Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00290 013900 14457792 na godz. na dobę w sumie
Cisza przed burzą - ebook/pdf
Cisza przed burzą - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 217
Wydawca: Harlequin Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-238-8186-5 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> romans
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Policyjny detektyw Nick Rogers miał nadzieję, że Whitehorse, miasteczko w Montanie, okaże się oazą spokoju. Widział w Los Angeles wiele zła, teraz chętnie zająłby się drobnymi, nawet nudnymi sprawami. Kiedy objął posadę zastępcy miejscowego szeryfa, nie spodziewał się, że wkrótce los rzuci go w centrum dramatycznych wydarzeń. Czeka go nie tylko skomplikowane śledztwo w sprawie o morderstwo, ale też walka z własnymi uczuciami…

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

B.J. Daniels Cisza przed burzą Tłumaczył Jacek Żuławnik Tytuł oryginału: The New Deputy in Town Pierwsze wydanie: Harlequin Books, 2007 Redaktor serii: Graz˙yna Ordęga Opracowanie redakcyjne: Krystyna Barchańska-Wardęcka Korekta: Małgorzata Narewska, Krystyna Barchańska-Wardęcka ã 2007 by Barbara Heinlein ã for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2011 Wszystkie prawa zastrzez˙one, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V. Wszystkie postacie w tej ksiąz˙ce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – z˙ywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Znak firmowy Wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Romans Sensacja są zastrzez˙one. Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o. 00-975 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25 Skład i łamanie: COMPTEXTÒ, Warszawa ISBN 978-83-238-8186-5 ROZDZIAŁ PIERWSZY Drz˙ącymi dłońmi otworzyła bieliźniarkę, z˙eby wydo- być z niej kij bejsbolowy, wciśnięty w najciemniejszy kąt szafy. Po ostatnim razie zastanawiała się, czy nie powin- na w ogóle się go pozbyć, ale w końcu wytarła tylko starannie plamy krwi i postanowiła go zatrzymać. Nie była głupia. Oglądała przeciez˙ kryminalne seriale telewizyjne, takie jak na przykład CSI, i dobrze wiedzia- ła, jak bada się ślady krwi, w jaki sposób uzyskuje się próbki DNA, a potem tropi przestępcę. Lecz z drugiej strony zdawała sobie sprawę, z˙e lepiej niczego nie zmieniać. Rytuał był waz˙ny. Za kaz˙dym razem powinien być to sobotni wieczór. Zawsze powinna mieć na sobie tę niebieską sukienkę, którą załoz˙yła za pierwszym razem. I bez wyjątku powinna uz˙ywać tego samego starego kija bejsbolowego, który kiedyś znalazła. Nagle usłyszała głos dobiegający z salonu: – Idziesz na spotkanie z przyjaciółmi? Chyba juz˙ zbyt późno na wychodzenie z domu, prawda? Zdusiła w sobie poirytowanie. Miała serdecznie dość wysłuchiwania uwag matki. Niedobrze jej się robiło, gdy pomyślała, czego się od niej oczekuje. Połoz˙yła kij na łóz˙ku i sięgnęła po niebieską sukienkę. Jej rąbek szpeciła niewielka plamka krwi, której z˙adnym sposobem nie udało się wywabić. Zmarszczyła brwi, przejęta, z˙e nawet 6 B.J. DANIELS ta maleńka plamka moz˙e wszystko zmienić. Wypracowa- na rutyna legnie w gruzach. Medytowała nad plamką kilka chwil. A moz˙e tego wieczoru nie powinna wychodzić? Ale przeciez˙ była sobota i bary będą pełne męz˙czyzn, którzy upiją się i będą chcieli z nią zatańczyć. Wyobraziła sobie ich zapach, dotyk spoconych rąk na swojej niebieskiej sukience, ich oddech na swoim policzku. Włoz˙yła sukienkę i wzięła do ręki kij bejsbolowy. Wyszła tylnymi drzwiami. Był sobotni wieczór, miała na sobie swoją niebieską sukienkę, a w ręku dzierz˙yła kij. Dziś wieczorem pewnego męz˙czyznę czekała nie- spodzianka. ROZDZIAŁ DRUGI Był niedzielny poranek. Laney Cavanaugh zerknęła na ksiąz˙kę lez˙ącą na kolanach, a potem spojrzała przed siebie. Miała problem ze skoncentrowaniem się na lek- turze. Wokół, jak okiem sięgnąć, rozciągała się monoton- na równina porośnięta wysoką, z˙ółtą trawą, która falo- wała równomiernie w rytm porannego wietrzyku. Na wschodzie, daleko na horyzoncie, majaczyła posępna syl- wetka starego młyna. Patrząc zaś w kierunku południo- wego zachodu, moz˙na było dostrzec niewyraźny zarys Little Rockies i Bear Paw, pasm górskich będących częś- cią Gór Skalistych. Jeśli nie liczyć tych dwóch punktów orientacyjnych, wokół rozpościerały się tysiące mil kwa- dratowych prerii. – Nuda, co? – Laci, młodsza siostra Laney, wyszła z domu, a za nią trzasnęły drzwi z naciągniętą siatką przeciw owadom. – Nic dziwnego, z˙e mama stąd uciekła. Nie znosiła tu przebywać. – Laci opadła na krzesło obok Laney, wydając z siebie głośne westchnienie. Laney nie zgadzała się z siostrą. Za kaz˙dym razem, gdy tu przyjez˙dz˙ała, opanowywało ją dojmujące uczucie spo- koju. Lubiła ciszę, którą mąciło jedynie cykanie świer- szczy w trawie albo bzyczenie pszczół. Nocą czasem słychać było wycie wiatru, a monotonne bębnienie desz- czu o dach sprowadzało senność. A jednak dziś czuła 8 B.J. DANIELS niepokój. Miała wraz˙enie, jakby lipiec wstrzymał oddech i czekał na coś, co miało się wydarzyć. To było jak cisza przed burzą. Nie podzieliła się tymi myślami z Laci, bo młodsza siostra zapewne wykpiłaby jej przeczucia. – Och, tyle w tobie dramatyzmu! – często powtarzała Laci. – Powinnaś była zostać aktorką czy pisarką, nie wiem, kimkolwiek, byle nie księgową. – Idę coś upiec – oznajmiła Laci, wstając nagle z krzesła. Nigdy nie potrafiła usiedzieć spokojnie na miejscu. Była dopiero dziewiąta rano, a Laci zdąz˙yła juz˙ przygoto- wać śniadanie: placek z borówkami, tartę ze szpinakiem i boczkiem oraz koktajle owocowe. Cóz˙, gotowanie spra- wiało jej radość. – Nigdy nie rozumiałam, po co dziadkowi ten dom – rzuciła Laci. Laney rozumiała. Dom był wszystkim, co zostało im po córce Genevie. Tutaj urodziły się Laney i Laci. Póź- niej ich ojciec zginął w wypadku samochodowym na drodze do Whitehorse, niewielkiego, typowego dla Mon- tany miasteczka połoz˙onego na północy. Początkowo osada o tej nazwie mieściła się bliz˙ej rzeki Missouri, ale kiedy zaczęto budować na tych tere- nach linię kolejową, miasteczko przeniosło się osiem kilometrów na północ. Pierwotna osada została niemal całkowicie opuszczona przez dawnych mieszkańców i obecnie – za wyjątkiem nielicznych rancz i garstki oryginalnych budynków – przypominała miasteczko wi- dmo, a raczej osadę widmo. Mówiło się o niej: Stare Whitehorse. Miasteczko stanowiło niegdyś schronienie dla konio- kradów, których osadnicy albo przepędzili, albo po pros- CISZA PRZED BURZĄ 9 tu powiesili na najbliz˙szej gałęzi. Rodzina Laney była jedną z tych, które jako pierwsze przybyły na te tereny w pobliz˙u miejsca, w którym Missouri wrzyna się głębo- kimi meandrami w ląd. Dom i wspomnienia o córce to wszystko, co pozostało dziadkowi Titusowi i babci Pearl. Titus dbał o dom, bo wierzył, z˙e pewnego dnia Geneva powróci. Zgodnie z obietnicą, kaz˙dego lata Laney i Laci przyje- z˙dz˙ały na dwa tygodnie w odwiedziny. Laney co prawda czuła się winna, z˙e nie moz˙e poświęcić na wizytę więcej czasu, ale przeciez˙ miały z Laci własne z˙ycie: Laney w Mesa w Arizonie, a jej siostra w Seattle. Przez pozo- stałą część roku dom stał pusty i czekał na kogoś, kto juz˙ nigdy nie miał do niego wrócić. Laney próbowała skupić się na ksiąz˙ce, ale jej myśli wciąz˙ wędrowały ku innym sprawom. Zapatrzyła się w ciągnącą się przez pola gruntową drogę. Nic się nie poruszało. Pojedyncze cumulusy upstrzyły tu i ówdzie niebo, co nie przeszkodziło słońcu piąć się coraz wyz˙ej i wyz˙ej i zalewać świata z˙arem. Chmura przepłynęła nad Laney i rzuciła ciemny, chłodny cień. Laney zadygotała i poczuła niepokój. Nagle rozległ się tętent kopyt, a za chwilę Maddie, kuzynka Laney i Laci, wyłoniła się zza rogu, zatrzymała tuz˙ przed werandą i zeskoczyła z konia w chmurze pyłu. Jej słomkowy kapelusz rzucał cień na rozpaloną rados- nym podnieceniem twarz. – Słyszałam, z˙e przyjechałyście – powiedziała Mad- die i przeskoczyła przez balustradę, jakby nadal była małą dziewczynką. – Mama przyjedzie później, ale ja nie mogłam się doczekać, więc wskoczyłam na konia i oto jestem – oznajmiła i uściskała Laney. 10 B.J. DANIELS – Przyjechałyśmy wczoraj wieczorem. – Laney spoj- rzała na kuzynkę i uśmiechnęła się. Maddie, juz˙ dziewiętnastoletnia, niewiele się zmieniła i nadal wyglądała na niezłą łobuziarę. Była wysoka i szczupła, niemal koścista. Bujna czupryna rudawych blond włosów okalała upstrzoną piegami twarz, w której uwagę przyciągały błękitne oczy. Miała na sobie koszulę, dz˙insy i wysokie buty. – A gdzie Laci? – zapytała Maddie niecierpliwie. – Załoz˙ę się, z˙e znowu gotuje. Ach, cóz˙ to za boski zapach? Z wnętrza domu unosił się ciepły aromat ciasta czekola- dowego, choć tak naprawdę było zbyt gorąco, z˙eby zajmo- wać się pieczeniem. Laci jakoś nigdy to nie przeszkadzało. – Kto ma ochotę na kawałek ciepłego ciasta? – krzyk- nęła z kuchni. – No, zgadnij! – odpowiedziała jej Maddie, a potem spojrzała na Laney z powaz˙ną miną. – Chciałabym, z˙eby- ście tu zamieszkały. Nie znoszę waszych odwiedzin, bo za szybko się kończą. – Ponownie uścisnęła Laney, tym razem odrobinę dłuz˙ej. Gdy tak trwały w objęciach, Laney poczuła, z˙e kuzyn- ka drz˙y lekko. Chwyciła ją za ramiona i przyjrzała się uwaz˙nie. Maddie wzdrygnęła się. Laney, obejmując ją, niechcący podwinęła jej rękaw i dopiero teraz spostrzegła ciemne sińce, jeden po drugim w równej odległości, jakby ktoś zbyt mocno złapał ją za ramię. – Co to jest? – zapytała, choć chciała raczej zapytać: kto ci to zrobił? – Znasz mnie – odparła pospiesznie Maddie, ściąga- jąc rękaw tak, by zasłonić siniaki. – Zawsze była ze mnie niezdara. To nic takiego. CISZA PRZED BURZĄ 11 Nic takiego? Laney wyczuła, z˙e coś jest nie tak, gdy Maddie rzuciła jej uspokajający uśmiech, który bynaj- mniej nie wypadł wiarygodnie, i pognała do kuchni. W dniu, w którym szeryf Carter Jackson poleciał na Florydę, jego zastępca, Nick Rogers, przejął na swe barki cięz˙ar prowadzenia biura. Dlatego nie zdziwiło go, z˙e w niedzielny poranek wezwano go do kolejnej sprawy o napaść. Juz˙ dwukrotnie od momentu podjęcia pracy miał do czynienia z podobnymi sprawami. W obydwu przypad- kach ofiarami byli męz˙czyźni – zaatakowano ich w sobo- tni wieczór w okolicy baru, kiedy to lokal pękał w szwach, a rozrywki dostarczała grająca na z˙ywo kape- la. Zapewne dlatego nikt nie słyszał szamotaniny na parkingu. Odnalazł Curtisa McAlheneya przy barze. Męz˙czyzna niespiesznie sączył piwo. Nick usiadł obok i zamówił filiz˙ankę kawy. Curtis miał rozciętą wargę, podbite oko i złamany nos. Pochylał się nad kontuarem, jakby dokuczał mu ból z˙eber. – Złamane czy pęknięte? – zapytał Nick. – Pęknięte, ale boli jak diabli – odparł Curtis. – Widziałeś napastnika? Curtis – trzydzieści parę lat, przerzedzone, brązowe włosy wystające spod zielonej czapki z logo producenta maszyn rolniczych i wylewający się z dz˙insów pokaźny brzuch opięty koszulką, na której napis oświadczał, z˙e jej właściciel jest darem Boga dla kobiet – obrzucił Nicka podejrzliwym spojrzeniem. – Napastnika? – powtórzył Curtis jak echo. – Nie 12 B.J. DANIELS widziałem z˙adnego napastnika, tylko jakiegoś sukinsyna z kijem bejsbolowym w łapie. – Widziałeś jego twarz? Curtis pokręcił przecząco głową. – Było ciemno. Uderzył mnie od tyłu, powalił na ziemię i sprał na kwaśne jabłko. Wielki był, tyle mogę powiedzieć. Nick kiwnął głową. To samo usłyszał od poprzednich dwóch poszkodowanych. Przypuszczał, z˙e w rzeczywis- tości napastnik wcale nie był wielki. Wielkolud uzbrojo- ny w kij bejsbolowy wyrządziłby człowiekowi o wiele większą krzywdę. – Ukradł ci coś? Curtis sprawiał wraz˙enie zmieszanego. – Pewnie taki miał zamiar. Chyba doszedłem do sie- bie szybciej, niz˙ się spodziewał, więc dał drapaka, zanim zdąz˙yłem zabrać mu ten jego kijek i pokazać, gdzie raki zimują. Jasne. Wydawało się, z˙e motywem wszystkich do- tychczasowych napaści nie był wcale rabunek, bo w z˙a- dnym przypadku męz˙czyźni nie stracili niczego poza swoim honorem. Napastnik atakował, okładał ofiary ki- jem i szybko się ulatniał. – Pokłóciłeś się z kimś, zanim wyszedłeś z baru? – Nie. Wypiłem tylko parę browarów i trochę potań- czyłem. Ta sama śpiewka. Nick zakładał rzecz jasna, z˙e w grę wchodziło nieco więcej niz˙ ,,tylko parę browarów’’. – Jez˙eli przypomnisz sobie coś jeszcze, to wiesz, gdzie mnie szukać – powiedział Nick, dopijając kawę. – Ten gnojek to musi być jakiś przybłęda, nie, Shir- ley? – rzucił Curtis w kierunku barmanki. CISZA PRZED BURZĄ 13 Chuda jak patyk, pięćdziesięciokilkuletnia kobieta skinęła głową. – Nikt z miejscowych nie zrobiłby czegoś takiego bez powodu. Napastnik, pomyślał Nick, kimkolwiek był, miał swo- je powody, dla siebie wystarczająco dobre. Rzucił na ladę pieniądze za kawę i drobny napiwek. W tym samym momencie zawibrowała jego komórka. – Kłopoty w Starym Whitehorse – odezwała się w słuchawce dyspozytorka. – Alice Miller twierdzi, z˙e ktoś ukradł jej kury. Gdy Maddie wskoczyła na konia i ruszyła w powrotną drogę, Laci oparła nogi na balustradzie i westchnęła: – Musimy urządzić dla niej przyjęcie. Laney spojrzała znad ksiąz˙ki, której i tak nie czytała. Zamiast lekturze, oddawała się myślom o swojej ku- zynce. Laci sięgnęła po ciastko. Zanosiło się na to, z˙e spę- dzą ranek na werandzie, zajadając się ciasteczkami, po- pijając lemoniadę i przy okazji rozmawiając o daw- nych czasach. – Urządzimy przyjęcie zaręczynowe – rzuciła Laci między jednym kęsem a drugim. – Nie jestem pewna, czy to dobry pomysł – odparła Laney. – Czy Maddie nie wydaje ci się trochę... inna? Siostra rzuciła jej zaintrygowane spojrzenie. – Od zeszłego lata zrzuciła parę kilogramów. Wszyst- kie przyszłe panny młode tak robią, prawda? Być moz˙e. – Owszem, jest za chuda, ale nie o tym mówię. Mad- die nie wydaje się... 14 B.J. DANIELS – Szczęśliwa? – Laci zaczęła się śmiać. – Maddie mogłaby słuz˙yć za wzór szczęśliwego dzieciaka. – Odniosłam wraz˙enie, z˙e stara się odrobinę za moc- no – odparła Laney. Widziała swoją kuzynkę zeszłego wieczoru, kiedy ra- zem z Laci wybrały się do miasta, ale Maddie ich nie dostrzegła. Opuszczała bar tylnym wyjściem w tej samej chwili, w której Laney i Laci wchodziły do niego fron- towymi drzwiami. Laney zawołała ją, ale najwyraźniej nie zdołała przebić się przez zgiełk panujący w knajpie. – Pamiętasz wczoraj w barze? Nie była ze swoim narzeczonym. Laci jęknęła. – Z Maddie wszystko jest w porządku. Jestem pewna, z˙e nie robiła nic złego. Ot, potańczyła z paroma ran- czerami, tak samo jak my. Przeciez˙ wyszła z baru sama, prawda? Laney przytaknęła. – A widzisz. Maddie po prostu... potrzebuje trochę przestrzeni. No, moz˙e. Laney jednak nie była przekonana. – Pomóz˙ mi ułoz˙yć menu na tę imprezę. Chcę, z˙eby to było coś, czego Whitehorse jeszcze nigdy nie widziało. – Laci az˙ podskoczyła z radości na tę myśl. – Jak sądzisz, co powinnyśmy przygotować do jedzenia? – Nie uwaz˙asz, z˙e wypadałoby najpierw porozma- wiać o tym z Maddie? Moz˙e ona wcale nie ma ochoty na imprezę zaręczynową? Laci wybuchła śmiechem i podniosła się z krzesła. – A kto by nie chciał przyjęcia zaręczynowego? Za- raz wezmę się za przeglądanie starych przepisów babci. Myślę, z˙e przygotuję wyłącznie desery. Jak myślisz? CISZA PRZED BURZĄ 15 Nie czekała na odpowiedź. Sekundę później trzasnęły drzwi i po Laci nie było śladu. Laney wpatrywała się w horyzont i starała się określić, co zaniepokoiło ją w Maddie. Moz˙e chodziło o to, w jaki sposób kuzynka wyraz˙ała się o swoim narzeczonym, Bo Evansie – z˙e umarłaby bez niego? Albo o to, jak bawiła się swoim pierścionkiem zaręczynowym? Albo z˙e dla małz˙eństwa lekką ręką zrezygnowała z college’u, cho- ciaz˙ otrzymała stypendium? Wszystko to Laney mogła zrzucić na karb miłości. Wszystko, ale nie siniaki. A takz˙e przeczucie, z˙e z ku- zynką coś jest nie tak. Zamknęła ksiąz˙kę i powędrowała wzrokiem wzdłuz˙ drogi. Powróciło do niej uporczywe wraz˙enie, z˙e za chwilę ujrzy posłańca niosącego złe nowiny. – Zanieśmy trochę ciastek siostrom – powiedziała Laney, wchodząc do kuchni z talerzem w jednej ręce i szklankami po lemoniadzie w drugiej. – Chcę pójść do szpitala, odwiedzić babcię. Laci spojrzała na nią, przerywając studiowanie starej księgi kucharskiej. – A moz˙esz iść beze mnie? Nie lubię oglądać babci w takim stanie. Poza tym muszę wziąć się do roboty, jez˙eli chcę zdąz˙yć z przygotowaniem wszystkiego na przyjęcie. Myślę, z˙e najlepiej byłoby urządzić je w przy- szłą sobotę. Jestem pewna, z˙e pozwolą nam skorzystać z pomieszczeń domu kultury. Laney zdawała sobie sprawę, z˙e Laci niełatwo było oglądać babcię Pearl po wylewie. Oczy staruszki pozo- stawały otwarte, ale nie reagowała na z˙adne bodźce i nie wiadomo było, czy w ogóle rozumie, co się do niej mówi, ani czy poznaje swoje wnuczki. 16 B.J. DANIELS Babcia lez˙ała w szpitalu chora na zapalenie płuc, kie- dy nagle dostała udaru. Dziadek mówił, z˙e to dlatego, z˙e strasznie przejmowała się jakimiś sprawami w Starym Whitehorse. – Myślę, z˙e obydwie powinnyśmy ją odwiedzić – orzekła Laney. – Dziadek i tak będzie niezadowolony, z˙e dziś rano nie pojawiłyśmy się na jego mszy, więc moz˙e uda nam się przekupić go ciasteczkami. Wiesz, z˙e cały czas czuwa przy babci. Laci kiwnęła głową, aczkolwiek niechętnie. – Okej, ale nie pozwól mu opowiadać o matce. Nie zniosę tego. On naprawdę uwaz˙a, z˙e Geneva pewnego dnia wróci, jak gdyby nigdy nic. Dlaczego nie dotrze do niego, z˙e odeszła na dobre? Z tego, co wiadomo, pewnie nie z˙yje. – Widocznie dziadek wierzy, z˙e znów ją zobaczy – odparła Laney, chociaz˙ zgadzała się z siostrą. Gdziekol- wiek Geneva Cavanaugh Cherry teraz była, ten dom był ostatnim miejscem, do którego pragnęłaby powrócić. Nick nigdy wcześniej nie był w Starym Whitehorse. Zupełnie by je przeoczył, gdyby nie zauwaz˙ył tabliczki ledwie wystającej znad zielska porastającego pobocze. ,,Whitehorse. Liczba mieszkańców: 50’’. Wątpliwa sprawa, wziąwszy pod uwagę wiek tej tablicz- ki. Bardzo wątpliwa. Nick pokonał szczelnie porośnięte trawą osiem kilo- metrów, mając na horyzoncie jedynie nieskończony błę- kit nieba. Zrozumiał, dlaczego miejscowi nazywają te tereny ,,wielką otwartą przestrzenią’’. Przebywszy w końcu trawiasty bezkres, dotarł do Sta- rego Whitehorse. Stało tu kilka domów, z których jeden
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Cisza przed burzą
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: