasiada za kierownicą. A ty uważaj na siebie. – Mam kolejny temat – Nowak udał, że nie słyszy ostrzeżenia – ale musisz dać mi wolną rękę, bo może to potrwać kilka tygodni. – Temat? Nie zamknąłeś jeszcze tych dwóch tematów. – Ten jest trudny, sięga II wojny i przyznaję, że sam sceptycznie do tego podszedłem, ale można by dać świa‑ tło na kilka tematów, jak na przykład „bursztynowa komnata”, „złoto nazistów”, „plany rakiet”. 20 – Tego już tyle było. – Właśnie, ale mogę pokazać to ze strony Niemca byłego młodego SS‑mana. Jeżeli pozwolisz, pogrzebię trochę w terenie i wówczas zdecydujesz. – Hm… Osobiście uważam, że temat nie jest atrakcyj‑ ny, to już przebrzmiałe czasy, nic nowego nie wniesiesz. Ale zgadzam się, trochę odpoczniesz od bandziorów. – Dzięki. To spadam. – Powodzenia. Przejrzał swoją pocztę i poszedł skserować listy oraz mapę. Założył nową teczkę z pozyskanymi materiałami. Przez chwilę zastanawiał się, jak ją zatytułować. W końcu długopisem napisał Stablack. Teczkę włożył do segrega‑ tora. Spojrzał na zegarek. Pora ruszyć na zakupy. Zabrał torbę i wyszedł na parking. Jego peugeot wymagał już porządnego sprzątania, pomyślał i spojrzał w kierunku, w który zaparkował Passat. Stał tak, jak myślał. Ruszył do najbliższej księgarni. Zadzwonił telefon. – Cześć Wojtku, masz coś. Dobra za pół godziny będę u ciebie, mam nadzieje, że porobiłeś kopie materiału. Super. Już pędzę. Ruszył do instytutu. Mapę właściwie mogę kupić później, pomyślał. Nie mógł znaleźć wolnego miejsca w pobliżu archiwum. Zaparkował wiec ulicę dalej i po‑ biegł do wejścia. Passat minął go, jak wchodził już do budynku. W recepcji zgłosił swoje przybycie i skierował się biura Wojtka. – Cześć Wojtku. Przepraszam, że w takim tempie musiałeś mi to załatwić, ale jutro muszę tam jechać. – Cześć. Trochę dziwne, że sprawy z dalekiej historii wymagają pośpiechu. Proszę, to wszystko, co udało mi się 21 zgromadzić. Nie jest tego dużo, niewiele zostało, praw‑ dopodobnie Rosjanie skonfiskowali całą dokumentację obozu, mieli taką manię, żeby zabierać wszystko, później ciężko było od nich cokolwiek uzyskać. Jak spojrzysz na mapę z tamtych czasów i nałożysz współczesną, to spójrz, Rosjanie podzielili cały teren poligonu, i co za tym idzie obozu, na dwie części, jak widzisz tylko część południowa jest w granicach naszego państwa. – To mi wystarczy, głównie chodzi mi właśnie o te‑ reny okalające Kamińsk i górę Pareżczyńską. Znalazłeś może opisy, co tam się działo, co produkowali, może jakieś wiadomości o pracach pod ziemią? – Stalag podzielony był również na podobozy, tu masz je zaznaczone. Jeńcy, a było ich około dwustu tysięcy, pracowali u pobliskich bauerów, w fabryce amunicji, przy budowie sztolni. Ale zdecydowana większość pracowała w gospodarstwach rolnych. Przeleciałem materiał, ale nie znalazłem wzmianki o dużym znaczeniu, to wszystko już zostało ujawnione. Powiedz mi więc, o co chodzi? – Znasz mnie i wiesz, że coś zwąchałem, obiecuję, że o wszystkim się niedługo dowiesz – klepnął go w ra‑ mię. – Dziękuję ci Wojtku za pomoc, muszę lecieć. Jak tylko odkryję tajemnicę, to umówimy się na drinka. Cześć. – Jak zawsze wpadasz w biegu, chociaż kawę wypijmy. – Niestety muszę lecieć. Wiem, że pośród tych ma‑ teriałów jest ci nudno, ale nie będę cię zabawiał gadką. – Uśmiechnął się i machnął ręką na pożegnanie. Pojechał do siebie zabrać parę niezbędnych rzeczy na kilka dni podróży i postanowił przespać się chociaż dwie godziny. 22
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Brunatne sekrety
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: