Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00062 008461 10460761 na godz. na dobę w sumie
Czarownica - ebook/pdf
Czarownica - ebook/pdf
Autor: , Liczba stron: 73
Wydawca: Wydawnictwo Armoryka Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-60276-52-5 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> inne
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Zbiór trzech opowieści, które łączy mistrzowskie połączenie wydarzeń pełnych grozy z historią Polski. Historia stanowiąca barwne tło mrocznych wydarzeń bliska jest zarówno Wiktorowi Gomulickiemu - czołowemu pisarzowi polskiego pozytywizmu, jak też Andrzejowi Sarwie - współczesnemu prozaikowi i eseiście.

Wydanie dostępne w nowej wersji formatu MOBI.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Czarownica i inne niesamowite opowieści Armoryka-Audiobook Czarownica CZAROWNICA CZAROWNICA opowieści niesamowite opowieści niesamowite Wiktor Gomulicki Andrzej Sarwa Armoryka SANDOMIERZ 2008 Redaktor: Władysław Kot Projekt okładki: Juliusz Susak Copyright © 2008 by Wydawnictwo i Księgarnia Internetowa ARMORYKA Wydawnictwo ARMORYKA ul. Krucza 16 27–600 Sandomierz tel (0–15) 833 21 41 e–mail: wydawnictwo.armoryka@interia.pl http://www.armoryka.strefa.pl/ ISBN 978–83–60276–52–5 Andrzej Sarwa PORWANIE MISTRZA TWARDOWSKIEGO Dzień był skwarny, sierpniowy. Głębokiego błękitu nieba nie plamiła ani jedna chmurka, tylko ogromne, do białości rozpalone słońce majestatycznie przesuwało się przez firmament. Po obu stronach okrytego grubą warstwą kurzu gościńca stały nieruchomo szerokie łany białoziarnej, acz czerwonokłosej pszenicy sandomierki. Od Krakowa ku Sandomierzowi gościńcem owym sunęła niezgrabna, lecz wygodna bryka. Woźnica przycupnięty na koźle co i raz cmokał i szarpał za lejce, usiłując – bez powodzenia jednak – pobudzić parę koni do szybszego biegu. Na nic się to przecie nie zdawało, bo zwierzęta zmęczone były i głodne. Z tyłu, za furmanem, wygodnie rozparty, to podrzemując, to znów na zmianę sycąc oczy cudnymi widokami, siedział nie byle kto, tylko sam sławny krakowski doktor i czarownik – mistrz Twardowski. 5 Podskakiwanie okutych żelaznymi obręczami kół na wybojach miast go zmęczyć, wprawiło w jakowyś stan przedziwny, stan w którym z bólem sięgnąwszy do przeszłości, przywoływał pod przymknięte powieki echa dawnych zdarzeń. I oto Twardowski lustrował całe swoje życie. Rodzinnego dworku, gdzie przyszedł na świat wcale już nie pamiętał. Wiedział, że był gdzieś w pobliżu Krakowa, a kojarzył mu się tylko z jednym – z otwartą trumną w okrąg której, w drewnianych masywnych lichtarzach, tkwiły żół- te woskowe świece, a u ich szczytów migotały, niczym cętki światła na rozedrganej rzecznej toni, żółtawe płomyki. W trumnie leżał mężczyzna, odziany w wyszarzały kontusz, z sumiastym wąsem opuszczającym się ku podbródkowi i złożonymi na krzyż dłońmi, które opleciono różańcem. To był ojciec. I tylko tak go zapamiętał. Tylko tak... A potem? Potem był Kraków, dokąd się przenieśli pod dach dalekich krewnych, bowiem rodzinny dom zabrano im za długi. Pamiętał jak matka oddawała mu swój chleb i swoją polewkę, byle tylko nie był głodny, byle tylko był silny. Wte- dy nie rozumiał jak wielkimi były te ofiary... Dziś już to wiedział... Matka... Gdy miał jedenaście, czy dwanaście lat, odeszła na zawsze. Umarła na Gromniczną, kiedy najsroższy mróz skuł ziemię, tak ich grabarz z trudem rwał jej żółtawe kęsy, kopiąc jamę, w którą opuszczono skrzynię zbitą z nieheblowanych desek, bo na prawdziwą trumnę dla nieboszczki krewniacy poskąpili. Zresztą... Czyż należy się im dziwić?... Gdy zmarł ojciec, nie płakał, bo jeszcze nie rozumiał czym jest śmierć, lecz kiedy Kostucha zastukała do ich ubożuchnej 6 izdebki, kiwając zakrzywionym palcem na tę, którą ukochał całym sercem, wylał wiele, wiele łez... I od owej pory dnie płynęły mu już podobne do sie- bie, niczym wytarte ziarna starego różańca, przesuwane w sękatych, spracowanych palcach. Głód i poniewierka. On, szlachecki syn, musiał innym być sługą, byle tylko napełnić brzuch. Kpiono z jego ubóstwa, z ubrań przerabianych z ojcowych, ze zbyt wielkich, dobrze już poprzecieranych safianowych butów i zapadniętego z niedostatku brzucha. Cierpiał, ale pokładał ufność w Bogu i w Jego Najświętszej Matce. Nie jeden raz noce całe spędzał na klęczkach, wyciągając ręce w stronę krucyfiksu i ze łzami w oczach błagając Pana o miłosierdzie, to znów śpiewając kantyczki ku czci Maryi Panny, które sam nad podziw zgrabnie układał. Przecież mijały tygodnie, przechodziły miesiące, upływały lata, a nic się nie zmieniało – był jednako biedny i jednako głodny. Stwórca nie wysłuchiwał jego próśb. Dlaczego?! Aż nadeszła chwila, gdy przemógł się i swoją naiwną wiarę w Boskie Miłosierdzie precz odrzucił. Uniósł ku górze zaciśnięte pięści bluźniąc i przeklinając, jednocześnie przysięgając i sobie i Niebu, iż uczyni wszystko, byle tylko precz odegnać nędzę, byle tylko stać się bogatym i sławnym. A wówczas zjawił się on – Smutny Człowiek o czerwono jarzących się oczach i przyobiecał, że o ile młodzieniec da szlacheckie słowo, iż w przyszłości odda mu ciało i duszę za doczesne dostatki, sprawi że odtąd nigdy już nie zazna biedy, szyderstwa i kpiny. Dał słowo, zastrzegając iż moc czartowska władzę nad nim rozciągnie nie gdzie indziej, a w samym Rzymie tylko. Dał słowo i obietnica Smutnego Człowieka stała się rzeczywistością. Ponieważ miał wielki pociąg do wiedzy, wstąpił na się studiom Akademię Jagiellońską, gdzie oddał 7 matematycznym, astronomii z astrologią oraz medycynie, zagłębiając się też w alchemię i magię. Kiedy już uzyskał stopień doktora, stał się tak sławny, iż sam król, sam Zygmunt August, wziął go na swego nadwornego lekarza. Sen Twardowskiego i obietnica dana przez Smutne- go Człowieka, ziściły się. Był sławny i był bogaty. *** O tym wszystkim rozmyślał Twardowski, z turkotem okutych żelaznymi obręczami kół zbliżając się do Sandomierza, dokąd udawał się dla zażycia odpoczynku pośród gęstwiny sadów, kędy niczym w sercu puszczy rozpołożyło się miasto cudne mieszczańskimi kamienicami, strzeliste wieżycami kościołów, zasobne spichlerzami i bezpieczne królewskim kasztelem. Miał też sławny krakowianin nadzieję kupić pewne ziółko, najsroższe niemoce leczące, które róść mogło tylko w ogrodzie świetnego sandomierskiego doktora, sławą nawet samego Twardowski przechodzącego, uczonego Stanisława Bartolona. Wiedział bowiem czarownik, iż zdobywszy owo ziele, nie jeden jeszcze rok mile spędzić może, ciesząc się młodością i wigorem. Nie w smak to przecie było czartu, który rad by czarnoksiężnika jak najrychlej posiąść... *** Ledwo Twardowski minął był Bramę Krakowską, oto od strony rynku, na spienionym kruczoczarnym rumaku, przycwałował pazik pewien: – Mistrzu Twardowski, ratuj! – A cóż to się stało? – Oto pan nasz, król August, spadłszy z konia, bez czu- cia leży w karczmie w podle miasta. 8 niegdzie porośniętej siwą szczecią, wyzierały oczy płonące szkarłatem, niczym dwa węgle żarzące się na skraju ogniska. – A jam twój druh... Z przed lat... Pamiętasz... Oblicze demona wyrażało bezbrzeżną wzgardę i nienawiść. Wycelował zakrzywionym, haczykowatym palcem prosto w pierś Twardowskiego i ciągnął dalej: – Napij się miodu. Napij. To już ostatni twój kusztyczek. Długom czekał, by się nareszcie doczekać. Od tej chwili jesteś mój, Twardowski! Na wieczność! Czarownik poczuł jak nogi się pod nim uginają. Nie wiedzieć czemu opuściła go wola walki. Pojął, że ze złym duchem nie wygra. Nie rozumiał tylko dlaczego ów szpetny stwór pokazał mu się akurat teraz, skoro zgodnie z umową winno to nastą- pić dopiero w Rzymie, gdzie miał prawo z ciałem i duszą porwać go do piekła. W Rzymie – lecz nie w Sandomierzu! Demon zaśmiał się chrapliwie: – Czytałem w twoich myślach Twardowski! Czytałem! Nie pocieszaj się, żem jeszcze do ciebie nie nabrał praw. O, nabrałem ich, i to w dwójnasób. Czyż Sandomierza nie nazywają aby „polskim Rzymem”? A czyż ta karczma nie „Rzym” się nazywa? Nad horyzontem przetoczył się grzmot. Niebo jęły zasnuwać czarne welony chmur, co i raz rozdzieranych zygzakami sinych błyskawic. – Napij się miodu, Twardowski, a nie żałuj sobie... Demon wyciągnął szponiaste palce, chwytając nimi doktora za gardło. Powoli podniósł się zza stołu, pociągając za sobą Twardowskiego. Ten sparaliżowany strachem nie stawiał najmniejszego nawet oporu i posłusznie szedł, prowadzony przez złego ducha. Karczmarz na ów widok aż przykucnął za szynkwasem, czując jak włosy, z przerażenia, podnoszą mu się na głowie, po plecach zaś spływa stróżka zimnego potu. 10 Wiktor Gomulicki CZAROWNICA Obrazek starowarszawski I Borem zielonym, gościńcem piaszczystym rycerze dwaj posuwali się szłapią. Niebo stało w ogniu, bowiem dzień lipcowy, płomienisty, żarny, ku końcowi się miał. Po obłokach z onyksu, jaspisu, porfiru przewalały się złota i purpury potoki. – Po królewsku coś słonko zachodzi... – mówił jeździec młodszy mrużąc oczy modre, dwa prawe turkusy. Starszy dodał: – Wróżba to może dla księstwa, że się wrychle w królestwo przedzierzgnie... – Jakżeby? – zdziwił się tamten. – Dyć gadają, że król Zygmunt Mazowsze połknąć rad. Pono go miła żonka k temu ciągnie. – Włoszka... Wawrzynów jej trza i cyprysów. Cóż onej po piachach mazowieckich? 14
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Czarownica
Autor:
,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: