Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00392 006379 11244176 na godz. na dobę w sumie
Doktor Omega. Fantastyczne przygody trzech Francuzów na Marsie - ebook/pdf
Doktor Omega. Fantastyczne przygody trzech Francuzów na Marsie - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: Jamakasz Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-64701-81-8 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> fantastyka >> science-fiction
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Denis Borel, narrator powieści, otrzymawszy spadek, wyniósł się z Paryża na prowincję. Wiedzie samotnicze z wyboru życie, oddając się grze na skrzypcach. Przypadkowo poznaje doktora Omegę, odkrywcę repulsitu, metalu, który wbrew prawu powszechnego ciążenia nie jest przyciągany przez inne ciała, ale przeciwnie – odpychany. Wykorzystując swe odkrycie, doktor planuje skonstruować pojazd kosmiczny i polecieć na Marsa. Zafascynowany odkryciem i osobowością starego uczonego, Denis przystaje na propozycję wzięcia udziału w wyprawie z Omegą i jego służącym Fredem. Pocisk kosmiczny, nazwany „Kosmosem”, został tak skonstruowany, że umożliwia poruszanie się na wodzie i pod nią oraz po lądzie. Po 17-dniowej podróży „Kosmos” woduje w marsjańskim morzu.

Seria wydawnicza Wydawnictwa JAMAKASZ „Biblioteka Andrzeja – Szlakiem Przygody” to seria, w której publikowane są tłumaczenia powieści należące do szeroko pojętej literatury przygodowej, głównie pisarzy francuskich z XIX i początków XX wieku, takich jak Louis-Henri Boussenard, Paul d’Ivoi, Gustave Aimard, Arnould Galopin, Aleksander Dumas ojciec czy Michel Zévaco, a także pisarzy angielskich z tego okresu, jak choćby Zane Grey czy Charles Seltzer lub niemieckich, jak Karol May. Celem serii jest popularyzacja nieznanej lub mało znanej w Polsce twórczości bardzo poczytnych w swoim czasie autorów, przeznaczonej głównie dla młodzieży. Seria ukazuje się od 2015 roku. Wszystkie egzemplarze są numerowane i opatrzone podpisem twórcy i redaktora serii.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

~ 1 ~ Strona przedtytułowa Biblioteka Andrzeja – Szlakiem przygody Arnould Galopin DOKTOR OMEGA Fantastyczne przygody trzech Fran- cuzów na Marsie Arnould Galopin urodził się 9 lutego 1863 roku w Marbeuf, mieście położonym w Normandii, gdzie jego ojciec pracował jako nauczyciel. Naukę zaczął w Liceum Corneille’a w Rouen, a dokończył w Paryżu, gdzie później przeniosła się jego rodzina. Po odbyciu służby wojskowej został nauczycielem, a następnie przez dziesięć lat pracował jako dziennikarz, pisząc głównie dla dwóch gazet: „La Nation” i „Le Soir”. Następnie zwrócił się w stronę literatury pięknej i w 1903 roku opublikowana została jego pierwsza powieść Zakorzenieni. Jednocześnie debiutował w „La Vie Populaire” pierw- szym wydaniem w odcinkach powieści płaszcza i szpady noszącej tytuł Szpieg kardynała. Potem związał się z Henrym de la Vaulx, by napisać w odcinkach Sto tysięcy lig w przestwo- rzach. W 1906 roku w magazynie „Mon Beau Livre” ukazała się powieść Doktor Omega, która odniosła wielki sukces, a Galopin zyskał przydomek „Współczesnego Jules’a Verne’a”. Od tamtej pory wydaje książkę za książką, a przez trzydzieści lat będzie żył z „przy- godą na co dzień”, ku wielkiemu zadowoleniu jego czytelników, zarówno dorosłych, jak i młodzieży. Dużo jego powieści ukazuje się w odcinkach w „Le Journal” i „Le Petit Journal”, czasopismach o wysokich nakładach. Po okresie współpracy z wydawcami Fayardem i Tallandierem przenosi się do wydaw- nictwa Albina Michela, którego już nie opuści i z którym będzie utrzymywał ciepłe, przyja- zne stosunki. Arnould Galopin napisał około stu dzieł, próbując prawie wszystkich gatunków lite- rackich. Tworzył utwory historyczne, marynistyczne, fantastycznonaukowe, przygodowe, detektywistyczne i romanse. Swoje powieści bardzo często adresował do dzieci i młodzieży, co wyraża się dwudziestoma ośmioma tysiącami stron obfitujących we wszelkiego rodzaju przygody. Nagła śmierć, która nastąpiła 9 grudnia 1934 roku w Paryżu, zakończyła drogę twórczą autora literatury popularnej, który starał się przenosić do niej humor i rozrywkę w dobrym i żywym stylu. Arnould Galopin Doktor Omega trzech Francuzów na Marsie Fantastyczne przygody Przełożył i przypisami opatrzył Andrzej Zydorczak Trzydziesta trzecia publikacja elektroniczna wydawnictwa JAMAKASZ Strona redakcyjna Ósmy tom serii: „Biblioteka Andrzeja – Szlakiem Przygody” Tytuły oryginału francuskiego: Le Docteur Oméga Aventures fantastiques de trois Français dans la planète Mars © Copyright for the Polish translation by Andrzej Zydorczak, 2017 33 ilustracje, w tym 4 kolorowe: E. Bouard Redaktor serii: Andrzej Zydorczak Redakcja i korekta: Marzena Kwietniewska-Talarczyk Projekt okładki: Barbara Linda Konwersja do formatów cyfrowych Mateusz Nizianty © Wydawnictwo JAMAKASZ, Ruda Śląska 2017 Wydanie I  ISSN 2449-9137 ISBN 978-83-64701-77-1 Rozdział I Tajemniczy człowiek Mojemu przyjacielowi, Henry’emu de la Vaulx W jaki sposób poznałem doktora Omegę? To cała historia… historia dziwna… fantastycz- na… niepojęta, i może lepiej byłoby sobie życzyć, bym nigdy nie spotkał tego człowieka…! Moje życie nie zostałoby wywrócone do góry nogami przez owe nadzwyczajne wyda- rzenia, i czasami zadaję sobie pytanie, czy mi się nie śni ta przedziwna przygoda, która mi się przydarzyła i uczyniła ze mnie bohatera, pomimo że pewnie jestem najmniej odważnym ze śmiertelników. Jednak porozcinane gazety, magazyny i  przeglądy, które leżą porozrzucane na stole, przywołują mnie do rzeczywistości. Nie! To nie było senne marzenie… Nie stałem się zabawką jakiejś chorobliwej halucynacji… Faktycznie na blisko szesnaście miesięcy opuściłem ten znany nam świat. Jaką dziwaczną istotą jest człowiek…! Prawie zawsze w chwili, kiedy czuje się najspokojniejszy, kiedy wreszcie cieszy się tak gorąco wyczekiwanym szczęściem, zaczyna poszukiwać najgłupszych komplikacji i sprowa- dza, jakby dla przyjemności, serię zupełnie niepotrzebnych kłopotów. Po długim ściganiu fortuny, kiedy to nie dawałem rady chwycić jej w przelocie, dosta- łem niespodziewaną szansę odziedziczenia miliona franków po starym stryju, którego za- wsze uważałem za biednego jak Hiob1, gdyż żył w straszliwej nędzy i nosił brudne łachmany, zaledwie cudem się na nim trzymające. 1 Hiob (Job) – bohater biblijnej Księgi Hioba; bogaty i szczęśliwy, zostaje pozbawiony całego mienia przez Boga, chcącego wypróbować jego pobożność; ciężko doświadczony, ponownie odzyskuje majątek i zdrowie. Tymczasem po śmierci stryja znaleziono w jego sienniku tysiąc biletów bankowych po Co prawda były już dobrze wymięte, ale proszę mi wierzyć, że nie robiłem żadnych tysiąc franków. trudności, by je skwapliwie przyjąć. ~ 8 ~ Kiedy tylko stałem się posiadaczem tej fortuny, natychmiast wycofałem się na prowin- cję. Nabyłem w Marbeuf2, moim rodzinnym mieście, ładny domek otoczony pięciohektaro- wym parkiem i bez najmniejszego żalu opuściłem ten paryski wir, w którym traci się energię i tak często toną nadzieje. Ja, który byłem wołem roboczym… niestrudzonym fanatykiem pisania, gdy tylko stałem się bogaty, wyrzekłem się w jednej chwili wszelkiej pracy piórem, a nawet wszelkiej lektury. Zamknięty w moim rodzinnym gnieździe, żyłem sobie spokojnie, nie nudząc się. Po- dobno są natury, które nie potrzebują ruchliwego świata, aby się zajmować lub bawić, i to, co dla jednych jest monotonne, dla drugich jest źródłem niewyczerpanych rozkoszy. Każdy niesforny hałas raził moje uszy dysharmonią i sprawiał mi nawet wrażenie bole- snego bólu. Pragnąłem, żeby wokół mnie nie rozbrzmiewały żadne inne odgłosy, jak tylko głos moich skrzypiec, gdyż zapomniałem powiedzieć, że tylko jedna rzecz… jedyna… wią- zała mnie jeszcze z cywilizowanym światem: namiętność do muzyki. Kupiłem skrzypce Stradivariego po jednym zmarłym wirtuozie, który umarł nagle w czasie wykonywania koncertu Spohra3, a szczęśliwie udało mi się nabyć ten instrument prawie za darmo, czyli za czterdzieści pięć tysięcy franków. Wiem o tym, że to, co zrobiłem, wywoła uśmiech wszystkich tych, dla których muzyka jest czymś strasznym. Wyłożyć czterdzieści pięć tysięcy franków na skrzypce, toż to czyste szaleństwo! Możliwe, ale każdy ma swoje gusta. Wolę wykonywać na stradivariusie dzieła naszych starych mistrzów, niż pędzić po dro- gach z prędkością stu kilometrów na godzinę. Spędzałem więc czas, prowadząc na strunach mego instrumentu wspaniały smyczek wyko- nany z drzewa z Pernambuco, którego samo zakończenie było samo w sobie małym arcydziełem. Jak tylko wstawałem, natychmiast ustawiałem się przed pulpitem i gorliwie pracowałem nad najtrudniejszymi koncertami Paganiniego4, Alarda5, Vieuxtempsa6 i innych. 2 Marbeuf – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Górna Normandia, w departamencie Eure. 3 Louis Spohr (1784-1859) – niemiecki kompozytor, skrzypek i dyrygent; studiował grę na skrzypcach oraz teorię w Brunszwiku, występował także z koncertami; w 1799 roku został muzykiem kameralnym na dworze księ- cia Karola Wilhelma Ferdynanda w Brunszwiku; koncertował jako skrzypek w miastach niemieckich, pełnił funkcję koncertmistrza w Gotha (1805-1812), występował wraz z żoną, harfistką, na koncertach w Wiedniu, Londynie, Paryżu i Rzymie (1807-1821); kierował orkiestrą Theater an der Wien (1813-1815), był dyrektorem opery we Frankfurcie nad Menem (1817-1819), a w 1822 objął stanowisko kapelmistrza w Kassel; stylistycznie związany z muzyką klasycyzmu i wczesnego romantyzmu, ważne miejsce w jego twórczości zajmują koncerty skrzypcowe, opery oraz kwartety smyczkowe, z wirtuozowsko potraktowaną partią skrzypiec. 4 Niccolò Paganini (1782-1840) – włoski skrzypek i kompozytor; gry skrzypcowej uczył się u G. Costy, kapelmi- strza katedry w Genui, następnie u A. Rollego w Parmie; kompozycji u G. Ghirettiego; występował publicznie od dwunastego roku życia; w 1818 roku w Piacenzie stanął do turnieju ze słynnym polskim skrzypkiem Karo- lem Lipińskim; występował w Wiedniu, Pradze, Warszawie (1829), Paryżu (1831). Jean-Delphin Alard (1815-1888) – francuski skrzypek i kompozytor; od 1827 roku był uczniem F.A. Habenecka w Konserwatorium Paryskim, gdzie w 1843 roku zastąpił Pierre’a Baillota na stanowisku profesora, zachowując to stanowisko do roku 1875; jednym z jego uczniów był Pablo Sarasate. 6 Henri Vieuxtemps (1820-1881) – belgijski skrzypek i kompozytor; studiował grę na skrzypcach u M. Lecloux-De- jonca i Ch. A. de Bériota, kontrapunkt u S. Sechtera w Wiedniu, kompozycję u A. Reichy w Paryżu (1835-1836); 5 ~ 9 ~ Nie można jednak powiedzieć, że grałem w celu zdumiewania współczesnych mi ludzi. Nie, byłem po prostu samotnym skrzypkiem, zatopionym w swej sztuce, zapalonym, niestrudzonym, lecz skromnym wykonawcą. Od czasu do czasu odwiedzał mnie stary przyjaciel, członek Akademii Inskrypcji i Li- teratury Pięknej7, który niegdyś był moim współpracownikiem i z którym odniosłem kilka sukcesów księgarskich. No cóż! Muszę się do tego przyznać, że kiedy ten przyjaciel dzwonił do bramy i kiedy widziałem w alejce jego wysoką sylwetkę czapli, nie mogłem się powstrzymać przed odru- chem złego humoru. Jednakże starałem się dobrze go przyjmować (z dnia na dzień nikt nie staje się dzi- kim człowiekiem), ale kiedy cały dzień musiałem znosić jego obecność, zaczynałem okazy- wać zniecierpliwienie… Na drugi dzień już go nie słuchałem i podczas gdy on zagłębiał się w długie dysertacje na temat niedawnego odkrycia jakiegoś średniowiecznego palimpsestu8, z roztargnieniem cicho grałem pewne adadżio9 Beethovena. Ów przyjaciel niewątpliwie stwierdził, że ze swoimi skrzypcami byłem tak nudny jak monsieur10 Ingres11, ponieważ nigdy już się nie pojawił. Jednakże, wysilając się nieustannym odczytywaniem podwójnych i potrójnych ósemek, oczy bardzo się męczyły, a palce traciły elastyczność wskutek zbyt długich ćwiczeń. Wtedy starannie chowałem skrzypce do palisandrowego futerału, prawdziwego arcy- dzieła z końca siedemnastego wieku i szedłem usiąść na małym tarasie położonym na skraju mego parku, przy samej drodze. Tam, cały czas rozmyślając o sonatach i kantylenach12, pozwalałem wzrokowi błąkać się po krajobrazie, który się przede mną rozciągał. Jak okiem sięgnąć widziałem bujne lasy, między którymi tu i ówdzie przeświecały łup- kowe dachy jednakowych dzwonnic. U moich stóp, to znaczy poniżej tarasu, wzdłuż zaled- wie przejezdnej uliczki ciągnęło się w szeregu kilka domków, w większości o łamiącej serce architekturze. Zbudowane z czerwonych i czarnych cegieł ułożonych z taką symetrią, że były podobne do dość rozległych szachownic. Na samym skraju wsi drzemała wielka i monotonna równina, w środku której wznosiły się dwa straszliwe hangary, które zawsze brałem za fabryki albo lotnicze remizy. Te ponure zabudowania trochę mi psuły harmonię horyzontu, jednak nadmiernie się tym nie martwiłem… Zresztą w kwestiach estetyki byłem nieporównanie obojętny. Pewnego wieczora siedziałem na tarasie zatopiony myślami w jakichś melodyjnych ma- rzeniach i nie spostrzegłem się, jak nadeszła noc. występował z licznymi koncertami w Europie i Ameryce, odnosząc wielkie sukcesy; od 1855 roku mieszkał we Frankfurcie nad Menem, od 1866 w Paryżu; od 1871 profesor konserwatorium w Brukseli. 7 Akademia Inskrypcji i Literatury Pięknej (fr. Académie des inscriptions et belles-lettres) – francuskie towarzy- stwo naukowe założone w roku 1663 jako jeden z pięciu członków Instytutu Francji. 8 Palimpsest – starożytny lub średniowieczny rękopis pisany na pergaminie, z którego wytarto tekst pierwotny. 9 Adadżio (adagio) – tu: utwór lub jego część wykonane w powolnym tempie, szybszym niż largo. 10 Monsieur (fr.) – pan. 11 Jean-Auguste-Dominique Ingres (1780-1867) – francuski malarz historyczny i portrecista, jeden z najwybitniej- szych artystów francuskich XIX wieku, powszechnie uznawany za malarza klasycystycznego i stawiany w opo- zycji do romantycznego Delacroix. 12 Kantylena – tu: śpiewna melodia charakterystyczna dla arii, pieśni lub lirycznego utworu instrumentalnego, np. nokturnu, przeciwstawna melodii typowo instrumentalnej, figuracyjnej. Miałem właśnie wstać, aby wejść z powrotem do domku, kiedy nagle przede mną zło- wróżbny błysk rozświetlił niebo, rozwijając się jak ogromny ogniowy wąż… Na chwilę wiel- kie iskrzenie oświetliło nagle uśpione pola i straszny trzask, głośny huk jak odgłos tysięcy wodospadów napełnił powietrze i  potoczył się echami… Ziemia zatrzęsła się potężnym dreszczem. Uczułem, że zostałem zrzucony z mego rocking-chair13, a szkło z okien mego kiosku spadło mi deszczem na głowę… Głośno krzyknąłem… Natychmiast przybiegli ogrodnik oraz kamerdyner i podnieśli mnie, mając zapłakane twarze. Może obawiali się, że zostałem niebezpiecznie ranny, może niespokojnie wypa- trywali, czy nie zostałem zabity, co pozbawiłoby ich idealnego pana, mało wymagającego względem służby, żyjącego w spokojnym miejscu, co było dla nich prawdziwą synekurą14. Kiedy się przekonali, że wcale nie byłem ranny, ich twarze się rozjaśniły. – Co to było…? Co się stało…?! – krzyknąłem. Jakiś człowiek, który akurat przechodził wzdłuż parkowego muru, usłyszał moje pytanie i spiesznie rzucił mi te słowa: – To jeden z hangarów doktora Omegi wyleciał w powietrze… Potem pospiesznie skierował się na miejsce nieszczęśliwego wypadku. – Doktor Omega…? Doktor Omega…? – szeptałem, spoglądając na służących. – Kim jest ten osobnik…? Wy go znacie…? – To jakiś stary oryginał – odpowiedział mi ogrodnik – który z nikim nie rozmawia… To zadziwiające, że go pan jeszcze nie zauważył, ponieważ każdego poranka, około dziewią- tej, przechodzi tą drogą. Doktor Omega jest malutkim człowieczkiem ubranym na czarno. Ma straszną twarz i mówi się w okolicy, że rzuca uroki… Wieśniacy uciekają od niego jak od dżumy… starają się nawet nie spotkać z jego wzrokiem, bo mówią, że jego oczy sprowadzają nieszczęście… – Och! – rzuciłem z roztargnieniem. Otrzepano mnie moją chustką do nosa i po chwili opuściłem taras. Cały wieczór pozostawałem zamyślony… Nawet nie mogłem grać na skrzypcach. Ten nerwowy stan złożyłem na karb silnych emocji, jakich doznałem, i w końcu poszedłem spać. Przebywając w moim pokoju, zobaczyłem, że lustro z mojej szafy było strzaskane, a pa- stelowy portret przedstawiający mnie jako dwudziestoletniego młodzieńca spadł koło mo- jego łóżka. – Jak na eksplozję – zauważył mój kamerdyner – to można powiedzieć, że była jedyna i piękna! Pewnie musiała spowodować ofiary… Cóż za siła! Pewne jest, że ten doktor po- winien zapłacić panu odszkodowanie… Trzeba będzie wymienić lustro i ramę portretu… – Doskonale… – powiedziałem. – Zobaczymy… zasuń firany. Służący posłuchał, a ponieważ nie potrzebowałem już jego pomocy, wyszedł. Przez jakiś kwadrans chodziłem po pokoju, paląc papierosa, a następnie położyłem się ~ 10 ~ i zgasiłem lampę. Dziwna rzecz: ja, który zawsze zasypiałem jak człowiek szczęśliwy, tego wieczora nie potrafiłem zmrużyć oka… Bez przerwy rozmyślałem o hangarze, o eksplozji i o doktorze Omedze, i wbrew własnej woli starałem się wyobrazić sobie wyraz twarzy tego człowieka, napełniającego trwogą całą wieś. 13 Rocking-chair (ang.) – krzesło na biegunach, popularne w Stanach Zjednoczonych. 14 Synekura – dobrze płatne stanowisko niewymagające wielkiego wysiłku ani umiejętności. ~ 11 ~ „Kto wie – myślałem – czy nie leży połamany pod gruzami swojej budowli?”. Nawet zacząłem go już żałować. Powoli te myśli stawały się obsesyjne. Wreszcie udało mi się zasnąć. Lecz wkrótce obudził mnie nagle lekki trzask… jakby ślizganie się czegoś… Słuchałem przez parę sekund, wstrzymując oddech, potem uniosłem się delikatnie na łóżku… Nic więcej nie usłyszałem. „Przyśniło mi się” – pomyślałem. Ponieważ głowa mi ciążyła, wstałem i otworzyłem okno. Na zewnątrz przeleciał nietoperz i zanurzył się w zagajniku. W oddali drzewa, które przez chwilę oświetlił księżyc, otulała niebieskawa mgła. Nad równiną unosił się słaby blask podobny do dogasającego ogniska… Były to resztki kończącego się tlić hangaru. Obszedłem naokoło mój pokój, potrącając nogą przedmioty, które przy panującej ciem- ności wydawały mi się podejrzane. W końcu, zupełnie uspokojony, zamknąłem okno i po- wróciłem do łóżka. Jak długo drzemałem…? Nie potrafię tego powiedzieć… Nagle poczułem się jakoś dziwnie słaby… Wydawało mi się, że się duszę, że na piersiach mam jakiś ogromny ciężar. Podskoczyłem na łóżku i wtedy bardzo wyraźnie usłyszałem łoskot ciała padającego na parkiet… Cały zdrętwiałem, a jakieś dziwne uczucie błyskawicznie przeniknęło całe moje jeste- stwo. Serce moje dzwoniło nierówno jak na alarm… drżały mi wszystkie kończyny… Czu- łem jakiś przejmujący wewnętrzny chłód i lekkie ukłucia niemal tuż pod skórą. Teraz już absolutnie nie mogłem wątpić… Ktoś był w moim pokoju…! Byłem tego pewny… Długo leżałem nieruchomo, głęboko ukryty pod przykryciem… Wreszcie, stopniowo, odważyłem się wychylić głowę spod kołdry… Wokół mnie było zupełnie cicho. Już zaczynałem nabierać otuchy i przedstawiałem so- bie tysiące przyczyn, by tłumić uczucie trwogi, gdy straszny obraz zmroził mi krew w żyłach. Przy moim łóżku… w ciemnościach… wpatrywało się we mnie dwoje oczu – dwoje fos- foryzujących oczu, które wydawały mi się ogromne. Opanował mnie szalony strach… zęby mi szczękały. Straciłem zupełnie głowę… wyobraźnia się rozbujała i zobaczyłem straszliwe rzeczy… Wydało mi się, że meble w pokoju ożywiły się i wkrótce rodzaj jakiegoś świecącego ob- łoku oświetlił przerażającą figurę. Jakaś piekielna istota – potwór o drapieżnej twarzy – znajdowała się kilka kroków ode mnie. Stworzenie, wpatrując się we mnie, uśmiechało się szyderczo, a kosmyk białych wło- sów podobny do piór czapli białej sterczał i poruszał się na jego błyszczącej czaszce. Jego dziwne lśniące oczy kręciły się w orbitach, otwierały się powoli albo kryły pod czerwony- mi, wielkimi powiekami, prawie regularnie podnoszącymi się i opadającymi. Jednocześnie usłyszałem groźny odgłos kłapiących szczęk, a na rozbitym lustrze przeczytałem napisane ognistymi literami to prorocze słowo: Omega! Zupełnie nic nie pamiętam, co się działo dalej, bo zemdlałem. Gdy ponownie odzyskałem zmysły, mój kamerdyner opuszczał story, aby mnie zasłonić od promieni słońca, które padały wprost na łóżko. Przetarłem oczy, rozejrzałem się naokoło osłupiałym spojrzeniem, potem spoj- rzałem na sufit, ściany i meble. Oprócz pękniętego lustra, nie znalazłem niczego podejrzanego. ~ 12 ~ Jednak jeszcze się nie uspokoiłem, a kiedy mój służący miał wyjść, zatrzymałem go pod byle jakim pretekstem… Nie chciałem zostać sam. W chwili, gdy miałem się zabierać do wstawania, zobaczyłem, że w nogach łóżka śpi duży czarny kot, którego nigdy w domu u siebie nie widziałem. Prawdopodobnie, wystra- szony hukiem eksplozji, schronił się do mego pokoju… i ponieważ było mu tu dobrze, to w nim pozostał… W jednej chwili mój umysł doznał olśnienia… Wszystko zrozumiałem. Ten dziwny cię- żar, który poczułem na piersiach… ten łoskot ciała spadającego na parkiet… te błyszczące oczy… tak, teraz wszystko się wyjaśniło. Zwierzę położyło się na mnie… Stąd wziął się ucisk, jakiego doznałem. Następnie usa- dowiło się na moim łóżku, a te dwie fosforyzujące kule, które tak mocno mnie nastraszyły… to były jego oczy. Wszystko to działo się w półśnie i mój biedny mózg, silnie wzburzony wydarzeniami minionego dnia, na dobre się rozhulał… Zasnąłem, rozmyślając o doktorze Omedze, i moja wyobraźnia wykuwała fantastyczne idee, jak to się często zdarza, kiedy pogrążycie się w niezwykle niespokojnym śnie. Wreszcie wstałem z łóżka, wziąłem kąpiel i poczułem się prawie uspokojony. Tymcza- sem po godzinie lub dwóch znowu stałem się nerwowy i rozdrażniony. Ponownie zaczęły mnie nawiedzać wspomnienia o doktorze. Spróbowałem zagrać na skrzypcach, ale zupełnie nie potrafiłem złapać harmonii, a smy- czek, jakby całkiem niewyważony w mojej ręce, żałośnie skrzypiał po strunach. Przyprowadziło mnie to do rozpaczy. Ze złością tupnąłem nogą i wyszedłem z domu. Udałem się na taras i oparłem się łokciem o mur odgradzający ogród od ulicy. Byłem po prostu wściekły… wściekły, że źle spałem, że miałem takie przeklęte koszmary… wście- kły także na to, że ciągle myślałem o doktorze Omedze, który powinien mi być całkowicie obojętny. Jaka zatem fatalność popychała mnie do tego, bym ciągle zajmował się tym człowiekiem? Nie brakowałoby ekspertów w nauce psychologii, którzy ten osobliwy stan mego umy- słu wyjaśnialiby zjawiskiem telepatii, czyli transmisji myśli, ale między doktorem a mną nic nie mogło dawać powodu do takich przypuszczeń. Jak dwie istoty, które nigdy się nie wi- działy, które wzajemnie się nie znały, mogłyby mieć taką łączność duchową…? Właśnie o tym rozmyślałem, gdy usłyszałem pode mną, na drodze, jakiś cichy, drżący, nosowy głos, przejmujący dreszczem zgrozy. Przechyliłem się przez ogrodzenie i nie mo- głem powstrzymać okrzyku zdziwienia. Ten głos…! Był to głos doktora Omegi… Tak… to był on, on sam, którego miałem przed oczami. To na pewno był człowiek, którego opisała mi moja służba. I to on śpiewał…! śpiewał…! On śpiewał…! Kilka godzin po straszliwej katastrofie, która z pewnością nie obe- szła się bez ofiar. Ależ było to niesłychane… niezrozumiałe! Chciałem go zaczepić, kiedy nagle skręcił i ruszył wąską ścieżką wijącą się między ogro- Przez chwilę miałem ochotę krzyknąć do niego, by się zatrzymał… Już nawet zamierza- łem to zrobić, kiedy wstrzymało mnie poczucie konwenansów. Nie byłoby przyzwoite wołać głośno do człowieka, którego się nie znało. Nareszcie miałem sposobność przyjrzeć się dokładnie temu ekstrawaganckiemu osob- nikowi, gdyż było go widać prawie całego, kiedy szedł ścieżką. Był to bardzo malutki człowieczek, bardzo podobny do zmarłego pana Renana15. Miał dużą głowę, długie siwe włosy i trupio bladą, nalaną twarz. Pomimo ciepła – mieliśmy pełnię lata – na głowie nosił jedwabny kapelusz, a ubrany był w czarny surdut z długimi połami wyposażonymi w kieszenie, w których można było dojrzeć rulony białego papieru. Szedł, lekko podskakując, a jego skrzypiące buciki wydawały delikatny dźwięk, dość dzeniami. ~ 13 ~ podobny do śpiewu świerszcza. W ręku trzymał laseczkę, którą od czasu do czasu kreślił na ziemi jakieś figury, absolut- nie nie przerywając swej drażniącej śpiewnej deklamacji. Stopniowo się oddalał i głos stawał się coraz cichszy… Wkrótce był to już tylko słaby szmer, zaledwie dosłyszalny… jakieś śmieszne gruchanie. To jego nagłe pojawienie się absolutnie nie zaspokoiło mojej ciekawości, a wręcz prze- ciwnie, tylko ją pobudziło. 15 Ernest Renan (1823-1892) – francuski pisarz, historyk, filolog i filozof, orientalista, znany semitolog i badacz historii religii, zwłaszcza chrześcijaństwa.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Doktor Omega. Fantastyczne przygody trzech Francuzów na Marsie
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: