Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00267 006648 12600833 na godz. na dobę w sumie
Co dalej? - ebook/pdf
Co dalej? - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-235-2542-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> naukowe i akademickie
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Zbiór publikowanych w latach 2009–2016 artykułów stanowiących głos w dyskusji o obecnej kondycji i przyszłości polskich uczelni.

Autor, profesor Politechniki Wrocławskiej, miał sposobność obserwowania życia akademickiego z różnych pozycji i w rozmaitych sytuacjach. W swoich rozważaniach stawiał pytanie o źródła osobliwej odrębności polskiego świata akademickiego od zachodnich środowisk uniwersyteckich. Poszukując odpowiedzi, dochodził do interesujących refleksji, które publikował na łamach czasopism, wierząc, że gdy nadejdzie czas dyskusji nad stanem i perspektywami edukacji uniwersyteckiej w Polsce, niektóre jego wnioski staną się zarzewiem debaty.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

O co chodzi? Tak naprawdę nie znajdziesz tu Czytelniku dyskusji; do niej, jak do tanga, potrzeba dwojga. Dyskusja to spotkanie stron gotowych do wymiany myśli i argumentów, rodzą- cej się ze sporu lub ujawnianej odmienności poglądów. By dyskusja mogła się zdarzyć, potrzeba ugruntowanej lub choćby tylko podświadomie dopuszczonej nadziei na pojawienie się nowego dla jej uczestników wniosku, na odkrycie nieznanych lub niedocenianych dotąd infor- macji, nowych okoliczności bądź perspektyw. I wtedy jednak pozostanie jedynie bezowocną kłótnią, jeśli co najmniej po jednej stronie nie będzie jej towarzyszyć gotowość akceptacji własnego niedostatku czy tęsknota do ogarnięcia spojrzeniem nowego obszaru poza hory- zontem posiadanej wiedzy i życiowych doświadczeń. Owocem tak pojmowanej dyskusji jest umysłowy i emo- cjonalny rozwój; nie tylko nowy zasób informacji, lecz także formowana na kolejnych etapach kontaktu otwar- tość, pozwalająca na drodze życia postrzegać i rozumieć więcej szczegółów z otaczającego świata, planować nowe działania. Jeżeli jesteś, Czytelniku, gotowy do takiej roz- mowy, bliski jest Ci duch uniwersytetu. Dyskusja to najbardziej uniwersyteckie zajęcie ze wszystkich, którym się w murach uczelni poświęcamy. 7 Cokolwiek jest wynikiem naszego fizycznego i umy- słowego trudu, nabiera sensu dopiero, gdy się stanie przedmiotem wymiany myśli. Genialny pomysł lub feno- menalne odkrycie nie zaistnieje w świadomości zbiorowej, zanim nie nadamy mu formy umożliwiającej komunika- cję z aktualnym otoczeniem. Ćwiczymy tę umiejętność na co dzień, rozumiejąc, że dzięki każdej krytyce dosko- nalimy nie tylko własne dzieła, lecz i sprawność ich pre- zentowania zarówno wykształconym specjalistom, jak i studentom zadającym proste pytania. Chwilami dociera do nas świadomość, że konieczność nieustannych dyskusji rodzi uciążliwości, z którymi rezy- dujący poza uczelnianym murem zmagać się nie muszą. Krępowani więzami czasu, zniewoleni wymogami bytu materialnego, i my skłonni bywamy porzucać dyskuto- wanie na rzecz wydajności: zamiast zadawać kolejne pyta- nia na ławkach kampusu, ogłaszamy przez tubę sukcesy na miejskich placach. Przygodnym słuchaczom w to graj – odpowiedzi proste i wyjaśnienia nieskomplikowane są marzeniem ulicznej publiki. Ujawnia je wszechobecna fraza współczesnego języka: „tak naprawdę”. (Powiedz nam, jak jest – tak naprawdę!) Przed pokusą naśladow- nictwa ulicznych sprzedawców chronią nas jedynie wątłe uczelniane zwyczaje, nakazujące najpierw weryfikować poglądy i znaleziska we własnym gronie, zanim zaczniemy je powszechnie rozgłaszać. Zapisane w umysłach zwyczaje, gdy trwają wieki, są silniejsze niż prawo. Lecz gdy zwy- czaju nikt pamiętać nie może, a sięgać do historii nie chce, jedyną pewną podstawą uczelnianego bytu stają się doraźne prawa. Te wolno interpretować, kierując się własnym pożytkiem, jeśli brak innych drogowskazów. Pierwsza ofiarą pada dyskusja – utrwalona jedynie w pamięci, staje 8 się zbędna, gdy z mocy prawa za powszechny obowiązek na terenie uczelni uznaje się produktywność. A wraz z dys- kusją gasną przewodnie światełka samych uniwersytetów. Jeśli obserwujesz, Czytelniku, to zjawisko w swojej okolicy, zrozumiesz intencje autora. Chciałbym Ci zaproponować na kartkach tej ksią- żeczki reportaż z dysputy. To codzienna odmiana roz- mowy, w której nie znajdując partnera, zmuszeni bywamy zadowolić się słuchaczem, do wyrzucenia z siebie słow- nych emocji potrzebujemy wszak inspirującej atencji oto- czenia. Dysputa to kakofonia jałowych monologów, aż nadto powszechna w czasach, gdy wirtualna przestrzeń pomieści każdą enuncjację, a jedyne jej oczekiwane echo to „facebookowe lajki”. W takiej dyspucie przyszło mi uczestniczyć, książeczka jest jej świadectwem: to zbiór monologów oczekujących publicznej riposty. Dotykają one samej istoty bytu uczelni wyższej, jej niezbywalnych zadań oraz ewolucji, do jakiej zmuszał ją zmienny klimat w Polsce w XX wieku. Liczę, że zaciekawi Cię, Czytelniku, moja relacja, ponieważ będzie w pełni akademicka. Słowo to nie jest Ci obojętne, skoro już trzymasz w ręku ten tomik. Wspo- minasz czas studiowania? Żałujesz, że nie odważyłeś się pójść na studia? Musiałeś zrezygnować? Jesteś lub byłeś ze światem uczelni związany? A może jesteś człowiekiem sukcesu? Masz się za belfra? Szeregowego pracownika? Niespełnionego geniusza? Jakkolwiek odpowiesz na te pytania, zgodzisz się pewnie pisać przymiotnik AKA- DEMICKI dużymi literami. Lubimy wierzyć, że gdzieś wysoko istnieje lepszy świat. Ale „dyskusja akademicka” to żaden komplement, gdy rzecz dotyczy rozmowy mię- dzy profesorami na szczytach wiedzy. W klasycznej pol- 9 szczyźnie oznacza „dyskusję oderwaną od rzeczywistości, teoretyczną, specjalistyczną”. Tego właśnie możesz się spodziewać na dalszych kartach tej pracy. Cokolwiek ponadto będzie Twoim własnym odkryciem – wnioski przystające do Twojej rzeczywistości musisz wyprowa- dzić samodzielnie. Książeczka, po którą sięgasz, jest zbiorem tekstów publikowanych w latach 2009–20161. W zamierzeniu każdy z nich był głosem autora w dyskusji o współczes- nym stanie uczelni polskich. Dyskusji, która się nigdy nie odbyła. Jedynym przejawem społecznego zaintereso- wania tym hermetycznym światem były w tym okresie dwa płynące osobno strumienie publicystyki: z jednej strony był to potok panegirycznych wypowiedzi o sukce- sach polskiej nauki, z drugiej – niewielkie wycieki pełnej emocji krytyki dotyczącej realiów uczelnianych. Autor, zanurzony w akademickiej rzeczywistości, miał spo- sobność obserwowania życia uczelni również w innych krajach, z rozmaitych perspektyw i poziomów. Zadawał sobie pytanie o źródła osobliwej odrębności polskiego świata akademickiego, tak odległego od ugruntowanych obyczajów Zachodu. Poszukując odpowiedzi, ogłaszał kolejne refleksje na łamach życzliwych czasopism, głów- nie akademickich. Wierzył, że gdy nadejdzie czas dyskusji nad poziomem kształcenia uniwersyteckiego, która nie będzie tylko akademicką dysputą, niektóre jego spostrze- żenia mogą stać się zarzewiem prawdziwej debaty. (L.K.) 1 Teksty zostały na nowo zredagowane ze względu na upływ czasu i charakter tego zbioru. Uzupełniono przypisy, często w cza- sopismach pomijane.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Co dalej?
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: