Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00142 004487 12613829 na godz. na dobę w sumie
Delegowanie pracowników – po zmianach - ebook/pdf
Delegowanie pracowników – po zmianach - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: Infor Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7440-462-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki >> podatkowe
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Pracodawcy, którzy wysyłają (bądź dopiero zamierzają) pracowników za granicę stają przed szeregiem kwestii, które należy wziąć pod uwagę by wyjazd pracownika odbył się zgodnie z przepisami.

Prawidłowe oddelegowanie pracownika wymaga zastosowania zarówno przepisów prawa pracy, podatkowych jak i ubezpieczeniowych. Najważniejszą jednak kwestią jest to, że wobec pracownika wykonującego pracę za granicą zastosowanie będą miały nie tylko polskie przepisy. Należy też stosować szereg przepisów międzynarodowych: umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, przepisów wspólnotowych (jeżeli pracownik będzie pracował w którymś z państw Unii) dotyczących delegowania pracowników oraz koordynacji ubezpieczeń społecznych.

Publikacja w przystępny sposób omawia:

Całość poparta praktycznymi przykładami i wzorami dokumentów.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

NR 8 (882) SIERPIEŃ 2016 CENA 29,90 ZŁ (W TYM 5 VAT) WWW.PGP.INFOR.PL UKAZUJE SIĘ OD 1995 ROKU Delegowanie pracowników – po zmianach    Jakie zmiany wprowadzono w związku  z delegowaniem pracowników    Jak ustalić miejsce właściwego opodatkowania     Jakie obowiązki ciążą na pracodawcy  delegującego pracownika    Jakie są podatkowe skutki oddelegowania  pracownika INDEKS 331783 ISSN 1234-5695 Partner merytoryczny INFORbook Biblioteka e-poradników ...aż 100 e-poradników o wartości 2000 zł za jedyne 29 zł www.inforbook.pl www.sklep.infor.pl 22 212 07 30, 801 626 666 bok@infor.pl Spis treści Spis treści 1.   Wybór formy oddelegoWania  1.1.   Podróż służbowa czy odesłanie  1.1.1.   Podróż służbowa  1.1.2.   Odesłanie  1.1.3.   Podróż służbowa a odesłanie za granicę. Podobieństwa i różnice  1.2.   Delegowanie za granicę innych osób niż pracownicy  1.3.   Swobodny przepływ pracowników w Unii Europejskiej  1.4.   Swoboda świadczenia usług  1.5.   Niedyskryminujące warunki pracy – Dyrektywa 96/71   1.5.1.   Planowane zmiany  1.5.2   Minimalne wynagrodzenie w krajach Unii  1.6.   Eliminowanie nieuczciwych praktyk – Dyrektywa wdrożeniowa 2014/67/UE  1.6.1.   Polska ustawa – nowe regulacje  1.7.   Delegowanie do kraju pozaunijnego  2.   ŚWiadczenia otrzymyWane przez pracoWnika przebyWającego za granicą a podatek  dochodoWy  2.1.   Podróż służbowa  2.1.1.   Diety  2.1.2.   Koszty przejazdu  2.1.3.   Nocleg  2.1.4.   Inne świadczenia  2.2.   Wybrane świadczenia otrzymywane przez pracowników oddelegowanych za granicę  2.2.1.   Zakwaterowanie  2.2.2.   Opieka medyczna  2.2.3.   Dodatek za rozłąkę  2.2.4.   Zwrot kosztów przeniesienia służbowego  2.2.5.   Samochód prywatny pracownika wykorzystywany do celów służbowych  2.2.6.   Samochód służbowy wykorzystywany do celów prywatnych pracownika  3.  rezydencja podatkoWa pracoWnika  3.1.   Nieograniczony obowiązek podatkowy  3.2.   Ograniczony obowiązek podatkowy  3.3.   Miejsce zamieszkania  3.4.   Konflikt rezydencji  3.5.   Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania  3.6.   Rozstrzyganie kwestii miejsca zamieszkania na gruncie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania  3.7.   Rola płatnika w ustalaniu miejsca zamieszkania  4.   opodatkoWanie dochodóW pracoWnikóW najemnych  4.1.   Opodatkowanie wynagrodzeń marynarzy  5.   WykonyWanie pracy za granicą przez inne osoby niż pracoWnicy  5.1.   Wolny zawód i inna samodzielna działalność  5.2.   Członkowie rad nadzorczych  5.3.   Artyści i sportowcy  5.4.   Studenci  5.5.   Profesorowie  5.6.   Pracownicy państwowi  5.7.   Zasady opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej  5 5 6 7 8 9 10 10 10 11 12 13 13 14 14 14 14 15 16 16 17 17 19 20 20 21 22 22 23 23 23 25 25 27 29 30 36 37 37 39 39 39 41 42 43 sierpień 2016 Poradnik Gazety Prawnej nr 8 (882) 3 Spis treści 6.  Unikanie podWójnego opodatkoWania  6.1.   Metoda wyłączenia z progresją  6.2.   Metoda odliczenia proporcjonalnego  6.3.   Ulga abolicyjna  6.4.   Rozliczenie podatkowe przychodów osiągniętych w Polsce oraz kilku krajach posiadających odmienne metody  rozliczania podatku  6.5.   Rozliczenie podatkowe przychodów osiągniętych wyłącznie za granicą (cały rok przepracowany za granicą)  6.6.   Odliczenie zagranicznych składek ubezpieczeniowych  6.7.   Przeliczanie dochodów zagranicznych i podatku zapłaconego za granicą na złote  6.7.1.   Koszty uzyskania przychodu  6.8.   Zeznania roczne składane przez osoby delegowane do pracy za granicą  6.8.1.   Wyliczenie kwoty „ulgi abolicyjnej”  7.   Ubezpieczenia społeczne pracoWnikóW pracUjących za granicą  7.1.   Zasada jednego ustawodawstwa  7.2.   Zasada równego traktowania  7.3.   Zasada sumowania okresów ubezpieczenia, zatrudnienia i zamieszkania  7.3.1.   Sumowanie okresów przy ustaleniu prawa do świadczeń polskich  7.3.2.   Sumowanie okresów przy ustalaniu prawa do świadczeń przysługujących w innym państwie  7.4.   Zasada zachowania praw nabytych  7.5.   Umowy z państwami trzecimi  7.5.1.   Obowiązujące umowy o zabezpieczeniu społecznym  8.   Ustalenie WłaŚciWego UstaWodaWstWa W zakresie Ubezpieczeń W przypadkU   delegoWania pracoWnikóW do krajóW Ue  8.1.   Pracownicy delegowani  8.2.   Formularz A1  8.3.   Zawieranie porozumień szczególnych  8.4.  Zakończenie oddelegowania  8.5.   Pracownicy transportu międzynarodowego  9.   Ustalenie WłaŚciWego UstaWodaWstWa UbezpieczenioWego W stosUnkU   do pracoWnikóW WykonUjących pracę jednoczeŚnie na terenie kilkU państW  9.1.   Normalne wykonywanie pracy w dwóch lub kilku państwach członkowskich  9.2.   Praca o charakterze marginalnym  9.3.   Znaczna część pracy  9.4.   Niewykonywanie znacznej części pracy w kraju a właściwe ustawodawstwo  9.5.   Obowiązki płatników  9.5.1.   Podstawa wymiaru składek dla pracowników pracujących za granicą, a podlegających   ubezpieczeniom w Polsce  9.6.   Podleganie przez nierezydentów ubezpieczeniom w Polsce  9.7.   Obywatele państw trzecich (rozporządzenie 1231/2010)  10.   oboWiązki pracodaWcóW delegUjących pracoWnikóW za granicę  10.1.   Obowiązki płatników  10.2.   Odliczenie składek na ubezpieczenie społeczne  10.2.1.   Odliczenie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne od dochodu uzyskanego za granicą   płaconych do ZUS  10.2.2.   Odliczenie zagranicznych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne  10.3.   Przygotowanie informacji PIT-11 o dochodach uzyskanych z pracy za granicą  10.4.   Przeliczanie dochodów zagranicznych i podatku zapłaconego za granicą na złote  podsUmoWanie  44 45 49 50 56 64 64 64 64 65 67 68 68 69 70 70 71 71 72 72 73 73 74 79 80 80 80 82 82 83 84 87 87 89 89 90 90 92 92 95 95 97 97 4 www.pgp.infor.pl wybór formy oddelegowania Delegowanie pracowników – po zmianach 1. wybór formy oddelegowania Wyjazd pracownika za granicę oznacza dla pracodawcy dokonanie rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności, czy jest to podróż służbowa czy odesłanie. Wiąże się z tym zakres obowiązków związanych z zapewnieniem pracownikowi odpowiednich świadczeń. Jeżeli pracownik jest delegowany do państwa Wspólnotowego, to wówczas pracodawca ma obowiązek stosowa­ nia dyrektywy 96/71, czyli zapewnienia pracownikowi niedyskryminujących warunków pracy. Biorąc pod uwagę fakt, że w wielu państwach Unijnych wysokość minimalnego wynagrodzenia jest dużo wyższa niż w Polsce, to naj­ ważniejszą kwestią dla pracodawców staje się dostosowanie stawki wynagrodzenia pracownika do przynajmniej mi­ nimalnych stawek wynagrodzenia obowiązujących w danym państwie. Prawidłowe oddelegowanie pracownika wymaga zastosowania zarówno przepisów prawa pracy, podatkowych, jak i ubezpieczeniowych. Najważniejszą jednak kwestią jest to, że wobec pracownika wykonującego pracę za gra­ nicą zastosowanie będą miały nie tylko polskie przepisy. Należy też stosować wiele przepisów międzynarodowych: umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, przepisów wspólnotowych (jeżeli pracownik będzie pracował w któ­ rymś z państw Unii) dotyczących delegowania pracowników oraz koordynacji ubezpieczeń społecznych. Najpraw­ dopodobniej nie uniknie się również stosowania przepisów wewnętrznych państwa, w którym przebywać będzie pracownik. Rozdział 1 poświęcony jest formom wykonywania pracy za granicą oraz przepisom wspólnotowym mającym za­ stosowanie dla pracowników delegowanych za granicę. 1.1. Podróż służbowa czy odesłanie Pierwszą kwestią, która wiąże się z wysłaniem pracownika za granicę, to ustalenie, czy będzie to dla niego podróż służbowa czy też oddelegowanie, które nie jest podróżą służbową. Jedna i druga forma wywołują odrębne skutki: nakładają bowiem na pracodawcę inne obowiązki. Z podróżą służ­ bową wiąże się obowiązek wypłacania diet i innych świadczeń, natomiast w oddelegowaniu niebędącym podróżą służbową pracodawca nie ma obowiązku wypłacania dodatkowych świadczeń, a jeżeli takie świadczenia pracowni­ kowi zapewnia, to najczęściej podlegają one opodatkowaniu oraz składkom ubezpieczeniowym. Jedna i druga for­ ma wywołują więc odmienne skutki na gruncie przepisów podatkowych oraz ubezpieczeniowych. Dla rozróżnienia obu form oddelegowania przyjmijmy, że oddelegowanie niebędące podróżą służbową będziemy nazywali odesłaniem. Pozwoli nam to uniknąć nieporozumień związanych z pojęciem „oddelegowania”, ponieważ jest ono dość niejednoznaczne – oddelegowanie wiąże się bowiem z „delegacją”, a ta – jak wiadomo – oznacza „po­ dróż służbową”. Pojęcie „odesłanie” nie jest pojęciem prawnym, ale dość dobrze oddaje sens tej formy oddelegowania, używane jest też niekiedy w literaturze. przepisy. Obie formy oddelegowania, mimo iż wywołują odmienne skutki, to w praktyce są dość słabo rozróżniane przez Zacząć trzeba od tego, że polskie prawo nie definiuje pojęcia „oddelegowanie”. Pojęciem tym posługują się niektó­ re ustawy regulujące warunki pracy pracowników zatrudnionych na podstawie stosunku służbowego (np. funkcjo­ nariuszy służby więziennej, policji, biura ochrony rządu) – choć go nie definiują. Podobnie pojęciem „podróż służ­ bowa” posługują się przepisy prawa pracy (Kodeks pracy oraz rozporządzenia wydawane na jego podstawie), choć również go nie definiują. sierpień 2016 Poradnik Gazety Prawnej nr 8 (882) 5 Delegowanie pracowników – po zmianach Można przyjąć, że przez pojęcie „oddelegowanie” rozumie się przejściowe wykonywanie pracy/określonych za­ dań przez pracownika poza stałym miejscem pracy na polecenie pracodawcy. W tak sformułowanej definicji zawiera się zarówno „podróż służbowa”, jak i „odesłanie”. Nadal więc nie wiemy, jak te pojęcia odróżnić. Najprostszym i właściwie jedynym sposobem jest przyjęcie, że podróż służbowa to wykonywanie pracy poza miejs cem wskazanym w umowie jako miejsce pracy. Tak więc najważniejszą wskazówką będzie ustalenie, jak zdefi­ niowano miejsce pracy w umowie o pracę. Przykład 1 Pracownik ma w umowie o pracę wskazane jako miejsce pracy „Warszawa”. W poniedziałek kierownik wydał pracownikowi polecenie udania się samochodem służbowym do Wołomina w celu odebrania dokumentów od kontrahenta. Pracownik zadanie wykonał i jeszcze przed końcem dnia pracy wrócił do siedziby firmy. Jest to przykład „podróży służbowej”. W tym przypadku nie będą się z tą podróżą wiązały dodatkowe świad­ czenia dla pracownika (ponieważ czas jej trwania nie przekroczył 8 godzin, a pracownik nie musiał ponieść żadnych wydatków), lecz tak czy inaczej – była to podróż służbowa. Przykład 2 Inny pracownik ma w umowie o pracę wskazane „województwo mazowieckie”. Wyjazd tego pracownika do Wołomina nie będzie podróżą służbową, ponieważ pracownik cały czas wykonywał pracę na terenie wskaza­ nym w umowie o pracę. Schemat 1. Formy delegowania pracowników Delegowanie pracowników Podróż służbowa Odesłanie 1.1.1. Podróż służbowa Jak już wspomniano pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowoś­ cią, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Podróż służbowa z reguły wiąże się dla pracownika z ponoszeniem kosztów, których nie musi ponosić, gdy wyko­ nuje pracę w stałym miejscu pracy. Stąd też przepisy nakazują pracodawcom „rekompensować” pracownikom kosz­ ty i inne „niedogodności” podróży. O świadczeniach tych, czyli o dietach oraz zwracaniu wydatków poniesionych w trakcie podróży piszemy w rozdziale 2. Wspomnieliśmy, że jedynym kryterium różniącym podróż służbową od odesłania jest ustalenie, czy wyjazd pra­ cownika oznacza wykonywanie pracy poza miejscem pracy, czy też pracownik będzie wykonywał pracę w miejscu bądź na terytorium wskazanym jako miejsce pracy. Pozornie jest to kryterium dość łatwe do zweryfikowania. Problemem jest jednak to, że przepisy dopuszczają pew­ ną elastyczność w określaniu miejsca pracy. Nie zawsze to musi być miejsce ściśle zdefiniowane, np. adres siedziby pracodawcy. Dopuszcza się określanie miejsca pracy w sposób terytorialny, np. teren powiatu, województwa. Poja­ 6 Poradnik Gazety Prawnej nr 8 (882) www.pgp.infor.pl wybór formy oddelegowania wia się w związku z tym pytanie: jak duże terytorium może być miejscem pracy? Odpowiedź nie jest jednoznaczna, ale inspekcja pracy radzi kierować się kryterium czasu i rodzaju pracy: PIP  Miejsce wykonywania pracy wskazuje przestrzeń, w której pracownik stale świadczy pracę. Miejscem tym może  być zarówno stały punkt (np. siedziba pracodawcy), jak również pewien oznaczony obszar (np. kilka miejsco- wości lub województw) – w przypadku tych pracowników, których charakter pracy wiąże się z koniecznością  stałego przemieszczenia się (np. kierowcy lub przedstawiciele handlowi).1 Oznacza to, że miejsce pracy powinno być tak określone, by pracownik w ramach umówionego czasu i rodzaju pracy miał możliwość wykonywania pracy, na którą się umówił. Przejazdy po terytorium określonym jako miejsce pracy nie powinny się generalnie odbywać kosztem czasu pracy. Przykład 3 Pan Janusz jest pracownikiem firmy zajmującej się montażem i demontażem rusztowań na budowach. W umo­ wie o pracę wskazano, że jego miejscem pracy są budowy prowadzone przez pracodawcę na terenie Polski. W efekcie Pan Janusz z 40 godzin tygodniowego czasu pracy średnio 10 godzin spędza podróżując pomiędzy miejscami pracy. Taka okoliczność dla inspekcji pracy może oznaczać, że jedynym powodem, dla którego pracodawca określił miejsce pracy tak szeroko, była chęć uniknięcia ponoszenia kosztów diet i innych świadczeń związanych z po­ dróżami służbowymi. Kwestia zdefiniowania miejsca pracy i, co za tym idzie, ustalenia, czy pracownik był czy też nie w podróży służbo­ wej, jest kontrowersyjna i zapewne oddzielny poradnik poświęcony tej kwestii też nie rozstrzygnąłby jednoznacz­ nie wszystkich przypadków. Problemem jest też to, że różne instytucje, które mogą kontrolować przedsiębiorców, różnie na tę kwestię patrzą. Inspekcja pracy, stojąc po stronie pracownika często będzie twierdziła, że wyjazd, który pracodawca potraktował jako odesłanie, faktycznie był podróżą służbową i pracodawca powinien wypłacić pracow­ nikowi należne świadczenia z tego tytułu. Z drugiej strony organy podatkowe czy ZUS często patrzą na tę kwes­ tię odwrotnie i wyjazd, który pracodawca uznał za podróż służbową, próbują uznać za odesłanie i co za tym idzie uznać, że wypłacone diety i inne świadczenia winny zostać opodatkowane i oskładkowane. Przepisy nie określają również, jak długo może trwać podróż służbowa. W rozstrzygnięciu tej kwestii pomocny jest przepis art. 42 § 4 Kodeksu pracy: §   Wypowiedzenie dotychczasowych warunków pracy lub płacy nie jest wymagane w razie powierzenia pracowni- kowi, w przypadkach uzasadnionych potrzebami pracodawcy, innej pracy niż określona w umowie o pracę na  okres nie przekraczający 3 miesięcy w roku kalendarzowym, jeżeli nie powoduje to obniżenia wynagrodzenia  i odpowiada kwalifikacjom pracownika. Z przepisu należy wysnuć wniosek, że zmiana warunków pracy, która trwałaby dłużej niż 3 miesiące w roku, nakła­ da na pracodawcę obowiązek złożenia przez niego wypowiedzenia zmieniającego warunki pracy. Ponieważ zmiana miejsca pracy jest z pewnością zmianą warunków pracy, to w sytuacji gdy wyjazd pracownika miałby trwać dłużej niż 3 miesiące, należałoby mu zaproponować zmianę warunków pracy poprzez wskazanie nowego miejsca pracy. Najczęściej taka zmiana miejsca pracy jest czasowa, stąd strony zawierają aneks do umowy, w którym na czas określony zmienia się pracownikowi miejsce pracy. W takim przypadku nie będziemy już mieli do czynienia z podró­ żą służbową, a z odesłaniem. 1.1.2. Odesłanie Odesłanie jest oddelegowaniem pracownika do pracy w jednym z miejsc wskazanych w umowie o pracę. W przy­ padku gdy miejsce pracy poza granicami kraju wynika z zapisów umowy o pracę, pracodawca nie jest zobowiązany do wypłacania dodatkowych świadczeń poza umówionym wynagrodzeniem. Jeśli strony umowy ustalą jako stałe miejsce pracy pewien obszar terytorialny (geograficznie, czy sferę objętą działalnością pracodawcy), to przemieszczanie się pracownika w jego granicach nie będzie podróżą służbową (nale­ ży jednak pamiętać o zastrzeżeniach wskazanych w pkt 1.1.1.). Podróżą służbową nie jest także stałe wykonywanie działań w różnych miejscowościach i terminach, których wy­ boru dokonuje każdorazowo sam pracownik w ramach uzgodnionego rodzaju pracy, oczywiście, również z zastrze­ żeniem dotyczącym czasu dojazdu i normy czasu pracy. 1 K. Pietruszyńska, Prawo pracy. Informator, Państwowa Inspekcja Pracy Główny Inspektorat Pracy, www.pip.gov.pl. sierpień 2016 Poradnik Gazety Prawnej nr 8 (882) 7 Delegowanie pracowników – po zmianach Generalnie odesłanie pracowników do innego państwa następuje: 1) w celu wykonywania w tym kraju umowy zawartej między pracodawcą a odbiorcą usług, jeśli istnieje stosunek pracy pomiędzy odsyłanym pracownikiem a odsyłającym go pracodawcą; 2) do położonego w tym kraju zakładu lub przedsiębiorstwa należącego do grupy przedsiębiorstw, jeśli istnieje sto­ sunek pracy pomiędzy odsyłanym pracownikiem a odsyłającym go pracodawcą oraz 3) dotyczy pracowników wynajmowanych w celu wykonywania pracy w tym państwie przez upoważnione agen­ cje zatrudnienia, jeśli istnieje stosunek pracy pomiędzy odsyłanym pracownikiem a odsyłającym go praco­ dawcą. Odliczenie 30 diety (art. 21 ust. 1 pkt 20) Osoby mające miejsce zamieszkania w Polsce, a przebywające czasowo za granicą i uzyskujące tam przychody ze stosunku pracy (czyli również pracownicy odesłani), mogą pomniejszyć ten przychód o równowartość 30 diety (określonej w rozporządzeniu dot. podróży służbowych) za każdy dzień pobytu za granicą, w którym po­ datnik pozostawał w stosunku pracy. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolna od podatku jest część przychodów osób mieszkających w Polsce, a przebywających czasowo za granicą i uzyskujących tam dochody ze stosunku pracy, za każdy dzień pobytu za granicą, w którym podatnik pozostawał w stosunku pracy, w kwocie odpowiadającej 30 diety, określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należnoś­ ci przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju. Wysokość diet stanowiących podstawę odliczenia określona jest rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w pań­ stwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej. Aby więc ustalić kwotę przysługującego odliczenia, należy ustalić liczbę dni, w których podlegaliśmy stosun­ kowi pracy za granicą. Następnie ustalamy 30 diety w zależności od kraju, w którym pracowaliśmy. Kwota przysługującego odliczenia stanowi iloczyn dni i 30 diety. Kwota diety wyrażona jest w walucie kraju, którego dotyczy. Przykład 4 Jan Nowak w 2016 r. pracował w okresie 1 styczeń – 30 marzec w Holandii. Otrzymywał wynagrodzenie w wy­ sokości 6000 zł miesięcznie (płatne 20. każdego miesiąca). W celu obliczenia wysokości przysługującego odliczenia dokonujemy następujących obliczeń: 1. 2. Ustalamy kwotę diety podlegającej odliczeniu w każdym miesiącu (dieta z tytułu podróży służbowej do Ustalamy liczbę dni pracy za granicą. W naszym przypadku będzie to 90 dni; Holandii, zgodnie z rozporządzeniem wynosi 50 euro): n styczeń: (31 dni × 50 euro × 30 )= 465 euro, n luty: (29 dni × 50 euro × 30 ) = 435 euro, n marzec: (30 dni × 50 euro × 30 ) = 450 euro. 3. Przeliczamy wyliczone kwoty na złote (wg średniego kursu NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzają­ cego dzień wypłaty): n styczeń: (465 euro × 4,4490 PLN/EUR) = 2068,79 zł, n luty: (435 euro × 4,3830 PLN/EUR) = 1906,61 zł, n marzec: (450 euro × 4,2705 PLN/EUR) = 1921,73 zł; 4. Ustalamy podstawę do opodatkowania za poszczególne miesiące: n styczeń: (6000 zł – 2068,79 zł) = 3931,21 zł, n luty: (6000 zł – 1906,61 zł) = 4093,39 zł, n marzec: (6000 zł – 1921,73 zł) = 4078,27 zł. 1.1.3. Podróż służbowa a odesłanie za granicę. Podobieństwa i różnice Jak już wspomnieliśmy na początku, granica między podróżą służbową a odesłaniem jest niezwykle cienka. Dla lepszego zobrazowania obu pojęć zestawimy podobieństwa i różnice obu form oddelegowania. 8 Poradnik Gazety Prawnej nr 8 (882) www.pgp.infor.pl wybór formy oddelegowania Tabela 1. Różnice i podobieństwa między podróżą służbową a odesłaniem Podróż służbowa Odesłanie Różnice n nie powoduje zmiany umowy. Wyjazd odbywa się na służbowe „polecenie wyjazdu”, n pracodawca zobowiązany jest do zwrotu kosztów po­ dróży i pobytu (diety, noclegi, inne wydatki), n co do zasady pracownik podlega dotychczasowemu n diety i inne świadczenia za czas podróży są zwolnione pracodawcy, z podatku, n zastąpienie dotychczasowej umowy nową, określają­ cą nowe miejsce pracy (np. poprzez zawarcie aneksu do umowy o pracę zmieniającego niektóre postano­ wienia umowy), n brak obowiązku wypłacania świadczeń dot. zwrotu kosztów odesłania, n może nastąpić zmiana pracodawcy, n możliwość odliczenia przez pracowników 30 diety n brak możliwości odliczenia 30 diety za każdy dzień (art. 20 ust. 1 pkt 20 updof)). pobytu (art. 21 ust. 1 pkt 20 updof)). Podobieństwa Podobieństwa między podróżą służbową a odesłaniem to: n czasowa zmiana dotychczasowego miejsca pracy, n konieczność stosowania przepisów Wspólnotowych w zakresie ubezpieczeń społecznych oraz umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, n może nastąpić zwolnienie dotychczasowego płatnika z obowiązku pobierania zaliczek na podatek (np. gdy po­ byt pracownika w drugim państwie będzie dłuższy niż 183 dni), n brak ograniczenia czasu trwania podróży służbowej i odesłania. 1.2. Delegowanie za granicę innych osób niż pracownicy Pojęcie podróży służbowej jest związane z przepisami prawa pracy i regulacjami dotyczącymi stosunku pracy. Ko­ deks pracy nie ma więc zastosowania do umów cywilnoprawnych, np. umowy zlecenia czy o dzieło. Prawo pracy zobowiązuje pracodawcę do wypłacania należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową wyłącznie pracownikom wykonującym na jego polecenie zadanie służbowe poza siedzibą pracodawcy lub poza stałym miejs­ cem pracy. Należnościami tymi są diety oraz zwrot kosztów przejazdów i dojazdów, noclegów oraz innych wydat­ ków określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb. Umowy cywilnoprawne, jak ich nazwa wskazuje, są umowami prawa cywilnego, regulowanymi przez przepisy Kodeksu cywilnego. Cechą stosunków cywilnoprawnych jest swoboda zawierania umów, polegająca na tym, że stro­ ny mają dowolność w określeniu przysługujących im na podstawie umowy praw i ciążących na nich zobowiązań, co wynika z art. 353 Kodeksu cywilnego. W świetle tego przepisu strony zawierające umowę cywilnoprawną mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Z przepisu art. 742 Kodeksu cywilnego wynika natomiast, że dający zlecenie powinien zwrócić przyjmującemu zlecenie wydatki związane z należytym wykonaniem zadań. W związku z powyższym zleceniodawca może zobowiązać się do wypłacenia zleceniobiorcy nie tylko wynagro­ dzenia, ale również innych świadczeń związanych z wykonaniem umowy. Mogą to być też dodatkowe (tzn. inne niż wynagrodzenie) kwoty pieniężne, należne za każdy dzień pracy za granicą, w wysokości określonej w umowie. Tym samym zleceniodawca może wypłacać „diety”, które jednak nie są dietami w ścisłym tego słowa znaczeniu, gdyż nie są wypłacane pracownikowi. „Diety” takie, na gruncie przepisów podatkowych i ubezpieczeniowych, są wolne od podatku i składek ubezpieczeniowych. Tak więc, mimo iż pojęcie podróży służbowej „zastrzeżone” jest wyłącznie do pracowników, to pod pewnymi względami również zleceniobiorcy mogą być traktowani jak osoby przebywające w „podróży służbowej”. Należy jed­ nak pamiętać, że „diety zleceniobiorców” będą wolne od podatku i składek jedynie w sytuacji, gdy umowa określa zasady ich wypłacania i ich wysokość. Możliwość zwolnienia z podatku diet wypłacanych zleceniobiorcom potwierdzają również organy podatkowe. Przykładowo, w interpretacji z 30 grudnia 2014 r. (IBPBII/1/415­816/14/BD) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowi­ cach stwierdził: MF  (...) w sytuacji wypłacania przez Wnioskodawcę diet i innych należności Zleceniobiorcom z tytułu odbywanych  przez nich podróży krajowych lub zagranicznych zachodzić będą przesłanki do zastosowania zwolnienia, o któ- rym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oczywiście zwolnie- nie będzie miało zastosowanie, o ile istotnie zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 21 ust. 13 ustawy o po- datku dochodowym od osób fizycznych. sierpień 2016 Poradnik Gazety Prawnej nr 8 (882) 9 Delegowanie pracowników – po zmianach 1.3. Swobodny przepływ pracowników w Unii Europejskiej Polska jako członek Unii Europejskiej korzysta z praw zagwarantowanych traktatem unijnym. Jedną z podsta­ wowych swobód gwarantowanych przez Wspólnotę jest swoboda przepływu pracowników wewnątrz Unii (art. 45 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej). Swoboda ta obejmuje zniesienie wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową między pra­ cownikami państw członkowskich w zakresie zatrudnienia, wynagrodzenia i innych warunków pracy. Oznacza to, że państwa Unii nie mogą stosować żadnych barier w dostępie do swoich rynków pracy (dopuszcza się tu jedynie wyjątki uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa i zdrowia publicznego, administracji pu­ blicznej). Swoboda ta oznacza prawo: a) ubiegania się o rzeczywiście oferowane miejsca pracy, b) swobodnego przemieszczania się w tym celu po terytorium państw członkowskich, c) przebywania w jednym z państw członkowskich w celu podjęcia tam pracy, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi dotyczącymi zatrudniania pracowników tego państwa, d) pozostawania na terytorium państwa członkowskiego po ustaniu zatrudnienia, na warunkach ustalonych przez Komisję w rozporządzeniach. 1.4. Swoboda świadczenia usług Mówiąc o delegowaniu pracowników do innego państwa Unii, warto też wspomnieć o swobodzie świadczenia usług. Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej zakazuje stosowania ograniczeń w swobodnym świadczeniu usług na terenie jednego państwa Unii przez inne państwo Unii. Zgodnie z Traktatem, delegowanie pracowników przez pracodawców mających siedzibę na terenie Unii nie wymaga uzyskania zezwolenia. Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyrokach potwierdzał, że świadczenie usług na terenie drugiego kraju nie wymaga zatrudniania miejscowego personelu lub uzyskiwania zezwoleń na pracę dla personelu własnego. Przedsiębiorstwo z kraju Wspólnoty podejmujące działalność na terenie innego kraju Unii nie może zostać pozbawione możliwości korzystania ze swojej załogi, nawet jeżeli tę załogę stanowią obywatele z kraju trzeciego. Przykład 5 Polska firma budowlana zatrudnia legalnie Ukraińców, których zamierza na 3 miesiące delegować do pracy na budowie w Niemczech. Zgodnie z zasadą swobody świadczenia usług przepisy niemieckie nie mogą stawiać żadnych barier, jeżeli cho­ dzi o wykonywanie pracy przez pracowników niebędących obywatelami Unii, ale zatrudnionych w unijnej fir­ mie. W szczególności nie może być wymagane uzyskanie zezwolenia na pracę dla tych pracowników. 1.5. Niedyskryminujące warunki pracy – Dyrektywa 96/71 Rozwinięcie zasad swobody przepływu pracowników i swobody świadczenia usług w odniesieniu do pracowni­ ków delegowanych przez przedsiębiorstwo unijne do innego państwa Wspólnoty zawiera Dyrektywa 96/71 Parla­ mentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej z 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług. Dyrektywa ta gwarantuje pracownikom delegowanym na terytorium państw Wspólnoty takie same warunki jak pracownikom miejscowym w zakresie: a) maksymalnych okresów pracy i minimalnych okresów odpoczynku, b) minimalnego wymiaru płatnych urlopów rocznych, c) minimalnych stawek płacy, wraz ze stawką za nadgodziny, d) warunków wynajmu pracowników, w szczególności przez przedsiębiorstwa pracy tymczasowej, e) bezpieczeństwa, ochrony zdrowia i higieny w miejscu pracy, f) środków ochronnych stosowanych w odniesieniu do warunków zatrudnienia kobiet ciężarnych, kobiet tuż po urodzeniu dziecka, dzieci i młodzieży, g) równości traktowania mężczyzn i kobiet, a także innych przepisów w dziedzinie niedyskryminacji. W praktyce oznacza to, że pracodawca ma obowiązek zapewnić pracownikom niedyskryminujące warunki pracy w po­ równaniu do warunków, które mają zagwarantowane pracownicy miejscowi. Należy więc przyjąć, że pracownika w prak­ tyce obowiązują zarówno polskie przepisy prawa pracy (nadal bowiem obowiązuje go polska umowa o pracę), jak i prze­ 10 Poradnik Gazety Prawnej nr 8 (882) www.pgp.infor.pl
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Delegowanie pracowników – po zmianach
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: