Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00050 006691 14488982 na godz. na dobę w sumie
C++. Ćwiczenia praktyczne. Wydanie III - książka
C++. Ćwiczenia praktyczne. Wydanie III - książka
Autor: Liczba stron: 160
Wydawca: Helion Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-3336-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> komputery i informatyka >> programowanie >> c++ - programowanie
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Przekonaj się, że programowanie w C++ to nic trudnego!

C++ stanowi obecnie najbardziej rozpowszechniony język programowania. Choć nie każdy o tym wie, dał on początek wielu innym, wyspecjalizowanym językom, zaś dla tysięcy studentów kierunków informatycznych niezmiennie pozostaje jednym z najważniejszych przedmiotów na studiach. Napisane w nim aplikacje można spotkać dosłownie na każdym kroku i w każdym systemie operacyjnym, a sprawnie posługujący się nim programiści mogą liczyć na dobre oferty pracy. Mimo upływu lat C++ wciąż jest językiem bardzo nowoczesnym, a dzięki długiej historii stanowi narzędzie bardzo dojrzałe i doskonale sprawdzone. Jedynym problemem wydaje się to, że tak wiele osób uważa go za język skomplikowany i trudny do opanowania.

O tym, że wcale tak być nie musi, możesz przekonać się dzięki książce 'C++. Ćwiczenia praktyczne. Wydanie III '. Zgromadzone w niej informacje i ćwiczenia w prosty i niezwykle pragmatyczny sposób wprowadzą Cię w podstawy 'tajemnej' wiedzy programistycznej. Dowiesz się między innymi, jak posługiwać się plikami źródłowymi tworzącymi program C++, zapewniać sobie dostęp do bibliotek i używać funkcji standardowych, wykonywać operacje wejścia-wyjścia, korzystać z różnych instrukcji warunkowych oraz deklarować czy definiować własne funkcje. Poznasz też standardowe typy danych dostępne w języku C++, nauczysz się deklarować zmienne i przeprowadzać na nich rozmaite operacje. Zrozumiesz, jak tworzyć własne typy danych i do czego może Ci się to przydać.

Przećwicz C++ w praktyce!

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

C++. Ćwiczenia praktyczne. Wydanie III Autor: Andrzej Stasiewicz ISBN: 978-83-246-3336-4 Format: 140×208, stron: 160 • Poznaj nowoczesny warsztat pracy programisty • Naucz się tworzyć funkcje i używać typów danych • Dowiedz się, na czym polega programowanie obiektowe w C++ Przekonaj się, że programowanie w C++ to nic trudnego! C++ stanowi obecnie najbardziej rozpowszechniony język programowania. Choć nie każdy o tym wie, dał on początek wielu innym, wyspecjalizowanym językom, zaś dla tysięcy studentów kierunków informatycznych niezmiennie pozostaje jednym z najważniejszych przedmiotów na studiach. Napisane w nim aplikacje można spotkać dosłownie na każdym kroku i w każdym systemie operacyjnym, a sprawnie posługujący się nim programiści mogą liczyć na dobre oferty pracy. Mimo upływu lat C++ wciąż jest językiem bardzo nowoczesnym, a dzięki długiej historii stanowi narzędzie bardzo dojrzałe i doskonale sprawdzone. Jedynym problemem wydaje się to, że tak wiele osób uważa go za język skomplikowany i trudny do opanowania. O tym, że wcale tak być nie musi, możesz przekonać się dzięki książce „C++. Ćwiczenia praktyczne. Wydanie III”. Zgromadzone w niej informacje i ćwiczenia w prosty i niezwykle pragmatyczny sposób wprowadzą Cię w podstawy tajemnej wiedzy programistycznej. Dowiesz się między innymi, jak posługiwać się plikami źródłowymi tworzącymi program C++, zapewniać sobie dostęp do bibliotek i używać funkcji standardowych, wykonywać operacje wejścia-wyjścia, korzystać z różnych instrukcji warunkowych oraz deklarować czy definiować własne funkcje. Poznasz też standardowe typy danych dostępne w języku C++, nauczysz się deklarować zmienne i przeprowadzać na nich rozmaite operacje. Zrozumiesz, jak tworzyć własne typy danych i do czego może Ci się to przydać. • Warsztat programisty C++ • Podstawowe informacje o języku i narzędziach • Organizacja plików źródłowych • Obsługa strumieni wejścia i wyjścia • Dołączanie bibliotek i korzystanie z funkcji bibliotecznych • Implementowanie algorytmów przy użyciu instrukcji warunkowych • Deklarowanie i definiowanie własnych funkcji • Tworzenie i używanie zmiennych różnych typów • Definiowanie własnych typów danych w postaci klas • Podstawowe informacje o kontenerach Przećwicz C++ w praktyce! Idź do • Spis treści • Przykładowy rozdział Katalog książek • Katalog online • Zamów drukowany katalog Twój koszyk • Dodaj do koszyka Cennik i informacje • Zamów informacje o nowościach • Zamów cennik Czytelnia • Fragmenty książek online Kontakt Helion SA ul. Kościuszki 1c 44-100 Gliwice tel. 32 230 98 63 e-mail: helion@helion.pl © Helion 1991–2011 Spis treści Wprowadzenie Dlaczego język C++ jest tak ważny? Co da Czytelnikowi ta książka? Co będzie potrzebne do korzystania z książki? Jak uczyć się języka z tej książki? Rozdział 1. Nasz programistyczny warsztat Rozdział 2. Nasz pierwszy program Czy to działa? Sposób na znikanie okienka konsoli Podsumowanie Rozdział 3. Pliki źródłowe w języku C++ Pliki jako nośniki programów Nośniki programów w C++ Dyrektywa #include i scalanie plików cpp i h Podsumowanie Rozdział 4. Więcej o strumieniach cin i cout Standardowe strumienie wejścia i wyjścia Kaskadowe posługiwanie się strumieniami Odrobina formatowania Odrobina koloru w konsoli Dźwięk w konsoli Podsumowanie 7 7 8 9 10 11 15 15 18 22 23 23 24 25 29 31 31 34 36 41 42 42 6 C++ • Ćwiczenia praktyczne Rozdział 5. Przestrzeń na Twoje algorytmy Początek — najlepsze miejsce na dyrektywy #include Po nagłówkach — dostęp do biblioteki standardowej Po bibliotece standardowej — nasze własne deklaracje Funkcja main() — centrum programu Po funkcji main() — definicje innych funkcji Podsumowanie Rozdział 6. Algorytmy Zwrotnica if() … else … Zwrotnica switch{...} Pętla for( ...; ...; ...) Pętla while(...) Pętla do {...} while(...) Instrukcje break i continue Podsumowanie Funkcje Deklarowanie funkcji Definiowanie funkcji Argumenty funkcji i referencja Trochę zabawy z dźwiękiem Podsumowanie Rozdział 7. Rozdział 8. Dane Typy danych Deklarowanie oraz inicjowanie prostych danych Deklarowanie oraz inicjowanie danych tablicowych Deklarowanie oraz inicjowanie danych wskaźnikowych Operacje na danych Podsumowanie Rozdział 9. Klasy i obiekty Klasa jako nowy typ danych Wewnętrzny ustrój klasy — dane Wewnętrzny ustrój klasy — algorytmy Pewien specjalny algorytm, zwany konstruktorem Podsumowanie Rozdział 10. Kontenery na dane Podsumowanie Zakończenie 45 45 47 48 50 53 54 57 57 63 69 75 78 80 85 87 87 88 96 101 102 103 103 106 108 113 119 126 127 127 129 133 137 145 147 157 159 7 Funkcje Wydzielone i odpowiednio zatytułowane skrawki algorytmów nazwiemy funkcjami. Przykładem takich wydzielonych algo- rytmów są powszechnie znane i już wielokrotnie tutaj przy- woływane funkcje sin(), cos() czy rand(). Z jedną funkcją spotykamy się od samego początku — to funkcja main(), wbudowana na stałe w język C++. Czy możemy jednak wprowadzać do gry swoje własne funkcje, czy też jesteśmy ograniczeni do użytko- wania funkcji bibliotecznych dostarczonych wraz ze środowiskiem? Oczywiście, że możemy deklarować i definiować własne funkcje. Jest to jeden z najważniejszych elementów umiejętności programowania. Deklarowanie funkcji Każda funkcja musi być zadeklarowana (zapowiedziana) przed jej pojawieniem się w programie. W rozdziale 5. (porównaj ćwiczenie 5.8) zwracaliśmy uwagę, że w prostych (jednoplikowych) programach funk- cje należy deklarować w przestrzeni między frazą dołączania algoryt- mów biblioteki standardowej a nagłówkiem funkcji main(). Ć W I C Z E N I E 7.1 Deklarowanie (zapowiadanie) funkcji Zadeklaruj rodzinę funkcji suma(), obliczającą sumę dwóch, trzech i czterech argumentów typu całkowitego: 88 C++ • Ćwiczenia praktyczne Ten program jeszcze nie działa. #include iostream using namespace std; int suma( int a, int b); int suma( int a, int b, int c); int suma( int a, int b, int c, int d); //----------------------------------------------- int main() { cout 2 + 3 = suma( 2, 3) endl; cout 2 + 3 + 4 = suma( 2, 3, 4) endl; cout 2 + 3 + 4 + 5 = suma( 2, 3, 4, 5); char c; cin c; } W przykładzie tym wyraźnie widzimy trzy linie deklarujące nowe funkcje. W funkcji main() z kolei widzimy wywołania tych funkcji. Wywołania te są zgodne z ich zapowiedziami. Niestety, ten program nie działa (rysunek 7.1). Kompilacja kończy się komunikatami: Brak ciała funkcji suma( int , int), Brak ciała funkcji suma( int, int, int), Brak ciała funkcji suma( int , int, int, int). Środowisko programistyczne nie znalazło algorytmów, które popraw- nie zadeklarowaliśmy i poprawnie wywołaliśmy w funkcji main(). Wydaje się to oczywiste, bo przecież nigdzie nie zdefiniowaliśmy tych algorytmów. Nie napisaliśmy ustrojów funkcji. Częsty błąd: wprowadzenie do programu deklaracji funkcji, ale zapomnienie o konieczności spisania jej ciała. Definiowanie funkcji Ć W I C Z E N I E 7.2 Definiowanie (spisywanie) ciał funkcji Uzupełnij poprzedni przykład, definiując ciała funkcji, które zostały tam zadeklarowane: Rozdział 7. • Funkcje 89 Rysunek 7.1. Program się nie kompiluje, bo brakuje w nim definicji (czyli tzw. ciał) funkcji. Są tylko ich deklaracje // Tutaj umieść w całości treść poprzedniego przykładu, // czyli wklejenie nagłówków, udostępnienie biblioteki standardowej, // deklaracje nowych funkcji i definicję funkcji main() int suma( int a, int b) { return a + b; } //----------------------------------------------- int suma( int a, int b, int c) { return a + b + c; } //----------------------------------------------- int suma( int a, int b, int c, int d) { return a + b + c + d; } 90 C++ • Ćwiczenia praktyczne Przykład ten tym różni się od poprzedniego (niedziałającego), że zawiera definicje (czyli ustroje) wszystkich zadeklarowanych tam i użytkowa- nych funkcji. Jest to kompletny program z funkcjami użytkownika. Wynik działania programu na rysunku 7.2. Rysunek 7.2. Oto wyniki ostatniego programu Częsty błąd: zdefiniowanie ciała funkcji, ale zapomnienie o konieczności jej wcześniejszego zadeklarowania (porównaj ćwiczenie 5.9). Postawienie średnika za nagłówkiem funkcji, a przed klamrami grupującymi jej ciało. Niezgodność nagłówka ciała funkcji z jej wcześniejszą deklaracją. Ć W I C Z E N I E 7.3 Deklarowanie, definiowanie i wywoływanie funkcji Zadeklaruj, zdefiniuj i wywołaj funkcję parabola(), która oddaje wartość trójmianu kwadratowego dla konkretnych jego współczynników a, b i c: #include iostream using namespace std; double parabola( double x, double a, double b, double c); //----------------------------------------------- int main() { double a, b, c, x, y; cout Podaj 3 wspolczynniki paraboli a, b, c: ; cin a b c; cout Podaj x, dla ktorego nalezy wyliczyc wartosc paraboli: ; cin x; y = parabola( x, a, b, c); cout a * x * x + b * x + c = y; char cc; cin cc; } //----------------------------------------------- double parabola( double x, double a, double b, double c) { return a * x * x + b * x + c; } Rozdział 7. • Funkcje 91 Funkcja parabola() przyjmuje 4 argumenty, wylicza matematyczną war- tość i oddaje ją programowi głównemu za pomocą frazy return. Wynik na rysunku 7.3. Rysunek 7.3. Oto wyniki tego programu Nie wszystkie funkcje muszą mieć argumenty — wcześniej spotkali- śmy się z bezargumentową funkcją rand()(porównaj ćwiczenie 6.18). Nie wszystkie funkcje muszą też wyliczać i oddawać programowi jakie- kolwiek wartości. Częsty błąd: niezgodność typu danej, oddawanej za pomocą frazy return, z typem zapowiedzianym w deklaracji. Ć W I C Z E N I E 7.4 Deklarowanie, definiowanie i wywoływanie funkcji Zadeklaruj, zdefiniuj i wywołaj funkcję wyprowadzającą Twoje dane osobowe: #include iostream using namespace std; void twoje_dane( void); //----------------------------------------------- int main() { twoje_dane(); cout endl endl; twoje_dane(); char c; cin c; } //----------------------------------------------- void twoje_dane( void) { cout Imie i nazwisko: Jan Kowalski endl; cout Wiek : 23 endl; cout Zawod : Programista AI endl; } Funkcje warto wyodrębniać szczególnie wtedy, gdy będziemy je wielokrotnie wywoływać — tak jak w tym programie dwukrotnie 92 C++ • Ćwiczenia praktyczne wywołaliśmy funkcję podającą dane osobowe, zamiast każdorazowo przytaczać odpowiedni fragment algorytmu. Wynik działania programu na rysunku 7.4. Rysunek 7.4. Ten program generuje takie oto informacje Funkcje wyodrębniamy też wtedy, gdy za pomocą tego samego algo- rytmu wyliczamy wiele różnych wartości. Ć W I C Z E N I E 7.5 Funkcja wyliczająca średnią arytmetyczną Zadeklaruj, zdefiniuj i wywołaj funkcję wyliczającą średnią arytme- tyczną dwóch podanych liczb: #include iostream using namespace std; double srednia( double a, double b); //----------------------------------------------- int main() { double q, w; cout Podaj dwie liczby: ; cin q w; cout Srednia arytmetyczna = srednia( q, w) endl endl; cout Podaj dwie inne liczby: ; cin q w; cout Srednia arytmetyczna = srednia( q, w); char c; cin c; } //----------------------------------------------- double srednia( double a, double b) { return (a + b) / 2; } Wynik działania programu na rysunku 7.5. Rozdział 7. • Funkcje 93 Rysunek 7.5. Oto ekran wyjściowy Ć W I C Z E N I E 7.6 Funkcja określająca płeć Zadeklaruj, zdefiniuj i wywołaj funkcję określającą płeć osoby o poda- nym imieniu (porównaj ćwiczenie 6.5): #include iostream #include string using namespace std; bool czy_dziewczyna( string imie); //----------------------------------------------- int main() { string txt; cout Jak masz na imie? ; cin txt; if( czy_dziewczyna( txt)) { cout Jestes dziewczyna! ; } else { cout Jestes chlopakiem? ; } char c; cin c; } //----------------------------------------------- bool czy_dziewczyna( string imie) { char ostatni_znak = imie[ imie.size() - 1]; if( ostatni_znak == a ) return true; // dziewczyna else return false; // chlopak } Wynik działania programu na rysunku 7.6. 94 C++ • Ćwiczenia praktyczne Rysunek 7.6. Oto ekran wyjściowy Ta funkcja jako argument otrzymuje od funkcji nadrzędnej tekst, bada ostatni jego znak i na tej podstawie zgaduje, czy ma do czynienia z imie- niem żeńskim. Jeśli tak, zwraca wartość logiczną (czyli typu bool) równą true. Podstawową zaletą wyodrębniania algorytmów w oddzielne funk- cje jest możliwość wielokrotnego ich wywoływania z różnymi warto- ściami argumentów. Ale zdarza się też wprowadzać funkcję do gry tylko dlatego, że podnosi to czytelność programu. Ć W I C Z E N I E 7.7 Funkcje pobierające tekst z klawiatury Usprawnij pytania o imię i nazwisko, wprowadzając do programu odpowiednie funkcje: string spytaj_o_imie( void); string spytaj_o_nazwisko( void); //----------------------------------------------- int main() { string si, sn; si = spytaj_o_imie(); sn = spytaj_o_nazwisko(); cout Nazywasz sie si sn; char c; cin c; } //----------------------------------------------- string spytaj_o_imie( void) { string imie; cout Jak masz na imie? ; cin imie; return imie; } //----------------------------------------------- string spytaj_o_nazwisko( void) { string nazwisko; cout Jakie masz nazwisko? ; Rozdział 7. • Funkcje 95 cin nazwisko; return nazwisko; } Wynik działania programu na rysunku 7.7. Rysunek 7.7. Oto ekran wyjściowy Dwie widoczne w powyższym fragmencie kodu funkcje prawdopo- dobnie wyodrębniono tylko po to, by podnieść czytelność zapisu we wnętrzu funkcji main(). Zamiast definiować funkcje, można by po prostu przytoczyć ich ciała bezpośrednio w funkcji main(). Ć W I C Z E N I E 7.8 Funkcja zatrzymująca okienko konsoli Zadeklaruj, zdefiniuj i wywołaj funkcję o nazwie stop(), która pora- dzi sobie z problemem znikającej konsoli, opisanym w ćwiczeniach 2.2 i 2.3: void stop( void); //----------------------------------------------- int main() { cout Funkcja stop() zatrzyma konsole na ekranie... ; stop(); } //----------------------------------------------- void stop( void) { char c; cin c; } Rysunek 7.8. Oto wynik działania programu Przykład ten (wynik jego działania na rysunku 7.8) dobitnie ilustruje, że warto też wprowadzać do gry funkcje wywoływane tylko jeden raz, ale za to podnoszące czytelność programu. Możemy je nazwać ładnymi opakowaniami brzydkiego kodu. 96 C++ • Ćwiczenia praktyczne Argumenty funkcji i referencja Teraz dokładniej zbadajmy zagadnienie argumentów funkcji, czyli danych przekazywanych do jej wnętrza. Ć W I C Z E N I E 7.9 Gdy funkcja modyfikuje swój argument Napisz prosty przykład z jednoargumentową funkcją, która wypisuje wartość swojego rzeczywistego argumentu na ekranie. Przykład ten za chwilę posłuży do dalszych testów (uwaga — przytaczamy tylko kluczowe fragmenty algorytmów): void zmniejsz_o_3_i_wypisz( double a); //----------------------------------------------- int main() { double r = 3.14; cout liczba = r endl; zmniejsz_o_3_i_wypisz( r); cout liczba = r; char c; cin c; } //----------------------------------------------- void zmniejsz_o_3_i_wypisz( double a) { a = a - 3; cout liczba zmniejszona o 3 = a endl; } Dokładnie przeanalizujmy ten i następny przykład, bo za chwilę dowiemy się czegoś bardzo ważnego o argumentach funkcji. W funk- cji main() najpierw wypisujemy wartość zmiennej r i na ekranie (rysunek 7.9) otrzymujemy oczekiwane 3.14. Potem wywołujemy funk- cję, która jako argument otrzymuje tę zmienną, ma ją zmniejszyć o 3 i znów wypisać na ekranie, gdzie po chwili otrzymujemy oczeki- wane 0.14. Po zakończeniu pracy funkcji ponownie wypisujemy na ekranie zmienną r i otrzymujemy nie 0.14, a 3.14. Rozdział 7. • Funkcje 97 Rysunek 7.9. Oto wynik działania programu Co w tym zagadkowego? Zagadkowy jest tu mechanizm ochrony danych, przekazywanych do wnętrza funkcji. Nasza funkcja przerobiła daną z wartości 3.14 na 0.14, a mimo to stan zmiennej r przed wywołaniem funkcji i po jej wywołaniu nie zmienił się. Funkcje nie pracują na oryginałach, ale kopiują sobie argumenty. War- tości argumentów wewnątrz funkcji mogą być modyfikowane, ale to nie wpłynie na ich wartości poza funkcją. Proces ten może jednak przebiegać zupełnie inaczej… Ć W I C Z E N I E 7.10 Gdy funkcja modyfikuje swój referencyjny argument Zmodyfikuj poprzedni przykład tak, aby funkcja otrzymała argument w procesie referencji, a nie kopiowania: void zmniejsz_o_3_i_wypisz( double a); //----------------------------------------------- int main() { double r = 3.14; cout liczba = r endl; zmniejsz_o_3_i_wypisz( r); cout liczba = r; char c; cin c; } //----------------------------------------------- void zmniejsz_o_3_i_wypisz( double a) { a = a - 3; cout liczba zmniejszona o 3 = a endl; } Trudno dostrzec, na czym polega różnica (wynik działania programu na rysunku 7.10), ale ta funkcja pracowała nie na kopii danej r, a na jej oryginale. Świadczy o tym fakt, że zmniejszenie wartości danej o 3 obowiązuje nie tylko we wnętrzu funkcji, ale w całym programie poniżej tego wywołania. 98 C++ • Ćwiczenia praktyczne Rysunek 7.10. Oto wynik działania programu Funkcja pracuje na oryginałach swoich argumentów (a nie na ich kopiach), gdy argumenty są przekazywane referencyjnie, czyli gdy przy ich nazwach w deklaracji i nagłówku definicji znajduje się symbol . Ć W I C Z E N I E 7.11 Funkcja zeruje podane argumenty Napisz funkcję, która otrzyma kilka argumentów i je wyzeruje: void wyzeruj( int a, int b, int c); //----------------------------------------------- int main() { int i, j, k; cout Przed wywolaniem funkcji: i = i , j = j , (cid:180)k = k endl; wyzeruj( i, j, k); cout Po wywolaniu funkcji: i = i , (cid:180)j = j , k = k; char c; cin c; } //----------------------------------------------- void wyzeruj( int a, int b, int c) { cout Zerowanie argumentow wewnatrz funkcji ... endl; a = b = c = 0; } Rysunek 7.11. Wynik działania programu W pierwszej linii wypisujemy wartości zmiennych bezpośrednio po ich zadeklarowaniu. Ponieważ język C++ nie inicjuje zmiennych (więcej na ten temat w następnym rozdziale), w zadeklarowanych zmiennych Rozdział 7. • Funkcje 99 znajdują się po prostu śmieci. W następnej linii zmienne te są prze- kazywane przez referencję do wnętrza funkcji. Oznacza to, że funkcja pracuje na oryginałach zmiennych, a nie na ich kopiach, i że wyzero- wanie wartości ma szerszy zasięg niż tylko ciało funkcji. Przykład ten ilustruje, do czego zazwyczaj używa się referencyjnego przekazu argumentów — do modyfikowania większej ich liczby za pomocą jednej funkcji. Łatwo też się domyślić, że referencja także jest szybsza niż kopiowanie, chociaż zazwyczaj różnica jest na tyle mała, iż dotyczy ekstremalnych zastosowań programowania. Ć W I C Z E N I E 7.12 Funkcja nadużywająca argumentów referencyjnych Postąpimy teraz źle. Napisz funkcję kwadrat(), która dzięki referencji otrzyma argument rzeczywisty i kanałem referencyjnym zwróci wartość drugiej potęgi swojego argumentu: void kwadrat( double a); //----------------------------------------------- int main() { double a; cout Podaj liczbe: ; cin a; kwadrat( a); cout Kwadrat Twojej liczby wynosi a; char c; cin c; } //----------------------------------------------- void kwadrat( double a) { a = a * a; } Ten program — choć działa dobrze (rysunek 7.12) — prawdopodobnie nadużywa referencji. Nie izoluje wnętrza funkcji, nie zmusza jej do wykonania kopii argumentu, nie wykorzystuje też naturalnej możli- wości zwracania wartości przez funkcję. Jednak formalnie nie można mu niczego zarzucić. 100 C++ • Ćwiczenia praktyczne Rysunek 7.12. Wynik działania programu Ć W I C Z E N I E 7.13 Funkcja zwracająca jakąś wartość Napisz funkcję kwadrat(), która otrzyma argument rzeczywisty i w natu- ralny sposób zwróci wartość drugiej potęgi swojego argumentu: double kwadrat( double a); //----------------------------------------------- int main() { double a; cout Podaj liczbe: ; cin a; cout Kwadrat Twojej liczby wynosi kwadrat( a); char c; cin c; } //----------------------------------------------- double kwadrat( double a) { return a * a; } Rysunek 7.13. Wynik działania programu Naturalnym kanałem, za pomocą którego funkcja zwraca pojedynczą wartość, jest zakończenie jej ciała frazą return, czyli „oddaj”. Tak skon- struowane funkcje mogą być wbudowywane w różne wyrażenia. Nato- miast kanały referencyjne są usprawiedliwione wtedy, gdy danych do przekazania jest dużo (jak np. w ćwiczeniu 7.10) albo gdy przekaz argu- mentów do ciała funkcji musi być ekstremalnie szybki.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

C++. Ćwiczenia praktyczne. Wydanie III
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: