Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00058 005555 13609994 na godz. na dobę w sumie
Czarna owca - ebook/pdf
Czarna owca - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 150
Wydawca: Wydawnictwo e-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-61184-83-6 Rok wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> dla dzieci i młodzieży
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

'Czarna Owca' to opowieść o energicznej, pełnej życia i radości nastolatce o imieniu Jagoda. Jej historia rozpoczyna się w Ladispoli - jednej z rzymskich prowincji Włoch. Jagoda nie ma prawa narzekać na własne życie. Ma wspaniałych rodziców, którzy spełniają jej marzenia, nianię, która kocha ją jak własne dziecko i prawdziwą przyjaciółkę Carlę. Jest pół Polką, pół Włoszką. Dzięki patriotycznej matce doskonale zna język polski, choć w kraju tym bywała tylko w dziecięcych latach. Życie Jagody wygląda mniej więcej tak jak przeciętnej nastolatki. Dziewczyna przeżywa radosne chwile i odkrywa zawiłości życia przeplatające się wzajemnie z młodzieńczymi miłostkami. Ma zwariowanych kolegów i koleżanki oraz jak tylko potrafi stara się pomagać przyjaciółce w randkach z wyśnionym chłopakiem. Jednak jej życiowa bajka szybko się kończy. Tragiczna śmierć rodziców sprawia, że wszystko legnie w gruzach. Dziewczyna nagle zostaje sama z nianią, która niestety nie ma do niej prawa opieki. Bliższą rodzinę stanowią dziadkowie ojca, którzy nigdy nie akceptowali wnuczki ze względu na pochodzenie matki i status majątkowy. Jest również ciotka mieszkająca w Polsce, bliźniacza siostra Karoliny - matki Jagody. Dziewczyna nie chce opuszczać przyjaciół i niani. Nie jest jeszcze gotowa na rozłąkę, jednakże nie ma wyboru - chcąc nie chcąc musi opuścić ukochane Włochy. W zasadzie dopiero w Polsce rozpoczyna się jej prawdziwa przygoda. Poznaje smak nadmorskiego klimatu oraz odkrywa tajemnice rodzinne. Nieznana dotąd ciotka Matylda, okazuje się wspaniałą osobą, która nie narzuca jej swojego stylu bycia. Okazuje się również, że łączy je wspólna pasja do malowania. Pojawiają się też nowe postacie, oczywiście na zmianę przeplatające się z dawnym życiem Jagody. Najbardziej interesujący są bracia, bardzo swobodnie zachowujący się w domu Matyldy. Starszy z nich Mikołaj - świetny gitarzysta i jak się okazuje obiekt zainteresowania głównej bohaterki oraz Przemek - artysta, którego uczy Matylda, wprowadzają do życia Jagody niezły zamęt. Zakochani chłopcy konkurują ze sobą w widoczny dla niej sposób. Oczywiście nie obyłoby się bez czarnego charakteru w postaci Landryny, która nieraz zirytuje bohaterkę oraz później pojawiającego się nie wiadomo skąd Hobbita - byłego chłopaka Jagody. No cóż, karygodne byłby opowiadanie wszystkiego, dlatego należy pozostawić pare niedomówień i zadać kilka pytań, które mogą nękać podczas czytania a mianowicie: Czy Jagoda będzie potrafiła pójść za głosem serca? Czy przyjaźń Carli i Jagody przetrwa z biegiem czasu? Czy dziewczyna powróci do ukochanych Włoch? Jak brzmi prawdziwa rodzinna historia? Na te oraz na wiele innych pytań znajdzie się odpowiedź tylko po przeczytaniu 'Czarnej Owcy'.

 

Fragment: - Bawcie się dobrze! - Tyle zdążyłam usłyszeć, bo już wskakiwałam do nowiuśkiego nissana. Pan Tarabella skinął mi na przywitanie, a ja zaczęłam serdecznie witać się z Carlą. Droga upłynęła nam tak szybko, że nawet się dobrze nie obejrzałyśmy, a już staliśmy na parkingu koło plaży. - Zadzwoń, o której po was przyjechać - zwrócił się do mojej przyjaciółki ojciec. - Dobrze. Na razie! - Do widzenia! - odparłam. I zwróciłam się do Carli: - To, co? Idziemy? - No ba! Ciekawe, kto jeszcze będzie na plaży, bo nie wierzę, żeby reszta klasy siedziała w chacie w taką pogodę. - Ja też nie, ale mam jedynie nadzieję, że nie będę skazana na oglądanie Agnes z kolejnym pieskiem - powiedziałam wykrzywiając buzię. - Daj spokój nie przejmuj się nią. Ma swój świat i nic nie poradzisz, że jest wredna. - Niestety - westchnęłam. - Widzę właśnie chłopaków. - Gdzie? - Tam na wprost. Topią Margeritę. - Wskazałam. - A, widzę - zaśmiała się Carla. Dziewczyna ma z nimi przechlapane. Zawsze tak jest, że jak zobaczą ją na plaży, swobodnie się opalającą, to nie ma zmiłuj się. Chyba, że jest z nią Matteo, czyli jej chłopak, który dzisiaj widocznie zostawił ją samą, o chwilę za długo. Są już parą od roku, ale trzeba przyznać, że bardzo dobraną. Ogólnie są przez wszystkich lubiani. Margerita jest od nas rok młodsza, a jej chłopak i reszta paczki topiącej ją chodzą ze mną do klasy. Trzeba przyznać, że są nieźle pokręceni, ale dzięki nim zawsze jest ciekawiej w budzie. Zwykle na plaży dołączamy do nich, ale tym razem nie, bo Carla pociągnęła mnie w odwrotną stronę. Pewnie znów wypatrzyła tam jakiegoś przystojniaka i chce mu się uważniej przyjrzeć. Zawsze tak robi. No, nareszcie wolne miejsce i... oczywiście nie pomyliłam się,

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

IIwwoonnaa SSoobboolleewwsskkaa CCZZAARRNNAA OOWWCCAA © Copyright by Iwona Sobolewska e-bookowo 2010 Grafika i projekt okładki: Anna Pietraszek ISBN 978-83-61184-83-6 Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione Wydanie I 2010 I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 35 ZZMMIIAANNYY I „Najpierw rezygnujesz z drobiazgów, potem z większych rzeczy, a w końcu z wszystkiego. się coraz ciszej, aż wreszcie zupełnie przestajesz się śmiać. Twój uśmiech przygasa, aż staje się tylko imitacją radości, czymś nakładanym jak makijaż.” Harlan Coben Lot był długi i meczący. Zastanawiałam się jak może wyglądać moja ciotka. Angela nie dała mi jej żadnego zdjęcia ani wskazówki jak mam jej szukać, powiedziała tylko: „Ona na pewno cię rozpozna”, wtedy w to nie wnikałam, było mi to obojętne, ale teraz jednak przydałaby się jakaś wiedza o niej. Z tego jedynie, co wiem nie ma męża a tym bardziej dzieci i jest niepodobna do siostry. Jednak interesuje mnie jak się zachowuje czy będzie zbyt troskliwa czy po prostu będzie traktować mnie jak powietrze? W końcu coś ważnego musiało poróżnić ją i moją matkę. Dręczy mnie też ten dziwny zbieg okoliczności, podob- no dziadkowie też zginęli w katastrofie lotniczej, kiedy mama miała tyle lat, co ja. To ra- czej nie jest normalne. Rozumiem katastrofa swoją drogą, mogło się zdarzyć, ale iden- tyczny wiek? Coś tu jest nie tak. – Jagoda, prawda? – Oderwałam wzrok od swojej walizki i spojrzałam na wprost siebie. Stała przede mną kobieta, prawdopodobnie moja ciotka. Zorientowałam się, że osoba, przed która właśnie stoję jest tą samą, która mówiła do mnie wtedy na pogrzebie. Dopiero teraz zrozumiałam, dlaczego zatrzymałam się na jej twarzy. Miała wtedy ten sam wyraz zakłopotania ze szczyptą szczerości, co mama. Na pierwszy rzut oka tak jak mówiła Ele- onora, nie była do niej podobna, ale jednak trochę je łączyło. Nie ukrywam, że zasmucił mnie dosyć ten fakt, ale postanowiłam się opanować nie mogłam tu i teraz na środku www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 36 lotniska rozbeczeć się jak małe dziecko. Matylda patrzyła na mnie uważnie zapewne w duchu dziwiąc się temu widokowi. Byłam od stóp do głowy ubrana w czerń nawet moja walizka nie odznaczała się innym kolorem. O minie już nie wspomnę, nie zmieniła się od czasu tragicznej nowiny. Pustka, ból, zamyślenie. Pewnie z dzieciństwa zapamiętała mnie w nieco innym świetle. Wątpię, żebym wyglądała wtedy tak przygnębiająco. Chociaż parę tygodni wstecz miała przedsmak tego, co ją czekało w każdym bądź razie nic na to nie poradzę musi zaakceptować mnie taką, jaka jestem. – Tak. Ty, znaczy pani to pewnie Matylda? – Owszem, ale proszę tylko nie pani, może mów mi po imieniu. Tak będzie łatwiej dla nas obu – powiedziała serdecznie. Widać było, że dla niej ta sytuacja też nie jest prosta, ale stara się jak może. – Dobrze. – Pomogła mi zanieść walizki do samochodu. Właściwie jak na razie wydała się być miła, może jakoś zlecą te trzy lata, bo więcej nie mam zamiaru tu siedzieć, o nie. Wsiadając do samochodu zauważyłam, że Matylda nie zajęła miejsca od strony kierowcy, czyżbym jednak była, niedoinformowana? Ale nie obrączki nie ma, chyba, że w ogóle nie jest po ślubie. – Musimy chwilkę zaczekać, bo niestety nie mam prawa jazdy, wiesz, nie było mi po- trzebne, no, ale z lotniska nie chciałam tachać tych bagaży piechotą – odpowiedziała z uśmiechem na twarzy, jakby zrozumiała, co mam na myśli. – Więc poprosiłam Mikołaja. – Nie wnikałam, w to, kim jest ów mężczyzna. Pewnie wkrótce miałam się przekonać o tym osobiście, a w końcu Matylda nie ma w obowiązku mi się tłumaczyć. Nie minęły dwie minuty przyszedł kierowca, w sensie Mikołaj. Tak szczerze nie żebym miała coś Ma- tyldzie do zarzucenia, ale chyba powinna umawiać się z troszkę starszymi facetami. Prze- cież on ma góra dziewiętnaście lat. – Hej, sorki zagadałem się i co, już jest? – Najwyraźniej chodziło mu o mnie. Ciotka głową wskazała mu na tylne siedzenie za nim. – Ups. Cześć, nie zauważyłem cię, ty pew- nie jesteś Jagoda? – Tak jakby – odparłam. – Mikołaj – rzucił z łobuzerskim uśmiechem i w końcu ruszyliśmy. Chyba powinnam na to jakoś zareagować, co pewnie w innej sytuacji by się stało, ale dzisiaj nie miałam ochoty na miłe konwersacje. Owszem chłopak niczego sobie, przystojny, fajnie ubrany, opalony, ale właściwie, co z tego. Przez całą drogę wpatrywałam się bezmyślnie w szybę, słuchając piosenek i kątem oka oglądając żywą rozmowę moich towarzyszy. Jednak nie za bardzo interesowała mnie jej treść. Ktoś szturchnął mnie w ramię, najwyraźniej musiałam się trochę zdrzemnąć, bo umknął mi moment dojechania na miejsce. Rozejrzałam się wokoło. Okolica całkiem, całkiem. Matylda najwyraźniej mieszka na obrzeżach miasta, bo widzę tu tylko kilka do- mów. Mikołaj wziął moje rzeczy. Ciotki dom, jeśli dobrze wnioskuję, że to ten naprzeciw- ko. Jest niewielki, ale jakby to ująć z zewnątrz wydaje się być sympatyczny. Wejście od www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 37 strony ulicy na razie zasłania mi widok na dalszą część, ale pewnie niedługo się przeko- nam, co się za nim kryje. – Tam będzie twój pokój – powiedziała Matylda wskazując na schody prowadzące na piętro. Były na nim dwa pokoje i łazienka. Mi przypadł ten mniejszy, drugi jak się domy- śliłam był przeznaczony na pracownię, tyle wywnioskowałam zaglądając przez uchylone drzwi. Ale nie powiem ciotka ma gust. W holu na górze powieszone były dwa obrazy za- pewne namalowane przez nią. Jeden przedstawiający zachód słońca a drugi jakieś kwia- ty. Może ma takie w ogrodzie? Mój pokój znaczy się ten, w którym będę teraz mieszkać składa się mniej więcej z paru mebli i dużego łóżka, wszystko to utrzymane w kolorystyce jasnej zieleni, orzechu i jakiegoś jasnego kolorku. Ściany są puste, chyba Matylda nie chciała narzucać mi za bardzo swojego stylu. To dobrze. Niestety będzie mi brakować mo- jego wielkiego okna i tych wszystkich widoków, jakie namalowałam, pozostały mi na razie tylko obrazy, którymi miałam zamiar zapełnić te gołe ściany. – I jak, może być? – spytała. – Jest ok. – Starałam się to powiedzieć jak najmilej umiałam. – To dobrze, Mikołaj pomagał mi w przemeblowaniu, ale jak coś jest nie tak zawsze jeszcze możemy to przestawić. – Nie, nie trzeba – zapewniłam. – Dobrze, może najpierw zrobię coś do jedzenia, bo pewnie jesteś głodna po podróży, a później oprowadzę cię po domu? – Mhm. To ja zacznę się rozpakowywać. – Zejdź na dół, kiedy cię zawołam. – Ok. Wzięłam się za układanie i rozwieszanie ciuchów w szafach. Nie było to trudne, bo Ele- onora wszystkie rzeczy dokładnie mi poskładała i starannie powkładała do walizek, więc wystarczyło tylko umiejętnie wyciągać stosiki. Po niespełna pół godzinie czerń – z jednym jedynie wyjątkiem, czyli żółtą sukienką, która wzięłam przez Carlę, a której nie miałam zamiaru ubierać – zalała wnętrza orzechowych mebli. Właśnie zabierałam się za układa- nie kosmetyków na półkach, kiedy ktoś zapukał do drzwi. – Jak ci idzie? – Był to Mikołaj. – Za niedługo skończę. – Pomóc? – Wiesz właściwie… to tak. Chciałabym przywiesić tutaj ten obraz. – Wskazałam ręką na ścianę koło łóżka i podałam mu dość spory, ostatni obraz, jaki namalowałam z za- mglonym widokiem. www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 38 – Wow, niezły. – Dzięki. To, co mogę liczyć na pomoc? – Tak, jasne, zaraz go przyczepię. Sama namalowałaś? – Przytaknęłam. Chwilę minęło aż wrócił z młotkiem i gwoździem do zawieszenia. Dręczyła mnie myśl, ile tak naprawdę ma lat i czy tu mieszka, ale głupio było mi się tak wprost pytać. Jednak cisza trochę mi ciążyła i doszłam do wniosku, że jakoś trzeba z nim dojść do porozumienia. Mikołaj zdaje się być gadatliwy, ale najwyraźniej na lotnisku zrozumiał, że ja nie palę się do tego. – Mieszkasz tutaj? – wypaliłam. – Nie, czemu pytasz? Myślałaś, że jestem jej synem? – Yy… nie do końca raczej, że….– Jakoś nie mogłam dokończyć, ale zdaje się, że Miko- łaj doskonale zrozumiał, co miałam na myśli. Starał się zakamuflować uśmieszek, ale najwyraźniej mu nie szło. Kąciki ust zaczęły mu energicznie drgać. W końcu nie wytrzy- mał. – Pomyślałaś, że ja i Matylda – mówił między przerwami śmiechu – że jesteśmy razem? – Myślałam, że się udławi. Zrobiło mi się trochę głupio. Najwyraźniej palnęłam kompletną bzdurę. – No, tak jakby. – No już? Przykro mi, ale chyba nie chciałabyś mieć trzy lata starszego wujka, to było- by trochę dziwne, ja i ona. – Trochę się opanował i zaczął mi tłumaczyć wszystko po ko- lei. – Mieszkam parę ulic stąd, a mój młodszy brat przychodzi tu na dodatkowe lekcje. – Ile ma lat? – W twoim wieku. – Świetnie, pomyślałam. – A ty? – spytałam. – Co, ja? – Też malujesz? – Nie, akurat w tym kierunku jestem beztalenciem. – Akurat w tym? A w jakim jesteś uzdolniony? – Gra na klawiszach i gitarze elektrycznej. Musisz kiedyś posłuchać, jest genialny. – Matylda weszła do pokoju. – Bez przesady – zaprzeczył. – Chodźcie na obiad. – Zeszliśmy na dół. Przy okazji pokazali mi dalszą część domu. Oprócz kuchni i łazienki znajdował się tam jeszcze pokój Matyldy i duży salon z białym www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 39 fortepianem, stojącym obok oszklonego wyjścia na taras, w którym właśnie jedliśmy. Mi- kołaj opowiedział jej o moich wcześniejszych podejrzeniach i przez piętnaście minut za- nosili się od śmiechu. – A co ze szkołą? – spytałam. – Specjalnie mi się do niej nie spieszy, ale z tego, co wiem to gdzieś ją muszę w końcu skończyć. – No tak, przepraszam, zapomniałam ci powiedzieć. Do szkoły będziesz jeździć z Mikim i jego bratem, z tego, co się zorientowałam przydzielili cię do jego klasy. Przemek obiecał mi, że będzie cię pilnował. – Bez przesady, nie jestem dzieckiem. – Wiem, ale do szkoły i tak lepiej, żebyś jeździła z nimi, jest trochę daleko i jeszcze nie znasz nowego miejsca. – Ok, ale nie musisz tak się martwić. – Aha i ja jestem zawsze do drugiej w pracy, a później od trzeciej do szóstej mam do- datkowych uczniów, między innymi Przemka. – Nie ma sprawy, nie będę przeszkadzać, ani nic. – Nie o to chodzi, chcę tylko, żebyś wiedziała, że mogę nie mieć dla ciebie aż tak dużo czasu w tygodniu. – Mhm. – A, i to twoje klucze. – Dzięki, mogę już iść do siebie, czy coś jeszcze? – Nie, to wszystko, jak coś mi się przypomni to dam ci znać – odpowiedziała ciepło. Chciałam skończyć w końcu się rozpakowywać i móc uciec od przeszywającego wzroku Mikołaja, który był świadkiem naszej rozmowy i pewnie teraz klął na los, że będzie musiał ze mną codziennie przebywać. Zresztą, mi też to nie na rękę. Jutro rano znów będę mu- siała grać rolę zainteresowanej poznaniem nowych osób. To jakiś jeden wielki koszmar. Pewnie wszyscy w tej budzie uznają mnie za jakiś wybryk natury czy coś w tym stylu, ale z drugiej strony mam to gdzieś. Postaram się być miła. Wypadałoby jeszcze napisać do Carli, ale może jutro to zrobię, dzisiejszy dzień był zbyt męczący. II – Pobudka śpiochu. – Ktoś delikatnie szturchał mnie w ramię. Najpierw wydawało mi się, że jestem z Carlą i Fabiem w kinie i ona nagle zaczęła mnie szturchać, bo coś zoba- www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 40 czyła, ale w końcu zdałam sobie sprawę, że to tylko sen i ktoś usiłuje mnie obudzić. Otwarłam oczy i zobaczyłam Mikołaja. – A podobno tu nie mieszkasz – podsumowałam. Uśmiechnął się szeroko. – A podobno miałaś jechać z nami do szkoły – odezwał się drugi głos. – Kto to? – zwróciłam się do Mikiego. – Mój uzdolniony braciszek – odpowiedział z ironicznym uśmieszkiem. – Ale pogadamy później, teraz się zbieraj, bo zostało nam tylko piętnaście minut. Matylda nie uprzedziła nas, że możesz aż tak twardo spać. – Przepraszam, śniło mi się, że przyjaciółka mnie szturcha i przez to się nie obudziłam. Długo tu już jesteście? – Jakieś pół godziny. – Ups. Już się zbieram, ale byłoby mi łatwiej gdybyście wyszli. – Znacząco na nich spojrzałam. – No tak. Już nas nie ma. Błyskawicznie się ubrałam i niedbale związałam włosy gumką, nie było czasu na za- bawę w czesanie. Zresztą, nie wyspałam się jak nie wiem, w brzuchu mi burczało, ale czasu na śniadanie też już nie miałam. Poproszę Mikołaja, żeby zatrzymał się koło jakie- goś sklepu. Zamknęłam drzwi i wskoczyłam do auta. – Jeszcze raz przepraszam. – Nic się nie martw. Cześć jestem Przemek – przedstawił mi się chłopak nieco niższy od brata, też tak opalony jak on. Szczerze nie wyglądał na zakręconego, artystę, chociaż Ma- tylda też nie – raczej na zarozumiałego inteligencika. Pewnie przez te okulary. Cóż, nawet jest podobny do Mikołaja. – Jagoda. – Podałam mu rękę, a potem zwróciłam się do starszego: – Mam prośbę. – Co tylko zechcesz – odpowiedział pogodnie. Po raz pierwszy pomyślałam, że on jest naprawdę fajny. Uprzejmy, ale nie do przesady i ten jego genialny uśmieszek. – Nie zdążyłam nic zjeść, mógłbyś zatrzymać się koło jakiegoś spożywczego? – Mógłbym, ale nie muszę, łap. – Rzucił w moją stronę papierową torbę. – Em, dzięki. – Nie ma, za co. Matylda prosiła, żebym to rano wziął, bo pewnie zapomnisz. – A takie pytanie. Jak weszliście do domu? www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 41 – My też mamy klucze. – Trochę to dziwne, ale najwyraźniej są tam stałymi bywalcami. Wkrótce potem podjechaliśmy pod szkołę. Akurat zadzwonił dzwonek, więc musieliśmy się pospieszyć. – Na razie – powiedziałam wychodząc z samochodu. – Powodzenia życzę. Pamiętaj – zwrócił się do Przemka, na co ten kiwnął głową. Nie wiem, o co chodziło, ale nie chciałam być wścibska. Znowu coś bym palnęła i tym razem drugi braciszek pomyślałby sobie, że jestem stuknięta. Szliśmy energicznie do budynku, w którym robiło się coraz ciszej. Przemek całą drogę opowiadał mi o tutejszych uczniach, nauczycielach itp. Zdałam sobie sprawę, że łączy ich nie tylko opalenizna i rysy twarzy, o czym uświadomiłam sobie, widząc ich stojących koło siebie przy samochodzie, ale i ga- datliwość nasilona bardziej u młodszego. Nawet mu nie przeszkadzało, że się nie odzywa- łam. Nauczycielka właśnie otwierała drzwi, kiedy dotarliśmy pod klasę. – To nasza historyczka, mówimy na nią Bogini – zdążył mi jeszcze powiedzieć przed za- jęciem miejsca w ławce. Rozglądnęłam się po klasie w poszukiwaniu miejsca i znalazłam jedno jedyne koło okna. Na szczęście ławka była pusta. Wtedy dokonałam dokładnej ana- lizy wszystkich gapiów wokół mnie, łącznie z Boginią. Rzeczywiście pasowało do niej to przezwisko: młoda, ładna o anielskiej twarzy, jak grecka bogini. A co do klasy, szkoda gadać. Czułam tylko na sobie świdrujące pary oczu, do których nie miałam ochoty zaglą- dać. – Jagoda DeLuca? – Nauczycielka skupiła swoją uwagę na mnie. – Tak, to ja. – Witamy w naszej szkole. Mam nadzieję, że będziesz tu miło przyjęta. Może poznałaś już kogoś i chciałabyś z nim usiąść, żeby się swobodniej poczuć? – Yy… tak, poznałam, ale zostanę na swoim miejscu, nie przeszkadza mi to. – Dobrze, zatem przechodzimy do lekcji. Moje pierwsze czterdzieści pięć minut minęło na kolejnych rozmyślaniach. Próbowałam jakoś rozszyfrować osoby będące ze mną w klasie i dopasować ich do odpowiednich ru- bryk pod tytułem: wróg, kolega. Przyjaciela nie było, bo oni zostali tam daleko. Odpłynę- łam myślami do Włoch. Przypominałam sobie wspólne chwile na plaży, na wycieczkach i ogniskach, a potem rodziców… ze mną… szczęśliwych i uśmiechniętych. Zebrało mi się na płacz, ale szybko powstrzymałam łzy. Ostatnio przychodziło mi to z łatwością, mimo iż miałam straszną ochotę w końcu się wyryczeć. Nawet, kiedy byłam w domu nie płaka- łam, tłumiłam to w sobie leżąc na łóżku w otępieniu. Na dźwięk dzwonka podskoczyłam, jakby ktoś poraził mnie piorunem. – Hej coś się stało? – spytał Przemek. – Nie, zamyśliłam się tylko i ten nagły dzwonek, rozumiesz. www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 42 – Jasne. Chodź przedstawię cię kumplom, a co do dziewczyn myślę, że zaraz same to zrobią. – Podeszliśmy do grupki chłopaków mniej więcej jego wzrostu. Od zawsze wiedzia- łam, że jestem malutka, ale teraz jakbym się jeszcze bardziej skurczyła. Niemalże każde- mu z nich sięgałam tylko do ramion. – Cześć wam, to jest Jagoda. – O. Jestem Marcin. – Paweł, dla kolegów Profesorek. – Patryk. – Łukasz. – Arek. – Cześć wszystkim – odpowiedziałam zdezorientowana. Jeśli liczą na to, że już ich wszystkich pamiętam to nie ma mowy. – A ja jestem Landryna – powiedziała blond dziewczyna z różowiastymi paznokciami. – Znaczy się Paulina. – Jagoda. – Podobno przeprowadziłaś się tu z Włoch. – Tak konkretnie z Ladispoli. – Aha. To fajnie. A właściwie, czemu? – Jej tupet mnie przerażał. Spojrzałam błagal- nym wzrokiem w stronę Przemka. Na moje szczęście jednak posłuchał ciotki i uważnie przyglądał się tej scenie. – Zajmij się choć raz sobą może? – odpowiedział za mnie. – Z tobą gadam? – Nie. I z nią też skończyłaś. – Pociągnął mnie za sobą w stronę innej klasy, w której mieliśmy mieć biologię. Znałam już dzisiejszy plan doskonale. Przemek zdążył mnie z nim zapoznać. – Dzięki. – Drobiazg i tak jej nie lubię, ale przygotuj się, że nie tylko ona będzie cię o to pytać. – Wiem, ale może inni będą dyskretniejsi. Ty wiesz, dlaczego tu jestem prawda? – Tak, ale spoko nie będziemy o tym gadać. – Byłam mu wdzięczna za wyrozumiałość i ratunek. Sprawa rodziców była jak dla mnie jeszcze zbyt świeża i bolesna żebym mogła z kimkolwiek o niej mówić, a zwłaszcza z tą sztuczną barbi. www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 43 Siedem lekcji minęło dość szybko. Poznałam kilka nowych koleżanek, całkiem miłych, ale na przerwach wolałam na razie trzymać się blisko Przemka i jego kumpli, to dziwne, ale czułam się przy nich swobodniej. Może dlatego, że oni przynajmniej nie wypytywali mnie o „tamto” życie, zachowywali się tak jakbym była ich kumpelą od lat, dziewczyny pewnie mnie za to wyklną, ale jakoś to przeżyję. – Ty nie jedziesz? – spytałam, stojąc przy samochodzie. – Nie, zostaję jeszcze na trening, tylko cię odprowadziłem na wszelki wypadek. – A no tak, dzięki – wybąkałam pod nosem. – To na razie. – Przypuszczam, że do zobaczenia. – Mikołaj chrząknął w tym czasie znacząco, najwy- raźniej się spieszył, a ja jeszcze nie wsiadłam do auta. – Nie zamęczył cię dzisiaj? – zagadnął. – Wręcz przeciwnie, wybawił z opresji. – A to coś nowego. – Myślałam, że tylko ty tak nawijasz, ale dzisiaj zorientowałam się, że jednak twój bra- ciszek jest w tym lepszy. – No racja – przyznał, jednocześnie parskając śmiechem. – A ty gdzie, do domu czy do Matyldy? – Do domu. – A wpadniesz potem? – Właściwie, czemu ja go o to pytam? Nie powinno mnie to ob- chodzić. – Nie, myślę, że Przemek sam dobrze trafi. A czemu pytasz? – Też chciałabym wiedzieć, pomyślałam. – Ciekawość. Po chwili byliśmy już pod domem. Mikołaj jak ostatnio zauważyłam nie preferował po- wolnej jazdy, co akurat mi odpowiadało. – W takim razie, do jutra. – Cześć i mam nadzieję, że już jutro wstaniesz bez pomocy? – spytał z uśmieszkiem. – Emm… zobaczę, co da się zrobić. W środku powitała mnie radosna Matylda właśnie urzędująca w kuchni. No tak, zaraz się zacznie, jak tam w szkole i tego typu pytanka. Ale przeżyłam pierwszy dzień w szkole przeżyję i to. www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 44 – O, już jesteś. Chłopcy musieli cię rano budzić? – No, niestety tak wyszło, ale jutro już wstanę, zapomniałam po prostu o budziku. – Nic nie szkodzi, miałaś prawo być zmęczona po podróży. Tutaj jest obiad, niestety nie zjem z tobą, bo już mam pierwszego ucznia. Jeśli coś będziesz potrzebować, jestem w pracowni na górze. – Ok. Matylda upichciła jakąś rybę, nie znam się na gatunkach, ale muszę przyznać, że była dobra. Umyłam naczynia i poszłam do siebie na górę. Szybko zeszło mi odrabianie lekcji, bo we włoskiej szkole już dawno to wszystko prze- rabiałam. W sumie, to dobrze, nie będę musiała się tak wysilać, ale w takim razie, co ja tu będę robić? Wzięłam laptopa i wyszłam do ogrodu. Obeszłam go wokół. Ciotka ma tu dużo róż i azalii. W głębi znalazłam dużą ławko-huśtawkę schowaną pomiędzy powojni- kami. Usiadłam na niej i sprawdziłam pocztę. Dostałam dwie wiadomości od Carli i od Fabia. Pierwsza mnie nie zdziwiła, druga i owszem. Hej! I jak tam się trzymasz? Jak ta ciotka da się wytrzymać, czy mam już kupować bilet i do ciebie lecieć? Eleonora prosiła żebym spytała czy czegoś ci nie potrzeba i mówi, że za tobą tęskni zresztą ja też. Szkoła bez ciebie to już nie to samo, serio. Brakuje mi naszych roz- mów na lekcjach. Teraz Jaszczurka usadziła mnie ze swoją faworytką. Masakra po pro- stu. Na przerwach jedynie czasem Fabio zagada, albo bliźniaczki. Ups. Przepraszam cię, ale dzisiaj tylko taki krótki mejlik, bo muszę iść po tego młodego. Papa, tęsknię. Carla. Hej! Fajnie, że napisałaś. Na razie wszystko jakoś się układa. Matylda jest spoko. Praktycz- nie do wieczora pracuje, po południu ma jakichś uczniów dodatkowych, ale w domu. Z tym biletem na razie możesz się wstrzymać, ale co do jutra nie jestem pewna, także bądź go- towa na wydatki. Szkoła, można powiedzieć, całkiem przyjemna, jak nikt na ciebie nie zwraca uwagi, co jest oczywiście niemożliwe, ale myślę, że jakoś dam radę. Uściskaj ode mnie Eleonorę i powiedz, że ma się nie martwić. Bardzo was kocham i tęsknię. J. www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 45 Cześć! Chciałem tylko spytać jak minęła podróż? Jak tam w nowej budzie, ktoś intere- sujący? Fabio Hej! Podróż nawet znośna, zresztą przecież wiesz jak to jest lecieć samolotem :P. A Bu- da no wiesz jako budynek da się wytrzymać, ale co do osób, was nie zastąpią. A jak tam sprawa z Carlą? Zauważyłam, że już lepiej się dogadujecie…. J. III Czas w Międzyzdrojach płynął mi szybko, nawet się nie obejrzałam, a przyszedł gru- dzień. Dawniej był to mój ulubiony miesiąc. Pewnie to dziwne, bo większości osób kojarzy się on z zimnem i śniegiem, ale mi przede wszystkim ze świętami Bożego Narodzenia, któ- re zawsze uwielbiałam. Jednak ten rok jest zupełnie inny. Święta nie mają dla mnie zna- czenia, bo żeby je przeżyć trzeba mieć rodzinę, którą straciłam na zawsze. Matylda na- prawdę się stara, ale niestety mi i tak jest czegoś brak. Nic na to nie poradzę. – Dzień dobry – powiedziała Matylda, kiedy zeszłam na dół, dzisiaj wyjątkowo miała wolne, ale wieczorem znowu przychodzą jacyś uczniowie. – Chłopcy już czekają. – Czy oni zawsze tak wcześnie wstają? – Nie każdy śpi tak długo jak ty... – wtrącił się Przemek. – Sądząc po minie Mikiego zdaje się, że to tylko ty jesteś taki porządniutki. Biedak jest ledwo żywy. – Wątpię, żebyś wyglądała lepiej po trzech godzinach spania – ciągnął Przemek. W tym czasie Matylda wymownie spojrzała na Mikołaja oczekując odpowiedzi. – Nie chcesz wiedzieć – odparł Mikołaj i zwrócił się do brata z gniewnym spojrzeniem. – A ty mógłbyś się zamknąć. – No dobra miło się gada, ale zdaje się, że powinniśmy się zbierać. – Próbowałam zała- godzić sytuacje, a właściwie uratować Mikołaja od ciekawskiej ciotki. Matylda nie była namolna, ale po tych dwóch miesiącach mieszkania z nią pod jednym dachem zauważy- łam, że zawsze dyskretnie potrafi zdobyć informacje, które chce. Wygląda to mniej więcej tak, że najpierw udaje obojętną, a później ni stąd ni zowąd coś tam niby dokucza, dopo- wiada i tak jakoś samo wychodzi. Nie da się tego dobrze wytłumaczyć, ale koniec końców, chłopaków zawsze pociągnie za język, ze mną jest trochę trudniej, ale znając ją wkrótce www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 46 coś wymyśli. Mikołaj spojrzał na mnie z wdzięcznym uśmiechem na twarzy. Pewnie myśli, że mu podaruję. Akurat. Ciekawe gdzie się szlajał do rana. – Dzięki – powiedział, kiedy sadowiłam się na przednie siedzenie. Zwykle Przemek był pierwszy, ale dzisiaj zagadał się z Matyldą, normalne. – Spoko… – Ej chyba żartujesz, nie będę siedział z tyłu – przerwał mi zdenerwowany Przemek. – Masz pecha – odpowiedziałam. – Zawsze możesz się przejść – dodał Mikołaj. – Pasowałoby ci, nie? – odrzekł z triumfalnym uśmiechem na twarzy, czego nie można było powiedzieć o jego bracie, który gdyby tylko mógł, zabiłby wzrokiem. – Długo jeszcze będziecie się tak bawić? Nie żebym się spieszyła na lekcje, ale mogliby- śmy już jechać. – Oboje bez słowa weszli do auta. – Ej no, co jest, od kiedy to wy się nie odzywacie? – Cisza. – Aha no dobra ok, ale może do mnie byś się odezwał? – Spojrzałam w stronę kierowcy. – Właściwie do ciebie mogę. – A do niego, czemu nie? – Płakał nie będę – odburknął Przemek. – Bo mnie denerwuje. – Jak chcesz. Ale skoro ze mną gadasz, to powiedz mi, czemu wróciłeś nad ranem? – A czy to ważne? – spytał z nutą zdenerwowania w głosie. Właściwie ma rację, co to mnie może obchodzić jego życie, jego sprawa. – Uznajmy, że nie było tematu. – Poczułam na sobie jego wzrok, lecz nie odwróciłam twarzy, usilnie wpatrując się w drogę. Pewnie po prostu był gdzieś albo z kimś, o kim nie chciał mi powiedzieć, a ja jak zwykle muszę się dopytywać. To chyba rodzinne. Wysia- dłam bez słowa koło szkoły. Skoro jest zdenerwowany, nie będę się odzywać. Nie potrze- buję, żeby się na mnie wyżywał. Wszyscy jeszcze siedzieli na korytarzach jak zwykle pa- trząc na mnie albo z wyższością, albo z niechęcią. Nie rozumiem tych ludzi naprawdę. Nic im przecież nie zrobiłam. Chociaż nie, wróć. Prawie nic. Dziewczyny z mojej klasy znie- nawidziły mnie za to, że koledzy Przemka częściej gadają ze mną niż z nimi, chyba czują się zagrożone, czy jak to się tam mówi, ale gdyby tylko miały oczy wiedziałyby, że nie je- stem ich wrogiem. Przemek przez cały czas się nie odzywał. Czy oni powariowali? Pokłócili się miedzy so- bą właściwie nie rozumiem, o co, a mnie traktują jak powietrze. www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 47 – Był u dziewczyny na osiemnastce. – Kto? – A kogo pytałaś, co robił w nocy? – A no tak. Czemu mi to mówisz? – Bo chciałaś wiedzieć. – Czyli dlatego nie chciał mi nic powiedzieć, ale w sumie, co to za tajemnica, a mówią, że baby są dziwne. Chętnie spytałabym się Przemka, o co się po- kłócili, ale zdaje mi się, że i tak mi nie powie. O tej osiemnastce też bym nic nie wiedziała, gdyby nie to, że jeden drugiemu chce zrobić na złość. – Cześć wszystkim – powiedziałam do grupki chłopaków pod oknem. Wszyscy jak na komendę obrócili się z szerokimi uśmiechami na ustach i prawie chórkiem mi odpowie- dzieli. Zbliżając się, usłyszałam za plecami znajomy głos Landryny: – No proszę, proszę nasza czarna owca umie mówić. – Rozumiem, że dopiero wczoraj kupili ci aparat słuchowy? – zagadnął Profesorek. – Jak zwykle mnóstwo obrońców – odpowiedziała, ignorując jego uszczypliwość. – Też byś chciała, no nie? – W twoich snach – powiedziała z przekąsem. – A czemu akurat czarna owca? Między nami wygląda raczej jak rodzynek – wtrącił Pa- tryk. – Bo jest inna i cała czarna – odparła z dumą. Oj, dziewczyna chyba nie zna znaczenia tych słów. – To, co dalej będziesz udawać niewinną dziewczynkę, która chowa się za kumplami? – ciągnęła dalej. Tego już nie wytrzymałam, sztuczna barbi nie będzie sobie po mnie jeździć. – La… – zaczął Przemek zdenerwowany bardziej niż ja, ale mu przerwałam. – Nie, po prostu nie chcę ci zrobić krzywdy. Zauważyłam, że jesteś straszną histerycz- ką i wiesz, po co mam cię wpędzać w kompleksy. Wiesz, ogólnie nic do ciebie nie mam, ale te czerwone skarpetki do różowej spódnicy to kompletne dno. Ja rozumiem, że można się nie znać, ale żeby być takim bezguściem? Naprawdę współczuję – powiedziałam spo- kojnie, udając troskę. – Rozpieszczona lala – mruknęła. – Raczej odwrotnie. A i radzę kupić słownik i sprawdzić znaczenie czarna owca. Dla ułatwienia szukaj pod literką C – odparłam z triumfalnym uśmiechem i obróciłam się tyłem do niej. Usłyszałam tylko jej zgrzyt zębami i głośne stuknięcia obcasami. www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 48 – Nie cierpię jej – powiedziałam do chłopaków. – Nie widać – dodał Marcin. Zaczęliśmy się śmiać. Po czym zaraz weszliśmy do klasy, bo przyszła Bogini. Jak się później dowiedziałam nie jest tylko naszą historyczką, ale również wychowawczynią. Dzisiaj zaczynaliśmy dzień od dyspozycyjnej, więc spokojnie mogłam się wyłączyć z lekcji. Ostatnio tylko mówili o przyszłym balu gimnazjalnym, na który się oczywiście nie wybierałam. Po prostu nie mam najmniejszej ochoty na tańce i zabawę… a przynajmniej jeszcze nie teraz, za szybko to wszystko się dzieje. – Dobra robota. – O swojej obecności przypomniała mi Wera, a właściwie Weronika, ale ja wolę mówić w skrócie. – Chodzi o Paulę? – No ba. Biedna od razu poleciała do kibla ściągnąć skarpety. – No już? – Zaśmiałyśmy się. – Przepraszam, dziewczynki, co was tak bawi? – spytała Bogini. – Em… – nie wiedziałam, co wymyślić. – Opowiadałam jej zabawną historię o blondynce – powiedziała Wera. Natomiast Lan- dryna spojrzała na nas lodowatym wzrokiem. – Następnym razem powiedz na przerwie. – Przytaknęłyśmy obydwie i znowu udawały- śmy, że ją słuchamy. Trzeba przyznać, że słuch to ta nauczycielka ma. Nie pamiętam, żeby ktokolwiek u niej gadał. Zawsze idealna cisza. Jedyną dziewczyną, jaką lubię z mojej klasy jest właśnie Wera. Nie jesteśmy tam jakimiś przyjaciółkami czy coś, ale lubimy się i jeśli trzeba to jedna broni w szkole drugiej, poza tym, nasze drogi się rozchodzą. Dzień zaczął się lipnie i to nie tylko dzięki Landrynie, która już nie raz usiłowała mnie wyprowadzić z równowagi, ale również przez braci i to w szczególności przez nich. A jakby tego było mało, na ostatniej lekcji sprawdzian z chemii. Blee! Nie cierpię tego przedmiotu. W sumie zastanawiam się, czy może dzisiaj nie wróć do domu z buta? Drogę już dobrze znam. A przynajmniej nie będę musiała oglądać obrażonych min braci. Hmm. Przed szkołą czekało już na nas czarne BMW. W końcu doszłam do wniosku, że po prostu ich zignoruję. Sprawdzian zjadł mi wszystkie nerwy i nie miałam już nawet sił iść. Jakoś z nimi wytrzymam. Wmawiałam sobie. Przyzwyczaiłam się do słowotoku braci, dla- tego ta cisza tak mi ciąży, chociaż nie to nie cisza tylko ta napięta atmosfera. W zasadzie jakby tak się lepiej zastanowić to jest tak już od dobrych paru dni. Niemożliwe, żeby aż tak się pokłócili? – Gdzie siadasz? – spytał Przemek. Wytrzeszczyłam na niego oczy, musiało to wyglądać komicznie. – No, co? – Ty się pytasz, gdzie chcę siedzieć? W głowę dostałeś? www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 49 – Nie. Nie mogę być uprzejmy? – Przemilczałam tę kwestię z lekkim uśmieszkiem. – Z tyłu. – Skinął głową i otworzył mi drzwi z przodu. – Nie ty, tylko ja z tyłu. – I wsia- dłam do auta. Przejechaliśmy tak, jak się domyślałam w zupełnej ciszy. Na odchodnym rzuciłam tylko krótkie: – Cześć. – I nie czekając na odpowiedź weszłam do domu. Ciotka była już w pracowni, więc wzięłam obiad i poszłam do siebie na górę. W telewizji właśnie leciał jakiś wenezuel- ski serial. Nic specjalnego, ale przez piętnaście minut było na co popatrzeć. W końcu włączyłam komputer, żeby napisać kolejnego maila do Carli. Ostatnio napisała mi, że Fabio zaprosił ją na randkę, ale do dziś nie znam jej przebiegu, bo nic mi jeszcze nie na- pisała. Chyba powinnam zacząć się martwić. Gdyby była wspaniała od razu by mi coś napisała, ale jak nie wypał to też. Nie wiem, co o tym myśleć. Cześć! Jak tam sobie radzisz? Jak randka z Fabiem? Coś taka skryta jesteś. Myślałam, że na drugi dzień dostanę raport z przebiegu, a tu nic. Coś nie tak poszło? Dzisiaj znowu miałam spięcie z Landryną. Brr. Nie trawię jej. Wiesz, chłopacy jak zwykle zaczęli się udzielać nie dopuszczając mnie do głosu, ale w końcu udało mi się odezwać. Musze przy- znać, że nieźle ją zdenerwowałam. Znowu dzisiaj marudzili o tym balu gimnazjalnym, ale wiesz, ja tam się oczywiście nie wybieram. A właśnie braciszkowie znowu się posprzecza- li, nie wiem nawet, o co. Chyba, że Przemek nie potrafi się zamknąć, a może jeszcze coś było, nie wiem. A co tam nowego w szkole? Kończę na razie i mam nadzieję, że nie pozwo- lisz mi długo czekać na odpowiedź. Papa. Tęsknię. J. Nagle usłyszałam, że ktoś gra na pianinie. Melodia była spokojna, ale w pewnych mo- mentach dość emocjonalna. Zastygłam w bezruchu, nie chciałam, żeby umknęła mi choć jedna nutka. Dźwięk był jak ukojenie, wypełniał mnie i uspokajał, poczułam, że wszyst- kie troski, kłopoty, cały stres odchodzi ode mnie – powoli, stopniowo – ale odchodzi. Ob- winęłam ręce wokół kolan i zaczęłam lekko kołysać. Zwykle wychodziło mi to automa- tycznie. Czułam się wtedy bezpieczna, tak jak teraz. Słuchając tak tych różnorodnych dźwięków zaczęłam płakać. Dlaczego? Bo zrozumiałam sens. Ta piosenka, a raczej jej melodia opowiadała o szczęściu i radości, ale później nagle zmieniała bieg. Było cierpie- nie, ból i w końcu, nadzieja i spokój. Odnaleziony spokój. Praktycznie pokazywała mi mo- je życie. Ten ostatni etap właśnie następował. Czułam, jakby ktoś wyciągał ze mnie ten ciężar, który od dawna w sobie nosiłam. Może było to tylko chwilowe znieczulenie, ale było cudowne. Wiedziałam, że w tej chwili nie muszę się o nic martwić, nic mi nie grozi. Dopiero po chwili dotarło do mnie, że zrobiło się cicho. Nie chciałam, żeby tak było, ból znów wrócił, a moje wszystkie dotąd skrywane łzy zaczęły się ze mnie wylewać. Nawet nie wiem, czemu płakałam, tak po prostu. Skoro mogło mi to na jakiś czas pomóc, to, dla- czego nie. Usłyszałam kroki na schodach, ale mało mnie one obchodziły, pewnie przy- www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 50 szedł kolejny uczeń. Ktoś zapukał do drzwi. Uznałam, że to nie do moich, więc nic się nie odezwałam. – Cz… – Ktoś najwyraźniej tu wszedł. Szybko odwróciłam głowę w stronę okna i po- spiesznie zaczęłam wycierać łzy, które nie chciały się uspokoić. – Co się stało? – Mikołaj, świetnie, pomyślałam. Potrząsnęłam tylko głową, nie byłam jeszcze w stanie cokolwiek powiedzieć. – Przepraszam, nie powinienem wchodzić, skoro się nie odezwałaś. – Nie, spoko, nie wiedziałam, że to do mnie. Jak nie znalazłeś Matyldy u siebie to nie wiem, gdzie jest, nie widziałyśmy się jeszcze. – Nie przyszedłem do niej. – Aha. A do kogo? – A kto jeszcze tu mieszka? – Teraz dopiero załapałam. No tak, pewnie chce coś ode mnie, a ja tu robię z siebie głupią. – Daj mi chwilę, musze się ogarnąć. – Skierowałam się do wyjścia, żeby umyć twarz w łazience, ale najpierw zerknęłam do lusterka i… opuchnięte czerwone oczy, pół twarzy mokrej… – Chociaż w sumie, co to da i tak już widziałeś – powiedziałam na głos i wróci- łam z powrotem. Usiadłam koło niego na dywanie. – Nie jest źle… – zaczął, ale najwyraźniej dostrzegł mój krytyczny wzrok. – Nie, no racja, potrafiłam gorzej. – Chyba mogłam tego nie mówić. – Czemu płakałaś? – A czy to ważne? – opowiedziałam pytaniem. Zdaje się, że trochę posmutniał, ale jakoś mało mnie to zainteresowało. Niech wie, jak ja musiałam się poczuć. – Słuchaj, przyszedłem, żeby cię… przeprosić. To było dosyć niegrzeczne dzisiaj rano. Byłem zły na tego wypłosza, a nie na ciebie… – Nie przejmuj się. Jestem czasami zbyt ciekawa. Wiesz, w końcu coś mnie jednak łą- czy z Matyldą. – Byłem na osiemnastce u…. – Dziewczyny – dopowiedziałam i w tym samym momencie skapnęłam się, że wydałam Przemka. – Czemu tak sądzisz? – Dobra jeszcze się nie zorientował, ale czemu tak sądzę? Wła- śnie, czemu? – Po prostu pierwsza myśl – odparłam. Uśmiechnął się kącikami ust. www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 51 – Mówił ci ktoś, że nie umiesz kłamać? – Nie… bo co? – odpowiedziałam. – Bo młody już nie żyje. – A co on ma do tego? – próbowałam brnąć. Jakim cudem zorientował się, że kłamię? Zawsze wychodziło to idealnie. Wszystko przez niego. Nie potrafię się dobrze skupić. – Oboje dobrze wiemy. – No to po mnie, pomyślałam. – To nie było zbyt inteligentne. Wiesz, wracać nad ranem i iść do szkoły – zagadnęłam, żeby dowiedzieć się, jak najwięcej i przy okazji odwlec pytanie na mój temat. – A kto powiedział, że byłem w szkole? – A nie byłeś? – Nie. Zawiozłem was i wróciłem. – Mogliśmy iść piechotą – przyznałam. – Nie bardzo. – Czemu? – Chciałem zachować pozory przed Matyldą, ale ten jak zwykle za dużo gada. – I mówi to ten, kto się nigdy nie odzywa – dodałam ironicznie. – Bez docinków proszę – odpowiedział z łobuzerskim uśmiechem. Od pierwszego mo- mentu, gdy go zobaczyłam był rozbrajający. Teraz również podziałało. – A teraz powiedz, czemu tak wyglądasz? – powiedział poważnie. Wbiłam wzrok w podłogę, nie mogłam mu przecież powiedzieć, że wpłynęła na mnie tak muzyka. Wyśmiałby mnie. – A podobno nie jest źle? – próbowałam się wymigać. – Bo nie jest, ale nie wykręcaj się, czemu płakałaś? – Nic nie odpowiedziałam. Uniósł delikatnie mój podbródek i spojrzał mi w oczy. Jego wzrok był przeszywający, ale ciepły. Czekoladowe oczy wpatrywały się we mnie, szukając odpowiedzi. Znów poczułam się bez- piecznie, nie wiem, dlaczego, ale zaufałam mu, tak po prostu. W tej chwili zrozumiałam, czym tak naprawdę różnił się od Przemka. Nie chodzi tylko o wiek, czy dojrzałość, on jest cierpliwy, potrafi nie tylko dużo gadać, ale też uważnie słuchać. Jego brat ma z tym pro- blemy, lubię go owszem, ale dzisiaj zrozumiałam, że to w Mikim mogę mieć oparcie. Od- sunęłam się od niego i tak jak wcześniej podkurczyłam nogi i owinęłam je rękoma. – Zanim przyszedłeś słyszałam jak… – zaraz, zaraz Matylda mówiła, że on… – Ale je- stem głupia – powiedziałam na głos i schowałam głowę między kolanami. – To chyba dwie inne sprawy…, ale postaram się połapać w tym, co mówisz. www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 52 – Nie, nie o to chodzi… znaczy się. Dopiero teraz uświadomiłam sobie, że muzyka, któ- rą słyszałam, że to ty grałeś. – A to… no tak jakoś, ale co to ma wspólnego z… – To twoja kompozycja? – przerwałam. – Taaak. Wiem, nie musisz mówić, nie za ciekawa, ale… – zaczął się motać. – Jest genialna – ucięłam. – Po raz pierwszy, od kiedy… – Oczy mi się zaszkliły, a głos zaczął łamać. – Kiedy moi rodzice zginęli, poczułam spokój. Tak jakby ktoś dał mi tablet- kę na ból i ta momentalnie zaczęła działać. Mogłam się odprężyć, totalnie odpłynąć. Za- pomnieć o tym, co było, co będzie. Ta muzyka pokazała mi wszystkie dotąd przeżyte eta- py. Od radości, przez ból, aż po dzisiejszy dzień, kiedy zagrałeś. – Ucichłam. Nic więcej nie mogłam już powiedzieć. Zapanowała cisza. – Bardzo przeżyłaś rozstanie, prawda? – przerwał po chwili. – Nawet sobie tego nie wyobrażasz… – Znów ucichliśmy. – Zrobisz coś dla mnie? – Co tylko zechcesz – odpowiedział szybko. – Zagrasz jeszcze raz? – spytałam niepewnie. – Jasne. Ale chodź ze mną na dół. – Podał mi rękę, żebym mogła się podciągnąć. Mija- jąc pracownię, słyszałam trajkotanie Przemka. Chłopak jest naprawdę niezwykły, ja nie potrafiłabym malować i tak nawijać. Mikołaj zajął miejsce przy fortepianie. A ja nie za bardzo wiedziałam, gdzie się usadowić. – Siadaj. – Wskazał na miejsce obok siebie. – Przecież nie gryzę. – Zobaczymy – odpowiedziałam z pół uśmiechem. Kiedy zaczął grać, wbiłam wzrok w szklane wejście, a właściwe ogród, który przez nie widać. Było już dosyć ciemno, a z nieba zaczął padać biały puch. Jutro rzeczywiście przekonam się, co to zima, kiedy śnieg pokryje wszystko wokół. Białe płatki wirowały na wietrze zatrzymując się na drzewach i na mojej huśtawce, którą tak lubię. Jest idealnym miejscem na schowanie się i rozmy- ślanie w ciszy i spokoju. Teraz jednak będę musiała znaleźć sobie nowe miejsce, bo tam będzie za zimno i mokro. Po chwili zamknęłam oczy i całkowicie skupiłam się na muzyce. Mikołaj zagrał całą piosenkę do końca. Pod powiekami miałam łzy, dlatego nie otwiera- łam oczu, nie chciałam, żeby znowu widział jak płaczę, nie lubię pokazywać swoich sła- bości przy kimkolwiek, a jemu zdradziłam dziś za wiele. Chociaż może to dziwne zabrzmi, ale nie żałuję. Kiedy uznałam, że łzy trochę się oddaliły, otworzyłam oczy. Centralnie zo- baczyłam wpatrzonego Mikołaja. – Znów masz świecący wzrok. – Nic nie poradzę. www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 53 – To teraz coś na rozluźnienie. Tylko poczekaj chwilę, bo nie wiem, czy jest w samo- chodzie. – To znaczy, co? – Gitara. – Wozisz w aucie gitarę? – spytałam z niedowierzaniem. – Wczoraj brałem ją do Naty i chyba nie wyciągnąłem. Zaraz wracam. – Ok. – Swoją drogą ciekawe, kim jest ta Nata. Pewnie ona miała osiemnastkę. Ale czy… nie no, co mnie to obchodzi. Nie już się więcej nic nie pytam. Znowu pomyśli, że coś ze mną nie tak. Ale tak szczerze nie chciałabym, żeby była jego dziewczyną... Wrócił z gitarą na plecach. – Mam. – Elektryczna czy normalna? – Tu mogę tylko na normalnej, ale jak chcesz posłuchać czegoś mocniejszego to zapra- szam do mnie. – Kusząca propozycja. A na tym nie da się zagrać czegoś konkretnego? – Hmm, pomyślmy. – Zrobił zamyśloną minę. – Dobra, dobra, udawać to ja też umiem. – Patrz na mistrza – powiedział triumfalnie i zaczął grać. Muszę przyznać, że jak to się mówi… emm… nie pamiętam. W każdym bądź razie muzyka była genialna. Fakt, że na elektrycznej dźwięk poszedłby lepszy, ale i tak było świetnie. Zaczynało się od szarpania, później przeszedł na bicie, ale lewa ręka była niemalże cały czas w ruchu zmieniając struny. – No, to było coś – powiedziałam, gdy skończył. – Dzięki, ale i tak wole elektryczne brzmienie. – Ja chyba też, w każdym bądź razie do tego kawałka. Ej, wiem, że to nie moja spra- wa… ale o co ci poszło z bratem? – Spochmurniał, albo mi się tylko zdawało. – O nic. – Mogłam nie pytać... – Nie, ale… po prostu denerwuje mnie ten dzieciak i tyle. www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 54 – Dzieciak… – powtórzyłam jak echo. Ja dla niego pewnie też nim jestem. Jak mogłam pomyśleć, że interesował się moim płaczem z innego powodu jak tylko z obowiązku, że trzeba pocieszyć biedne, skrzywdzone dziecko. Naprawdę jestem naiwna. – Ej, powiedziałem coś nie tak? – Nie wszystko ok. – Obróciłam głowę w stronę schodów. Uświadomiłam sobie, że jemu nie potrafię kłamać prosto w oczy i to mnie zdradza. Trzeba się będzie tego odzwyczaić. – Ale ze mnie idiota – powiedział nagle. Nie zrozumiałam, o co chodzi. Straciłam ochotę na żarty i uszczypliwość, chociaż już chciałam mu coś powiedzieć. – Pomyślałaś, że ty, że ja… – Że co proszę? – No, że myślę o tobie w ten sam sposób, że… – Tylko się nade mną litujesz. Tak, gratuluję. – Podniosłam się z kanapy i ruszyłam w stronę schodów. – Jagoda… – Złapał mnie za rękę. Nie odwróciłam się, nie miałam ochoty na niego pa- trzeć. – To nie tak… – Nieważne. – Cześć wam. Słyszałam, jak grałeś, bajka po prostu, to coś nowego zdaje się, bo nie słyszałam jeszcze… – Matylda zaczęła schodzić po schodach z pracowni, a za nią Prze- mek. Po chwili jednak zatrzymała się i spojrzała ciekawym wzrokiem na mnie i Mikołaja. – Coś się stało? – On ci to wyjaśni, jeśli zechce. Ja idę do siebie. – Wyszarpnęłam rękę z jego zaciśniętej dłoni i energicznie ruszyłam do pokoju. Kątem oka dostrzegłam złowrogi wzrok Przemka skierowany do brata. W tej chwili było mi wszystko jedno, o co tym razem chodzi bra- ciom. Jeszcze te dwa dni z nimi wytrzymam, a później dwa tygodnie spokoju. Jakoś to będzie. Wzięłam od razu szybki prysznic i położyłam się do łóżka. Nie chciałam nikogo widzieć. – Ja tylko na chwilę. – Przemek bez pukania wlazł mi do pokoju. – Wyjazd – powiedziałam. – Nie wiesz, co to prywatność? – Ej, nic ci nie zrobiłem, więc może te żale skieruj do kogoś innego. Przyszedłem spy- tać, o co poszło. – Co, braciszek cię nie poinformował? – spytałam zgryźliwie. – Nie. Matyldzie też nie udało się nic z niego wyciągnąć. – Wybacz, ale ci nie pomogę. A teraz dobranoc. www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 55 – Przecież dopiero dziewiąta. – A co nie mogę być zmęczona? – Młody, wypad. – I jeszcze ten. Świetnie. Nakryłam się kołdrą. – Raczej odwrotnie. Nie widzisz, że ma cię dość? – Jakbyś nie zauważył, wywaliła cię jak tylko przeszedłeś przez próg – zaczęli dyskusję. W końcu drzwi głośno trzasnęły. – Idiota. – Czyli któryś został. Najmniej mnie obchodziło, czy to Przemek czy Mikołaj. Ani jednemu ani drugiemu nie miałam nic do powiedzenia. Ważne, że zrobiło się cicho. Ale bolała mnie i to strasznie myśl, że przyszedł tutaj i udawał zatroskanego. Litość. Pff. Poczułam jak kołdra powoli zsuwa się z mojej głowy i ramion. Leżałam odwrócona twarzą do ściany, więc nie widziałam twarzy tej osoby. Może Matylda ich przegoniła i teraz przy- szła sprawdzić, jak się czuję? Ten ktoś zbliżył rękę do mojej głowy i zaczął delikatnie ba- wić się moimi włosami. To nie była Matylda. – Wyjdź stąd – powiedziałam. Wiedziałam, że to Mikołaj, Przemek nie usiedziałby tak cicho i spokojnie. Ale, jak się spodziewałam, zero reakcji. Miki zaczął grać jakąś melodię na gitarze. Podniosłam się na rękach, żeby usiąść. I spojrzałam na niego z twarzą nie- zdradzającą żadnych emocji. Nie chciałam, żeby przestał grać, przecież mogłam słuchać go godzinami, ale nie chciałam żeby tu był. – Powiedziałeś dzisiaj, że zrobisz, co zechcę. A już drugi raz mówię ci, żebyś stąd poszedł. – Jak ze mną porozmawiasz. – Nie chcę, nie potrzebuję ani twojej litości, ani wsparcia. Poradzę sobie. – Źle mnie zrozumiałaś. To, co powiedziałem nie ma żadnego związku z tobą. Nie lito- wałem się, po prostu jak ty to mówisz ciekawość wzięła górę i spytałem, co się stało, nie oczekiwałem odpowiedzi, ale próbować warto. – Znów zanurzyłam się w jego czekolado- wych, szczerych oczach, ale tym razem nie chciałam z nim dyskutować. Cokolwiek nie powie. – To wszystko? – Chyba tak – powiedział niepewnie. Zdaje mi się, że miał zamiar dopowiedzieć coś jeszcze, ale za długo się wahał. – Ok. Wszystko w porządku. Nie gniewam się. A teraz zostaw mnie samą. – Jagoda? – No? – I tak przegrałem prawda? – Moje milczenie, a może wyraz twarzy musiał być bardzo wymowny, bo Mikołaj spochmurniał. Wyciągnął rękę, żeby dotknąć mojej twarzy, ale na- www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 56 tychmiast się odsunęłam i z powrotem zwinęłam w kłębek. Wyszedł bez słowa. Przez pół nocy wierciłam się po łóżku, nie mogąc znaleźć sobie miejsca. Cały czas myślałam o Mi- kołaju. Nie rozumiejąc jednej rzeczy. Dlaczego on zajmuje w mojej głowie aż tyle miejsca? IV Ostatni dzień szkoły przed świętami. Wszyscy w radosnych nastrojach, szczęśliwi, że w końcu trochę spokoju od budy. A ja? Znowu zamknięta w sobie. Bez nadziei na lepsze dni. Dwa tygodnie męczarni, udawania, że wszystko gra. I po co mi ten cały cyrk? Niby idą święta, wszyscy powinni być szczęśliwi, potem Nowy Rok, czyli kolejny lepszy rozdział w życiu, ale dla mnie? Dla mnie to bez różnicy. W domu tylko starałam się zachować po- zory przed Matyldą, żeby nie robić jej przykrości. Tak bardzo się starała. Dobrze, że trafi- łam właśnie do niej, ale z drugiej strony brakuje mi Eleonory i Carli, która dalej nie odpi- sała mi na maila, kompletnie nie wiem, co o tym wszystkim mam myśleć. – Au! – krzyknęłam. Idąc do samochodu, poczułam jak ktoś uderzył mnie śnieżką w tył głowy. Nie ma co pozazdrościć wyobraźni. Energicznie odwróciłam się, żeby sprawdzić, kto to. – Który to taki mądry? – Spostrzegłam zanoszącego się od śmiechu Łukasza. – No to pośmiejemy się razem – pomyślałam i rzuciłam mu prosto w rozdziawione usta śnieg. – To było nie fair – powiedział w trakcie wypluwania resztek sypkiego puchu. – Peszek – odpowiedziałam triumfalnie. – Masz niezłego cela – usłyszałam za plecami głos Mikiego. – No, a jak. – W momencie, gdy się odwracałam, mocno złapał mnie za ręce, żebym nie mogła się wyswobodzić. – Nie zrobisz tego – powiedziałam stanowczo. – Zrobię – odpowiedział ze swoim genialnym uśmieszkiem. I przewrócił mnie na śnieg. No, pięknie, teraz będę cała w nim wytarzana. – Jak mogłeś… – Tym razem był to Przemek, no nareszcie ktoś mi pomoże. – Zacząć beze mnie – dokończył. – Piękne dzięki – powiedziałam. Moje spodnie, łącznie z kurtką były całe we śniegu. Chłopcy już o to doskonale zadbali. Niestety, nie byłam jedyną dziewczyną, która w takim stanie opuszczała dzisiaj szkołę. Wracając do domu udawałam obrażoną. Pocieszał mnie fakt, że oni wyglądają niewiele lepiej ode mnie. W końcu pół szkoły rzucało się dzisiaj śniegiem. Ale musze przyznać, że naprawdę była to świetna zabawa, od dawna tak dobrze się nie bawiłam. A co do Mikoła- ja… Hmm. Ostatniej nocy przemyślałam sprawę i po prostu nie potrafię być na niego zła, jednak teraz będę trochę ostrożniejsza, jeśli to w ogóle jest przy nim możliwe. Znaczy się możliwe na pewno jest, ale dla mnie… nie wiem będzie ciężko. Lubię jego obecność, a to www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 57 nie wróży nic dobrego. W każdym bądź razie dla mnie nic dobrego. Muszę być bardziej ostrożna. I tyle! – Zostajesz, czy wysiadasz? – spytał Przemek. – A sorki, zamyśliłam się. – Ciekawe, o kim tak… – powiedział. – Tajemnica. – Weszliśmy do środka. Chłopcy chcieli pożegnać się jeszcze z Matyldą, bo na święta mieli jechali gdzieś do rodziny i do Nowego Roku miało ich nie być. – Matko, Jagoda, coś ty robiła. – Usłyszałam dochodzący z salonu znajomy głos, lecz nie był to głos ciotki. Rzuciłam kurtkę i wbiegłam do pokoju. Rozpoznałabym go wszę- dzie, to nie mógł być nikt inny jak tylko… – Eleonora! – Rzuciłam się w jej ramiona. Byłam taka szczęśliwa. Moja niania przyle- ciała. Nareszcie. Dopiero teraz skojarzyłam fakty. Mikołaj pewnie znowu robił dzisiaj rano za kierowcę i dlatego szliśmy z Przemkiem z buta do szkoły. – Cześć, kochanie – przywitała mnie czule, a następnie krytycznym wzrokiem spojrzała na mój strój. Nie chodziło o to, co miałam na sobie, ale jak to wyglądało. Kurtka, którą zostawiłam w holu pewnie właśnie zrobiła na podłodze mokrą plamę, podobnie jak moje spodnie. – To… – zaczął Mikołaj. – Rzucaliśmy się śniegiem. Było trochę nie równo, wiesz, dwóch na jedną, przez to oni wyglądają lepiej ode mnie. – Uśmiechnęłam się przepraszająco. – Kiedy przyjechałaś? Na długo? Opowiadaj. – Po kolei. Najpierw idź się przebrać, bo zabłocisz cioci całe mieszkanie. – Dopiero teraz zauważyłam, że mówi po polsku z lekkim akcentem. – No racja, za chwilkę wracam. Wy też poczekajcie, chcę się pożegnać. – Nigdzie się nie wybieramy – odrzekli zgodnie i usadowili się na kanapie obok mojej niani. Nie mieli mokrych rzeczy, właściwie jedynie trochę kurtki, które z siebie ściągnęli i włosy. W kuchni słyszałam przygotowującą obiad Matyldę. – Teraz lepiej zatkajcie uszy – powiedziała Eleonora. Nie zrozumiałam, o co jej może chodzić, ale nie miałam czasu się zastanawiać. Jak najszybciej chciałam do nich dołą- czyć. Nie wchodząc nawet do pokoju, najpierw skorzystałam z łazienki i przebrałam się w ciuchy, które właśnie wyschły po praniu. Zajęło mi to niecałe siedem minut. Już mia- łam schodzić na dół, gdy… zauważyłam, że moje drzwi są otwarte, a przecież rano je za- mykałam. Wszyscy siedzieli na dole, słychać było ich głosy. Więc co jest, nie domknęłam ich? Z bijącym sercem weszłam do pokoju i… www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 58 – Aaaaaa! Carla? – Obydwie zaczęłyśmy głośno krzyczeć. Już teraz wiem, co miała na myśli niania. Po długiej rozłące nie powinno dziwić to nikogo, chociaż tam na dole chyba wszyscy pouciekali. – Jejku, jak się za tobą stęskniłam – mówiła Carla oczywiście po włosku, jedyne, co po- trafi z polskiego to „dziękuję”. Chwilę stałyśmy przytulone do siebie. – Ale kiedy? Jak? Na długo? – zaczęłam wyrzucać z siebie potok słów. – Kiedy usłyszałam, że Eleonora się tu wybiera, nie mogłam sobie darować, że ja nie jadę. Potrułam trochę rodzicom i jakoś zgodzili się puścić mnie na pięć dni. – Tylko? – To jest aż, na początku nie chcieli mnie słuchać, ale ma się tę siłę perswazji – powie- działa z dumą. – Jejku, jak strasznie się cieszę. Potrzebowałam cię – przyznałam. – Ja też. Nie odpisałam na maila, bo pomyślałam, że o wszystkim opowiem ci osobi- ście. A to dla ciebie. – Wręczyła mi małą kopertę. – Co to? – Mieliśmy ostatnio wspólny wypad do kina i Fabio robił zdjęcia, chciałam, żebyś też je miała. – O, fajnie. Dzięki. Mikołaj was odbierał? – Chodzi ci o tego wysokiego przystojniaka? – Dokładnie. – Tak. Rozgadany jak nie wiem, ale nic nie rozumiałam z tego, co mówił do Eleonory. Niestety – dodała. – Dobra, ale pogadamy później, muszę się dowiedzieć wszystkich szczegółów o… o wszystkim. Maile piszesz dosyć skromne. – Zrobiła urażoną minę. – Jakoś to naprawimy – obiecałam. – No ja myślę. – Jagoda, chodźcie na obiad – zawołała z dołu Matylda. – Już – odkrzyknęłam i zwróciłam się do przyjaciółki. – Idziemy coś zjeść. – Skinęła głową i zeszłyśmy na dół. – Mało co mi bębenki nie pękły – skomentował Przemek. – Wielkiej szkody by nie było – odpowiedział Mikołaj. www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 59 – Nie ma co, miłe powitanie – zakończyłam. – Przemek to jest, Carla. – Hej. Wszystkie twoje znajome są takie ładne? – Ona cię nie rozumie, więc nie musisz czarować – skwitowałam. Usiedliśmy wszyscy razem. Panowała miła atmosfera, na ile mogłam, starałam się tłumaczyć Carli treść rozmowy i jej dopowiedzenia innym. Po raz pierwszy od bardzo dawna poczułam się jak w prawdziwej rodzinie. Jasne, że brakowało mi dwóch najważ- niejszych jej członków, ale wszystkie bliskie mi osoby były tutaj ze mną. Ciotka, Eleono- ra, Carla, no i chłopcy. Przemka traktuję jak… właściwie jak brata. Umiemy znaleźć wspólny język, pewnie głównie, dlatego, że też maluje. Dwa razy byłam nawet na tych jego lekcjach i muszę przyznać, że z pędzlem radzi sobie równie dobrze jak z gadaniem. Tylko, że mnie to czasami meczy. Z jednej strony to dobrze, że jest, jaki jest, ale z drugiej jednak nie potrafiłabym pogadać z nim poważniej w sensie o sobie czy o problemach. Zwykle nasze rozmowy schodzą na temat szkoły, kumpli itp. Właściwie jakby to nazwać… takie neutralne tematy. A Mikołaj… właśnie. Z nim jest problem. Nie wiem, do jakiej ka- tegorii mam go zaliczyć. On jest dość skomplikowany. Nie mam pojęcia jak ominąć temat o nim w rozmowie z Carlą. Pozostaje mi tylko łudzić się, że zapomni, co jest raczej nie- możliwe. – No to teraz twoja kolej – powiedziałam do Carli po dokładnym sprawozdaniu ostat- nich paru tygodni w Polsce. Słuchała mnie bardzo uważnie, dlatego starałam się jak najmniej barwnie opowiadać o Mikołaju. Po prostu na pierwszy plan wysunęłam szkołę i codzienność. Zauważyłam, że patrzy na mnie podejrzliwie, ale nic nie powiedziała, od razu przeszła do porządku dziennego i zaczęła przedstawiać mi po kolei przebieg randki z Fabiem. – No wiesz, marzyła mi się cudowna randka we dwoje, a okazało się, że jednak nie bę- dziemy sami – żaliła się. – To znaczy? – No, bo poszliśmy najpierw do kina i w ogóle, a potem Fabio miał mnie gdzieś zabrać. – Gdzie? – znów jej przerwałam. – Nie wiem, nie powiedział mi. No i wszystko byłoby pięknie, gdyby nie cudowna Agnes. – Mogłam się domyśleć. – Zrobiła przed wyjściem taką scenę, że wszyscy się gapili. Zaczęła gadać jakieś bred- nie, że jestem okrutna, że nie mam serca, jak mogłam odebrać jej miłość życia, czytaj Fabia. Normalnie nie mogłam jej słuchać, a ten stał tylko i najwyraźniej świetnie się ba- wił. – No wiesz, dla niego to musiało być dosyć komiczne. Wiesz, dziewczyna publicznie ro- bi z siebie głupią, żeby mu zaimponować. www.e-bookowo.pl I w o n a S o b o l e w s k a : C z a r n a o w c a | 60 – Chyba nie masz na myśli tego, że mam zrobić podobnie? – Nie, no coś ty – zaprzeczyłam. – Mów dalej. – Dalej… a na czym skończyłam? A no tak, Agnes... Powiedziałam jej, że jak tak strasznie cierpi, to niech ją teraz pociesza jej wybranek, bo ja się stąd zrywam. I ruszy- łam w stronę podjeżdżającej taksówki. – I co na to Fabio? Nie mów, że z nią został. – Na jego szczęście nie, dogonił mnie w momencie, gdy otwierałam drzwi. Byłam t
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Czarna owca
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: