Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00467 005921 13095793 na godz. na dobę w sumie
Czarnogóra. Fiord na Adriatyku. Wydanie 7 - książka
Czarnogóra. Fiord na Adriatyku. Wydanie 7 - książka
Autor: Liczba stron: 392
Wydawca: Bezdroża Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-283-2067-3 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki >> fotografia
Porównaj ceny (książka, ebook (-20%), audiobook).
Czarnogóra to kraj, który można przemierzyć w ciągu jednego dnia, co kilkadziesiąt kilometrów zmieniając całkowicie krajobraz – z posępnych szczytów i głębokich kanionów na słoneczne plaże, z kamiennych, krasowych pustyń na gaje oliwne, z podmokłych brzegów Jeziora Szkoderskiego na urwisty 'fiord' Boki Kotorskiej. Weneckie miasta sąsiadują tu z zamieszkanymi przez Albańczyków wsiami, cerkwie z meczetami... Odbicie skomplikowanej historii regionu i bogactwa jego tradycji znajdziemy także w mentalności i temperamencie dumnych i gościnnych Czarnogórców.

Lubisz podróżować samodzielnie? Chciałbyś poznać historię, kulturę i przyrodnicze atrakcje odwiedzanych krajów, regionów i miast? Seria Bezdroża Classic powstała z myślą o Tobie! Ten przewodnik pomoże Ci zaplanować wyjazd, stanie się Twoim wiernym towarzyszem podróży i zapewni pasjonującą lekturę także po powrocie!
Draginja Nadadin – pochodzi z Mostaru w Hercegowinie. Absolwentka etnologii na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie prowadzi zajęcia w Katedrze Etnologii i Antropologii Kulturowej. Członkini redakcji czasopisma „Op.cit.”, ukazującego się od 2002 r. Obecnie szefowa polskiego oddziału Amnesty International.

Maciej Niedźwiecki – pochodzi z Koszalina. Doktor nauk humanistycznych, specjalista od komunikacji społecznej, współpracownik i analityk Ośrodka Studiów Wschodnich. W ostatnich latach zaangażowany – jako lider zespołów zajmujących się komunikacją, marketingiem i planowaniem – w projekty realizowane dla klientów w Kazachstanie, na Ukrainie i w Gruzji.

Krzysztof Bzowski – historyk, absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dzięki studiom historycznym jego zainteresowania podróżnicze zwróciły się na wschód, ku dawnym polskim kresom, gdzie odwiedzał nie tylko miejsca związane z polską historią – równie chętnie penetruje też górskie bezdroża Czarnohory i Gorganów oraz innych masywów w Karpatach Wschodnich. Jednocześnie pozostaje wciąż zagorzałym „fanem” Austro-Węgier, intensywnie podróżując po dawnych terenach monarchii. Związki rodzinne zaprowadziły go w innym jeszcze kierunku – do Francji, skąd trafił też na Półwysep Iberyjski. Poza tym zwiedzał Afrykę Północną, kraje bałkańskie, Turcję i Izrael.

Grzegorz Petryszak – związany z górami „od zawsze”, nowosądeczanin z urodzenia, absolwent Akademii Ekonomicznej w Krakowie; wolne chwile spędza przede wszystkim na wędrówkach górskich. Przemierza górskie szlaki Karpat, zarówno w Polsce, jak i na Ukrainie oraz w Rumunii. Poddał się też urokowi Bałkanów, a także gór Gruzji. Współpracuje z magazynem „NPM”, gdzie zamieszcza relacje ze swoich podróży.

Maciej Żemojtel – z wykształcenia leśnik, z zamiłowania od ponad dwudziestu pięciu lat aktywny górołaz. Jego pasję stanowią Karpaty rozumiane jako wieloskładnikowy fenomen kulturowy i geograficzny. Szczególną atencją darzy Karpaty ukraińskie i rumuńskie, które odwiedzał, jak dotąd, po kilkanaście razy. Wędrował także po górach Albanii, Armenii, Bułgarii, Chorwacji, Czarnogóry, Gruzji, Kosowa, Macedonii i Słowenii. Na Bałkanach najczęściej wraca na pogranicze czarnogórsko-albańskie, gdzie poza penetrowaniem kolejnych masywów pogłębia znajomości z miejscowymi góralami.
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Autorzy przewodnika: Draginja Nadaždin, Maciej Niedźwiecki – tekst pierwszych wydań przewodnika Krzysztof Bzowski – Orjen, Rumija, Berane, Moračke planine, Sinjajevina, Pljevlja, Plužine, Bioč, Maglić i Volujak, trasy w masywie Lovćen; obszerne uzupełnienia w rozdziałach wstępnych oraz w opisach miejscowości i innych atrakcji turystycznych Maciej Żemojtel – Niezbędnik turysty, Zobacz koniecznie, obszerne fragmenty rozdziałów Zaplanuj podróż (opisy tras, Jeśli interesują cię..., ramka Jeśli masz do dyspozycji..., Trasy rowerowe) i Wydarzenia kulturalne, uzupełnienia rozdziału Informacje praktyczne (m.in. ramki Czarnogóra w internecie, Turystyka górska – mapy, Opłaty drogowe w krajach tranzytowych), Kraj w pigułce, uzupełnienia w rozdziale Informacje krajoznawcze (fragmenty podrozdziałów Charakterystyka geograficzna, Społeczeństwo, Kuchnia i in.), wprowadzenia do opisów regionów, opisy lub obszerne uzupełnienia opisów miejscowości i innych atrakcji turystycznych (m.in. Podgorica, Jaskinia Lipska, Jezioro Szkoderskie, Žabljak Crnojevića, Rijeka Crnojevića, Vranjina, Virpazar, Godinje, Dobrota, Stoliv, Półwysep Luštica, Sutomore, Petnjica, Rožaje, Kanion Tary, Plav, Gusinje, Szczyty Bałkanów, Andrijevica, Murino i in.), a także pasm i tras górskich (Kučke planine – Crna planina i Maglić Kučki, Bjelasica, Komovi, fragmenty opisu gór Prokletije i in.), ramki: Vezirov most, Mustafa Dżelaleddin-bej (Konstanty Borzęcki), Monaster Kom, Stara droga do Baru; informacje praktyczne w rozdziałach wstępnych oraz opisach miejscowości i innych atrakcji turystycznych Grzegorz Petryszak – Prokletije, Visitor, Plav (fragm.), Szczyty Bałkanów (fragm.) Dziękujemy też autorom, których uwagi i teksty wykorzystano podczas przygotowania poprzednich wydań przewodnika: Tomaszowi Bańce, Beacie Kozerskiej, Markowi Styczyńskiemu, Małgorzacie A. Szyszkowskiej, Pawłowi Paulusowi Sulikowi, Dominice Zarębie. Podziękowania dla Małgorzaty Lisowskiej i Andrzeja Gizy za niezawodne wsparcie logistyczne przy pozyskaniu i weryfikacji informacji praktycznych w terenie, a także za dodatkowe informacje wykorzystane w przewodniku. Redaktor prowadzący: Maciej Żemojtel Redakcja: Gabriela Turzańska, Maciej Żemojtel Źródło pochodzenia danych kartograficznych: © OpenStreetMap contributors; www.opendatacommons.org/licenses/odbl Zdjęcie na okładce: Boka Kotorska, fot. © Isidor Stankov / E+ / Getty Images Projekt okładki: hotmedia Jan Paluch Skład: Jan Szczurek Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji. Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli. Autorzy oraz wydawnictwo Helion dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autorzy oraz wydawnictwo Helion nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce. Wydawnictwo Helion ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice tel.: 32 2309863 e-mail: redakcja@bezdroza.pl księgarnia internetowa: http://bezdroza.pl Drogi Czytelniku! Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres: http://bezdroza.pl/user/opinie/?becza7 Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję. Wydanie VII ISBN: 978-83-283-2067-3 Copyright © Helion, 2016 • Kup książkę • Poleć książkę • Oceń książkę • Księgarnia internetowa • Lubię to! Nasza społeczność Czarnogóra Fiord na Adriatyku Boko nasza miła, Adriatyku żono, Tyś okryta niebem, jak błękitny jedwab Od syren morskich twój jest większy powab (…) Aleksa Šantić, Boka przekł. Draginja Nadaždin Kup książkę Poleć książkę m o c . k c o t s r e t t u h S | o k n e l y n a D a g O © l Niezbędnik turysty zawsze pod ręką Polskie placówki dyplomatyczne Ambasada RP Ważne telefony Policja: 92 (T-Mobile), 112 (Telenor) Straż pożarna: 93 (T-Mobile), w Czarnogórze, Podgorica, ul. Kozaračka 79; ( +382 20 608320, +382 20 608321, tel. dyżurny (nagłe sytuacje losowe): +382 67326071; @ www.podgorica.msz.gov.pl Elektryczność W czarnogórskiej sieci elektrycznej płynie prąd o napięciu 220 V i częstotliwości 50 Hz, a ponieważ gniazdka są takie jak w Polsce (typ C i F), nie są potrzebne żadne przejściówki. Oznaczenia toalet Obowiązują standardowe oznaczenia (takie jak w Polsce). Kup książkę 110 (Telenor) Pogotowie: 94 (T-Mobile), 113 (Telenor) Pomoc drogowa (24 h): 19807 (automobilklub Czarnogóry) Uniwersalny numer alarmowy 112 jest obsługiwany jedynie przez sieć T-Mobile. Numery kierunkowe Do Polski: +48 Do Czarnogóry: +382 Strefa czasowa Czarnogóra leży w tej samej strefie czasowej co Polska – obowiązuje czas letni (od ostatniego weekendu marca do ostatniego weekendu października): UTC+2 godz. oraz czas zimowy: UTC+1 godz. Wjeżdżając na teren Czarnogóry, nie musimy przestawiać zegarków. Turystyczny savoir-vivre Ô Jak niemal wszędzie na Bałkanach należy unikać wygłaszania kontrowersyj- nych i nieprzemyślanych opinii na tematy „ delikatne” (polityka, wojny bałkańskie, kwestie etniczne i religijne). Ô Do cerkwi, kościołów i meczetów należy wcho- dzić z zakrytymi ramionami, w spodniach lub spódni- cach za kolana. W przypad- ku meczetów trzeba też bezwzględnie zdjąć buty, kobiety zaś powinny zakryć głowę. Należy też wyłą- czyć telefony komórkowe. Większość meczetów jest niedostępna dla turystów, niedopuszczalne jest wcho- dzenie do nich podczas modlitw. Ô Nie należy fotografować ludzi bez ich zgody. Czę- sto w muzeach i obiektach sakralnych zabronione jest robienie zdjęć (lub zdjęć z fleszem – z uwagi na ochronę ikon i fresków). Ô Gdziekolwiek będąc, w każ- dej sytuacji zachowujmy się z klasą, przestrzegając „10 zasad odpowiedzialnego podróżowania” (zob. s. 30) Poleć książkę Przepisy drogowe Ô Polskie prawo jazdy jest honorowane. Obowiązuje Zielona Karta (dodatkowe ubezpieczenie komunikacyjne OC nie jest wymagane). Polska Zielona Karta jest ważna w Czarnogórze jeśli jest na niej wyszczególniony kod Czarnogóry (MNE). Ô W samochodzie musimy mieć apteczkę, trójkąt bezpieczeństwa, kamizelkę odbla- skową i komplet zapasowych żarówek. Kie- rowca nie może rozmawiać przez komór- kę. Przez całą dobę należy mieć włączone światła mijania. Pasy muszą być zapięte. Ô Drogi w Czarnogórze są bezpłatne (brak winiet). Opłacie (2,5 EUR) podlega jedynie przejazd tunelem Sozina (trasa z Podgo- ricy do Sutomore) oraz prom Kamenari – Lepetane skracający objazd Boki Kotorskiej (4,5 EUR). Ô Dozwolone prędkości dla samochodu osobowego: 50 km/godz. w terenie zabu- dowanym, 80 km/godz. poza terenem zabudowanym, 100 km/godz. na drogach ekspresowych. Ô Dopuszczalne stężenie alkoholu we krwi: 0,3 promila. Ô Wszystkie wykroczenia drogowe są rygo- rystycznie karane (mandaty do 2000 EUR). Przydatne języki serbski, bośniacki (Sandżak), chorwacki (okolice Herceg Novi), albański (Ulcinj i okolice, Tuzi), angielski (wśród młodych ludzi) W Czarnogórze funkcjonują równolegle cyrylica i alfabet łaciński. Nazwy miejscowości na tablicach drogowych są zapisywane łacinką. Kup książkę Zagrożenia Ô W miejscach turystycznych, zwłaszcza w kurortach na wybrzeżu: drobne oszustwa, kradzieże smartfonów itp. Ô Na drodze: dziurawa nawierzchnia, wąska jezdnia (często „nad przepaścią”, bez barie- rek ochronnych), osuwające się bądź spa- dające na jezdnię kamienie, źle oznaczone roboty remontowe, niefrasobliwi miejsco- wi kierowcy. Ô Na plaży: przegrzanie, odwodnienie; do morza najlepiej wchodzić w butach plażo- wych – w wielu miejscach przy brzegu żyją jeżowce – nadepnięcie na nie kończy się bolesną i trudno gojącą się raną. Ô W górach: trudny teren, brak wody, gwał- towne burze i spadki temperatur, agresyw- ne psy pasterskie, niedźwiedzie, żmije. tri Przydatne zwroty 7 sedam 8 osam 9 devet 10 deset 100 sto 1000 hiljada 0 nula 1 jedan 2 dva 3 4 četiri 5 pet 6 šest Tak / Nie ...................................................................... Da / Ne Dzień dobry ...........Dobar dan (rano: Dobro jutro) Dobry wieczór ...............................................Dobro veče Do widzenia ........................................................Doviđenja Dobranoc ................................................................Laku noć Dziękuję............................................................................Hvala Nie rozumiem ..............................................Ne razumem Chciałbym … ........................................................ Ja bih … Gdzie się znajduje …? ....................Gde se nalazi…? Ile kosztuje…? ........................................Koliko košta…? Pomocy! ..................................................................Upomoć! Poleć książkę Zobacz koniecznie 1 Cetinje Dawna stolica Księstwa, a później Królestwa Czarnogóry i główny ośrodek duchowy Czarnogórców. Miasteczko niezwykłe, ze względu na parterową zabudowę kojarzące się bardziej z prowincjonalnymi miejscowościami Galicji niż z Bałkanami. Znajdziemy tu dostojne zabytki – monaster cetinjski i dwór władyki Piotra II Petrovicia-Njegoša, a także kilka świątyń, muzeów oraz liczne zabytkowe domy i pałacyki, w tym dawne ambasady wielkich mocarstw. Nawet w sezonie nie ma tu wielu turystów, a umiarko- wany klimat pozwala odpocząć od upałów panujących w Podgoricy i na wybrzeżu. Więcej zob. s. 132. m o c a . i l o t o F | v o r o f i i k N r e d n a x e A l © Monaster cetnijski 2 Jaskinia Lipska Udostępniona do zwiedzania w 2015 r. jedna z największych i najpiękniejszych jaskiń Czarnogóry. Zobaczymy tu bogatą szatę naciekową oraz podziemne jeziorka. Istnieje moż- liwość wykupienia wycieczki „dla eksploratorów”, w ramach której zostaniemy zaproszeni na dłuższą wyprawę po rzadziej odwiedzanych zakamarkach jaskini. Więcej zob. s. 139. Kup książkę Poleć książkę 3 Jezioro Szkoderskie Największy zbiornik słodkowodny na Półwy- spie Bałkańskim, leżący na pograniczu Czarnogóry i Albanii. Rozległe jezioro krasowe o skomplikowanej i zmiennej w zależności od stanu wody linii brzego- wej. Wpadające do niego rzeki Morača i (zwłaszcza) Rijeka tworzą meandrujące odnogi, pomiędzy którymi rozciągają się tereny zalewowe i mokradła. Południo- we wybrzeże jeziora wkomponowane jest w surowe zbocza pasma Rumija. Na licznych wysepkach (Beška, Grmožur, Moračnik, Starčevo, Tophana, Gorica e Đat) zachowały się zabytkowe cerkwie i twierdze. Znaczna część jeziora, wraz z okolicami, jest objęta parkiem narodowym, znajdują się tu ptasie ostoje, jedne z naj- cenniejszych w Europie (zanotowano obecność m.in. pelikanów!). Więcej zob. s. 152. © Radonja Srdanovic | Fotolia.com 4 Boka Kotorska Niezwykły „fiord” (w rzeczywistości silnie rozczłonkowana zatoka riasowa) na Adria- tyku, jedno z najbardziej malowniczych miejsc w Czarnogórze. Odnogi Boki wcinają się głęboko w skaliste stoki gór Lovćen i Orjen, u których stóp ulokowały się stare kamienne miasteczka pamiętające czasy Republiki Weneckiej. Wizytówką mikroregionu jest średnio- wieczny Kotor (zob. s. 185), latem gwarny i tłoczny, wart jednak zobaczenia ze względu na świetnie zachowane, rozległe stare miasto docenione wpisem na listę UNESCO. Więcej spokoju znajdziemy w Peraście (zob. s. 182) – marynarskim miasteczku, w którego zauł- kach zatrzymał się czas. Zachodnią bramą Boki jest tonący w kwiatach i palmach Herceg Novi (zob. s. 164), z ciekawą starówką i pozostałościami twierdz – tureckiej i hiszpańskiej, na którego obrzeżach znajduje się interesujący monaster Savina z cerkwią główną kryją- cą wspaniały, jeden z największych w Czarnogórze ikonostas. m o c a . i l o t o F | 2 8 t a C C © Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę k a z c o r K . M . c a r p o Czarnogóra środkowa Region stołeczny, zajmujący obniżenia dolin Zety i Moračy, na południu przylegający do Jeziora Szkoderskiego i zamknięty od zachodu masywem gór Lovćen, to kraina znacznych kontrastów i niespodziewanych atrakcji. Przez cztery wieki był on częścią imperium osmańskiego (choć w górskim interiorze zwierzchność Turków pozosta- wała często tylko formalna), którego wpły- wy – poza zachowanymi śladami mate- rialnymi: ruinami twierdz czy nielicznymi zabytkowymi meczetami – widać też np. w lokalnej kuchni. Naturalne centrum regionu stanowi współ- czesna stolica Czarnogóry, eklektyczna i raczej mało interesująca Podgorica. Praw- dziwe serce kraju położone jest nieco dalej na zachód, w niewielkim miasteczku Cetinje, będącym do końca I wojny światowej sto- licą niepodległego Królestwa Czarnogóry. Spacer jego ulicami pozwala bliżej poznać historię i charakter tego niewielkiego kraju o wielkiej duszy. Podgorica może być idealną bazą wypa- dową nad niezwykle ciekawe przyrodni- czo i urzekające widokami Jezioro Szkoder- skie – największy zbiornik wodny Półwyspu Bałkańskiego, którego czarnogórska część jest od 1983 r. chroniona w ramach parku narodowego. W jego pobliżu znajdują się kolejne ważne dla historii Czarnogóry ośrod- ki, takie jak Rijeka Crnojevića oraz Virpazar, a położone na niewielkich wyspach twierdze i monastery kryją wiele tajemnic przeszłości. Kup książkę ™ Cetinje (s. 132) – dawna stolica kraju i ośrodek życia duchowego Czarnogórców ™ Góry Lovćen (s. 142) – rozległe panoramy, mauzoleum Njegoša oraz widokowa droga do Kotoru ™ Jaskinia Lipska (s. 139) – jaskinia z labiryntem „śpiewających” korytarzy i bogatą szatą naciekową ™ Jezioro Szkoderskie (s. 152) – urzekający krajobrazowo i przyrodniczo akwen, ostoja wielu chronionych gatunków ptaków, m.in. pelikanów; na kilku jego wysepkach zachowały się ruiny owianych legendami twierdz i monasterów ™ Podgorica (s. 118) – obecna stolica Czarnogóry, choć nie zachwyca, kryje jednak kilka ciekawych miejsc – dzielnicę Stara Varoš z zabytkami z czasów osmańskich, XIII-wieczną cerkiew św. Jerzego oraz ruiny starożytnego miasta Dioclea ™ Žabljak Crnojevića (s. 155) – stare gniazdo rodu Crnojeviciów, ostatnich władców Zety Poleć książkę 118 a w o k d o r ś a r ó g o n r a z C a c i r o g d o P Podgorica Подгорица; . 136 tys. Miasto leży na przecięciu dwóch najważ- niejszych historycznych traktów tej czę- ści Bałkanów: pierwszy wiódł z Hercego- winy do Albanii, drugi łączył wybrzeże (Primorje) z położoną w głębi lądu Ser- bią. Obecna nazwa miasta pochodzi od leżącego na północ od centrum wzgó- rza Gorica. Stolica dzisiejszej Czarnogóry liczy ponad 136 tys. mieszkańców (wraz z przedmieściami niemal 186 tys.). Nie jest to najpiękniejsze miasto w kraju, niemniej znajduje się w nim kilka interesujących miejsc. Noszące ślady epoki komunizmu i aspirujące do nowoczesności centrum, w którym skupiają się budynki rządowe oraz siedziby firm i instytucji, kontrastuje z wąskimi uliczkami dzielnicy Stara Varoš, kryjącej kilka ciekawych zabytków z cza- sów osmańskich. Przez Podgoricę i jej okolice przepływa sześć rzek. Trzy większe: Morača, Zeta i Cijevna oraz trzy mniejsze: Sitnica, Mareza i Ribnica. Najciekawszą jest Ribnica, która w centrum miasta tworzy ładny przełom, kilkakrotnie zmieniając swój kierunek. Ribnica wpada do Moračy w dzielnicy Stara Varoš, najstar- szej i dość dobrze zachowanej po licznych wojnach i trzęsieniu ziemi części miasta. Nad rzeką, w okolicach jej ujścia znajdują się ładnie położone stare domy mieszkalne. Podgorica jest jednym z najcieplejszych miast w całej byłej Jugosławii. Latem, gdy temperatura osiąga 40°C, jest tu bardzo duszno, a  mieszkańcy wyjeżdżają nad morze, szukając ochłody w niewiele chłod- niejszym Adriatyku (do nadmorskiego Suto- more jest 40 km), lub na plaże nad Mora- čą i Zetą. Nieco cienia dają także parki: na wzgórzu Gorica (130 m n.p.m.), nad Moračą (park Njegoša) i park Karađorđa, gdzie stoi Kup książkę pomnik legendarnego przywódcy powsta- nia przeciw Turkom. Podczas II wojny światowej miasto dozna- ło poważnych zniszczeń, a  w  latach 70. minionego stulecia Podgorica legła w gru- zach wskutek trzęsienia ziemi. Ów żywioł zburzył zwarty układ i zniweczył orientalny charakter miasta, choć można jeszcze zna- leźć pozostałości starszej architektury, np. w dzielnicy Stara Varoš, gdzie przetrwały resztki grodu Nemani i tureckiej twierdzy, stary most na Rybnicy, dwa meczety i wie- ża zegarowa Sahat kula. Historia Pierwsze osady założyły tu iliryjskie plemio- na Labeatów i Dokleatów, które kontrolo- wały zarówno ciągnącą się na południe i południowy wschód żyzną dolinę Zety, jak i biegnącą w kierunku północno-zachod- nim kotlinę zwaną dzisiaj Bjelopavlići. Głów- nym ośrodkiem Labeatów był prawdopo- dobnie gród Meteon, dzisiejszy Medun, oddalony o 13 km na północny wschód od Podgoricy. Natomiast Dokleaci zajęli stra- tegiczne miejsce u ujścia Zety do Moračy (ok. 3,5 km od dzisiejszego centrum miasta). Rzymianie po podbiciu Ilirów zbudowali tu fort strzegący drogi wiodącej z Akwilei do Dyrrachium (dziś. Durrës w Albanii) i Salonik. Z czasem Dioclea (gdyż taką nazwę nosiła owa twierdza w czasach rzymskich) stała się najważniejszym ośrodkiem regionu. Do osiedlania się w tym miejscu zachęcała cią- gnąca się na południe do Jeziora Szkoder- skiego żyzna dolina – jeden z nielicznych obszarów rolniczych na ziemiach górzystej i nieurodzajnej Czarnogóry. W 2. poł. VI w. Słowianie zburzyli leżącą przy ujściu Zety do Moračy rzymską Diocleę, tworząc zarazem nowy ośrodek – całkiem niedaleko: przy ujściu Ribnicy. Później, od VIII w., obszar ciągnący się stąd po Jezioro Poleć książkę 119 a w o k d o r ś a r ó g o n r a z C a c i r o g d o P Szkoderskie będzie stanowił rdzenne tery- torium Duklji  – plemiennego państwa słowiańskiego, w 998 r. podbitego przez Bułgarię, a dwie dekady później zwasali- zowanego przez Bizancjum. Dzięki stra- tegicznej lokalizacji miasto, znane w tych czasach jako Ribnica, dość szybko stało się ważnym ośrodkiem odradzającego się od połowy XI w. królestwa Zety. Skompliko- wane dzieje względnie niezależnej Zety, lawirującej politycznie między cesarstwem bizantyjskim a serbską Raszką, wewnętrz- nie skłóconej, wdającej się w krótkotrwałe sojusze i powiązania lenne, zakończyły się pod koniec XII w., kiedy jej tereny zostały przyłączone do żupanii raszkańskiej Stefa- na Nemani (urodzonego zresztą w Ribnicy ok. 1113 r.). W następnych wiekach Zetą lub jej częściami władali kolejni serbscy władcy z rodu Nemaniczów, później zaś – dynastia Balšiciów (próbująca z powodzeniem przy- wrócić niezależność państwa), despoci serb- scy Stefan Lazarević i Đurađ III Branković, w końcu czarnogórska dynastia Crnojevi- ciów, w obliczu nadciągającej nawałnicy osmańskiej szukająca protekcji w Republice Weneckiej (jeszcze w latach 20. XV w. Wene- cja podbiła niemal całe wybrzeże dalmackie, w szczytowym okresie ekspansji zajmując Bar, Ulcinj i Szkodrę). Zdobycze terytorialne Turcji, która w 1457 r. zdobyła Medun w pobliżu Pod- goricy, zmusiły czarnogórskich władców do przenosin ośrodka władzy, którym w  XV  w. nie była jednak Podgorica, ale pobliski Žabljak, następnie Rijeka Crnojevi- ća, a od 1482 r. Cetinje. W 1474 r. Turcy zajęli Podgoricę i zbudowali tu twierdzę, a mia- sto, niebawem włączone wraz z podbitymi obszarami Zety do sandżaku szkoderskiego, zaczęło ulegać orientalizacji. Władcy czar- nogórscy, zepchnięci w górski matecznik u stóp Lovćenu zostali w końcu zmuszeni do przyjęcia zwierzchności tureckiej (w czym Kup książkę dopomogły wewnętrzne spory zwaśnionej rodziny, której członkowie walczyli o wpły- wy, kolaborując z najeźdźcą). W 1499 r. Zeta stała się formalnie częścią imperium, jednak w praktyce część jej ziem – rejon masywu Lovćen i inne ziemie górskie – utrzymały nie- zależność. Ośrodkiem władzy i kultury czar- nogórskiej stało się na wieki Cetinje, które rozwijało się względnie spokojnie; górskie klany żyły własnym życiem, walcząc z sobą, a czasem jednocząc się, by prowadzić per- manentną podjazdową wojnę z Osmanami. Tradycja przetrwała – w 1878 r. założone przez Crnojeviciów Cetinje stało się stoli- cą niepodległego Królestwa Czarnogóry i pozostało nią do 1918 r. Po 1918 r. Podgorica znalazła się na rubie- żach nowego tworu państwowego – Kró- lestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców (przemianowanego w 1929 r. na Jugosławię) ze stolicą w Belgradzie. W okresie między- wojennym miasto liczyło zaledwie 13 tys. mieszkańców, niemniej intensywnie się roz- wijało – rozbudowano sieć dróg, powsta- ły duże przedsiębiorstwa produkcyjne (jak kompania tytoniowa) i handlowe, a także zalążki rozmaitych instytucji: kulturalnych, finansowych i in. Podczas II wojny światowej miasto oku- powali Włosi, następnie zaś Niemcy. Ci ostat- ni pod koniec wojny wycofywali przez Pod- goricę swoje wojska operujące wcześniej na terenie Albanii i Grecji, co czyniło z mia- sta ważny strategicznie punkt. W sztabie aliantów zapadła, uzgodniona z Josipem Brozem-Tito, który nalegał na to rozwiąza- nie, decyzja o przeprowadzeniu nalotów. Zaczęła się walka o miasto, a jego los został przypieczętowany. Pierwszy nalot wykona- no 25 października 1943 r., ostatni 7 listopa- da 1944 r.; jeden z najbardziej intensywnych miał miejsce 5 maja 1944 r., kiedy to na Pod- goricę spadło 270 ton bomb. Łącznie prze- prowadzono ponad 70 nalotów, w wyniku Poleć książkę 120 a w o k d o r ś a r ó g o n r a z C a c i r o g d o P których została zniszczona niemal cała zabudowa, w  tym zabytkowe świątynie i cmentarze. Do dziś trwają dyskusje nad legalnością nalotów  – nieuzgodnionych z formalnym, przebywającym na emigracji rządem Jugosławii. Poddaje się także w wąt- pliwość ich sens, zwłaszcza w wymiarze moralnym – w bombardowaniach śmierć ponieśli liczni cywile (liczba mieszkańców miasta spadła w 1944 r. poniżej 10 tys.). Mia- sto zostało wyzwolone 19 grudnia 1944 r. W 1945  r. proklamowano Socjalistycz- ną Federacyjną Republikę Jugosławii. Na stolicę Czarnogóry został obrany Titograd (bo tak od 1946 r. miało nazywać się mia- sto – na cześć przywódcy jugosłowiańskich partyzantów i  późniejszego prezydenta socjalistycznej Jugosławii Josipa Broza- -Tito). Cetinje, jako zbyt „niepodległościo- we” i kojarzone z dawną monarchią, zostało zdegradowane. Titograd, zrównany z zie- mią przez naloty, szybko odbudowano w „socjalistycznym kształcie”. Starą nazwę przywrócono dopiero w 1992 r. Pozostało- ści przedwojennej zabudowy można dziś zobaczyć właściwie tylko w obrębie dziel- nic Stara Varoš i Drač. Współczesna Podgorica, zeszpecona po wojnie przez budownictwo socrealistycz- ne i przygnębiające blokowiska, a w 1979 r. dotknięta przez trzęsienie ziemi, dziś aspiru- je do roli nowoczesnego ośrodka stołecz- nego. Tu skupiają się siedziby firm i insty- tucji, także kulturalnych i edukacyjnych (jak jedyna w kraju szkoła wyższa – założony w 1974 r. Uniwersytet Czarnogóry). W tkan- kę architektoniczną miasta wrastają nowe budynki – jak futurystyczna siedziba firmy telekomunikacyjnej Telenor, gmach kom- pleksu Atlas Capital, Hotel Nikić i monu- mentalny Sobór Zmartwychwstania Pań- skiego, jego oblicze zmieniają też mniejsze obiekty, jak np. spinający brzegi Moračy most Millenium. Kup książkę Warto zobaczyć Stara Varoš Zanim dojdziemy do centrum, warto pospa- cerować po dzielnicy Stara Varoš, z kręty- mi uliczkami i małymi, starymi domkami, nad których dachami dominują minarety. Wieża zegarowa (Sahat kula) wzniesiona przez Turków w XVIII w. jest reprezentacyj- ną budowlą dzielnicy. W pobliżu można Poleć książkę odszukać domy zbudowane w XIX w. (Kilka uliczek z przedwojenną zabudową zacho- wało się też na północ od dworców auto- busowego i kolejowego, w części miasta zwanej Drač). Największy z meczetów (Osmanagića džamija lub Lukačevića džamija) stoi przy ulicy Petra Prilje, choć i tak jest on niewie- le większy od tutejszych domków. Został on ufundowany w  końcu XVIII  w. przez Mehmeda-paszę Osmanagicia, tego same- go, który nakazał wznieść wieżę zegarową. Pasza został pochowany na dziedzińcu przybytku. Meczet legł w gruzach w czasie II wojny światowej (minaret, choć uszkodzo- ny, przetrwał) i odbudowano go dopiero w 1997 r. Drugi z meczetów (Starodoganj- ska džamija) znajduje się w północnej czę- ści dzielnicy, przy ulicy Radonjića. Zbudo- wał go zarządca miasta z ramienia Turków, 121 a w o k d o r ś a r ó g o n r a z C a c i r o g d o P k a z c o r K . M . c a r p o Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę k a z c o r K . M . c a r p o Boka Kotorska Bokę Kotorską – jedyny „fiord” (w rzeczywi- stości rias – zalany wodą zespół dolin rzecz- nych) nad Adriatykiem – tworzy pięć mniej- szych zatok: Hercegnovski zaliv, Tivatski zaliv, Morinjski zaliv, Risanski zaliv i Kotorski zaliv. Powierzchnia Boki to 87 km2, wybrzeże ma długość ok. 128 km. Maksymalna głębokość sięga 60 m. Cieśnina Bokokotorska Brama (Bokokotorska vrata), o szerokości 2900 m, utworzona przez przylądki: Rt Oštra (tery- torium sporne z Chorwacją) i Rt Mirišta na półwyspie Luštica, stanowi połączenie Boki z Adriatykiem. Następnie przejście zwęża się jeszcze dwukrotnie: w Cieśninie Kumbor- skiej (Kumborski tijesnac, 750 m szerokości) niedaleko Herceg Novi oraz w najwęższym odcinku – cieśninie Verige (350 m) prowa- dzącej do najdalej wysuniętych na północ- ny wschód części Boki – Risanskiego zalivu i Kotorskiego zalivu. W Boce panuje klimat śródziemnomor- ski, śnieg nie pada niemal nigdy (średnia temperatura stycznia to ok. 9ºC, minimal- na 6ºC). Charakterystyczne dla regionu są drzewa cytrusowe – pomarańcze, cytryny, jak również aktinidie (kiwi), palmy, oleandry, krzewy wawrzynu, akacje, granaty, agawy i  magnolie. Plaże – żwirowe lub kamie- niste – są tu rzadkością (niewielkie znaj- dziemy m.in. w Kotorze, Dobrocie, Risanie, Meljine, Herceg Novi i Igalo). Termin „plaża” w bokokotorskiej rzeczywistości oznacza zwykle kawałek betonu lub schodzące do wody schodki. Kup książkę ™ Herceg Novi (s. 164) – „miasto kwiatów” o śródziemnomorskim charakterze ™ Kotor (s. 185) – zabytkowa starówka wpisana na listę UNESCO ™ Orjen (s. 175) – rzadko odwiedzany masyw górski w pobliżu granicy z Bośnią i Hercegowiną ™ Perast (s. 182) – miejsce, w którym czas się zatrzymał ™ Półwysep Luštica (s. 201) – spokojne plaże, interesujące cerkwie Boka Kotorska to szczególny region histo- ryczny – w porównaniu do centralnej części kraju (kotliny zecko-szkoderskiej) wpływy imperium osmańskiego były tu mniejsze, ziemie te przez wieki podlegały Republice Weneckiej. Do dziś jest to widoczne w archi- tekturze, a także… lokalnej kuchni. Niemal w każdej miejscowości można zna- leźć nocleg w kwaterze prywatnej (także w licznych hotelach i pensjonatach). O poko- je warto pytać gdziekolwiek, nawet jeśli żaden napis nie informuje wprost o noclegu. Mieszkańcy regionu, wobec dużego bezro- bocia, chętnie korzystają z tej formy zarobku. Dzięki najdłużej utrzymującemu się nasło- necznieniu odcinek Perast – Dobrota i oko- lice Herceg Novi to wypoczynkowe centra Boki. Tam też najlepiej poszukiwać kwater. Poleć książkę 164 a k s r o t o K a k o B i v o N g e c r e H Dzieje Boki Kotorskiej Burzliwa przeszłość Boki Kotorskiej widocz- na jest niemal na każdym kroku. Ze względu na swą atrakcyjność i strategiczne położenie zatoka przez długie wieki była przedmiotem zmagań rywalizujących ze sobą imperiów: Ilirów z Rzymianami, Bizancjum z Gotami i Słowianami, a później z lokalnymi serbskimi księstwami, Wenecji i Turcji, Wenecji i Austrii. O czarnogórski „fiord” walczyły również bar- dziej odległe imperia: Hiszpania, napoleoń- ska Francja oraz Rosja. Zawijali tutaj arab- scy korsarze, których każdy najazd kończył się spustoszeniem miejscowych portów. O dziwo, pomijając XX w. i okres panowania serbskiej dynastii Nemaniczów w XII–XIV w., Czarnogórze bardzo trudno było osiąść na dłużej u wybrzeży Boki. W 1805 r. po poko- ju w Preszburgu (Bratysławie) zatokę zajęła flota rosyjska, która oddała ją Czarnogórze. Władyka czarnogórski Piotr I Petrović-Njegoš utrzymał ją przy sobie jedynie do traktatu w Tylży w 1807 r., kiedy to pod naciskiem Rosji musiał ją zwrócić Austrii. Okres największego rozkwitu Boki przy- padł na stulecia XVII i  XVIII, gdy cały jej obszar znalazł się pod kontrolą Wenecji. Flo- ta bokokotorska przeżywała wówczas okres niezwykle dynamicznego rozwoju, skutecz- nie rywalizując z sąsiednim Dubrownikiem. Jednocześnie swoje siedziby mieli tutaj uskocy – grupy chłopów i górali związa- nych z ruchem hajduckim, którzy prowadzili ciągłą walkę z Turkami. Republika św. Marka pozostawiła w Boce liczne pamiątki. Dziś to one w dużej mierze wyznaczają charakter regionu. Koniec potęgi Boki Kotorskiej przy- padł na początek XVIII w. Dziś Bokę „najeżdżają” już tylko turyści. I choć latem jest tu ich całe mrowie, wybrze- że zatoki wydaje się miejscem spokojniej- szym od zatłoczonych kurortów reszty wybrzeża Adriatyku. Kup książkę Herceg Novi Херцег Нови; . 19,5 tys. Miasto leży u stóp gór Orjen osłaniających je od północy. Przez najwyższy szczyt Orjenu, Zubački kabao (1894 m n.p.m.) przebiega granica z Bośnią i Hercegowi- ną. Herceg Novi bywa nazywane „miastem kwiatów”. To bardzo trafne określenie, gdyż w porównaniu z pozostałymi miej- scowościami czarnogórskiego Primorja ma ono najbardziej śródziemnomorski charakter, który w równym stopniu two- rzą cyprysy, palmy i drzewa cytrusowe, co architektura romańska, bizantyńska i orientalna. Historia Stosunkowo krótką historię Herceg Novi, założonego dopiero w XIV w., wyznacza- ły wielkie wydarzenia na arenie między- narodowej. Miasto wielokrotnie zmienia- ło właściciela, co samo w sobie świadczy o  jego wyjątkowym znaczeniu (bardzo dobrze widać to na mapie). Strategiczne położenie Herceg Novi sprawiało, że tutej- szy władca mógł kontrolować pobliską część Adriatyku oraz decydować, kto i za ile wpłynie do Boki. Zanim w 1382 r. „król Serbii, Bośni, Primor- ja i Krajów Zachodnich” Tvrtko I Kotromanić założył w tym miejscu twierdzę Sveti Ste- fan, mieszkali tu Ilirowie, Grecy i Rzymianie (miasto leżało przy drodze prowadzącej z Akwilei do Szkodry i Salonik). Następnie kontrolę nad regionem przejęło Bizancjum. W końcu, gdy osiedlili się tutaj Słowianie, tę część wybrzeża (od okolic dzisiejszej wsi Sutorina po Risan) zaczęto nazywać Dra- čevicą. Wchodziła ona w skład posiadłości Nemaniczów. Po śmierci Stefana Dušana w 1355 r. region przeszedł w ręce lokalnych Poleć książkę 165 a k s r o t o K a k o B i v o N g e c r e H Święto Mimozy Corocznie w Herceg Novi odbywa się kilka cy- klicznych imprez artystycznych i festiwali. Naj- większą i najsłynniejszą imprezą jest Święto Mimozy (Praznik mimoze), mające charakter ulicznego karnawału. „Mimoza” (w rzeczywi- stości akacja), rozgałęziony krzew z drobnymi, żółtymi, a także fioletoworóżowymi kwiatami zebranymi w główki, o bardzo intensywnym zapachu, jest symbolem miasta. Święto rozpo- czyna się pod koniec stycznia i trwa trzy tygo- dnie; przypada na okres kwitnienia akacji. Dla mieszkańców miasta jest to znak końca zimy. Po raz pierwszy impreza odbyła się w latach 60. XX w. Dziś składają się na nią: uliczna, kolorowa defilada, bale maskowe, święto rybackie oraz liczne koncerty i przedstawienia. Większość z nich jest otwarta dla publiczności i organi- zowana pod gołym niebem. Najważniejsza z cyklu imprez przypada na pierwszą sobotę stycznia i odbywa się w miejscowości Baošici. władców, a nieco później znalazł się w pań- stwie rządzonym przez bana, a później króla Bośni Tvrtka I, który postanowił zbudować tu twierdzę, mającą zapewnić mu kontrolę nad wejściem do Boki i ułatwić rywalizację z Dubrownikiem o prymat w handlu. Ofi- cjalnie warownia nazywała się Sveti Stefan, ale zwyczajowo mówiono o niej Novi lub Novi Grad. W XV stuleciu władzę w Drače- vicy przejęła lokalna dynastia Kosača. Na cześć wojewody (hercega) bośniackiego Stjepana Vukčicia-Kosačy miasto otrzyma- ło nazwę Herceg Novi. Vukčić rozbudował i ufortyfikował miasto. Miał tutaj również swoją rezydencję. W latach 1482–1687 Herceg Novi znajdo- wało się w rękach Turków. Ich panowanie miało tu dość luźny charakter. Miasto było przystanią dla korsarzy, handlowano w nim niewolnikami. Z krótką przerwą w latach 1538–39 władzę w Herceg Novi sprawowali Hiszpanie, którzy przez 10 miesięcy swoich Kup książkę rządów zdążyli wybudować potężne umoc- nienia (zwane dzisiaj Bašta Španjola). W 1687 r., cztery lata po odsieczy wiedeń- skiej dowodzonej przez Jana III Sobieskiego, miasto na 100 lat (do czasu swojego upadku w 1797 r.) przejęła Wenecja. Począwszy od 1797 r. Herceg Novi przechodziło z rąk do rąk, swoje rządy sprawowały to kolejno: Austria (1797–1806), Rosja (1806–07), napo- leońska Francja (1807–14). Przez krótki czas, w latach 1813–14 miasto należało do Czar- nogóry, rządzonej wówczas przez Piotra I Njegoša. W 1815 r., po kongresie wiedeńskim Herceg Novi ponownie przypadło Habsbur- gom i dopiero po I wojnie światowej zna- lazło się w Królestwie Serbów, Chorwatów i Słoweńców (zwanym później Królestwem Jugosławii). W latach 1941–43 było okupowa- ne przez faszystowskie Włochy, a następnie przez hitlerowców. Warto zobaczyć Trg Herceg-Stjepana Plac Hercega Stjepana to niezwykle uro- kliwy zakątek starówki, pośrodku którego wznosi się otoczona wysokimi palmami cerkiew św. Michała Archanioła. Ze względu na niczym niezmącone piękno tego miejsca cerkiew zaczęto nazywać Belavista („piękny widok”). Przy placu znajdują się także archi- wum miejskie i biblioteka. Po drugiej stronie, za zabytkowym nimfeum, działa rozgłośnia najpopularniejszego radia w okolicy, Radia Herceg Novi (90 i 102,7 MHz), słyszalnego na terenie całej Boki Kotorskiej. Cerkiew św. Michała Archanioła (Crkva Sv. Arhan đela Mihaila) została zbudowana w końcu XIX w. w stylu eklektycznym (bizan- tyńsko-gotycko-barokowym), który mimo pewnej sztuczności nadaje świątyni bardzo zgrabny kształt. Obok cerkwi znajduje się studzienka, gdzie można zaczerpnąć czy- stej wody, świetnie gaszącej pragnienie. Poleć książkę 166 a k s r o t o K a k o B i v o N g e c r e H k a z c o r K . M . c a r p o Na południe od placu, przy ulicy Marka Vojnovića 4 znajduje się ciekawa Galerija „Josip-Bepo Benković”, największa gale- ria sztuki współczesnej w mieście. Orga- nizowane są w  niej wystawy czasowe, m.in. w ramach „Salonu Letniego”. Galeria powstała w 1966 r. pod egidą Saveza udru- ženja boraca NOR, czyli „jugosłowiańskiego Kup książkę ZBOWID-u”. Josip-Bepo Benković był miejscowym malarzem zamordowanym w 1943 r. przez Niemców w obozie koncen- tracyjnym Banjica w Belgradzie. Twierdza Kanli kula Na północ od placu Hercega Stjepana wzno- si się górująca nad miastem twierdza Kanli Poleć książkę 167 a k s r o t o K a k o B i v o N g e c r e H kula (1 EUR). Warownia została wzniesiona z ciosanego kamienia przez Turków w dru- giej fazie ich pobytu w mieście (1539–1687), ale prawdopodobnie jej budowę rozpoczę- to już w XV w. Po turecku kanli kula ozna- cza ‘krwawą wieżę’. Twierdza, podobnie jak wiele innych budynków, mocno ucierpiała podczas trzęsienia ziemi w 1979 r. Obecnie znajduje się w niej teatr letni (pod gołym niebem), gdzie odbywają się rozmaite przedstawienia i koncerty organizowane w ramach licznych festiwali. Twierdza Španjola Chcąc dotrzeć do położonej na wzgórzu Bajer (170  m n.p.m.) twierdzy Španjola, należy przejść przez przejście podziemne naprzeciwko twierdzy Kanli kula, a następ- nie kierować się w górę. Twierdza Španjola (Tvrđava Španjo- la) ma bogatą historię. Gdy w październi- ku 1538 r. Hiszpanie przejęli Herceg Novi, natychmiast rozpoczęli budowę cytadeli. Po 10 miesiącach miasto zdobyli Turcy, którzy zburzyli hiszpańską warownię i na jej miej- scu wznieśli własną twierdzę, która w dość dobrym stanie dotrwała do dzisiaj. Obiekt pełnił swą funkcję do początków XX w. Pod- czas II wojny światowej Włosi urządzili tu więzienie. Spacerującym po murach twier- dzy odsłania się wspaniała panorama stare- go Herceg Novi. Wrażenie potęguje porasta- jąca fortyfikacje bujna roślinność; dziś mało kto już tu zagląda. Wewnątrz zachowały się jeszcze pozostałości budynków gospodar- czych i mieszkalnych. wschodu, pochodzą z czasów króla Bośni Tvrtka I (2. poł. XIV w.). Turcy po zdobyciu miasta przebudowali warownię, podobnie jak pozostałe fortyfikacje w mieście. Obec- nie działają lu kino letnie i klub nocny. Około 200  m od twierdzy Forte Mare widać wystające z morza resztki fortyfika- cji. To Citadela, która w formie potężnej baszty została zbudowana przez Wenecjan w XVIII w., legła natomiast w gruzach pod- czas trzęsienia ziemi w 1979 r. Kościół św. Hieronima Na południe od placu Hercega Stjepana znajduje się plac Micia Pavlovicia (Trg Mića Pavlovića), na którym stoi katolicki kościół św. Hieronima (Sv. Jeronima), wzniesiony w 1856 r. na murach dawnego meczetu. W kościele znajduje się piękny obraz pędz- la jednego z artystów szkoły weneckiej – Matka Boska ze świętym Hieronimem. Obok świątyni stoi dzwonnica, z której w 1914 r. wojsko austro-węgierskie ściągnęło dzwon i przetopiło go na pociski. Po wojnie ufun- dowano nowy dzwon służący do dzisiaj. Kościół jest centrum duchowym miejsco- wych Chorwatów i katolickich Serbów. Schody znajdujące się naprzeciwko świą- tyni prowadzą w dół, do małego katolickie- go kościółka św. Leopolda (Sv. Leopolda), zbudowanego w 2. poł. XVII w. Świątynia jest poświęcona kanonizowanemu w 1983 r. przez Jana Pawła II św. Leopoldowi Mandi- ciowi (1866–1942), kapucynowi i spowiedni- kowi, który pochodził z Herceg Novi. Wcze- śniej patronem kościoła był św. Franciszek. Forte Mare Idąc z centrum starówki ku morzu, docho- dzimy do kolejnej twierdzy, Forte Mare (Morska tvrđava; 1 EUR), która wznosi się nad samym brzegiem morza. Twierdza ma dwie bramy: dolną i  górną. Najniż- sze fragmenty murów, od południowego Kup książkę Ulica Njegoševa Idąc ze starego miasta w kierunku dzielnicy Topla, po lewej stronie zauważymy park. Do 1979 r. (kiedy to miało miejsce fatalne w skut- kach trzęsienie ziemi) otaczał on jeden z naj- bardziej okazałych hoteli w mieście, hotel Boka. Zrujnowany kompleks przez kilka lat Poleć książkę
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Czarnogóra. Fiord na Adriatyku. Wydanie 7
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: