Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00421 007142 11515611 na godz. na dobę w sumie
Centralne biuro śledcze komendy głównej policji. Centralne biuro śledcze policji (2000-2015) we wspomnieniach twórców i pracowników - ebook/pdf
Centralne biuro śledcze komendy głównej policji. Centralne biuro śledcze policji (2000-2015) we wspomnieniach twórców i pracowników - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: Wyższa Szkoła Policji w Szczytnie Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7462-461-9 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> biografie
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Publikacja stanowi podsumowanie działalności Centralnego Biura Śledczego Policji od strony organizacyjnej, zawiera szereg informacji źródłowych opisujących przyczyny powołania do życia CBŚ KGP, założenia organizacyjne i trudności towarzyszące pierwszym działaniom funkcjonariuszy nowo powstałej komórki organizacyjnej.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

CENTRALNE BIURO ŚLEDCZE KOMENDY GŁÓWNEJ POLICJI CENTRALNE BIURO ŚLEDCZE POLICJI (2000–2015) WE WSPOMNIENIACH TWÓRCÓW I PRACOWNIKÓW pod redakcją naukową Wiesława Mądrzejowskiego Krzysztofa Wiciaka SZCZYTNO 2015 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Recenzent naukowy: prof. dr hab. Kuba Jałoszyński Autorzy: dr Maciej Kędzierski dr Wiesław Mądrzejowski Redakcja Wydawcy: Aleksander Babiński Anna Bryczkowska Piotr Cyrek Beata Miszczuk Adam Rogala Projekt okładki: Agnieszka Kamińska © Wszelkie prawa zastrzeżone — WSPol Szczytno 2015 ISBN 978-83-7462-460-2 e-ISBN 978-83-7462-461-9 Skład, druk i oprawa: Wydawnictwo Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie 12-100 Szczytno, ul. Marszałka J. Piłsudskiego 111 Tel. 89 621 51 02, fax 89 621 54 58 e-mail: wwip@wspol.edu.pl Objętość: 12,97 ark. wyd. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Spis treści 1. Przesłanki powołania Centralnego Biura Śledczego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 5 2. Funkcjonalno-organizacyjne rozwiązania w zakresie budowy i przekształcania struktury zadaniowej Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji i Centralnego Biura Śledczego Policji . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 11 2.1. Powołanie Centralnego Biura Śledczego w strukturze Komendy Głównej Policji . . . . 11 2.2. Początkowa struktura organizacyjno-zadaniowa CBŚ KGP . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 12 2.3. CBŚ KGP odpowiedzialne za fi zyczne zwalczanie terroryzmu — rok 2003 . . . . . . . . . 14 2.4. Zmiany struktury organizacyjnej CBŚ KGP w latach 2003–2014 . . . . . . . . . . . . . . . . . . 18 2.5. Podejmowanie działań przez komendanta głównego Policji w zakresie nadania dodatkowych uprawnień zarządczych dla dyrektora Centralnego Biura Śledczego KGP . . . 28 2.6. Proces przekształcenia CBŚ KGP w odrębną jednostkę organizacyjną Policji przez wyłączenie CBŚ ze struktury Komendy Głównej Policji . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 32 2.7. Jednostka organizacyjna Policji — Centralne Biuro Śledcze Policji . . . . . . . . . . . . . . . . 40 2.8. Podsumowanie poszczególnych etapów zmian organizacyjnych służby śledczej . . . . . 46 3. Przestępczość zorganizowana w Polsce w latach 2000–2014 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 49 3.1. Polska przestępczość zorganizowana w świetle Informacji Dziennych przygotowywanych przez funkcjonariuszy Zespołu Całodobowej Obsługi Zdarzeń Centralnego Biura Śledczego KGP w latach 2000–2007. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 49 3.2. Ogólna charakterystyka grup zorganizowanych . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 50 3.3. Udział cudzoziemców w zorganizowanej działalności przestępczej . . . . . . . . . . . . . . . . 55 3.4. Zorganizowane przestępstwa o charakterze kryminalnym . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 56 3.5. Zorganizowane przestępstwa o charakterze ekonomicznym . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 59 3.6. Zorganizowane przestępstwa narkotykowe . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 65 3.7. Inne rodzaje przestępstw dokonywanych w formie zorganizowanej . . . . . . . . . . . . . . . 68 3.8. Proceder prania pieniędzy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 69 3.9. Działalność Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji w latach 2010–2014 w ujęciu statystycznym . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 71 3.10. Podsumowanie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 81 4. Centralne Biuro Śledcze we wspomnieniach jego twórców i funkcjonariuszy. . . . . . . . . 85 — Andrzej Borek . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 86 — Józef Semik . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 90 — Adam Rapacki . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 92 — Kazimierz Szwajcowski . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 101 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== — Jerzy Kowalski . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 104 — Adam Maruszczak . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 109 — Igor Parfi eniuk . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 112 — Wojciech Walendziak . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 116 — Andrzej Domański . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 122 — Sławomir Śnieżko . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 127 — Tomasz Warykiewicz . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 130 — Piotr Majewski . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 136 — Edmund Mucha . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 142 — Andrzej Florczak . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 146 — Arnold Gołko . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 151 — Leszek Sucholewski . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 155 — Wiesław Czerniakowski . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 157 — Ireneusz Galanciak . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 160 — Włodzimierz Woźniak . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 162 — Andrzej Kozdraj . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 165 — Marcin Brzeziński . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 169 — Józef Der . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 172 — Janusz Mioduszewski . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 173 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 1. Przesłanki powołania Centralnego Biura Śledczego Pierwsze lata działalności Policji polskiej po 1990 r. to nowe problemy wynikające z dyna- micznie następujących przemian społeczno-politycznych i gospodarczych. Pierwszym i chyba najistotniejszym problemem była konieczność szybkiego dostosowania zarówno struktur Policji, jak i mentalności funkcjonariuszy do działania w nowych warunkach. Z samego założenia nowa Policja stała się instytucją służącą przede wszystkim obywatelom w imieniu państwa, które re- prezentowała. Na ten kierunek przekształceń w działaniach Policji wskazywali przede wszystkim ci funkcjonariusze, którzy jako pierwsi trafi li na szkolenia i staże do krajów przede wszystkim Eu- ropy Zachodniej i po powrocie otrzymali zadanie wprowadzania swoich doświadczeń do praktyki bieżącej służby. Trzon kadrowy Policji w pierwszych latach jej istnienia stanowili byli milicjanci. Wydaje się po latach, iż szybko nastąpiły zmiany w ich sposobie postrzegania roli, jaką mieli do spełnienia w nowej rzeczywistości. Szczególnie było to widoczne wśród tych, którzy podjęli się zadań najtrudniejszych, z jakimi nie zetknęli się w trakcie wcześniejszej służby. Kolejnym problemem, przed jakim stanęła Policja, było wyzwanie ze strony środowiska prze- stępczego. Pojawiły się nowe formy przestępczości gospodarczej, niewystępujące wcześniej w PRL, które jak się okazało, doskonale rozwijały się w okresie przekształceń społeczno-gospodarczych początku lat 90. XX wieku. Wiązał się z tym bardzo szybki rozwój zorganizowanych grup przestęp- czych. Zarówno kryminalnych szybko przejmujących kontrolę nad środowiskiem przestępczym na określonym terenie, jak i gospodarczych usiłujących objąć dominacją poszczególne obszary życia gospodarczego. Koncepcja powołania w Policji nowej służby do zwalczania przestępczości zorganizowanej przygotowana na przełomie 1993 i 1994 roku zawierała wiele innowacyjnych elementów, o których wspominają też w swoich wspomnieniach tworzący ją policjanci. Były to: — zasada podmiotowego prowadzenia działań wobec grup przestępczych i ich liderów, nie- zależnie od formy popełnianych przestępstw; — odstąpienie od ukierunkowania policjantów w określonym obszarze czynności opera- cyjnych i śledczych na rzecz ich uniwersalności — ten sam policjant prowadzi sprawę od początku do końca, zarówno w sferze czynności operacyjnych, jak i śledczych; — nowej służbie nadano charakter scentralizowany, podporządkowując wszystkich policjan- tów dyrektorowi Biura, co pozwoliło na szybką koncentrację sił i środków w określonym czasie i miejscu. Każdy policjant mógł podejmować działania w każdym miejscu kraju; — nowa służba podlegać miała bezpośrednio komendantowi głównemu Policji i działać w strukturze KGP, co dawało możliwość łatwiejszego pozyskiwania i stosowania wyso- kiej klasy środków technicznych oraz efektywnego motywowania policjantów. Kilka lat działalności Biura do Walki z Przestępczością Zorganizowaną, a później równolegle Biura do spraw Narkotyków KGP przyniosło wiele cennych doświadczeń. W samym Biurze nie podchodzono do osiągniętych sukcesów bezkrytycznie. Zdawano sobie sprawę z przewagi, jaką początkowo miały zorganizowane grupy przestępcze, wynikającej z dość późnego zrozumienia przez decydentów konieczności powołania takich policyjnych komórek. „Do walki z przestęp- czością zorganizowaną wystartowaliśmy z opóźnieniem co najmniej 5-letnim”1 — pisał jeden 1 L. Buller, Przestępca godzi w demokrację, wywiad z naczelnikiem Wydziału I Biura do Walki z Przestępczością Zorganizowaną KGP — podinsp. Andrzejem Szymanowskim, „Policyjny Biuletyn Szkoleniowy. Kwartalnik Wyższej Szkoły Policji” 1995, nr 1–2, s. 66. 5 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Centralne Biuro Śledcze KGP Centralne Biuro Śledcze Policji 2000–2015… ze współtwórców Biura, insp. Andrzej Szymanowski. Skutecznej walce z przestępczością zor- ganizowaną nie sprzyjały także ówczesne przepisy prawa karnego. Zdawali sobie z tego sprawę przede wszystkim wybitni naukowcy, specjaliści z zakresu prawa karnego, którzy bardzo szybko potrafi li wskazać na istniejące luki sprzyjające nieskrępowanej działalności grup przestępczych oraz ich wpływowi na gospodarkę2. Podkreślić tu także trzeba rolę, jaką w badaniach naukowych i proponowaniu rozwiązań praktycznych odegrali policjanci — pracownicy Wyższej Szkoły Po- licji w Szczytnie. Biuro do Walki z Przestępczością Zorganizowaną KGP było w początkowym okresie komór- ką niewielką. W centrali w Warszawie oraz w kilkunastu największych województwach służyło około 250 policjantów. Jak to wówczas oceniano: „służbę do walki z przestępczością zorgani- zowaną — w jej obecnym kształcie — można nazwać grupą inicjatywną, ponieważ kilkuset policjantów rozrzuconych po 15 największych ośrodkach demografi cznych i o największym zna- czeniu geografi cznym, politycznym, gospodarczym, jak również ochraniających granicę państwa ma bardzo ciężkie zadanie do wykonania”3. Pomimo tego pojawiły się pierwsze sukcesy, „do- cierały” się nowe zasady prowadzenia działań, trwało intensywne szkolenie w kraju i za granicą. Liderzy grup przestępczych zaczęli zdawać sobie sprawę, że przeciwko rozzuchwalonym bezkar- nością grupom przestępczym stanął przeciwnik coraz bardziej skuteczny, a przede wszystkim zaangażowany bez reszty w realizację swoich zadań, „nieodpuszczający” nikomu — o czym tak barwnie piszą niżej policjanci. Brakowało — jak to na początku — prawie wszystkiego. Wyposażenia technicznego, po- mieszczeń, pojazdów. To akurat dzięki dużemu i wielokrotnie podkreślanemu wsparciu kie- rownictwa Policji oraz Ministerstwa Spraw Wewnętrznych można było dość szybko poprawić. Brakowało też przede wszystkim skutecznych narzędzi prawnych, dostosowanych do zwalczania tak silnego przeciwnika. Nie czekając na ustawodawcze inicjatywy sięgnięto po wzory sprawdzo- ne w innych krajach. Powstał „Zespół S”, gdzie przygotowano podwaliny pod system operacji specjalnych. Przygotowano zarys przepisów, przy pomocy których jako art. 19a i 19b wprowa- dzono do ustawy o Policji instytucję przesyłki niejawnie nadzorowanej, zakupu kontrolowanego, a później kontrolowanego wręczenia korzyści. Przygotowano koncepcję przepisów regulujących instytucję świadka koronnego. Do dziś wzbudza ona kontrowersje, lecz nikt nie może zaprze- czyć, że odegrała bardzo istotną rolę w skutecznym rozbiciu wielu grup przestępczych. Zmieniały się, zdecydowanie zbyt często, koncepcje dotyczące relacji pomiędzy Biurem a komendantami wojewódzkimi Policji, poglądy na rolę tzw. centrali. Nie zmieniło to jednak kwestii najważniejszej — „pezet” był zawsze i pozostał do dziś częścią Policji. I w tym tkwi „od zawsze” jego siła! Bez oparcia w stutysięcznej rzeszy policjantów wyspecjalizowana jednost- ka do zwalczania przestępczości zorganizowanej nie ma szans na skuteczność. Każdy, kto kiedy- kolwiek zajmował się tym problemem, nigdy temu nie zaprzeczy. Były i inne problemy: czy Wy- dział II „z Puławskiej” ma mieć charakter wykonawczy, czy też powinien jedynie koordynować działania „terenu”. To także zmieniało się zbyt często. I wreszcie temat, który we wspomnieniach 2 Zob. m.in. O. Górniok, Przestępczość przedsiębiorstw a przestępczość zorganizowana [w:] A. Ma- rek, W. Pływaczewski (red.), Kryminologiczne i prawne aspekty przestępczości zorganizowanej, Szczytno 1992; K. Daszkiewicz, O przepisach projektu kodeksu karnego dotyczących przestępczości zorganizowa- nej [w:] A. Marek, W. Pływaczewski (red.), Kryminologiczne i prawne aspekty przestępczości zorganizo- wanej, Szczytno 1992. 3 L. Buller, Przestępca godzi..., wyd. cyt. 6 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Przesłanki powołania Centralnego Biura Śledczego pojawia się bardzo często i różnie jest prezentowany. Czy podział na „pezet” i „narkotyki”4 przy- niósł korzyści czy straty. Aby wyrobić sobie punkt widzenia na powyższe problemy, warto prze- czytać, co piszą o tym policjanci pracujący przez jakiś czas w biurach działających równolegle. W 1999 roku zaczęła się rodzić i nabierać konkretnych kształtów koncepcja powołania Cen- tralnego Biura Śledczego. Ścierały się różne poglądy, przywoływano wiele argumentów. Zde- cydowanie przeważały te za zjednoczeniem Biur, za powołaniem jednej komórki organizacyj- nej do zwalczania całej przestępczości zorganizowanej. Warto podkreślić określenie „komórka organizacyjna”, czyli twór, niestety, nie do końca samodzielny, wchodzący w skład struktury Komendy Głównej Policji. Co to oznaczało z punktu widzenia efektywności działania CBŚ? Przede wszystkim biurokratyczną udrękę w molochu, jakim jest centrala Policji. Od początku, pomimo naprawdę stałego wsparcia przez kolejnych komendantów głównych — niesamodzielna komórka musiała dobijać się uznania swoich potrzeb głównie logistycznych, fi nansowych czy kadrowych. Stąd przeciągające się często np. ponad wszelką rozsądną miarę procedury kadrowe. Decyzję w każdej indywidualnej sprawie podejmowano przecież na najwyższym szczeblu w Po- licji. A zanim wymagane „kwity” tam dotarły… Warto jednak przypomnieć, jak argumentowano powołanie CBŚ, jakie przesłanki zdecydo- wały o wydaniu tej jednej z najważniejszych decyzji w historii Policji. Należy sięgnąć do cieka- wego, dotąd niepublikowanego dokumentu. Po podjęciu decyzji o powołaniu Centralnego Biura Śledczego — zarządzenie komendanta głównego Policji nr 1 z 29 lutego 2000 r. — a jeszcze przed rozpoczęciem jego działalności, które formalnie nastąpiło 15 kwietnia 2000 r. w byłym Wydziale II Biura do Walki z Przestępczością Zorganizowaną powstał dokument zawierający przesłan- ki utworzenia Biura. Powołanie CBŚ spotkało się z niezwykle szerokim oddźwiękiem w wielu środowiskach. Począwszy od polityków, przez struktury gospodarcze, inne służby5, po media szeroko relacjonujące wszystkie informacje na ten temat. Opracowanie to miało na celu ujed- nolicenie stanowiska prezentowanego „na zewnątrz” i poinformowanie m.in. o rzeczywistych celach i zasadach funkcjonowania Biura. Jeszcze przed jego powstaniem niektóre media i poszczególni dziennikarze zaczęli tworzyć niczym nieuzasadnione legendy na ten temat, określając CBŚ m.in. jako „polskie FBI”. Miało to oczywiście spory wydźwięk propagandowy, ale zdecydowanie mniej wspólnego z rzeczywi- stością. Podstawowa różnica pomiędzy FBI a CBŚ to cele działania. FBI było i jest służbą spe- cjalną funkcjonującą w bardzo szerokim obszarze obejmującym m.in.: kontrwywiad, zwalczanie terroryzmu, ochronę praw człowieka oraz oczywiście zwalczanie różnorodnych form przestęp- czości zorganizowanej6. Natomiast CBŚ zostało powołane jako komórka organizacyjna Komen- dy Głównej Policji, jednostka o zadaniach całkowicie policyjnych z szerokimi uprawnieniami w zakresie czynności operacyjno-śledczych wykorzystywanych do zwalczania zorganizowanej przestępczości kryminalnej. W trakcie piętnastoletniej historii zdarzały się sytuacje, w których CBŚ w ten czy inny sposób było siłą rzeczy angażowane w przedsięwzięcia mające bieżący 4 Określenia „pezet” i „narkotyki” są bardzo często używane we wspomnieniach funkcjonariuszy. Skróty te oznaczają odpowiednio: Biuro do Walki z Przestępczością Zorganizowaną KGP oraz Biuro do spraw Narkotyków KGP. 5 M.in. autor niniejszego opracowania otrzymał polecenie zapoznania z przesłankami utworzenia CBŚ przedstawicieli Wojskowych Służb Informacyjnych. 6 Zob. szerzej W. Mądrzejowski, Pojęcie przestępczości zorganizowanej i działalność zorganizowa- nych struktur przestępczych na świecie [w:] W. Jasiński, W. Mądrzejowski, K. Wiciak, Przestępczość zorga- nizowana. Fenomen. Współczesne zagrożenia. Zwalczanie. Ujęcie praktyczne, Szczytno 2013, s. 39 i nast. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 7 Centralne Biuro Śledcze KGP Centralne Biuro Śledcze Policji 2000–2015… związek z wydarzeniami politycznymi, a jego działalność spotykała się z typowo politycznymi ocenami wszystkich chyba opcji. Nie mogło być chyba inaczej, gdy w prowadzonych sprawach występowali politycy różnych szczebli, a ich efekty mogły wpływać przynajmniej na społeczne postrzeganie politycznych formacji. W jaki sposób uzasadniano wtedy, na początku 2000 r., utworzenie Centralnego Biura Śled- czego? Przede wszystkim wynikało to z potrzeby udoskonalenia strategii zwalczania najgroź- niejszych przestępstw. Najistotniejszą wynikającą stąd zmianą organizacyjną było połączenie do- tychczasowych służb do walki z przestępczością zorganizowaną i przestępczością narkotykową. Funkcjonowały one odrębnie od lutego 1997 r., kiedy to powołano pełnomocnika komendanta głównego Policji ds. organizacji służby do walki z narkomanią7 oraz nadano regulamin organi- zacyjny Biuru ds. Narkotyków8. Jak słusznie podkreślono, przedmiot zainteresowania obu biur był ten sam. Działające w la- tach 90. XX wieku zorganizowane grupy przestępcze w znacznym stopniu zajmowały się prze- stępczością narkotykową, niezależnie od innych sposobów osiągania zysków. Stąd też obszar zainteresowania operacyjnego Biura do Spraw Narkotyków oraz Biura do Walki z Przestępczo- ścią Zorganizowaną był bardzo zbliżony, a czasem tożsamy. W sytuacjach szczególnych, wyma- gających szerszego współdziałania były powoływane wspólne grupy zadaniowe jak np. grupa zadaniowa do rozpracowania szlaku przemytu kokainy z Ameryki Południowej do Polski dzia- łająca w latach 1998–1999, w której skład wchodzili policjanci z obu biur oraz żołnierze Straży Granicznej i funkcjonariusze Urzędu Ochrony Państwa. Oba biura korzystały z identycznych instrumentów prawnych, jakie w latach 90. oddano insty- tucjom zwalczającym przestępczość zorganizowaną. Takie środki, jak kontrola operacyjna, zakup kontrolowany, świadek koronny były wykorzystywane przez oba biura, przy czym komórki orga- nizacyjne zajmujące się prowadzeniem operacji specjalnych i ochroną świadka koronnego znaj- dowały się w Biurze do Walki z Przestępczością Zorganizowaną, a działały na rzecz całej Policji. Budowane od podstaw w Biurze do Walki z Przestępczością Zorganizowaną zalążki analizy kry- minalnej zostały po wyłączeniu Biura ds. Narkotyków także osłabione, przede wszystkim perso- nalnie. Tworzenie odrębnego systemu analizy kryminalnej tylko dla potrzeb zwalczania przestęp- czości narkotykowej dość szybko okazało się nieefektywne. Przedmiotem działań analitycznych stali się bardzo często ci sami ludzie. Nie ulegało wątpliwości, że skuteczny może być jedynie kom- pleksowy system analizy kryminalnej obejmujący wszystkie formy zorganizowanej przestępczości. Podnoszone argumenty o skuteczności odrębnych służb zwalczających przestępczość zorga- nizowaną (FBI) i narkotykową (DEA) w Stanach Zjednoczonych nie sprawdzały się w polskich warunkach. Specyfi ka obu amerykańskich służb obejmujących zakresem swojego działania prak- tycznie cały świat była zupełnie inna i przejmowanie takich wzorców od początku skazane było na niepowodzenie. W warunkach polskich rozbicie na dwa piony jednolitej służby zajmującej się zwalczaniem przestępczości zorganizowanej nie przyniosło spodziewanych efektów, co wcale nie deprecjonuje efektów pracy Biura ds. Narkotyków. Należy tu przede wszystkim zwrócić uwagę na świetne wykorzystanie nowych narzędzi, w tym przede wszystkim przesyłki niejawnie nad- zorowanej. Negatywnym, jak się wydaje, efektem połączenia Biur było „zagubienie” po drodze kwestii prewencji antynarkotykowej, która znajdowała się przez cały czas w zakresie zadań Biura ds. Narkotyków. Po kilku latach działalności w tym obszarze zaczął się wyłaniać coraz lepiej 7 Decyzja nr 19 komendanta głównego Policji z 5 lutego 1997 r. 8 Zarządzenie nr 7 komendanta głównego Policji z 21 lutego 1997 r. 8 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Przesłanki powołania Centralnego Biura Śledczego funkcjonujący system zapobiegania zagrożeniom narkotykowym, a Biuro skutecznie spełniało rolę koordynatora. Interesująco pisze na ten temat poniżej insp. Andrzej Domański. Istotnym argumentem za połączeniem „pezetów” i „narkotyków” było także połączenie w jedno oddzielnych ogniw administracyjnych i logistycznych. Administracja i logistyka w obu biurach nie była nigdy specjalnie rozbudowana (co nie zawsze musi być zaletą), ale w sytuacji gdy liczył się praktycznie każdy etat, połączenie komórek administracyjnych pozwoliło na wy- gospodarowanie niewielkich „luzów” na wzmocnienie komórek wykonawczych. W nowej struk- turze stało się możliwe utworzenie jednej komórki obsługi kadrowej do prowadzenia doboru policjantów zgodnie z wymaganiami pionu. Połączona została obsługa fi nansowa, szczególnie ważna w związku z realizacją licznych niekonwencjonalnych przedsięwzięć operacyjnych i za- pewnienia właściwej gospodarki środkami na programy ochrony świadków koronnych. Nie wol- no też zapominać o ogólnie określanej logistyce, czyli transporcie, wyposażeniu specjalnym czy zaopatrzeniu kwatermistrzowskim. Ważnym elementem było też własne specjalistyczne szko- lenie i doskonalenie zawodowe. Trudno było, ze względu na brak doświadczeń w tym zakresie, liczyć na większe wsparcie ze strony szkolnictwa policyjnego. Prowadzono własne, oryginalne i niezwykle ciekawe przedsięwzięcia szkoleniowe w zakresie np. operacji specjalnych, działań obserwacyjno-realizacyjnych czy śledztwa powybuchowego. Jednolite Centralne Biuro Śledcze mogło dysponować wspólną bazą osobowych źródeł in- formacji, obsługą środków techniki operacyjnej, komórką obserwacyjno-realizacyjną. Oba do- tychczas działające Biura korzystały przez cały czas z działań ulokowanych w „pezecie” komórek zajmujących się operacjami specjalnymi oraz ochroną świadka koronnego. Przewidywano — co się szybko potwierdziło — że szybko nastąpi wzrost zagrożenia zorga- nizowaną przestępczością ekonomiczną, a tym samym wzrośnie liczba spraw o najpoważniejsze przestępstwa gospodarcze. Przyjmowano założenie, że niezbędny jest rozwój ogniw odpowie- dzialnych za zwalczanie zorganizowanej przestępczości ekonomicznej zarówno w centrali jak i w jednostkach terenowych CBŚ. W związku z tym planowano rozwój etatowy nowego biura do stanu 2000 etatów w 2002 roku. Miało się to wiązać przede wszystkim z rozwojem struk- tur terenowych CBŚ. Już w 2001 roku przewidywano utworzenie Zarządów CBŚ w Warszawie i w Katowicach, a w 2002 roku w pozostałych województwach. Za główne zagrożenia, jakimi po- winno zajmować się Centralne Biuro Śledcze, uznawano w sferze przestępczości ekonomicznej: • włączanie się podmiotów gospodarczych opanowanych przez grupy przestępcze w pro- • wyłudzanie nienależnego zwrotu VAT w oparciu o fi kcyjny eksport; • unikanie należności celnych przy przewozie przez granicę towarów obłożonych wyso- • znaczny wzrost wyłudzeń na szkodę banków i towarzystw ubezpieczeniowych; • legalizowanie dochodów przestępczych przez proceder „prania brudnych pieniędzy”. Przewidywania te okazały się w znacznym stopniu prawdziwe, szczególnie w sferze prze- stępczości związanej z podatkami. Planowany rozwój pionu ekonomicznego CBŚ okazał się szybko konieczny. Spośród innych obszarów działalności zorganizowanych grup przestępczych za najbardziej dolegliwe uznano wówczas przede wszystkim: kim podatkiem akcyzowym oraz artykułów elektronicznych; ces prywatyzacji; • wymuszenia rozbójnicze, „haraczowanie” i napady na drogach; • wszelkie formy zorganizowanej przestępczości narkotykowej; • przestępstwa z użyciem materiałów wybuchowych będące środkiem zastraszania po- krzywdzonych oraz elementem porachunków wewnętrznych. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 9 Centralne Biuro Śledcze KGP Centralne Biuro Śledcze Policji 2000–2015… W okresie tworzenia CBŚ właśnie ta ostatnia forma zorganizowanej przestępczości krymi- nalnej była postrzegana przez ogół społeczeństwa jako najgroźniejsza i była najczęściej ekspono- wana przez media. Poza gangsterami ginącymi w przestępczych porachunkach ginęli także przy- padkowi świadkowie takich zdarzeń. W latach 1996–1999 zostali m.in. wyeliminowani w ten sposób liderzy grup przestępczych z Trójmiasta — Nikodem Skotarczak „Nikoś” oraz „Szwar- ceneger”, w Warszawie — Wiesław Niewiadomski „Wariat”, Andrzej Kolikowski „Pershing” — zastrzelony w Zakopanem, Andrzej G. „Junior”, Janusz K. „Malarz”, Marian K. „Klepak”, Ludwik A. „Lutek” i wielu innych9. Dlatego też jedną z przesłanek stworzenia CBŚ było rozbudowanie pionu zajmującego się rozpoznaniem zdarzeń z użyciem broni i materiałów wybuchowych ma- jących przede wszystkim cechy terroru kryminalnego. W dalszej kolejności zespół ten stał się ogniwem wiodącym w kraju w zakresie śledztwa powybuchowego. Już stosunkowo szybko po powołaniu CBŚ i jego pierwszych spektakularnych przedsięwzię- ciach działalność Biura została ofi cjalnie pozytywnie oceniona przez władzę zwierzchnią. W ra- porcie MSWiA czytamy m.in.: „Podstawową jednostką zwalczającą przestępczość zorganizowaną pozostanie nadal Centralne Biuro Śledcze KGP, w ścisły sposób współdziałające z pionami kry- minalnymi komend wojewódzkich i powiatowych Policji. Nadzieje wiązane z centralizacją służb zwalczających przestępczość zorganizowaną (w tym narkotykową) spełniły się w całej pełni. Ostatnie kilkanaście miesięcy to okres, w którym doszło do rozbicia wielu najgroźniejszych grup przestępczych, do stworzenia sytuacji, w której szefowie przestępczych gangów przestali się czuć bezpiecznie. Przełamano powszechne przekonanie, że szefowie przestępczych gangów pozostają bezkarni. Dalsze działania CBŚ nie mogą jednak być prowadzone w oderwaniu od pozostałych struktur policyjnych. W zgodnej opinii wielu zagranicznych konsultantów siłą polskiej Policji jest jej jednolity charakter, możliwość współpracy i bezpośredniej wymiany informacji pomiędzy różnymi jednostkami i zredukowane do minimum spory kompetencyjne”10. Na szczególną uwa- gę wydają się zasługiwać ostatnie akapity tej oceny. Siłą CBŚ było, jest i miejmy nadzieję, że siłą także Centralnego Biura Śledczego Policji będzie mocne ulokowanie w strukturach całej Policji, jasne sformułowanie zadań i możliwość korzystania z wiedzy uzyskanej przez jej wszystkie jed- nostki w zakresie przewidzianym nałożonymi na CBŚP zadaniami. 9 Zob. W. Mądrzejowski, Pojęcie przestępczości zorganizowanej..., wyd. cyt., s. 54. 10 Stan bezpieczeństwa i porządku publicznego w Polsce w 2000 roku — raport MSWiA, s. 162 i nast. 10 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 2. Funkcjonalno-organizacyjne rozwiązania w zakresie budowy i przekształcania struktury zadaniowej Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji i Centralnego Biura Śledczego Policji 2.1. Powołanie Centralnego Biura Śledczego w strukturze Komendy Głównej Policji Rozpoznanie skali zjawiska w zakresie zagrożenia do końca 1999 roku zorganizowaną prze- stępczością kryminalną, narkotykową i gospodarczą nie pozostawiało złudzeń ówczesnemu kierownictwu MSWiA oraz Policji, że konieczny jest dalszy rozwój istniejących struktur służb porządku publicznego odpowiedzialnych za zwalczanie tego rodzaju przestępczości. Potrzeby te obejmowały m.in. wyodrębnienie w ramach Komendy Głównej Policji komórki specjalizują- cej się w zwalczaniu zorganizowanej przestępczości i korupcji, nasilenie międzynarodowej wy- miany informacyjnej i współpracy policyjnej, a także wdrożenie nowoczesnych technik wykryw- czych: informatyzacji i analizy kryminalnej. Kwestie te znalazły wyraz w rządowym, „Krajowym Programie Przeciwdziałania Przestępczości na lata 2000–2004”. W lutym 2000 roku komendant główny Policji, gen. insp. Jan Michna, wystąpił do ministra spraw wewnętrznych i administracji, Marka Biernackiego, z prośbą o wyrażenie zgody na powoła- nie nowej służby w Policji — służby śledczej — przez połączenie jednostek organizacyjnych dotych- czasowych służb do walki z przestępczością zorganizowaną i do walki z przestępczością narkotyko- wą. Akceptacja ze strony ministra spraw wewnętrznych i administracji pozwoliła komendantowi głównemu Policji na wydanie stosowanego zarządzenia, które określiło, że z dniem 15 kwietnia 2000 roku powstaje i rozpoczyna działalność Centralne Biuro Śledcze Komendy Głównej Policji. 28 lutego — komendant główny Policji (nadinsp. Jan Michna), działając w trybie art. 4 ust. 4 ustawy o Policji z 6 kwietnia 1990 r.11 występuje do ministra spraw wewnętrznych i administra- cji o wyrażenie zgody na powołanie nowej służby w Policji — służby śledczej — przez połączenie jednostek organizacyjnych dotychczasowych służb do walki z przestępczością zorganizowaną i do walki z przestępczością narkotykową. Tego samego dnia Marek Biernacki, jako minister spraw wewnętrznych i administracji, wyraża zgodę na powołanie służby śledczej w Policji. Na- stępnego dnia, 29 lutego, zarządzeniem nr 1 komendanta głównego Policji w sprawie powoła- nia oraz określenia organizacji, zakresu działania i właściwości terytorialnej służby śledczej utworzono w Policji służbę śledczą wchodzącą w skład Komendy Głównej Policji i funkcjonują- cą pod nazwą Centralne Biuro Śledcze. 15  kwietnia 2000  r. wchodzi w  życie zarządzenie nr  1  komendanta głównego Policji w sprawie powołania oraz określenia organizacji, zakresu działania i właściwości terytorialnej służby śledczej — swą działalność rozpoczyna Centralne Biuro Śledcze Komendy Głównej Policji. Z chwilą powstania, średnio każdego roku, CBŚ KGP obejmowało swoim zainteresowa- niem około 500 grup, od 4000 do 5000 osób działających w różnych strukturalnych konfi gura- cjach przestępczych, w każdym roku neutralizowana jest dzialalność około 250 grup. Pierw- 11 DzU nr 30, poz. 179 z późn. zm. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 11 Centralne Biuro Śledcze KGP Centralne Biuro Śledcze Policji 2000–2015… szym dyrektorem CBŚ KGP został insp. Andrzej Borek. Kolejno w następnych latach tę funkcję kierowniczą pełnili: nadinsp. Kazimierz Szwajcowski, mł. insp. Janusz Gołębiewski, insp. Je- rzy Kowalski, mł. insp. Janusz Czerwiński, insp. Jarosław Marzec, podinsp. Maciej Stańczyk, od 2007 r. do 2009 r. funkcję tę pełnił mł. insp. Paweł Wojtunik, w latach 2009–2012 nadinsp. Adam Maruszczak, w latach 2012–2014 nadinsp. Igor Parfi eniuk. Do głównych zadań CBŚ KGP należało rozpoznawanie i zwalczanie wszelkich form prze- stępczości zorganizowanej, tak w wymiarze krajowym, jak i międzynarodowym, w zakresie za- grożeń wynikających ze zorganizowanej przestępczości: kryminalnej, narkotykowej, ekonomicz- nej i etnicznej. Ponadto Biuro współdziała z krajowymi organami ochrony prawnej, policjami zagranicznymi, prowadzi współpracę z Interpolem i Europolem w celu: zwalczania aktywności grup przestępczych o zasięgu międzynarodowym, wykrywania i ściągania przestępstw trans- granicznych, rozpoznawania zagrożeń wynikających z działań na szkodę Unii Europejskiej. Do kluczowych zadań CBŚ KGP zaliczyć należy również monitorowanie stanu zagrożenia prze- stępstwami związanymi z użyciem materiałów i urządzeń wybuchowych, rozpoznawanie metod i form „prania pieniędzy”, neutralizację zjawiska korupcji. Do głównych osiągnięć CBŚ KGP można zaliczyć likwidację grup: „pruszkowskiej”, „woło- mińskiej”, aktywnie działających na terenie kilku regionów kraju, a także posiadających powią- zania międzynarodowe, lokalnych grup jak „wyszkowska”, „nowodworska”, „mokotowska” czy też grup charakteryzujących się dużą bezwzględnością działań. Główni partnerzy dla CBŚ KGP: w ramach Ministerstwa Finansów Służba Celna, służby skarbowe — w tym wywiad skarbowy, Generalny Inspektor Informacji Finansowej; prokuratu- ra (Prokuratura Generalna. prokuratury apelacyjne); Ministerstwo Zdrowia; w ramach resortu spraw wewnętrznych: Straż Graniczna, komórki organizacyjne MSW; służby specjalne: Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencja Wywiadu, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Służba Kontrwywiadu Wojskowego, Służba Wywiadu Wojskowego, Wyższa Szkoła Policji i Szkoły Po- licji; inne instytucje rządowe i pozarządowe (Główny Inspektor Farmaceutyczny, La Strada, in- stytuty badawcze itp.). 2.2. Początkowa struktura organizacyjno-zadaniowa CBŚ KGP W uzasadnieniu do zarządzenia nr 1 komendanta głównego Policji z 29 lutego 2000 r. czyta- my: „Przesłankami decyzji — utworzenia służby śledczej — były: dynamiczne zmiany zachodzą- ce w tzw. obrazie przestępczości współczesnej o znacznym ciężarze gatunkowym, konieczność doskonalenia strategii zwalczania najgroźniejszych i przynoszących olbrzymie szkody społeczne sfer przestępczości oraz decentralizacja struktur administracyjnych państwa i związana z tą re- forma częściowo zdecentralizowanych struktur policyjnych”. Podstawą powołania i rozpoczęcia działalności Centralnego Biura Śledczego KGP 15 kwiet- nia 2000 r. było — o czym już wspominano — zarządzenie nr 1 komendanta głównego Policji z 29 lutego 2000 r. w sprawie powołania oraz określenia organizacji, zakresu działania i właści- wości terytorialnej służby śledczej. Organizacyjnie CBŚ KGP utworzono poprzez połączenie dotychczas funkcjonującego Biura do Walki z Przestępczością Zorganizowaną KGP, działającego od stycznia 1994 r. oraz Biura do Walki z Przestępczością Narkotykową KGP realizującego za- dania od lutego 1997 roku. Zgodnie z  zapisami zarządzenia służbę śledczą wchodzącą w  skład Komendy Głównej Policji stanowiło funkcjonujące w jej strukturze „Centralne Biuro Śledcze”. Na jego zorgani- 12 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Funkcjonalno-organizacyjne rozwiązania w zakresie budowy i przekształcania… o g e z c d e l Ś a r u i B o g e n l a r t n e C o w . r 0 0 0 2 — i j c i l o P j e n w ó ł G y d n e m o K t c i n w o r e i K ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 13 Centralne Biuro Śledcze KGP Centralne Biuro Śledcze Policji 2000–2015… zowanie przekazano etaty policyjne i pracownicze Biura do Walki z Przestępczością Zorga- nizowaną KGP oraz Biura do Walki z Przestępczością Narkotykową KGP. W służbie śledczej wyodrębniono komórki organizacyjne w  zakresie koordynacji oraz wykonywania czynno- ści operacyjno-rozpoznawczych i dochodzeniowo-śledczych, ochrony świadków, stosowania środków technicznych umożliwiających uzyskiwanie w sposób tajny informacji oraz utrwalanie dowodów, współdziałania z zagranicą, analizy kryminalnej, metodyki innowacyjnej, wsparcia logistycznego. Właściwość terytorialna służby śledczej obejmowała cały kraj, natomiast właści- wość terytorialna poszczególnych komórek organizacyjnych mogła być ograniczona do obszaru województw albo do zidentyfi kowanych obszarów aktywności przestępczej. Do zakresu działania służby śledczej należało m.in. tworzenie warunków do sprawne- go rozpoznania i zwalczania przestępczości zorganizowanej, transgranicznej i narkotyko- wej, organizowanie, wykrywanie i koordynowanie czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz dochodzeniowo-śledczych prowadzonych przeciwko zorganizowanym strukturom przestępczym, organizowanie współdziałania z  policjami zagranicznymi i  krajowymi organami ochrony prawnej, wykrywanie i ściganie przedsięwzięć gospodarczych i operacji fi nansowych mających na  celu wprowadzenie do  legalnego obrotu środków uzyskanych z  działalności przestępczej, wykrywanie i  ściganie przestępstw korupcyjnych związanych ze znacznymi rozmiarami nielegalnie uzyskanych korzyści lub powodujących poważne szkody w związku z funkcjonowaniem administracji publicznej i innych instytucji państwowych, realizowanie programów ochrony świadków koronnych, opracowywanie analiz stanu zagrożenia przestępstwami związanymi z  użyciem materiałów i  urządzeń wybuchowych, przygotowywanie policjantów do  operacji specjalnych, zapewnienie obsługi logistycznej działania służby śledczej. W zakresie współdziałania z innymi jednostki organizacyjnymi Policji zobowiązano ko- mendantów wojewódzkich, powiatowych i miejskich Policji do konsultowania się z kierowni- kami właściwej miejscowo i rzeczowo komórki organizacyjnej służby śledczej, przed podjęciem i w trakcie realizacji własnych przedsięwzięć dotyczących zwalczania przestępczości zorganizo- wanej, transgranicznej i narkotykowej, a także uwzględniania ewentualnych zaleceń tego kie- rownika w zakresie metodyki czynności policyjnych. Początkowo struktura CBŚ przedstawiała się następująco: kierownictwo — dyrektor i trzech zastępców; centrala — Wydział I (ogólny), Wydział II (do zwalczania zorganizowanej przestęp- czości kryminalnej), Wydział III (wsparcia technicznego i realizacji), Wydział IV (do zwal- czania aktów terroru), Wydział V (ochrony świadka koronnego), Wydział VI (do zwalczania zorganizowanej przestępczości ekonomicznej), Wydział VII (do zwalczania zorganizowanej przestępczości narkotykowej), Wydział VIII (analiz i kontaktów międzynarodowych), Zespół „S”; jednostki terenowe. W kolejnych latach struktura organizacyjna CBŚ KGP ulegała dalszym przekształceniom. 2.3. CBŚ KGP odpowiedzialne za fi zyczne zwalczanie terroryzmu — rok 2003 Po  uchyleniu szczegółowego regulaminu funkcjonowania CBŚ KGP, zarządzeniem nr 8 komendanta głównego Policji z dnia 3 lipca 2002 r. zmieniającym zarządzenie w sprawie regulaminu Komendy Głównej Policji w § 10 umieszczono zadania należące do Centralne- go Biura Śledczego. W jego zakresie wskazano podobne zapisy, jak w zarządzeniu o powo- łaniu służby śledczej. W  zadaniach wskazano: podejmowanie czynności operacyjno-roz- 14 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Funkcjonalno-organizacyjne rozwiązania w zakresie budowy i przekształcania… o g e z c d e l Ś a r u i B o g e n l a r t n e C o w . r 2 0 0 2 — i j c i l o P j e n w ó ł G y d n e m o K t c i n w o r e i K ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 15 Centralne Biuro Śledcze KGP Centralne Biuro Śledcze Policji 2000–2015… poznawczych i  dochodzeniowo-śledczych w  celu rozpoznawania i  skutecznego zwalczania przestępczości zorganizowanej we wszystkich jej formach, inspirowanie i aktywne uczestnictwo we wspólnych przedsięwzięciach z innymi jednostkami Policji i organami ochrony prawnej, podejmowanie działań mających na  celu ujawnienie mienia pochodzącego z  przestępstwa i pozbawiania przestępczych nielegalnie uzyskanych korzyści, realizacją programów ochrony świadka koronnego w skali kraju i w ramach porozumień międzynarodowych, współpracy ze służbami policyjnymi innych państw oraz międzynarodowymi organizacjami policyjnymi w  zakresie zwalczania przestępczości zorganizowanej, prognozowanie kierunków zagrożeń ze strony zorganizowanych struktur przestępczych oraz wskazywanie skutecznych środków przeciwdziałania. W 2003 r. CBŚ KGP przydzielono dodatkowe zadania związane z fi zycznym zwalczaniem terroryzmu. Jak wskazano w uzasadnieniu do zarządzenia nr 3 komendanta głównego Policji z 27 stycznia 2003 r. — rozszerzono zadania CBŚ KGP o zagadnienia związane z prowadzeniem operacji i akcji antyterrorystycznych oraz organizowanie, koordynowanie i nadzorowanie dzia- łań w zakresie fi zycznego zwalczania terroryzmu. Zmiana polegała na utworzeniu w strukturze organizacyjnej Centralnego Biura Śledczego Zarządu Bojowego i Zarządu Wsparcia Bojowego, będących funkcjonalnym odpowiednikiem pododdziału antyterrorystycznego, przeznaczonych do realizacji zadań antyterrorystycznych. Utworzenie Zarządów nastąpiło w drodze przekształ- cenia Samodzielnego Pododdziału Antyterrorystycznego Policji w Warszawie, w oparciu o siły i środki tej jednostki. Wprowadzenie tych zmian było związane z wypełnieniem zobowiązań przedakcesyjnych dotyczących wzmocnienia służby śledczej i zwalczania terroryzmu. Ponadto zadanie dla Biura Służby Prewencyjnej KGP uzupełniono o nadzór nad szkoleniami w zakresie działań minersko-pirotechnicznych. Tym samym dotychczas realizowane zadania CBŚ KGP uzupełniono o następujące: prowa- dzenie operacji i akcji antyterrorystycznych oraz organizowanie, koordynowanie i nadzorowanie działań w zakresie fi zycznego zwalczania terroryzmu poprzez prowadzenie bezpośrednich dzia- łań rozpoznawczych oraz bojowych zmierzających do likwidacji zamachów terrorystycznych, a także przeciwdziałanie zdarzeniom o takim charakterze, prowadzenie negocjacji policyjnych w ramach operacji i akcji antyterrorystycznych, nadzór nad szkoleniem jednostek i komórek antyterrorystycznych w zakresie taktyki antyterrorystycznej oraz przygotowaniem do działań, współpracę z Biurem Kadr i Szkolenia w zakresie przygotowania wytypowanych policjantów do działań w ramach kontyngentów policyjnych, międzynarodową współpracę z jednostka- mi antyterrorystycznymi innych państw oraz szkolenie policjantów w ramach tej współpracy. Taki stan rzeczy nie pozostawał dłu- go, jeszcze w 2003 r. dokonano kolejnych zmian organizacyjnych w strukturze KGP. Rozkazem organizacyjnym nr 32 komen- danta głównego Policji z  11  września 2003 r. w sprawie wprowadzenia zmian „Etatu CBŚ”, wyłączono Zarząd Bojowy i Zarząd Wsparcia Bojowego ze struktur CBŚ, tworząc nowe biuro w Komendzie Głównej Policji — Biuro Operacji Anty- 16 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Funkcjonalno-organizacyjne rozwiązania w zakresie budowy i przekształcania… o g e z c d e l Ś a r u i B o g e n l a r t n e C o w t c i n w o r e i K . r 4 0 0 2 — i j c i l o P j e n w ó ł G y d n e m o K ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 17 Centralne Biuro Śledcze KGP Centralne Biuro Śledcze Policji 2000–2015… terrorystycznych. Tym samym, po wyłączeniu niniejszych Zarządów, w strukturze CBŚ KGP, oprócz kierownictwa, znajdowały się następujące komórki organizacyjne: Wydział do Zwal- czania Zorganizowanej Przestępczości Kryminalnej, Wydział do Zwalczania Zor- ganizowanej Przestępczości Narkotykowej, Wydział do  Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej, Wydział do  zwalczania Aktów Terroru, Wydział Wywiadu Kryminalnego, Zarząd Ochro- ny Świadka Koronnego, Zarząd Operacji Specjalnych, Wydział Nadzoru i  Spraw Ogólnych (centrala) oraz zarządy terenowe mające siedziby w miastach wojewódzkich. 2.4. Zmiany struktury organizacyjnej CBŚ KGP w latach 2003–2014 Zarządzeniem nr 2 komendanta głównego Policji z 17 stycznia 2006 r. w sprawie regulaminu Komendy Głównej Policji w § 26 określono zadania dla Centralnego Biura Śledczego. Jako pod- stawowe działanie wskazano rozpoznawanie i zwalczanie przestępczości zorganizowanej oraz rozpoznawanie zagrożeń terrorystycznych, w tym planowanie, koordynowanie i podejmowanie działań zmierzających do rozpoznawania i zwalczania przestępczości zorganizowanej o charak- terze kryminalnym, ekonomicznym oraz narkotykowym, prowadzenie postępowań przygoto- wawczych w zakresie dotyczącym zorganizowanych grup przestępczych, prowadzenie operacji specjalnych, ochrona świadków koronnych i osób im najbliższych, koordynowanie działań w za- kresie rozpoznawania operacyjnego zagrożeń terrorystycznych i ekstremistycznych, organizo- wanie i podejmowanie czynności operacyjno-rozpoznawczych we współpracy z jednostkami organizacyjnymi Policji, organizowanie współpracy oraz współdziałanie w krajowymi służbami i urzędami administracji publicznej, w zakresie niezbędnym do skutecznego zwalczania zorga- nizowanej przestępczości. Rozkazem organizacyjnym z 15 czerwca 2007 r. KGP utworzono w „centrali” CBŚ KGP Za- rząd Nadzoru i Koordynacji oraz zespoły podległe bezpośrednio dyrektorowi CBŚ KGP. W zarządzeniu nr 372 KGP z 14 kwietnia 2008 r. w sprawie regulaminu Komendy Głównej Policji dodano służbie śledczej zadania w zakresie: a) prowadzenia rejestracji wniosków i zarządzeń dotyczących kontroli operacyjnej zarzą- dzonych na wniosek komendanta głównego Policji oraz czynności operacyjnych podej- mowanych, na podstawie art. 19a ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji, a także wniosków, o których mowa w art. 20 ust. 5 tej ustawy, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami; b) wykonywanie zadań biura centralnego, o którym mowa w art. 12 Konwencji Międzyna- rodowej o zwalczaniu fałszowania pieniędzy, podpisanej w Genewie 20 kwietnia 1929 r. wraz z protokołem oraz protokołem fakultatywnym podpisanymi w tym samym roku w Genewie. W skład CBŚ KGP wchodziły w tym czasie także wydziały terenowe. Kolejno, zarządzeniem komendanta głównego Policji dokonano likwidacji Zarządu Nadzoru i Koordynacji i bezpośrednio podporządkowano komórki organizacyjne niższego szczebla — 18 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw==
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Centralne biuro śledcze komendy głównej policji. Centralne biuro śledcze policji (2000-2015) we wspomnieniach twórców i pracowników
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: