Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00166 008637 11203633 na godz. na dobę w sumie
Centralny pododdział kontrterrorystyczny polskiej Policji – BOA KGP - ebook/pdf
Centralny pododdział kontrterrorystyczny polskiej Policji – BOA KGP - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: Wyższa Szkoła Policji w Szczytnie Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7462-531-9 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> naukowe i akademickie
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

W roku 2016 mija 40 lat od powstania (w lutym 1976 r.) pierwszego pododdziału kontrterrorystycznego
w Polsce — Wydziału Zabezpieczenia Komendy Stołecznej Milicji Obywatelskiej. Polska znalazła się w awangardzie państw, które w strukturach Policji utworzyły siły specjalne. Okres kształtowania się rodzimych policyjnych sił specjalnych przypadł na połowę lat 70. ubiegłego wieku, kiedy terroryzm w Europie był najpoważniejszym zagrożeniem bezpieczeństwa w wymiarze niemilitarnym. Z perspektywy czasu należy skonstatować, iż wówczas podjęte decyzje pozwoliły na ukształtowanie się, w kolejnych latach, profesjonalnych pododdziałów specjalnych, doskonale wyszkolonych, na w miarę przyzwoitym poziomie wyposażonych i uzbrojonych, zdolnych do reakcji na zagrożenia ze strony zarówno terroryzmu, jak i aktów o charakterze terroru kryminalnego.
Niniejsza publikacja stanowi, uzupełnione o materiał faktograficzny i fotograficzny, kolejne
wydanie publikacji Biuro Operacji Antyterrorystycznych 1976–2014 (2014 r.); ma ona dla mnie niewątpliwie wymiar osobisty. Jej treść związana jest z okresem mojej służby w policyjnej
jednostce specjalnej. Stanowi swoiste sprawozdanie z dążenia do przekształcenia warszawskiego
pododdziału — Wydziału Zabezpieczenia Komendy Stołecznej Milicji Obywatelskiej, a następnie Samodzielnego Pododdziału Antyterrorystycznego Policji — w centralną formację kontrterrorystyczną polskiej Policji, co udało się zmaterializować, przekształcając go w Biuro Operacji Antyterrorystycznych Komendy Głównej Policji.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Kuba Jałoszyński CENTRALNY PODODDZIAŁ KONTRTERRORYSTYCZNY POLSKIEJ POLICJI BOA KGP Szczytno 2016 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Recenzja prof. dr hab. Janusz Cisek Redakcja Wydawcy Małgorzata Bukowska Radosław Gizot Agnieszka Kamińska Małgorzata Popiało Projekt okładki Agnieszka Kamińska Zdjęcia ze zbiorów: Mieczysława Szewczaka, Kuby Jałoszyńskiego, Piotra Kamińskiego, Dariusza Kucharskiego, Romana Bogackiego, Grzegorza Ostalskiego, Andrzeja Mroczka, Waldemara Zubrzyckiego, Marka Krupy, Andrzeja Kruglera, Mariusza Pawłowskiego, Roberta Duchnowskiego, Marka Krzemińskiego, Adama Kempińskiego, Jerzego Hybińskiego, Krzysztofa Roszczyńskiego, Janusza Kolasy, Michała Oleksiejuka oraz archiwum Biura Operacji Antyterrorystycznych KGP © Wszelkie prawa zastrzeżone — WSPol Szczytno 2016 ISBN 978-83-7462-530-2 e-ISBN 978-83-7462-531-9 Druk i oprawa Dział Wydawnictw i Poligrafi i Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie ul. Marszałka Józefa Piłsudskiego 111, 12–100 Szczytno Tel. +48 89 621 51 02, faks +48 89 621 54 48 e-mail: wwip@wspol.edu.pl Objętość: 23,69 ark. wyd. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Moim Rodzicom: Bronisławie i Stanisławowi Jałoszyńskim – z podziękowaniem i wdzięcznością za to, czego się nie da wycenić, a co sprawia, kim jesteśmy i jacy jesteśmy ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Twórca i pierwszy dowódca warszawskiego pododdziału kontrterrorystycznego Płk Waldemar Moszczeński ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Logo Biura Operacji Antyterrorystycznych Komendy Głównej Policji ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== SPIS TREŚCI WSTĘP . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 9 1. WYDZIAŁ ZABEZPIECZENIA KOMENDY STOŁECZNEJ MILICJI OBYWATELSKIEJ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 13 1.1. Przesłanki utworzenia Wydziału Zabezpieczenia KSMO . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 13 1.2. Wydział Zabezpieczenia KSMO w latach 1976–1989 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 21 1.2.1. Uzbrojenie i wyposażenie Wydziału Zabezpieczenia KSMO . . . . . . . . . . . . . . . . 43 1.2.2. Wybrane realizacje Wydziału Zabezpieczenia KSMO . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 53 1.3. Wydział Zabezpieczenia KSMO — album fotografi czny . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 67 2. WYDZIAŁ ANTYTERRORYSTYCZNY KOMENDY STOŁECZNEJ POLICJI . . . . . . . . .101 2.1. Utworzenie Wydziału Antyterrorystycznego KSP . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .101 2.2. Wydział Antyterrorystyczny KSP/ Samodzielny Pododdział Antyterrorystyczny Policji w Warszawie w latach 1990–2003 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .106 2.2.1. Uzbrojenie i wyposażenie Wydziału Antyterrorystycznego KSP/SPAP w Warszawie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .133 2.2.2. Wybrane realizacje Wydziału Antyterrorystycznego KSP/SPAP w Warszawie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .139 2.3. Wydział Antyterrorystyczny KSP/SPAP w Warszawie — album fotografi czny . . . .151 3. BIURO OPERACJI ANTYTERRORYSTYCZNYCH KOMENDY GŁÓWNEJ POLICJI . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .191 3.1. Przesłanki utworzenia centralnej jednostki kontrterrorystycznej Policji . . . . . . . . . . .191 3.2. Rok 2002 — okres tworzenia podstaw formalno-organizacyjnych centralnej jednostki kontrterrorystycznej Policji . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 202 3.3. Zarząd Bojowy i Zarząd Wsparcia Bojowego Centralnego Biura Śledczego KGP 209 3.3.1. Akcja w Magdalence — 5/6 marca 2003 r. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .210 3.4. Biuro Operacji Antyterrorystycznych w latach 2003–2004 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 221 3.4.1. Realizacja w siedzibie TVP w Warszawie — 21 września 2003 r. . . . . . . . 235 7 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== CENTRALNY PODODDZIAŁ KONTRTERRORYSTYCZNY POLSKIEJ POLICJI BOA KGP 3.5. Zarząd Operacji Antyterrorystycznych Głównego Sztabu Policji KGP w latach 2004–2008 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 238 3.5.1. Realizacja w siedzibie banku przy Rondzie ONZ w Warszawie — 14 stycznia 2005 r. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 251 3.6. Biuro Operacji Antyterrorystycznych KGP po 2008 r. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 252 3.6.1. Uzbrojenie i wyposażenie Biura Operacji Antyterrorystycznych KGP . . . 285 3.6.2. Operacja policyjna w Sanoku — 10–14 stycznia 2013 r. . . . . . . . . . . . . . . . . 296 3.7. Przyszłość Biura Operacji Antyterrorystycznych KGP . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 303 3.8. Biuro Operacji Antyterrorystycznych KGP — album fotografi czny . . . . . . . . . . . . . . 320 ZAKOŃCZENIE . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 369 BIBLIOGRAFIA . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 383 ANEKSY . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 397 8 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== WSTĘP W roku 2016 mija 40 lat od powstania (w lutym 1976 r.) pierwszego pododdziału kontr- terrorystycznego w Polsce — Wydziału Zabezpieczenia Komendy Stołecznej Milicji Obywa- telskiej. Polska znalazła się w awangardzie państw, które w strukturach Policji utworzyły siły specjalne. Okres kształtowania się rodzimych policyjnych sił specjalnych przypadł na poło- wę lat 70. ubiegłego wieku, kiedy terroryzm w Europie był najpoważniejszym zagrożeniem bezpieczeństwa w wymiarze niemilitarnym. Z perspektywy czasu należy skonstatować, iż wówczas podjęte decyzje pozwoliły na ukształtowanie się, w kolejnych latach, profesjonal- nych pododdziałów specjalnych, doskonale wyszkolonych, na w miarę przyzwoitym pozio- mie wyposażonych i uzbrojonych, zdolnych do reakcji na zagrożenia ze strony zarówno terroryzmu, jak i aktów o charakterze terroru kryminalnego1. Pierwszą europejską jednostką kontrterrorystyczną była niemiecka GSG-9 (utworzona w 1974 r.2). W późniejszym okresie powstały tak słynne jednostki europejskie, jak pododdział antyterrorystyczny austriackiej żandarmerii COBRA — jesień 1977 r.3 (obecnie w strukturach policji), włoski pododdział GIS — 1977 r.4, portugalska GOE — 1979 r.5, francuska jednostka policyjna RAID — 1985 r.6 Fakt ten powinien być dostrzeżony i doceniony. Mało bowiem kto wie, że Polska była jednym z nielicznych wówczas państw, w których tworzono pododdział kontr- terrorystyczny. W powszechnej świadomości funkcjonuje przeświadczenie, że tego typu siły specjalne tworzono na początku lat 70. przede wszystkim w państwach Europy Zachodniej. Niniejsza publikacja stanowi, uzupełnione o materiał faktografi czny i fotografi czny, kolejne wydanie publikacji Biuro Operacji Antyterrorystycznych 1976–2014 (2014 r.); ma ona dla mnie niewątpliwie wymiar osobisty. Jej treść związana jest z okresem mojej służby w policyjnej jednostce specjalnej. Stanowi swoiste sprawozdanie z dążenia do przekształcenia warszaw- skiego pododdziału — Wydziału Zabezpieczenia Komendy Stołecznej Milicji Obywatelskiej, a następnie Samodzielnego Pododdziału Antyterrorystycznego Policji — w centralną formację kontrterrorystyczną polskiej Policji, co udało się zmaterializować, przekształcając go w Biuro Operacji Antyterrorystycznych Komendy Głównej Policji. Moja „przygoda” z pododdziałem specjalnym polskiej Policji rozpoczęła się latem 1980 r. Miałem wówczas możliwość obserwowania funkcjonariuszy Wydziału Zabezpieczenia KSMO podczas pokazów na warszawskim Bemowie, a następnie na strzelnicy w podwarszawskim Pruszkowie. To, co zobaczyłem, jak też czas spędzony w drodze z Bemowa do Pruszkowa 1 K. Jałoszyński, Wprowadzenie [w:] K. Jałoszyński, W. Zubrzycki, A. Babiński (red.), Policyjne siły specjalne w Polsce, Szczytno 2015, s. 9. K. Jałoszyński, Jednostka kontrterrorystyczna — element działań bojowych w systemie bez- pieczeństwa antyterrorystycznego, Szczytno 2011, s. 221. 2 3 4 5 6 Tamże, s. 213. Tamże, s. 226. Tamże, s. 233. Tamże, s. 219. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 9 CENTRALNY PODODDZIAŁ KONTRTERRORYSTYCZNY POLSKIEJ POLICJI BOA KGP w nieoznakowanym radiowozie Wydziału — Fiacie 125 P (kierował nim Jerzy Lewandowski „Pulman”), w którym zmieniające się na przemian światła mijania i drogowe, w zależności od tego, czy sygnał dźwiękowy pojazdu uprzywilejowanego był tonem niskim czy wysokim („zastępowały” wówczas niebieskie światło ostrzegawcze takiego pojazdu) — wyznaczyły mi przyszły cel w życiu. Było nim podjęcie służby w Wydziale Zabezpieczenia Komendy Stołecznej Milicji Obywatelskiej. Półtora roku później, w 1982 r. (już jako funkcjonariusz), wspiąłem się po linie siłą rąk na pierwsze piętro budynku siedziby Wydziału, gdzie przez okno wszedłem na korytarz (który był jednocześnie siłownią7) prowadzący do gabinetu naczelnika Wydziału. Takie w tamtym cza- sie były pierwsze kroki kandydata ubiegającego się o przyjęcie do pododdziału. Przeszedłem w pododdziale wszystkie szczeble kariery zawodowej, od szeregowego operatora do dowódcy. Publikacja ma charakter popularnonaukowy. Odnoszę się w niej do wydarzeń, sytu- acji i historycznych decyzji, które związane były z drogą warszawskiego pododdziału od Wydziału w Komendzie Stołecznej do Biura w Komendzie Głównej. W niektórych z nich — podczas służby w pododdziale (w latach 1982–2003) — uczestniczyłem lub byłem ich świadkiem, a często także miałem wpływ na ich powstawanie. Podczas opracowywania książki korzystałem zarówno z materiałów faktografi cznych, jak i osobistych relacji osób, które w omawianych na stronach publikacji wydarzeniach brały udział. Mam świadomość, że momentami czytelnik może mieć dyskomfort terminologiczny. W jednym miejscu pojawiać się może nazwa pododdział/jednostka „antyterrorystyczna”, a w drugim — „kontrterrorystyczna”. Wynika to z określania w naszym kraju wszystkiego, co jest związane z walką z terroryzmem i przeciwdziałaniem mu, jako „antyterrorystyczne”. Na świecie pododdziały/jednostki przeznaczone do fi zycznej walki z terroryzmem określane są mianem kontrterrorystycznych. W ramach swojej działalności naukowej staram się wpro- wadzić do obszaru terminologicznego nauk o bezpieczeństwie pojęcie pododdziału/jednost- ki kontrterrorystycznej, wskazując przy tym, jakie warunki taki pododdział/jednostka musi spełniać, aby można było używać w stosunku do niego/niej takiego określenia: „oddział sił specjalnych w policji lub siłach zbrojnych, posiadający strukturę organizacyjną, środki walki i wyposażenie specjalistyczne, zaplecze logistyczne oraz infrastrukturę szkoleniową, umoż- liwiającą przygotowanie i przeprowadzenie operacji ratunkowej odbicia przetrzymywanych zakładników, jak też reagowania wobec szczególnie niebezpiecznych form przestępczo- ści”8. Na przestrzeni lat, od 1976 r. do dziś, wśród wszystkich policyjnych sił specjalnych tylko Wydział, a następnie Biuro zawsze spełniały te kryteria. Na przestrzeni minionych 40 lat kadra kierownicza warszawskiego pododdziału kontrter- rorystycznego (załącznik nr 1) w większym lub mniejszym stopniu, z większym lub mniejszym zaangażowaniem, z większymi lub mniejszymi możliwościami, budowała jego wizerunek na niwie krajowej i międzynarodowej. Droga od Wydziału do Biura (załącznik nr 2) w swej zdecydowanej większości była usłana bardziej cierniami niż różami. Początek roku 2016 udo- wodnił, że jest możliwe, aby „ciernie” gwałtownie rozkwitły. Mozolnie budowany, na poziomie 7 Ponieważ pomieszczenie siłowni — korytarz — sąsiadowało z sekretariatem naczelnika Wy- działu, pracująca w nim Barbara Kozakiewicz od czasu do czasu słyszała wołanie: „Pani Basiu!” — był to sygnał, że kolejny funkcjonariusz przeszacował swoje możliwości w wyciskaniu sztangi w leżeniu i po- trzebował „natychmiastowej” pomocy… K. Jałoszyński, Jednostka kontrterrorystyczna…, wyd. cyt., s. 99. 8 10 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== WSTĘP europejskim i światowym, pododdział mógł runąć jak domek z kart. Z dnia na dzień mógł zostać przesunięty z poziomu ligi mistrzów do trzeciej ligi. Tracąc niezależność i prestiż, miał zostać włączony, jako komórka organizacyjna, do Centralnego Biura Śledczego Policji. Zwykle w sporcie, w tego typu przypadkach, źródłem takiego stanu rzeczy jest obniżenie poziomu drużyny, spadek jej formy i możliwości. W tym wypadku takiej sytuacji nie było. Nie nastąpił żaden spadek formy, obniżenie poziomu pododdziału. Wręcz przeciwnie, w 2015 r. wy- stąpiły istotne czynniki rozwoju organizacyjnego i materiałowego. Funkcjonariusze otrzymali wy- posażenie specjalistyczne i środki walki spełniające standardy światowe. Nastąpił progres, a nie regres. Włączenie do CBŚP nastąpiłoby w imię nie wiadomo jakich, ale z całą pewnością nie merytorycznych i nie pragmatycznych, racji. Polska stałaby się jedynym krajem Unii Europejskiej niemającym w swoich strukturach centralnego pododdziału kontrterrorystycznego — spełniają- cego wszelkie warunki, zgodnie z wcześniej przywołaną defi nicją. Nie wystarczy dodać w na- zwie, komórki czy też jednostki Policji, przymiotnika „antyterrorystyczna”, aby mówić, że tego typu struktura spełnia wymogi defi nicyjne. Nie nazwa czyni z niej mobilną i profesjonalnie przy- gotowaną do zadań kontrterrorystycznych siłę specjalną. Wszystkie elementy tego defi nicyjnego domina muszą zaistnieć. Równie ważne jak zadania, wyszkolenie i wyposażenie są struktura or- ganizacyjna i zakotwiczenie w strukturze hierarchii Policji. Tu nie ma miejsca na „funkcjonalność”. Wszystko musi być jasne i czytelne. Tego typu formacja nie może być „prawie” jak pododdział kontrterrorystyczny, bo — jak powszechnie wiadomo — „prawie” robi dużą różnicę. Gdyby, na wzór światowych instytucji fi nansowych, istniała agencja określająca rating9 pododdziałów kontrterrorystycznych Policji, to w sytuacji zmaterializowanego włączenia BOA do CBŚP obniżyłaby poziom naszego kraju, wystawiając ocenę „negatywną”. Na szczęcie zapowiadane zmiany nie zostały zrealizowane, minister spraw wewnętrznych i administracji nie zgodził się na zaproponowane rozwiązanie, kierując się racjonalnymi i merytoryczny- mi przesłankami. Biuro Operacji Antyterrorystycznych pozostało centralnym pododdziałem kontrterrorystycznym polskiej Policji, zachowując swoją niezależną podmiotowość. * * * Chciałbym podziękować wszystkim, którzy pomogli mi w opracowaniu niniejszej publika- cji, a zwłaszcza Edwardowi Misztalowi, Mieczysławowi Szewczakowi „Mietle”, Krzysztofowi Roszczyńskiemu „Tureckiemu”. Rozmowy z nimi, materiał faktografi czny, jakim dysponowali i który mi udostępnili, miały pierwszorzędne znaczenie dla odtworzenia okoliczności powsta- nia oraz początków funkcjonowania pododdziału. Pragnę podziękować Wojtkowi Kottowi „Gaźnikowi” za cenne uwagi do pierwszego wy- dania, dzięki nim uzupełniłem i poprawiłem pewne „niedociągnięcia”, jakie pojawiły się w pu- blikacji. Przekazane przez Wojtka nowe materiały wykorzystałem w niniejszym wydaniu, co w istotny sposób wpływa na jego wartość merytoryczną. 9 Rating kredytowy (ang. credit rating) — kredytowa ocena klasyfi kacyjna szacująca i katego- ryzująca poziom zdolności kredytowej danego podmiotu, długu lub zobowiązania fi nansowego lub emitenta takich długów lub zobowiązań fi nansowych. Angielskie pojęcie rating w słownikach tłuma- czone jest przeważnie jako: ‘ocena, oznacznik, wskaźnik, indykator, wartość, znamionowana klasa, pozycja’. Zob. https://pl.wikipedia.org/wiki/Rating_kredytowy , 15 stycznia 2016 r. 11 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== CENTRALNY PODODDZIAŁ KONTRTERRORYSTYCZNY POLSKIEJ POLICJI BOA KGP Dziękuję także wszystkim tym, których zasługi w opracowaniu publikacji są równie istotne, a których w tym miejscu nie wymieniam. Wiem, że mają świadomość swojego udziału, a także mojej wobec nich wdzięczności. Nigdy nie miałem możliwości podziękować w sposób formalny Alfredowi Stęplewskiemu „Szwagrowi”, który to, z pewnością nie jest tego świadomy, był moim mentorem na drodze w zgłę- bianiu „kontrterrorystycznego rzemiosła”. Jego zaangażowanie, praca nad rozwojem swoich umiejętności — niejednokrotnie po godzinach służby — budziły mój podziw i uznanie, były wzo- rem do naśladowania. Dlatego też, mając teraz ku temu okazję, serdecznie mu za to dziękuję. Z szacunkiem pragnę odnieść się także do Ryszarda Gała „Szmalca”, mojego pierw- szego kierownika w sekcji bojowej Wydziału Zabezpieczenia. Był on moim pierwszym bez- pośrednim przełożonym w pododdziale, kierownikiem sekcji szturmowej, a nasze relacje zawsze były przyjacielskie. Pragnę przywołać także osobę Grzegorza Ostalskiego „Abstynenta”, z którym razem two- rzyliśmy VII sekcję bojową Wydziału. Kiedy awansowałem na zastępcę naczelnika, przejął jej dowodzenie, a później został moim zastępcą. Jeżeli o kimś można powiedzieć: „prawdziwy przyjaciel”, to na pewno, bez cienia wątpliwości, o nim. Dziękuję wszystkim, których spotkałem na swojej drodze służby w warszawskim pod- oddziale kontrterrorystycznym i którzy mieli wpływ na moją pracę — zarówno zawodową, jak i naukową. Wyrażam przekonanie, że na zapisanych stronach monografi i znajdą interesu- jącą wiedzę i informacje zarówno byli, jak i obecni funkcjonariusze warszawskiego pododdzia- łu kontrterrorystycznego. Myślę, że sięgną po nią także osoby zajmujące się problematyką sił specjalnych — pasjonaci i ludzie nauki. * * * Kończąc niniejszy wstęp, nie mogę pozostać obojętny wobec tragedii, jakie miały miej- sce w historii pododdziału. Z ogromnym szacunkiem i bólem pragnę odnieść się do przyja- ciół i kolegów, z którymi razem służyłem i brałem udział w licznych realizacjach. Byłem ich przełożonym, mieliśmy wspólne plany na przyszłość. Okrutny los sprawił, że swoje młode życie złożyli na ołtarzu bezpieczeństwa. Pamięć o Piotrze Molaku „Krasnalu”, Marianie Szczuckim „Mańku”, Dariuszu Marciniaku „Kaczorze” nigdy nie powinna przestać istnieć w świadomości byłych, obecnych i przyszłych funkcjonariuszy policyjnych sił specjalnych. Należy pamiętać, że służba w jednostce specjalnej Policji to: wyróżnienie, prestiż, przygoda, ale też realizacja zadań obarczonych najwyższym stopniem ryzyka związanego z możliwością utraty zdrowia lub życia podczas ich wykonywania. Nawet najlepsze wyposażenie w środki walki, środki ochrony osobistej i wsparcia nie jest gwarantem stuprocentowego bezpieczeństwa. Real- na walka to nie fi lmowy scenariusz. Tu chwila może decydować o przyszłym losie. Najlepszym mottem naszej służby są słowa anonimowego francuskiego eksperta od działań bojowych sił specjalnych: „obciążenie psychiczne jest kolosalne. Trzeba ludziom przed akcją mówić, że idą do walki z takimi, którzy chcą ich za wszelką cenę zabić”10. Słowa „naszej” użyłem z pełną świa- domością. Mimo że od kilku lat nie noszę munduru, nadal czuję, i z pewnością tak będzie za- wsze, emocjonalną więź z pododdziałem, w którym służyłem przez całe swoje „policyjne życie”. 10 M. Brzeziński, Pięć tysięcy kul, „ANGORA” 2015, nr 48, s. 70. 12 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 1. WYDZIAŁ ZABEZPIECZENIA KOMENDY STOŁECZNEJ MILICJI OBYWATELSKIEJ 1.1. Przesłanki utworzenia Wydziału Zabezpieczenia KSMO Polska lat 70. XX w. funkcjonowała w środowisku polityczno-militarnym ukształtowanym po drugiej wojnie światowej przez porozumienie zawarte pomiędzy przywódcami Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii oraz Związku Radzieckiego, podczas konferencji w Jałcie1. Świat podzielony był pomiędzy dwa bloki polityczno-militarne — nasz kraj należał do tzw. blo- ku wschodniego, z dominującą rolą Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, sojuszu militarnego, nazywanego Układem Warszawskim2. 1 2 Konferencja jałtańska (4–11 lutego 1945 r.), zwana także krymską — spotkanie przywódców koalicji antyhitlerowskiej (tzw. wielkiej trójki): przywódcy ZSRR Józefa Stalina, premiera Wielkiej Brytanii Winstona Churchilla oraz prezydenta USA Franklina Delano Roosevelta. Była to jedna z konferencji wielkiej trójki, miała miejsce po konferencji teherańskiej (listopad–grudzień 1943 r.), a przed konferen- cją poczdamską (lipiec–sierpień 1945 r.). Wielka trójka odbyła wiele konferencji, jednak to na wymie- nionych konferencjach zapadły decyzje najwyższej wagi. Konferencja jałtańska odbyła się w pała- cu Potockich w Liwadii leżącej pod Jałtą na Krymie. Miała decydujące znaczenie dla powojennego kształtu Europy. Na konferencji rozstrzygnięto sprawę Niemiec: siły każdego z trzech mocarstw łącz- nie z Francją będą okupowały wyznaczone na konferencji cztery strefy Niemiec (jedna dla każde- go państwa). Zgodnie z tym planem przewidziano utworzenie skoordynowanej administracji i kontroli za pośrednictwem Sojuszniczej Komisji Kontroli, złożonej z naczelnych dowódców trzech mocarstw. Obciążono Niemcy reparacjami wojennymi, Związek Radziecki otrzymał „zwierzchnictwo” nad Polską i jedną trzecią Niemiec. Podjęto decyzję o transferze ludności pomiędzy państwami (m.in. przesiedle- niu Niemców z Polski, Węgier, Czechosłowacji). Polska utraciła Kresy Wschodnie na rzecz Związku Radzieckiego. Ustalono rekompensatę dla Polski w postaci dotychczasowych ziem niemieckich: ziemi lubuskiej, Pomorza Zachodniego, Prus Wschodnich i Śląska oraz — ponadto — byłego Wolnego Miasta Gdańska. Mocarstwa zgodziły się na utworzenie Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej urzędują- cego w Warszawie, który zobowiązany został do przeprowadzenia wolnych, nieskrępowanych wyborów na zasadzie powszechnego głosowania (wybory zostały sfałszowane). Churchill i Roosevelt uznali zgodność działań NKWD z konwencją dotyczącą prowadzenia wojny na lądzie w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa, spokoju i porządku na tyłach Armii Czerwonej na terytorium Polski. Sojusznicy dali Stalinowi carte blanche na siłowe zniszczenie podziemia zbrojnego — przede wszystkim Armii Krajowej i Narodowych Sił Zbrojnych; Stalin zobowiązał się do przystąpienia w dwa do trzech miesięcy po ka- pitulacji Niemiec do wojny z Japonią, w zamian za co otrzymał obietnicę m.in. utrzymania status quo w Mongolii Zewnętrznej, przywrócenia praw utraconych przez Rosję w 1904 r., dotyczących Południo- wego Sachalinu i Port Arthur, oraz przejęcia przez ZSRR Wysp Kurylskich. Zob. http://pl.wikipedia.org/ wiki/Konferencja_ja C5 82ta C5 84ska , 13 lutego 2014 r. Układ Warszawski (ofi cjalna nazwa: Układ o przyjaźni, współpracy i pomocy wzajemnej, ang. Warsaw Pact, ros. Договор о дружбе, сотрудничестве и взаимной помощи) — sojusz polityczno- -wojskowy państw tzw. bloku wschodniego z dominującą rolą ZSRR. Formalnie powstał na podstawie deklaracji bukareszteńskiej, jako odpowiedź na militaryzację tzw. Niemiec Zachodnich i włączenie ich w strukturę NATO, a sankcjonował istniejące od zakończenia drugiej wojny światowej podporządkowanie ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 13 CENTRALNY PODODDZIAŁ KONTRTERRORYSTYCZNY POLSKIEJ POLICJI BOA KGP Tak spolaryzowany świat wywierał wpływ na charakter ówczesnego zagrożenia ter- roryzmem. Państwa bloku wschodniego aktywnie wspierały działalność organizacji terro- rystycznych jako jednego z narzędzi walki z przeciwnikiem politycznym. Terroryści — dla korzyści logistycznych, szkoleniowych, fi nansowych — deklarowali swoją antyzachodnią orientację i walkę z wolnorynkowym porządkiem w krajach Zachodu. Postawę taką pre- zentowali zarówno przedstawiciele bliskowschodnich (palestyńskich), jak i europejskich organizacji terrorystycznych. Wydarzenia związane z sytuacją na Bliskim Wschodzie zawsze są uważnie śledzo- ne przez światową opinię publiczną. Skupiają na sobie zainteresowanie polityków wielkich mocarstw, które to de facto dyktują układ sił na naszym globie. Od ponad 60 lat region ten targany jest kolejnymi wojnami, w których zawsze podmiotem jest Izrael. Nieprzejed- nana postawa części państw arabskich, które to nie mogą się pogodzić z faktem istnie- nia państwa niearabskiego na tym obszarze, roszczenia terytorialne i pragnienie budowy własnej państwowości przez Palestyńczyków powodują, że obszar ten porównywany jest do beczki prochu, która nie wiadomo kiedy eksploduje. Oddaje to w pełni problem nie- stabilności tego regionu. Orężem walki z państwem Izrael od lat niezmiennie pozostaje terroryzm. Ze względu na jego dwuwymiarowość można go bowiem podzielić na rodzimy — organizowany na obszarze Izraela, a także międzynarodowy — inspirowany i kierowany przez władze państw sąsiadujących z Izraelem przeciwko niemu (stanowi bardzo poważ- ne zagrożenie stabilności regionu). Mimo wielości (obecnie) palestyńskich antyizraelskich organizacji terrorystycznych, prekursorem antyizraelskiego terroru była Organizacja Wy- zwolenia Palestyny — OWP (Munazzamat al-Tahrir al-Filastiniyyah) — polityczna i pa- ramilitarna organizacja reprezentująca interesy arabskiej ludności Palestyny. Powstała ona w 1964 r. w Egipcie na szczycie Ligi Arabskiej w Kairze. Klęska państw arabskich w tzw. wojnie sześciodniowej w 1967 r.3 osłabiła wiarygodność i wpływ Egiptu na Organizację poszczególnych państw i ich armii ZSRR. Jego formalne zasady zostały określone w 1955 r. przez pierw- szego sekretarza KPZR Nikitę Chruszczowa. Układ podpisano 14 maja 1955 r. w Warszawie, wszedł w życie 4 czerwca 1955 r., gdy dokumenty ratyfi kacyjne zostały złożone rządowi PRL przez ostatnią z układających się stron — Ludową Republikę Albanii. Sejm PRL ratyfi kował układ uchwałą z 19 maja 1955 r. Układ miał funkcjonować przez 30 lat. 26 kwietnia 1985 r. jego ważność przedłużono na następne 20 lat (w tej samej sali w Pałacu Namiestnikowskim, gdzie potem prowadzono obrady okrągłego stołu). Istniał do 1 lipca 1991 r. Ustanowiono wspólne dowództwo Układu w Moskwie. Sztaby armii poszcze- gólnych państw członkowskich podlegały X Zarządowi Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR odgry- wającego rolę Sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych. Naczelnym Dowódcą Zjednoczonych Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego był Marszałek ZSRR, który jednocześnie pełnił funkcję pierwszego zastępcy ministra obrony ZSRR. Zob. http://pl.wikipedia.org/wiki/Uk C5 82ad_Warszawski , 13 lutego 2014 r. Arabsko-izraelska wojna sześciodniowa — działania wojenne rozpoczęły się 5 czerwca 1967 r. od ataku lotnictwa izraelskiego na lotniska w Egipcie, Syrii oraz Jordanii. Zajęte zostały stra- tegicznie ważne wzgórza Golan, dzięki czemu Izraelczycy opanowali najdogodniejszą przeszkodę terenową, oddzielającą ich państwo od terytorium wroga. Wojna zakończyła się po sześciu dniach od momentu jej rozpoczęcia, wskutek zabiegów dyplomatycznych USA i ZSRR przy udziale ONZ. Izrael poszerzył swoje granice. Opanowanie Zachodniego Brzegu doprowadziło do oparcia granicy na dogodnej, z punktu widzenia wojskowego, rubieży rzeki Jordan i uzyskania dostępu do niezwykle cennych źródeł słodkiej wody. Zdobycie Starego Miasta w Jerozolimie miało zasadnicze znaczenie dla konsolidacji Izraela, w którego granicach znalazło się najważniejsze sanktuarium żydowskie. Chęć odwetu i pragnienie odzyskania Świętego Miasta stały się głównymi ideami jednoczącymi wszyst- kich Arabów przeciwko Izraelowi. Praktycznie dzień zakończenia wojny sześciodniowej był dniem 3 14 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 1. WYDZIAŁ ZABEZPIECZENIA KOMENDY STOŁECZNEJ MILICJI OBYWATELSKIEJ Wyzwolenia Palestyny. 24 grudnia 1967 r. nowym przewodniczącym OWP został Yahya Hammuda (do 2 lutego 1969 r.). W nowej sytuacji na Bliskim Wschodzie palestyńskie or- ganizacje militarne poparły drogę wojny partyzanckiej, w której przewodnią rolę odgrywał ruch Al-Fatah. 3 lutego 1969 r. przewodniczącym OWP został Jasir Arafat (do 11 listopa- da 2004 r.). Po śmierci Jasira Arafata nowym przywódcą OWP został Mahmoud Abbas (od 29 października 2004 r.). Przez Ligę Arabską i Organizację Narodów Zjednoczonych OWP jest uznawana za prawowitego przedstawiciela Palestyńczyków. Organizacja zajmuje stałe miejsce obserwatora na Zgromadzeniu Ogólnym ONZ4. W czasach istnienia muru ber- lińskiego — synonimu podziału świata w drugiej połowie XX w. — otrzymywała polityczne i militarne wsparcie Związku Radzieckiego i innych państw socjalistycznych. Organizacja deklarowała w tamtych czasach walkę z „imperialistycznym” zagrożeniem ze strony państw zachodnich, widząc w nich protektora państwa Izrael. Kontynent europejski drugiej połowy XX w. nie pozostawał wolny od działalności terrory- stycznej. Oprócz organizacji separatystycznych, jak IRA (Irlandzka Armia Republikańska) — organizacja terrorystyczna powstała w 1919 r. Przed drugą wojną światową walczyła z brytyjską armią i policją na terenie Irlandii Północnej. Po drugiej wojnie zaktywizowa- ła swoją antybrytyjską działalność terrorystyczną, dążąc do włączenia Ulsteru do Irlandii. W październiku 2001 r. ogłosiła rozpoczęcie rozbrajania swoich oddziałów, który to proces został zakończony w 2005 r. Obecnie skupiła się na dążeniu do osiągnięcia swoich celów wyłącznie w drodze rozmów pokojowych5) czy też działająca w Hiszpanii ETA (Euzkadi Ta Askatasuna — Kraj Basków i Wolności — organizacja powstała w lipcu 1959 r. wsku- tek radykalizacji nastrojów wśród części członków Baskijskiej Partii Narodowej — Euzkadi Buru Batzarra. Dąży do powstania niezależnego państwa Basków na części terytorium Hiszpanii i Francji. Od 1968 r. posługuje się zamachami terrorystycznymi jako narzędziem walki. Po fali terroru w latach 70. i 80. obecnie ETA proponuje władzom Hiszpanii negocjacje pokojowe. Jej aktywność w stosowaniu terroru znacznie osłabła. Organizacja, z powodu swojej aktywności terrorystycznej, straciła poparcie społeczne w środowisku mniejszości baskijskiej w Hiszpanii6), swoje piętno na europejskim bezpieczeństwie odcisnęły organi- zacje terrorystyczne o anarchistycznych7 i lewackich8 korzeniach, ściśle współpracujące z palestyńskimi organizacjami terrorystycznymi. Najbardziej aktywna (krwawa) organi- zacja terrorystyczna w Europie działała w Niemczech. Na kształt (oblicze) terroryzmu w Niemczech miały wpływ wydarzenia lat 60. na kuli ziemskiej, zwłaszcza amerykańska interwencja militarna (wojna) w Wietnamie i wyrosłe na gruncie sprzeciwu wobec niej ru- chy młodzieżowe. Drugim ważnym przyczynkiem była negacja stosunków społecznych przygotowywania się koalicji arabskiej do kolejnej wojny. Zob. K. Kubiak, Wojna sześciodniowa, Warszawa 1992, s. 7–50. http://www.izrael.badacz.org/historia/wzrost_owp.html , 2 marca 2014 r. T. Bąk, E. Wolska, Terroryzm. Słownik, Kraków 2013, s. 92–93. Tamże, s. 74. Anarchizm — ideologia i ruch społeczny postulujące nieograniczoną wolność jednostki i za- stąpienie państwa swobodnymi zrzeszeniami grup terytorialnych bądź wytwórczych. Zob. Słownik wyrazów obcych PWN, Warszawa 1995, s. 49. Postawa społeczno-polityczna, obejmująca lewicowe nurty polityczne charakteryzujące się postawami antykapitalistycznymi i jednocześnie rewolucyjnymi. Zob. http://pl.wikipedia.org/wiki/ Skrajna_lewica , 2 marca 2014 r. 7 4 5 6 8 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 15 CENTRALNY PODODDZIAŁ KONTRTERRORYSTYCZNY POLSKIEJ POLICJI BOA KGP i polityczno-gospodarczych w zachodniej części Europy. Powstałe niemieckie ugrupowania terrorystyczne — Frakcja Czerwonej Armii i siostrzany Ruch Drugiego Czerwca — wyrażały rewolucyjnego ducha i bunt przeciwko ustalonemu porządkowi, w owym czasie typowe dla lewicowych terrorystów także w innych krajach Zachodu. Organizacje te wyłoniły się ze stu- denckich komun i stowarzyszeń, które stanowiły część kontrkultury Niemiec Zachodnich w końcu lat 60., toteż trudno było oddzielić ich radykalne poglądy polityczne od alternatyw- nego stylu życia. Rewolucja i walka zbrojna szły w parze ze swobodą seksualną i zażywa- niem narkotyków9. Niemieccy terroryści współpracowali ściśle z Organizacją Wyzwolenia Palestyny w ra- mach wspólnej walki o wyzwolenie świata z imperializmu. Niemcy korzystali z palestyńskich doświadczeń, szkolili się w obozach szkoleniowych OWP na terenie Jordanii. W zamian za to wspierali czynnie arabskich braci — terrorystów podczas prowadzonych przez nich ataków w Europie. Główną organizacją terrorystyczną, współpracującą z Palestyńczyka- mi była RAF (Rote Armee Fraktion — Frakcja Czerwonej Armii) — nazywana czasami: Grupą Baader-Meinhof, od nazwisk jej założycieli: Andreasa Baadera, Ulrike Meinhof10. Została założona w 1970 r. W 1976 r. aresztowano jej założycieli i przywódców. Popełnili oni samobójstwo w więzieniu Stammheim (1976/1977). RAF odwoływała się ideologicznie do marksizmu i anarchizmu oraz doświadczeń rewolucji w Trzecim Świecie (szczególnie ku- bańskiej). Do najsłynniejszych akcji, jakie przeprowadziła, należą: okupacja ambasady RFN w Szwecji (26 kwietnia 1975 r.), uprowadzenie i zamordowanie przewodniczącego Związku Przemysłowców RFN Hansa Martina Schleyera (5 października 1977 r.), porwanie samolotu Lufthansy do Mogadiszu (17 października 1977 r.). Wspierana była przez służby specjalne byłej NRD (Stasi). W Niemczech Wschodnich terroryści znajdowali azyl i wsparcie logistycz- ne. Po zjednoczeniu RFN i NRD władze niemieckie ogłosiły jej rozbicie. W 2000 r. nastąpiła całkowita samolikwidacja tej organizacji terrorystycznej, co zostało ogłoszone w mediach przez jej ostatnich przywódców. Terroryzm lewicowy we Francji nie powstał, jak to miało miejsce np. w Niemczech, z protestów końca lat 60., lecz był zjawiskiem nieco późniejszym. Zaważyły tutaj zarów- no historia rozwoju tamtejszej lewicy, wydarzenia polityczne, sposoby reakcji na nie, jak i odmienność mentalności. W rezultacie jednak proces rozwoju radykalnej lewicy także we Francji doprowadził do skrajnego jej stadium — terroryzmu11. Jego eskalacja nastąpiła prawie dziesięć lat później niż np. w Niemczech. W przeciwieństwie do Włoch czy też Niemiec Zachodnich, terroryzm francuski rzadko znajdował się na pierwszych stronach gazet12. Nie znaczy to, że nie miał on wpływu na życie we Francji. Jego lewicowe oblicze uwidoczniło się na przełomie lat 70. i 80., kiedy to zaczęła działać, dokonując licznych zamachów pociągających za sobą ofi ary śmiertelne, lewacka organizacja Action Direc- te (Akcja Bezpośrednia) — francuska organizacja terrorystyczna powstała w 1979 r., kontynuatorka działających wcześniej: Międzynarodowej Grupy Rewolucyjnej Akcji (GARI) i Zbrojnych Komórek Ludowej Autonomii (NAPAP)13. Za cel Action Directe stawiała sobie 9 10 11 12 13 B. Hoffman, Oblicza terroryzmu, Warszawa 1999, s. 77. K. Karolczak, Encyklopedia terroryzmu, Warszawa 1995, s. 72. V. Grotowicz, Terroryzm w Europie Zachodniej, Warszawa–Wrocław 2000, s. 223. J. Tomasiewicz, Terroryzm, Katowice 2000, s. 126. K. Karolczak, Encyklopedia…, wyd. cyt., s. 22. 16 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 1. WYDZIAŁ ZABEZPIECZENIA KOMENDY STOŁECZNEJ MILICJI OBYWATELSKIEJ walkę z międzynarodowym imperializmem14. Pierwszy przeprowadzony przez nią atak to zamach na paryskie biuro Narodowej Rady Francuskich Pracodawców (1979 r.), a na- stępnie: w marcu 1980 r. — zamach bombowy na posterunek policji w Tuluzie, w maju — zamach na lotnisku Orly pod Paryżem15. Organizacja zaczęła od symbolicznych ataków niepociągających za sobą ofi ar w ludziach, z upływem czasu zradykalizowała się i podjęła akcję przeciwko przedstawicielom francuskiego establishmentu: styczeń 1985 r. — zabój- stwo ministra obrony gen. René Audrana, listopad 1986 r. — zabójstwo prezesa Renault Georgesa Besse’a. W 1987 r. przywódcy Action Directe zostali aresztowani. Na francuską Akcję Bezpośrednią, podobnie jak na niemiecką Frakcję Czerwonej Ar- mii, miał wpływ terroryzm palestyński. Te dwie wymienione wcześniej zachodnioeuropejskie organizacje terrorystyczne usiłowały w połowie lat 80. połączyć siły w nadziei rozpostarcia parasola, na wzór OWP walczącej w szerokiej koalicji antyizraelskiej, nad antyimperiali- stycznym frontem zachodnioeuropejskich partyzantów. Pod wspólnymi skrzydłami miały się znaleźć też Brigate Rosse (Czerwone Brygady) — najsłynniejsze włoskie ugrupowanie terrorystyczne, które utworzyli 20 października 1970 r. Renato Curcio, Margherite Cagol, Franco Triano, Giorgio Semeria, Corrado Simoni na fali rozczarowania brakiem skuteczno- ści działania mniej radykalnych organizacji Nowej Lewicy16. W 1975 r. z rąk Czerwonych Bry- gad zginął były premier Włoch Aldo Moro. Organizacja dokonała porwania amerykańskiego generała Jamesa Doziera, który został uwolniony przez policję. Po tym fakcie aresztowano przywódców i wielu członków ugrupowania, a także sympatyków. Osłabiło to znacznie siłę organizacji. W latach 80. Czerwone Brygady uległy wewnętrznemu rozpadowi, zaczęły tra- cić społeczne poparcie i nie potrafi ły nie tylko sformułować przekonującego programu, lecz także przekonująco uzasadnić przeprowadzanych zamachów17. Praktycznie obecnie nie odgrywają żadnej istotnej roli na terrorystycznej mapie Europy. Polska lat 70. i 80. była krajem wolnym od terroryzmu. Mimo wspierania przez kraje satelickie Związku Radzieckiego działalności terrorystycznej, w której widziano narzędzie walki z przeciwnikiem politycznym — krajami demokratycznymi opartymi na zasadach eko- nomii wolnokonkurencyjnej, ówczesna ofi cjalna propaganda nie popierała ani nie usprawie- dliwiała sprawców zamachów terrorystycznych. W jednostkach milicji widniały listy gończe za lewackimi terrorystami. O ile istnieją dowody na wspieranie działalności terrorystycznej reprezentowanej przez palestyńskie organizacje terrorystyczne, jak też niemieckich terrorystów z Frakcji Czerwo- nej Armii przez Związek Radziecki i inne państwa socjalistyczne, o tyle takich formalnych dowodów na takie postępowanie Polski nie ma. Wyjątek stanowią dokumenty byłej służby specjalnej Niemieckiej Republiki Demokratycznej — Stasi18. Z odkrytych w archiwach Stasi 16 17 18 15 14 Kuba Paweł, Terroryzm i jednostki terrorystyczne na świecie, Warszawa 1992, s. 21. K. Karolczak, Encyklopedia…, wyd. cyt., s. 22. Tamże, s. 33. V. Grotowicz, Terroryzm…, wyd. cyt., s. 192. Ministerium für Staatssicherheit (MfS) zostało utworzone 8 lutego 1950 r. Od samego początku wzorowane na radzieckim Ministerstwie Bezpieczeństwa Państwowego — MGB. NRD- -owskie organy bezpieczeństwa i wywiadu były tworzone pod kontrolą i nadzorem funkcjonariuszy byłego NKWD, już wówczas MGB. Jednym z głównych tzw. radzieckich doradców (nadzorców) był generał Iwan Sierow, m.in. także twórca polskiego aparatu bezpieczeństwa publicznego. MfS po- wstało w wyniku połączenia kilku instytucji, m.in. wywiadowczych wspomagających radziecki aparat ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 17 CENTRALNY PODODDZIAŁ KONTRTERRORYSTYCZNY POLSKIEJ POLICJI BOA KGP dokumentów wynika, że członkowie RAF-u ukrywali się przez pewien czas na terenie Pol- ski. Na znalezionych kartach były nazwiska, które należały wprawdzie do znanych nam członków RAF, ale z dalszej treści dokumentu wynikało, że polskie władze wydały tym ludziom zakazy wjazdu do PRL. Dokumenty dotyczyły Petera-Jürgena Boocka, posługują- cego się także fałszywym paszportem na nazwisko Volker Haase, Angeliki Speitel, Moniki Helbing, Williego-Petera Stolla, Rolfa Klemensa Wagnera, Ingeborg Barz, Inge Viett, Astrid Proll, Angeli Luther, Silke Maier-Witt i Christiana Klara. Była to czołówka drugiej generacji RAF. Przy każdym z nazwisk terrorystów widniały także: zdjęcie, numer paszportu i krótka notka informacyjna. Daty na wszystkich dokumentach były takie same — 1977 r.19 Sam Peter-Jürgen Boock w rozmowie z polskimi dziennikarzami zaprzeczył, jakoby przebywał w naszym kraju. Inny terrorysta — Palestyńczyk Abu Daoud, który był mózgiem krwawego zamachu podczas Igrzysk Olimpijskich w Monachium w 1972 r. ― twierdzi, że był w Polsce setki razy i otrzymywał od polskiego rządu broń i pieniądze na działalność terrorystyczną20. Jego słowa nie znajdują jednak potwierdzenia w żadnych dostępnych dokumentach. Aby przeciwstawić się zagrożeniu ze strony terrorystów, założyciel izraelskich wojsk spadochronowych pułkownik Jehuda Harari utworzył specjalną jednostkę antyterrorystycz- ną Unit 101 (Jednostka 101), której zadaniem było prowadzenie, w razie konieczności, działań kontrterrorystycznych na terenie, jak również poza granicami Izraela. Dowódcą jednostki został Ariel Arik Szaron21, do dziś niekwestionowany ekspert w zakresie opera- cji antyterrorystycznych. Pierwszą akcją odwetową wykonaną przez Jednostkę 101 było bezpieczeństwa (MGB) w radzieckiej strefi e okupacyjnej Niemiec. Wstrząs polityczny, jakim okazało się powstanie robotnicze w NRD 17 czerwca 1953 r., oznaczał również zmiany w organizacji apa- ratu bezpieczeństwa. W lipcu 1953 r. MfS pozbawiono samodzielności instytucjonalnej i włączono do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (Ministerium des Innern) jako urząd sekretarza stanu ds. bez- pieczeństwa państwowego (Staatssekretariat für Staatssicherheit). Do ponownego wyodrębnienia Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego doszło w listopadzie 1955 r. Potocznie było zwane Sta- atssicherheit — bezpieczeństwo państwowe, od którego dwóch pierwszych liter obu połączonych wyrazów powstał najbardziej znany skrót Stasi. Zob. http://pl.wikipedia.org/wiki/Ministerstwo_Bez- piecze C5 84stwa_Pa C5 84stwowego_NRD , 23 lutego 2014 r. http://lubczasopismo.salon24.pl/tragarze.smierci/post/233266,tragarze-smierci-12-terrorysci- 19 20 http://www.tvn24.pl/wiadomosci-ze-swiata,2/slynny-terrorysta-polski-rzad-szkolil-naszych- raf-w-aktach-ipn , 23 lutego 2014 r. ludzi,79131.html , 23 lutego 2014 r. 21 Ariel Szaron (hebr.: אריאל שרון , arab.: ﺃﺭﺉﻱﻝ ﺵﺍﺭﻭﻥ , Ariel Szaron, znany również jako Arik, אַ ריק, Ariel Scheinermann אריאל שיינרמן, urodzony 26 lutego 1928 r.) — to izraelski polityk, emerytowany generał, były premier Izraela. Szaron był dowódcą w armii izraelskiej od jej powstania w 1948 r. Jako spa- dochroniarz, a następnie ofi cer uczestniczył w 1948 r. w wojnie o niepodległość. Był postacią kluczową w tworzeniu oddziału 101. W trakcie swojej kariery wojskowej był uważany za największego dowódcę w historii Izraela i jednego z największych strategów w historii tego kraju. Po przejściu na emeryturę Szaron dołączył do partii Likud i piastował wiele stanowisk ministerialnych w rządach kierowanych przez Likud w latach 1977–1992 i 1996–1999. Stał się przywódcą Likudu w 2000 r. i od 2001 do 2006 r. był premierem Izraela. W latach 70., 80. i 90. Szaron był orędownikiem budowy izraelskich osiedli na Za- chodnim Brzegu i w Strefi e Gazy. Jednak, jako premier, w latach 2004–2005 Szaron zaangażował się w jednostronne wycofanie się Izraela ze Strefy Gazy. W obliczu twardej opozycji do tej polityki w ramach Likudu, w listopadzie 2005 r. opuścił Likud, tworząc nową partię — Kadima. Jego aktywność polityczną 4 stycznia 2006 r. przerwała choroba — udar mózgu. Zob. http://en.wikipedia.org/wiki/Ariel_Sharon , 30 listopada 2013 r. oraz http://wyborcza.pl/1,75477,15256001,Ariel_Szaron_nie_zyje__Byly_premier_ Izraela__bezwzgledny.html , 11 lutego 2014 r. 18 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 1. WYDZIAŁ ZABEZPIECZENIA KOMENDY STOŁECZNEJ MILICJI OBYWATELSKIEJ wysadzenie 28 grudnia 1968 r. trzynastu samolotów arabskich linii lotniczych na lotnisku w Bejrucie. Rajd 150 izraelskich spadochroniarzy wykonano w odwecie za ataki terrorystów palestyńskich na samoloty linii lotniczych Izraela. Z perspektywy lat widać, iż była to pierw- sza wymiana ciosów w walce sił specjalnych z terroryzmem, który to dotknął w późniejszym czasie większość krajów na świecie22. Podejście Europy i świata do kwestii sił specjalnych zdolnych do podjęcia działań kontr- terrorystycznych zmieniło się w związku z wydarzeniami podczas letnich igrzysk olimpijskich w Monachium. 5 września 1972 r. miał miejsce zamach terrorystyczny na wioskę olimpijską. Ataku dokonali terroryści palestyńscy z organizacji Czarny Wrzesień — radykalna palestyń- ska organizacja terrorystyczna powstała w 1971 r. jako komórka w obrębie Al-Fatah. Jej dzia- łacze stawiali sobie za cel pomszczenie tzw. czarnego września — działań odwetowych, podjętych przez króla Jordanii Husajna I po zamachu na jego życie. Zamach ten związany był z próbą wywołania przez Organizację Wyzwolenia Palestyny rewolucji w Jordanii, jednak za- kończył się niepowodzeniem, a akcja wojsk króla przeciw obozom uchodźców palestyńskich zmusiła działaczy OWP do przeniesienia się do Libanu. Wraz z nimi Jordanię opuściły tysią- ce Palestyńczyków23. Do pomieszczeń izraelskich sportowców wtargnęło ośmiu terrorystów, zabijając dwóch, a dziewięciu sportowców biorąc jako zakładników. Ich postulaty dotyczyły wymiany zakładników na 136 Palestyńczyków przebywających w izraelskich więzieniach oraz bezpiecznego przelotu do któregoś z krajów arabskich (oprócz Jordanii i Libanu). Władze niemieckie rozpoczęły negocjacje z terrorystami. W toku negocjacji uzgodniono, że będą oni przetransportowani do bazy lotniczej w Fürstenfeldbruck, skąd odlecą do Kairu. Przyjęty plan działania zakładał m.in. wyeliminowanie terrorystów na pokładzie samolotu, którym mieli odlecieć, oraz wsparcie tych działań przez strzelców wyborowych. W bazie lotniczej doszło do tragedii — strzelcy wyborowi otworzyli ogień, jednak terroryści zaczęli zabijać zakładników, strzelając do nich i rzucając granaty. Bilans tragedii był szokujący: zginęli wszyscy zakładnicy, jeden z policjantów, pięciu terrorystów. Trzech terrorystów zostało aresztowanych24. Rozwój wypadków w konsekwencji doprowadził do zmiany podejścia władz na świe- cie do kwestii konieczności posiadania w strukturach państwa sił specjalnych, zdolnych do przeprowadzenia skutecznej operacji ratunkowej w sytuacjach zakładniczych. Jedynym państwem na świecie, w tamtych czasach, dysponującym przeszkolonymi siłami specjal- nymi do walki z terroryzmem, był Izrael. Kontynent europejski pozbawiony był tego typu jednostek. Jako pierwsi w Europie, wyciągając wnioski z wydarzeń z 1972 r., sformowali jednostkę specjalną Niemcy, korzystając z wiedzy i pomocy Izraelczyków. Za zgodą ówczesnego ministra spraw wewnętrznych Hansa-Dietricha Genschera roz- poczęto formowanie jednostki kontrterrorystycznej przygotowanej i wyposażonej do prze- prowadzania operacji ratunkowych w sytuacji wzięcia zakładników na terenie kraju i poza jego granicami. Jednostka weszła w skład (BGS) — Federalnej Straży Granicznej, nadano jej nazwę Grenzschutzgruppe 9 (GSG-9). Cyfra „9” odnosiła się do kolejnego podmiotu or- ganizacyjnego w ramach Bundesgrenzschutz. Na siedzibę jednostki wyznaczono koszary w Sankt Augustin w pobliżu Bonn. Jej pierwszym dowódcą został Ulrich Wegener (wówczas 22 23 24 D. Anderson, Oddziały elitarne, Kraków 1994, s. 128. http://pl.wikipedia.org/wiki/Czarny_Wrzesie C5 84 , 1 grudnia 2013 r. K. Jałoszyński, GSG-9 jednostka kontrterrorystyczna Niemieckiej Policji Federalnej, „Terro- ryzm. Zagrożenia – Prewencja – Przeciwdziałanie” 2009, nr 4, s. 32. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 19 CENTRALNY PODODDZIAŁ KONTRTERRORYSTYCZNY POLSKIEJ POLICJI BOA KGP major, zakończył służbę w stopniu generała). Aktualnie, wraz z wejściem w życie usta- wy o zmianie nazwy Bundesgrenzschutz na Bundespolizei (uchwalonej przez Bundestag 21 kwietnia 2005 r.), Bundesgrenzschutz został przemianowany 1 lipca 2005 r. na Bundes- polizei, a GSG-9 automatycznie stała się częścią składową niemieckiej Policji Federalnej25. Po drugiej wojnie światowej, do połowy lat 70., polskie siły specjalne funkcjonowały w struk- turach wojska. Pierwsze polskie pododdziały specjalne utworzono w 1951 r. Przy 6. Bata- lionie Rozpoznawczym w Sztumie powstał 5. Samodzielny Pluton Rozpoznawczy, a przy 7. Batalionie Rozpoznawczym w Opolu utworzono 6. Samodzielny Pluton Rozpoznawczy. Liczyły po 37 żołnierzy. W 1953 r. pluton w Sztumie został rozbudowany i przemianowany na 9. Samodzielną Kompanię Rozpoznawczą, a pluton w Opolu na 10. Samodzielną Kompa- nię Rozpoznawczą. Stan etatowy w kompaniach wynosił 118 żołnierzy. W 1954 r. w Oleśnicy powstał 19. Samodzielny Batalion Rozpoznawczy, cztery lata później przeniesiono go do Biel- ska-Białej. Podlegał dowódcy 6. Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej. Następnie prze- mianowano go na 19. Batalion Powietrznodesantowy. W 1961 r. wydzielono go z 6. Pomor- skiej Dywizji jako 26. Batalion Rozpoznawczy i przeniesiono do Dziwnowa na wyspie Wolin. Tam znalazł się jako 1. Batalion Szturmowy. W 1974 r., w ramach koncepcji operowania sił specjalnych w odległości od 50 do 300 km od linii frontu, powstały kompanie specjalne, liczące po 35 żołnierzy podzielonych na 5 grup specjalnych26. Najbardziej rozpoznawalną wojskową formacją specjalną w tamtym czasie była 6. Pomor- ska Dywizja Powietrznodesantowa. Została sformowana na podstawie rozkazu nr 0048/Org. ministra obrony narodowej z 15 czerwca 1957 r. i rozkazu nr 00400/Org. dowódcy Warszaw- skiego Okręgu Wojskowego z 26 czerwca 1957 r., na bazie 6. Pomorskiej Dywizji Piecho- ty. Inicjatorem stworzenia zupełnie nowego w Ludowym Wojsku Polskim rodzaju wojsk był ówczesny dowódca Warszawskiego Okręgu Wojskowego, gen. bryg. Józef Kuropieska. Pierwszym dowódcą 6. Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej został płk dypl. Bolesław Chocha, piastujący tę funkcję w latach 1957–1960. W związku z brakiem doświadczenia w organizowaniu tego typu jednostek, wzorowano się na 1. Samodzielnej Brygadzie Spado- chronowej Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie gen. Sosabowskiego, korzystając z wiedzy i doświadczeń byłych spadochroniarzy 1. Samodzielnej Brygady Spadochronowej, przywróco- nych do czynnej służby wojskowej w 6. Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej. Żołnierze dywizji nosili charakterystyczne bordowe berety, dlatego przylgnęła do nich nazwa „Czerwone Berety”. Ponadto żołnierze używali mundurów polowych (tzw. moro) odmiennego wzoru niż w pozostałych rodzajach wojsk, tzw. US-y (ubiór skoczka) ― funkcjonalny, dobrze dopaso- wany mundur polowy. Kurtka i spodnie miały dodatkowe kieszenie (m.in. na wysokości pra- wego uda była kieszeń na nóż szturmowy), dodatkowo kurtka miała wszyty ściągacz gumowy na wysokości pasa. Uzyskali także prawo do występowania poza rejonami zakwaterowania w mundurach polowych z podwiniętymi rękawami, co na ówczesne czasy było ewenemen- tem. W 1986 r. Dywizja przemianowana została na 6. Pomorską Brygadę Powietrznodesanto- wą, która w 1992 r. przeformowana została na 6. Brygadę Desantowo-Szturmową, aby 1 lipca 2010 r. ponownie zostać przemianowaną na 6. Brygadę Powietrznodesantową27. 25 26 Tamże. J. Rybak, Jednostki specjalne Wojska Polskiego. Komandosi. Historia, operacje, dowódcy, wyposażenie, Warszawa 2003, s. 20. http://pl.wikipedia.org/wiki/6_Pomorska_Dywizja_Powietrznodesantowa , 29 marca 2014 r. 27 20 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 1. WYDZIAŁ ZABEZPIECZENIA KOMENDY STOŁECZNEJ MILICJI OBYWATELSKIEJ W ramach struktury organizacyjnej Milicji Obywatelskiej jednostkami, które można było zdefi niować jako specjalne, były Zmotoryzowane Odwody Milicji Obywatelskiej — ZOMO. Powołane zostały rozkazem komendanta głównego Milicji Obywatelskiej, gen. Ryszarda Dobieszki, 24 grudnia 1956 r. Bezpośrednią przyczyną ich powstania była analiza działań milicyjnych podczas zajść ulicznych, która wykazała brak przygotowania do działań w tego typu sytuacjach. Określenie w nazwie „zmotoryzowane” miało charakteryzować mobilność formacji, zaś słowo „odwód” wskazywało na fakt, że były one rezerwą Milicji Obywatelskiej, której w razie potrzeby można było w każdej chwili użyć jako pododdziału zwartego. Katalog zadań ZOMO był bardzo szeroki. Oprócz działań typowych podczas rozpraszania manife- stacji, funkcjonariusze mieli także brać udział w akcjach ratunkowych podczas klęsk ży- wiołowych i katastrof, poszukiwaniu osób zaginionych, prowadzeniu pościgów za groźnymi przestępcami28. Po transformacji ustrojowej w 1989 r. siły te zostały rozwiązane. Dziś w ra- mach Policji mamy oddziały i pododdziały prewencji, defi niowane jako pododdziały zwarte29. 1.2. Wydział Zabezpieczenia KSMO w latach 1976–1989 Decyzję o powołaniu w ramach Milicji Obywatelskiej pododdziału sił specjalnych poprze- dziła wizyta delegacji polskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Finlandii. Tam została jej zaprezentowana nowo utworzona jednostka specjalna „Karhu” („niedźwiedź” w jęz. fi ń- skim). Pododdział fi ńskiej policji powstał w 1975 r. Nie jest jednostką stricte etatową. Jej człon- kowie służą w różnych jednostkach policji fi ńskiej, przechodzą wspólne szkolenie w zakresie działań bojowych związanych z różnymi sytuacjami kryzysowymi: zatrzymanie uzbrojonych przestępców, sytuacje zakładnicze itp. „Karhu” jest w stanie 24-godzinnej gotowości i może zostać użyta w akcji w trybie natychmiastowym30. Po powrocie polskiej delegacji do kraju zapadła decyzja na szczeblu rządowym o utworzeniu również w Polsce tego typu jednostki. W odróżnieniu od fi ńskiego pierwowzoru miał to być pododdział etatowy. Minister spraw wewnętrznych podpisał decyzję tworzącą Wydział Zabezpieczenia Komendy Stołecznej Milicji Obywatelskiej (decyzja ministra spraw wewnętrznych z 28 lutego 1976 r. w sprawie utworzenia Wydziału Zabezpieczenia Komendy Stołecznej Milicji do zwalczania aktów prze- mocy). Jego strukturę organizacyjną przedstawia załącznik nr 3. Nazwa „Wydział Zabezpie- czenia” w żaden sposób nie korespondowała z charakterem i przeznaczeniem pododdziału. Było to celowe zamierzenie — miała ona za zadanie kamufl ować. Określenie „zabezpie- czenia” rodziło pytania i wątpliwości: zabezpieczenia czego?, kogo? itp. Nikt wówczas nie identyfi kował tej nazwy z pododdziałem milicji o charakterze specjalnym (sił specjalnych). Ten swoisty kamufl aż funkcjonował tylko w początkowym okresie istnienia pododdziału. Z czasem, na skutek coraz większej aktywności i roli mediów, co wiązało się z aktywnością bojową „wydziału”, w defi nicji nazwy pojawiły się siły specjalne — kontrterrorystyczne sto- łecznej komendy. 28 R. Socha, A. Letkiewicz, P. Guła, Policyjne oddziały i pododdziały zwarte w Polsce. Historia 29 30 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== i teraźniejszość, Szczytno 2010, s. 68. Ustawa z 6 kwietnia 1990 r. o Policji, DzU z 1990 r., nr. 30, poz. 179 z późn. zm. K. Jałoszyński, Jednostka kontrterrorystyczna…, wyd. cyt., s. 219. 21 CENTRALNY PODODDZIAŁ KONTRTERRORYSTYCZNY POLSKIEJ POLICJI BOA KGP Trudno jest w sposób jednoznaczny zidentyfi kować przesłanki, jakie legły u podstaw de- cyzji o utworzeniu specjalnej jednostki milicji. Według Jerzego Pawlika i Mirosława Żywczy- ka „utworzenie pierwszej w kraju szturmowej jednostki antyterrorystycznej wynikało ze świa- domości poważnej intensyfi kacji zagrożenia terrorystycznego w skali międzynarodowej, zwłaszcza w niektórych państwach Europy Zachodniej”31. Z pewnością jakaś część prawdy w tym stwierdzeniu jest. W tamtych czasach zatrzymywano i deportowano przebywających w Polsce Palestyńczyków podejrzewanych o kontakty z organizacjami terrorystycznymi. Należy jednak pamiętać, że zagrożenie terrorystyczne w owym czasie było dość spolary- zowane. Działalność terrorystyczna miała podłoże skrajnie lewicowe, a — jak świadczą do- wody — była ona aktywnie wspierana przez państwa tzw. obozu socjalistycznego, do którego nasz kraj należał. Trudno sobie wyobrazić, choć nie można było tego wykluczyć, aby terroryści dokonali zamachu na terenie Polski lub poza jej granicami przeciwko obywatelom naszego kraju. Można antycypować, że celem było raczej utworzenie sił specjalnych — policyjnych, które będą mogły odpowiedzieć na sytuację zakładniczą, będącą wynikiem działalności kry- minalnej, jak też sytuację zabarykadowania się uzbrojonego przestępcy. Tego typu zdarze- nia w tamtych latach miały miejsce. Historia tworzenia Wydziału Zabezpieczenia Komendy Stołecznej Milicji Obywatelskiej jest nierozerwalnie związana z osobą Edwarda Misztala, współtwórcy i późniejszego charyzmatycz- nego dowódcy pododdziału. To człowiek legenda. Jego nieszablonowość w życiu codziennym, a przy tym improwizacja, wręcz balansowanie na cienkiej linii przekroczenia dopuszczalnych granic ryzyka podczas szkolenia i ćwiczeń (niewątpliwie przełamał skostniały szablon szkolenia bojowego — specjalnego), ukształtowały wizerunek pododdziału. Szkolenia i ćwiczenia funk- cjonariuszy Wydziału nigdy nie mieściły się w żadnych normach i procedurach obowiązujących w tym zakresie zarówno w resorcie spraw wewnętrznych, jak i obrony narodowej. W jednym z wywiadów w latach 90. Edward Misztal powiedział: „W oddziale specjalnym organizowałem zajęcia pod hasłem »O jeden most za daleko«. Polegały one na tym, że ćwiczący pokonywa- li biegiem wszystkie mosty warszawskie pod rząd, tylko że nie wierzchem, ale pod spodem, po konstrukcjach stalowych. Trasa wynosiła 25 km. Trzeba mieć podzielną uwagę, która z cza- sem nabierała właściwości automatyzmu, aby z czegoś takiego nie spaść. Ale takie ćwiczenie jest konieczne dla późniejszej pracy praktycznej. Gdy atakuje się bandytę w jego mieszkaniu, ma on przewagę z racji znajomości rozkładu tego mieszkania i najbliższego zaplecza. My mu- simy zorientować się w wszystkim w jak najkrótszym czasie”32. Jego powiedzenie: „komandos nie pęka, tylko kondom pęka” przeszło do legendy i właściwie oddaje to, co było istotą służby w pododdziale, a co można zdefi niować wojskową maksymą: pot, krew i łzy. Jest faktem pozo- stającym poza dyskusją, że jego osobowość to charakter i duch warszawskiego pododdziału kontrterrorystycznego. Gdyby nie on, pododdział nigdy nie byłby sztandarową jednostką spe- cjalną polskiej Policji. Postać płk. Edwarda Misztala była, jest i będzie zawsze kojarzona z Wy- działem, a obecnie Biurem, i śmiało można stwierdzić, iż jest jego synonimem. Po odbyciu zasadniczej służby wojskowej w 6. Pomorskiej Dywizji Powietrznodesan- towej Edward Misztal zadeklarował chęć podjęcia służby w Milicji Obywatelskiej. Kończąc 31 J. Pawlik, M. Żywczyk, Organizacja i przeznaczenie pododdziałów specjalnych Milicji Oby- watelskiej, Warszawa 1989, s. 6. http://kif.pl/forum/viewtopic.php?f=99 t=590523 , 18 sierpnia 2014 r. 32 22 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 1. WYDZIAŁ ZABEZPIECZENIA KOMENDY STOŁECZNEJ MILICJI OBYWATELSKIEJ służbę wojskową, jako wzorowy żołnierz, dostał list polecający. W 1969 r. rozpoczął pracę w milicji, trafi ł do warszawskiego Zmotoryzowanego Odwodu Milicji Obywatelskiej. Dowód- cą jednostki był płk Jan Miętki ― człowiek, który w okresie okupacji hitlerowskiej został siłą wcielony do Wehrmachtu, z którego zbiegł i przedostał się na tereny zajęte przez Rosjan, gdzie został przeszkolony jako spadochroniarz dywersant. Powołano go na dowódcę grupy dywersyjnej „Wołga” i wraz z nią zrzucano na tereny okupowanej Polski33. Kiedy płk Miętki zorientował się, że ma funkcjonariusza — byłego żołnierza wojsk powietrznodesantowych, wezwał do siebie Edwarda Misztala i polecił mu utworzenie plutonu spadochronowego. Ponieważ Edward Misztal34 nie miał żądanego przygotowania instruktorskiego (miał za sobą jedynie dwadzieścia skoków ze spadochronem wykonanych w wojsku), nawiązał kontakt z Sekcją Spadochronową Aeroklubu Warszawskiego, którego siedziba miesiła się na war- szawskim lotnisku Gocław35. Instruktorzy z tego aeroklubu przeszkolili trzydziestu funkcjo- nariuszy, którzy uzyskali uprawnienia skoczków spadochronowych. W związku z uprowadzeniami samolotów pasażerskich Polskich Linii Lotniczych LOT do Republiki Federalnej Niemiec, w 1971 r. zorganizowano sekcję ochrony LOT w ramach Komisariatu Milicji Obywatelskiej przy porcie lotniczym Warszawa-Okęcie. Znacząca liczba uprowadzeń samolotów w Polsce miała swój początek w końcu lat 60. i na początku 70. ubiegłego wieku. Miało to bezpośredni związek z ówczesną sytuacją społeczno-polityczną w naszym kraju. Kryzys gospodarczy, dalekie od demokratycznych standardów funkcjonowanie państwa na gruncie politycznym, brak możliwości swobodnych wyjazdów poza granice kraju (wręcz uniemożliwianie takich podróży poprzez niewydawanie paszportów) powodowały próby ucieczki polskich obywateli do państw Europy Zachodniej36. 33 Grupa wywiadowczo-rozpoznawcza „Wołga” — samodzielna grupa spadochronowa Ludo- wego Wojska Polskiego. Grupa została utworzona w sierpniu 1944 r. z żołnierzy Polskiego Samo- dzielnego Batalionu Specjalnego, a jej zadaniem było prowadzenie na terenie Pomorza rozpozna- nia, unikając w miarę możności starć zbrojnych z wrogiem. Miała dostarczać dowództwu informacji o ruchach wojsk na kolejach i drogach, przekazywać dane o zakładach produkujących na potrzeby wojska, zbierać wiadomości o rozmieszczeniu jednostek niemieckich, o lotniskach, koszarach, umoc- nieniach. Skład grupy: ppor. Jan Miętki (dowódca), st. sierż. Bronisław Warczak, st. sierż. Franci- szek Nadolny, st. sierż. Leon Piesik, st. sierż. Alojzy Małachowski, plut. Stanisław Mroczek, kpr. Ed- mund Ernst, Aleksiejew „Wiktor” (zastępca dowódcy, ofi cer AR), Ukołow „Jurka” (radiotelegrafi sta, ofi cer AR). 7 września 1944 r. w godzinach rannych zarządzono w grupie stan pogotowia, a około 17 grupa wsiadła do samolotu i po krótkim locie wylądowała w rejonie Białej Podlaskiej na
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Centralny pododdział kontrterrorystyczny polskiej Policji – BOA KGP
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: