Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00193 002930 12924050 na godz. na dobę w sumie
Doskonałe relacje zawodowe, czyli jak inteligencja emocjonalna pomaga odnieść sukces - książka
Doskonałe relacje zawodowe, czyli jak inteligencja emocjonalna pomaga odnieść sukces - książka
Autor: Liczba stron: 312
Wydawca: Onepress Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-1754-8 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki >> komunikacja i negocjacje
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Inteligencja emocjonalna dla profesjonalistów

Zapewne uczono Cię, że prawdziwi profesjonaliści potrafią sprawnie rozdzielić sprawy osobiste i zawodowe. Do pracy przychodzą po to, by doskonalić swoje umiejętności i z oddaniem wykonywać powierzone obowiązki, a nie w celu poznania nowych przyjaciół i zakładania rodzin. A jednak nawiązywanie głębszych relacji w środowisku zawodowym jest całkowicie naturalnym zachowaniem, które może polepszyć jakość Twojej pracy na dziesiątki różnych sposobów. Umiejętność budowania silnych i pozytywnych relacji z ludźmi z pracy to nieodłączny składnik sukcesu.

Książka ta powstała z myślą o ludziach, którzy świadomie dążą do osiągnięcia sukcesu poprzez samodoskonalenie -- inteligentnych i wykształconych, uczących się chętnie i szybko, a także potrafiących wykorzystać zdobyte doświadczenie zawodowe. Proponujemy Ci skuteczną pomoc w aktywnym rozwoju Twojej inteligencji emocjonalnej.

Zapomnij o niesławnej sztuce podlizywania się, płaszczenia i fałszywych uprzejmości.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

IDŹ DO:   Spis treści Przykładowy rozdział KATALOG KSIĄŻEK:   Katalog online Zamów drukowany katalog CENNIK I INFORMACJE: DOSKONAŁE RELACJE ZAWODOWE, CZYLI JAK INTELIGENCJA EMOCJONALNA POMAGA ODNIEŚĆ SUKCES Autor: Bob Wall T³umaczenie: Katarzyna Sapeta ISBN: 978-83-246-1754-8 Tytu³ orygina³u: Working Relationships: Using Emotional Intelligence to Enhance Your Effectivenes Format: A5, stron: 312 Inteligencja emocjonalna dla profesjonalistów Zapewne uczono Ciê, ¿e prawdziwi profesjonaliœci potrafi¹ sprawnie rozdzieliæ sprawy osobiste i zawodowe. Do pracy przychodz¹ po to, by doskonaliæ swoje umiejêtnoœci i z oddaniem wykonywaæ powierzone obowi¹zki, a nie w celu poznania nowych przyjació³ i zak³adania rodzin. A jednak nawi¹zywanie g³êbszych relacji w œrodowisku zawodowym jest ca³kowicie naturalnym zachowaniem, które mo¿e polepszyæ jakoœæ Twojej pracy na dziesi¹tki ró¿nych sposobów. Umiejêtnoœæ budowania silnych i pozytywnych relacji z ludŸmi z pracy to nieod³¹czny sk³adnik sukcesu. Ksi¹¿ka ta powsta³a z myœl¹ o ludziach, którzy œwiadomie d¹¿¹ do osi¹gniêcia sukcesu poprzez samodoskonalenie — inteligentnych i wykszta³conych, ucz¹cych siê chêtnie i szybko, a tak¿e potrafi¹cych wykorzystaæ zdobyte doœwiadczenie zawodowe. Proponujemy Ci skuteczn¹ pomoc w aktywnym rozwoju Twojej inteligencji emocjonalnej. Zapomnij o nies³awnej sztuce podlizywania siê, p³aszczenia i fa³szywych uprzejmoœci • Oferujemy Ci praktyczn¹ wiedzê w zakresie efektywnej komunikacji. • Udzielamy lekcji z odczytywania reakcji Twoich wspó³pracowników i prze³o¿onych. • Podpowiadamy, co i jak mówiæ, by osi¹gn¹æ po¿¹dany rezultat. • Zdradzamy sprawdzone sposoby na rozwi¹zywanie trudnych sytuacji i prowadzenie kluczowych rozmów.   Zamów informacje o nowościach Zamów cennik CZYTELNIA:  Fragmenty książek online Do koszyka Do przechowalni Nowość Promocja Onepress.pl Helion SA ul. Kościuszki 1c 44-100 Gliwice tel. (32) 230 98 63 e-mail: onepress@onepress.pl redakcja: redakcjawww@onepress.pl informacje: o księgarni onepress.pl WSTĘP 5 Spis treści Wykaz ćwiczeń i narzędzi 7 Spis do wydania poprawionego 9 Wstęp 11 Podziękowania 17 O autorze 19 Część pierwsza Inteligencja emocjonalna a relacje w środowisku pracy 1 Pracując razem 23 2 Dlaczego sama siła intelektu nie gwarantuje sukcesu 35 Część druga Wyzwania, jakie stoją przed nami w obliczu relacji międzyludzkich w środowisku pracy 3 Kontakty z przyjaciółmi i kolegami z pracy 67 4 W obliczu konfliktu 89 5 Kiedy nasze zachowanie kłóci się z posiadanymi przez nas dobrymi intencjami 107 6 Kiedy stajesz się swoim własnym najgorszym wrogiem 125 6 DOSKONAŁE RELACJE ZAWODOWE Część trzecia Cała prawda o rozwoju zespołów pracowniczych 7 Rozwijanie zespołów i nadawanie konfliktom charakteru zawodowego 151 8 Udział w podejmowaniu decyzji 179 Część czwarta Zwiększanie swojego wpływu na sytuację i wprowadzanie zmian 9 Inteligencja emocjonalna: podsumowanie i rozwinięcie tematu 211 10 Przygotowanie do trudnej rozmowy 219 11 Podejmowanie trudnej rozmowy 249 Część piąta Praca, życie i samorealizacja 12 Spełnianie własnych aspiracji 279 13 Pogłębianie relacji z innymi 291 WSTĘP 7 Spis ćwiczeń i narzędzi Ćwiczenia 1. Rozpoznanie relacji w celu ich naprawy 25 2. Wpływ współpracowników na Twoje życie zawodowe 28 3. Jesteś ofiarą czy ochotnikiem? 32 4. Rozmowy niecierpiące zwłoki 34 5. Rozwijanie inteligencji emocjonalnej: samoświadomość i samokontrola 62 6. Utrzymanie równowagi pomiędzy relacjami osobistymi a zawodowymi 81 7. Rozwijanie inteligencji emocjonalnej: empatia 87 8. Rozwijanie inteligencji emocjonalnej: umiejętności społeczne 87 9. Napieranie na różne ściany tego samego pudełka 90 10. Zmniejszanie ryzyka nieodpowiedniego zachowania 99 11. Analiza nieprzedyskutowanych kwestii w pracy 103 12. Porozumiewanie się ponad podziałami w firmie 106 13. Próba przyjrzenia się wszystkiemu z perspektywy innej osoby 119 14. Rozwijanie inteligencji emocjonalnej: To, czego nikt sam Ci nie powie 122 15. Opinia, która może Cię zaskoczyć 135 8 DOSKONAŁE RELACJE ZAWODOWE 16. Chwila zadumy nad własną historią 139 17. Nadanie konfliktowi charakteru zawodowego 156 18. Ocena umiejętności współpracy Twojego zespołu 168 19. Rozwijanie inteligencji emocjonalnej u osób kierujących zespołami pracowniczymi poprzez poszerzanie samoświadomości 173 Jak pracować z dyplomowanym idiotą 177 20. 21. Wyjaśnianie kwestii dotyczącej władzy 22. do podejmowania decyzji 190 Jak wykorzystywać możliwości wcielenia się w rolę konsultanta 194 23. Przekazywanie informacji dotyczących podejmowanych decyzji 196 Ile empatii masz w sobie? 214 24. 25. Rozwijanie inteligencji emocjonalnej: umiejętność oddziaływania na sytuację 217 26. Zyski i straty, jakie łączą się z unikaniem pewnych rozmów 226 27. Przygotowanie do poruszenia trudnej kwestii 247 28. Przystępowanie do działania 276 29. Rozwijanie inteligencji emocjonalnej: Zdolność tworzenia wizji 283 30. Plan działania dotyczący rozwoju osobistego 286 31. Wyciąganie ręki do innych 296 32. Stawanie się bardziej przystępnym 298 33. Naprawianie popełnionych błędów 305 34. Wyrażanie wdzięczności i uznania 309 Narzędzia Pytanie o opinię 59 Formularz przygotowujący do dyskusji 246 Jak skonstruować rozmowę dotyczącą trudnej kwestii 253 5 Kiedy nasze zachowanie kłóci się z posiadanymi przez nas dobrymi intencjami C zyż nie byłoby wspaniale, gdybyś mógł chodzić do pracy, wykonywać zlecone Ci zadania i czerpać z tego satysfak- cję? O tym właśnie marzy każdy z nas — aby wykonywać znaczącą pracę w otoczeniu, które wpływa pozytywnie na jakość naszego życia. Większość właścicieli firm będzie próbowało Ci wmówić, że właśnie takie warunki chcą stworzyć w swoim zakładzie pracy. Jednak bardzo często intencje to jedno, a rzeczywistość to zupełnie coś innego. JAK SOBIE RADZIĆ Z „PROBLEMATYCZNYMI LUDŹMI” Jedna osoba może zamienić w koszmar całkiem przyjemną wcze- śniej pracę. Prawdopodobnie przekonałeś się o tym na którymś etapie Twojej kariery zawodowej. Zdolność rozumienia i pracy z takimi „problematycznymi ludźmi” może się okazać jedną z naj- ważniejszych umiejętności, które musisz rozwinąć, aby przetrwać w firmie. Możliwe, że któryś z przytoczonych poniżej przykładów wyda Ci się znajomy. 107 108 DOSKONAŁE RELACJE ZAWODOWE „Dobry dzień to taki dzień, w którym nie musiałem rozmawiać ze swoim szefem” Paul zajmuje stanowisko głównego wiceprezesa w pewnym zakła- dzie produkcyjnym. Na wiele sposobów przypomina typowych, bardzo wymagających kierowników, jakich można spotkać w niemal każdej firmie. Jest on jednym z najlepszych fachowców w swoim zakładzie. Posiada bardzo dobre wykształcenie i bogate doświad- czenie — dlatego właśnie został zatrudniony na wspomnianym sta- nowisku. Ludzie postrzegają go jako osobę ciężko pracującą, czasem długie godziny, i bardzo zaangażowaną w zaspo- kajanie potrzeb swoich klientów. Firma, w której pracuje Paul, zajmuje się pro- dukcją sprzętu oraz świadczeniem usług dostęp- nych na miejscu. Działa ona na bardzo konkuren- cyjnym rynku. Firma musi szybko reagować na potrzeby klientów, w przeciwnym razie mogą oni zostać skuszeni przez oferty całej rzeszy konkurentów. Szybkość i dobre kontakty z klientami są więc dla tego zakładu najważniejsze. Za pomocą magicznych słów „proszę” i „dziękuję” ciągle wiele można zdziałać. Jeśli sukces Paula zależałby wyłącznie od sposobu, w jaki radzi sobie z klientami, byłby marzeniem prezesa każdej firmy. Klienci go uwielbiają. Paul jest w stanie zrobić co tylko trzeba, aby sprostać ich potrzebom, rozwiązać ich problemy i utrzymać ich linie produk- cyjne na pełnych obrotach. Klienci Paula wiedzą, że wystarczy do niego zadzwonić, a on zrobi wszystko, aby osiągnąć odpowiednie rezultaty. Klienci lubią go też jako osobę. Paul jest bardzo inteligentny oraz dobrze obeznany z produktami swojej firmy i zawsze znajdzie czas, aby poznać proces produkcji zakładów swoich klientów. Z takim samym zaangażowaniem rozwija relacje ze swoimi klientami, z jakim przystępuje do wykonywania swojej pracy. Zawsze pozostaje z klien- tami w kontakcie telefonicznym, a kiedy przebywa akurat w pobliżu KIEDY NASZE ZACHOWANIE KŁÓCI SIĘ Z DOBRYMI INTENCJAMI 109 miejsca ich pracy, znajduje chwilę, aby wstąpić na kawę i krótką rozmowę. Jednym z powodów, dla którego kontrahenci utrzymują współpracę z Paulem i jego firmą, jest posiadana przez nich pew- ność, że ich potrzeby zostaną zrozumiane i firma zareaguje wystar- czająco szybko, kiedy pojawią się jakieś problemy. Oddanie klientom wraz z udowodnioną wiedzą praktyczną spra- wiają, iż wielu ludzi typuje, że Paul za kilka lat obejmie stanowi- sko prezesa firmy, kiedy obecny prezes przejdzie na emeryturę. Jego przyszłość maluje się więc w jasnych barwach. Co wydaje się jeszcze bardziej niewiarygodne, Paul jest całkiem młodym męż- czyzną — ma dopiero czterdzieści kilka lat. Nie ma wątpliwości, że czeka go wspaniała przyszłość. Jest jednak jeden poważny problem, który może mieć wpływ na karierę Paula. Pomimo że ludzie z zewnątrz bardzo go lubią, osoby pracujące z Paulem w tej samej firmie mają o nim bardzo różne opinie. Współpracownicy równi zajmowaną pozycją czują do niego respekt i szacunek. Zdają sobie sprawę z tego, jak wysoka jest jakość pracy Paula i jak duży wpływ ma on na nieustanny roz- wój firmy. Jednocześnie większość z nich przyznała w rozmowie ze mną, że raczej nie chcieliby dla niego pracować. Dlaczego? „Cóż, słyszałem od ludzi, że jest prawdziwym tyranem”. Rozmowy z podwładnymi Paula potwierdziły tę opinię. Pomimo że szanowali jego zapał i wyniki, które osiągał, wielu z nich nie wytrzymywało pracy z nim. Osiągał on co prawda dobre rezultaty, ale robił to dzięki ciągłym naciskom na swoich pracowników, nie zważając na osobistą cenę, jaką każdy z nich za taką pracę płacił. Jednak długie godziny ciężkiej pracy nie stanowiły dla ludzi takiego problemu, jak sposób, w jaki Paul ich traktował. Oto wypowiedź jednego z pracowników na temat swojego szefa: „Paul nigdy nie prosi cię o wykonanie jakiejś pracy. On wydaje ci rozkazy. Bardzo zależy mi, aby zrobić wszystko to, co potrzeba, aby zadowolić naszych klientów, więc nie trzeba mnie do tego zmuszać rozkazami. 110 DOSKONAŁE RELACJE ZAWODOWE To takie lekceważące z jego strony. Dlaczego nie może pokusić się o odrobinę uprzejmości i zwyczajnie poprosić?”. Można się spodziewać, że osoba, która wymaga tak wiele od siebie samego, stawia równie wysokie wymagania swoim pracow- nikom. Paul nie stara się nawet być delikatny, kiedy ktoś nie spełnia jego oczekiwań. „Kiedy coś go zdenerwuje”, tłumaczy inny z jego pracowników, „każdy o tym wie. Wygląda wtedy na wściekłego. Jego twarz robi się czerwona. Mam ochotę schować się pod biurko, kiedy widzę, że idzie w moim kierunku. W zeszłym tygodniu nie skoń- czyłem pracy w wyznaczonym terminie. Paul wgniótł mnie za to w ziemię na zebraniu pracowników. Prawda jest taka, że rzeczywiście nawaliłem i wiedziałem, że muszę ponieść tego konsekwencje. Jed- nak publiczny lincz, przed resztą pracowników, był strasznie zawsty- dzający. Dlaczego nie porozmawiał ze mną osobiście po zebraniu?”. Otwarta krytyka na zebraniu nie jest jedyną formą, której Paul używa, aby udzielić reprymendy swoim pracownikom. Członkowie obsługi w firmie noszą ze sobą radio. Często zdarza się, że kiedy Paul zdenerwuje się na kogoś, krzyczy na niego przez odbiornik radiowy. Radio zapewnia szybką i sprawną komunikację, ale w takiej sytuacji każdy, kto ma ze sobą odbiornik, słyszy taką rozmowę pro- wadzoną przez inne osoby. Reprymenda przez radio staje się dla- tego jeszcze bardziej zawstydzająca. Inny z pracowników dodaje, że nawet system wzywania osób na rozmowy, który obowiązuje w ich firmie, jest źródłem upokorzenia. Pracownik ten mówi: „Paul wzywa ludzi do swojego gabinetu w sposób, który pozwala wszystkim ludziom w budynku zorien- tować się, kto będzie miał kłopoty. Nie chodzi o to, co mówi, ale jakiego tonu używa do tej wypowiedzi. Ostatnim razem, kiedy wez- wał mnie do siebie w ten sposób, wszyscy obecni odprowadzili mnie wzrokiem aż do jego gabinetu”. Nie na wszystkich jednak agresywny styl bycia Paula robi wra- żenie. Jedna osoba przyznała: „Nauczyłem się, że Paulowi trzeba KIEDY NASZE ZACHOWANIE KŁÓCI SIĘ Z DOBRYMI INTENCJAMI 111 umieć się postawić. On lubi ludzi podobnie do siebie agresywnych. Możesz wejść do jego gabinetu, zamknąć za sobą drzwi i rozmówić się z nim szczerze. Ale musisz wiedzieć dokładnie, o co ci chodzi. Ja zawsze upewniam się, że wiem dokładnie, co się wydarzyło, i przedstawiam wszystkie fakty w jasny sposób. W przeciwnym razie porozumienie się z nim może okazać się bardzo trudne”. Niektórzy ludzie zauważyli potrzebę podobnej odwagi względem Paula na zebraniach. „Paul może wzbudzać strach na zebraniach, ale wysłucha cię, jeśli potrafisz bronić swojego zdania” — powie- działa pewna kobieta. „Musisz wykazać się chęcią niezgadzania się z nim. Jeśli będziesz miał dobre argumenty, możesz skłonić go do zmiany zdania. Jednak jeśli nie zdołasz mu udowodnić swojej racji, wytknie ci to przed całą resztą zgromadzonych. Wielu ludzi się go boi, dlatego nie są chętni do zabierania głosu podczas naszych zebrań. Nie wiem, czy Paul zdaje sobie sprawę z tego, jak wiele z otaczających go osób się przed nim zamyka”. W rzeczywistości większość ludzi pracujących dla Paula nie czuła się swobodnie podczas rozmowy z nim o czymkolwiek. Niektórzy ludzie z jego otoczenia tracili sporo czasu na próby wymyślenia, jak w ogóle uniknąć nawiązywania z nim kontaktu. Woleli raczej gorą- czkowo pracować z innymi nad rozwiązaniem jakiegoś problemu, niż zgłosić wspomniany problem Paulowi. Jedna osoba w taki spo- sób podsumowała ogólne odczucia względem swojego zwierzch- nika: „Uważam dzień za całkiem udany, jeśli udało mi się unik- nąć rozmowy z szefem. To dość smutne, prawda?”. „Kiedy idzie po plaży, nie zostawia za sobą śladów” Josh jest kierownikiem zatrudnionym w środowisku skupiającym pracowników fizycznych. W kontaktach osobistych jest wyjątkowo miłym człowiekiem. Ma bardzo łagodny głos, jest uprzejmy i tak- towny. Pracownicy bardzo go lubią. Wielu z nich to imigranci, 112 DOSKONAŁE RELACJE ZAWODOWE Niektórzy ludzie są świetnymi sąsiadami, jednak za nic w świecie nie chciałbyś, aby zarządzali oni Twoją firmą. którym Josh dodatkowo pomaga w przystoso- waniu się do pracy w amerykańskiej firmie. Josha charakteryzuje duże zaangażowanie w zgłębianie kwestii umiejętności kierowniczych. Bierze on udział we wszystkich szkoleniach z tego zakresu, jakie oferuje jego firma oraz inne organizacje, poświęca na to swój prywatny czas i pieniądze. Z dumą pokazał mi samodzielnie opracowaną misję firmy. Wynikało z niej jasno, że poświęcił na sporządzenie tego dokumentu bardzo dużo czasu i uwagi, by wyra- zić w nim wartości, którymi sam się kierował. Kiedy zaczęliśmy roz- mawiać o tym, co Josh najczęściej czyta, szybko stało się jasne, że ten człowiek, który spędził jakieś dwadzieścia lat wśród robotników w środowisku produkcyjnym, miał więcej książek na temat kierowa- nia firmą niż j a sam. Polecił mi kilka ciekawych pozycji w tym temacie. Rozmowa z Joshem na temat odpowiedzialności i moż- liwości, jakie wiążą się z kierowaniem firmą, sprawiła mi sporą przy- jemność. Jednak rozmowy, które przeprowadziłem z jego bezpośrednimi podwładnymi i równymi stopniem kierownikami, nieco mnie roz- czarowały. Rzeczywiście Josh był miłym człowiekiem — nikt tego nie kwestionował. Do czasu, kiedy wszystko szło bez problemu, Josh spisywał się świetnie jako kierownik. Jednak w sytuacjach, w których powinien się zachować jak przywódca, nie sprawdzał się. Jego podwładni skarżyli się, że nigdy nie mogą na nim polegać, jeśli chodzi o podejmowanie decyzji. Josh tak bardzo chciał wszyst- kich zadowolić, że nie potrafił działać, jeśli czuł, że ktoś może być niezadowolony z jego decyzji. Ciągle zdawał się na jednego kon- kretnego podwładnego, który był całkiem zdolny i bardzo chętny do „pomocy” w podejmowaniu decyzji. Po jakimś czasie osoba ta przejęła na siebie część obowiązków związanych z podejmowaniem decyzji i stała się nieoficjalnym kierownikiem. KIEDY NASZE ZACHOWANIE KŁÓCI SIĘ Z DOBRYMI INTENCJAMI 113 Również inni, równi stopniem kierownicy współpracujący z Joshem, nie byli z niego zadowoleni. Jako że razem wchodzili w skład zarządu tej samej jednostki, musieli wspólnie radzić sobie z problemami pracowników i egzekwować narzuconą z góry poli- tykę firmy. Niestety, kiedy podwładni zaczynali skarżyć się na nowe postanowienia, Josh często popierał ich stanowisko, zamiast wspierać działania innych kierowników. Ponieważ firma ta działała 24 godziny na dobę przez 7 dni w tygodniu, funkcjonował w niej system zmianowy i często inni kierownicy obejmowali opiekę nad zespołem Josha lub on kierował ludźmi z innych zespołów. Josh stwarzał problemy na wszystkich trzech zmianach, ponieważ nie egzekwował należycie odgórnych postanowień zarządzających firmą. Inni kierownicy czuli, że tracą wiarygodność jako liderzy, kiedy o Joshu zaczęła krążyć opinia „dobrego człowieka”, podczas gdy inni zwierzchnicy byli postrzegani jako przesadnie surowi w swoim postępowaniu. Josh nie robił również obchodów i nie nadzorował pracy pod- władnych, dodatkowo wzmacniając wrażenie braku aktywnego zarządzającego pracą podczas swojej zmiany. Jeden ze współpra- cujących z Joshem kierowników, określił go jako „prawie niewi- dzialnego” członka zarządu. W opinii tej osoby Josh był zupełnie niezdolny do podejmowania decyzji ani do wykonywania jakiejkol- wiek pracy, która wymagałaby od niego podjęcia jakiegokolwiek ryzyka. Kiedy zapytałem więc, co Josh robi podczas swojego czter- dziestogodzinnego tygodnia pracy, wspomniana osoba pokręciła głową i odpowiedziała: „Sama chciałabym wiedzieć”. Następnie usłyszałem niemal poetycki opis Josha: „Josh będzie jedną z tych istot ludzkich, które przejdą po plaży swojego życia zawodowego, ale nie zostawią za sobą żadnych śladów”. 114 DOSKONAŁE RELACJE ZAWODOWE „Wolę raczej zrobić to samodzielnie, niż poprosić ją o pomoc” Julia pracowała w małym oddziale pewnego banku. Była młoda, ta praca to jej pierwsze zajęcie na pełny etat, a wieczorowo kończyła jeszcze szkołę. Mały zespół pracujący w biurze oddziału banku Julii składał się z nie więcej niż pięciu lub momentami sześciu osób zatrudnionych na pełny etat. Praca zespołu przebiegała w ograni- czonej przestrzeni, i zorganizowana była w ten sposób, że wymagała wzmożonego współdziałania i porozumienia. Jedna osoba mająca trudności w kontaktach z innymi może przyczynić się do stworzenia nieprzyjemnego środowiska pracy dla wszystkich. Wydawało się, że Julia bardzo się stara, aby wykonywać swoją pracę rzetelnie. Nauczyła się dobrze wypełniać zadania typowe na jej stanowisku, umiała dobrze radzić sobie z pie- niędzmi, z wyjątkiem kilku problemów ze spo- rządzaniem bilansów. Z zewnątrz wyglądało, że posiada wszystkie cechy dobrego pracownika. Jednakże stanowiła źródło napięcia w swoim zespole do tego stopnia, że prezes banku zdecy- dował, że potrzebna będzie pomoc z zewnątrz. Rozmowy z pracownikami ujawniły, że Julia ciągle na wszystko narzeka. „W kantorku jest stra- szny bałagan”. „Pomysł zarządu, aby raz w tygodniu przychodzić wcześniej do pracy w celu odbycia zebrania zespołu jest niedorze- czny”. „Biuro jest zbyt zatłoczone”. Lista narzekań nie miała końca. Firma akurat znajdowała się we wczesnej fazie przechodzenia w format samozarządzających sobą zespołów. Normalnie to kierow- nik musiałby się zająć rozwiązaniem problemu z zachowaniem pre- zentowanym przez Julię. Jednak w zamozarządzających sobą zespo- łach to jego członkowie powinni skupić się na tej kwestii. Ponieważ ludzi w tym zespole dopiero wdrażano do nowego sposobu zarzą- dzania, wahali się oni przed podniesieniem do dyskusji tego pro- blemu. Był jeszcze jeden czynnik sprawiający, że z Julią żyło się ciężko: jej sposób informowania wszystkich o tym, że jest niezadowolona. KIEDY NASZE ZACHOWANIE KŁÓCI SIĘ Z DOBRYMI INTENCJAMI 115 Jeśli na przykład poproszono ją o zrobienie czegoś, co jej się nie podobało, wykonywała taką czynność, ale okazując swoje nieza- dowolenie. Robiła polecone zadanie w ciszy, wzdychała często. Na ewentualne pytania odpowiadała krótko, tonem głosu, który wszyst- kim dawał do zrozumienia, jak wiele ją kosztuje pomaganie komuś lub wykonanie dodatkowego zadania. Jednak jeśli ktoś pytał ją wtedy, o co jej chodzi, wzdychała tylko i odpowiadała krótko: „Ach, o nic”. W zespole ludzie byli coraz bardziej zmęczeni zachowaniem Julii. Fakt, że wszyscy pracowali w jednym małym biurze, sprawił, że umiejętność porozumiewania się między sobą i stworzenie przy- jaznego środowiska pracy były dla nich bardzo ważne. Z czasem ludzie z coraz większą niechęcią zwracali się do Julii o pomoc. „Czasem nie warto prosić ją o pomoc, żeby później się nie dener- wować, patrząc, jak bardzo cierpi” — powiedział jeden z jej współ- pracowników. „Wolę raczej zrobić coś samodzielnie, niż prosić ją o cokolwiek”. WIARA W DOBRE INTENCJE Ta książka jest o podejmowaniu działania. Jednak kiedy pracuje się z osobami takimi jak Paul, Josh czy Julia, można stracić do niego wszelki zapał. Jak pracować z ludźmi, których nie obchodzi, jaki wpływ mają na swoich współpracowników? Czy jest coś, co pozwala nam mieć nadzieję, że rozmowa cokolwiek zmieni? Te wątpliwości są uzasadnione. Podjęcie jakiegoś działania wiąże się z założeniem, że druga osoba zareaguje na naszą troskę. Twoja chęć zbliżenia się do kogoś opiera się więc na ocenie intencji dru- giej osoby. Czasem przed przystąpieniem do rozwijania zespołu pracowniczego konieczna okazuje się wcześniejsza praca z pojedynczymi osobami. Chodzi tu o takich ludzi, jak Paul, Josh czy Julia, Bez względu na to, jakie są pozory, większość ludzi ma dobre intencje. 116 DOSKONAŁE RELACJE ZAWODOWE których zachowanie wpływa negatywnie na każdą pracę wykony- waną przez cały zespół. Podczas mojego spotkania z Paulem powie- działem mu, że z rozmów, które wcześniej przeprowadziłem, wyła- nia się obraz jego osoby, który on sam powinien poznać. Masz wszelkie zadatki na to, żeby zrobić wspaniałą karierę. Jesteś bystry, wykształcony, ciężko pracujesz i wzbudzasz wielki szacunek wśród swoich klientów. Niektórzy z równych Tobie rangą współpra- cowników typują ciebie jako najbardziej prawdopodobnego przy- szłego prezesa, kiedy obecny szef uda się na emeryturę za kilka lat. Jednak to, czego dowiedziałem się podczas niektórych rozmów z two- imi pracownikami, sprawia, że nie jestem aż tak pewien twojej świe- tlanej przyszłości. Osobiście bardzo nie chciałbym dla ciebie pracować. Ludzie powiedzieli mi, że swoim stylem rządzenia przypominasz wodza Hunów o imieniu Attyla. Dokładnie wytłumaczyłem mu, czego dowiedziałem się podczas przeprowadzonych przeze mnie rozmów, zwracając szczególną uwagę na wpływ Paula na jego zespół i na to, czego on sam musi dokonać, jeśli projekt rozwoju tego zespołu pracowniczego ma się okazać sukcesem. Paul był bardzo milczący podczas tego spotkania. Zadał kilka pytań, aby zdobyć bardziej szczegółowe informacje, ale przez większość czasu uważnie słuchał. Dałem mu kilka dni na przemyślenie tego, co usłyszał, i podjęcie decyzji o działaniach mają- cych na celu pomyślne zakończenie wspomnianego projektu. Na początku naszej kolejnej sesji, tydzień później, Paul powie- dział, że dużo myślał o tym, co ostatnio usłyszał na temat sposobu, w jaki jest postrzegany przez innych. Następnie zobowiązał się zro- bić to, co będzie potrzebne, aby uzdrowić zaistniałą sytuację. Przeznaczyłem ostatnio trochę wolnego czasu na wykonanie pew- nych prac wokół domu. Nieważne, co robiłem, cały czas moje myśli zaprzątnięte były naszą ostatnią rozmową. Bardzo zasmuciło mnie to, co powiedzieli o mnie moi współpracownicy. Przeprowadziłem KIEDY NASZE ZACHOWANIE KŁÓCI SIĘ Z DOBRYMI INTENCJAMI 117 długą rozmowę na ten temat ze swoją żoną. Rozmawiałem też z jedną kierowniczką mojej rangi, która zna mnie od dłuższego czasu. Podzie- liła się ze mną kilkoma spostrzeżeniami na temat mojej osoby, które były bardzo podobne do tego, co powiedzieli ci moi podwładni. Zda- wałem sobie sprawę z tego, że jestem wymagającym szefem, ale nie miałem pojęcia, jak daleko sprawy zaszły. Reakcja Paula była dość typowa. Większość ludzi chce odnosić sukcesy zawodowe i mieć pozytywny wpływ na środowisko pracy. Czy możesz wyobrazić sobie, że ktoś wstaje rano i świadomie podej- muje decyzję, że doprowadzi danego dnia do szału ludzi w pracy? Na przykład jakiś kierownik budzi się i myśli sobie: Co by tu dzisiaj zrobić, żeby utrudnić pracę w moim dziale? Jak obniżyć morale i tak obrazić ludzi, aby ucierpiała na tym obsługa klienta? Wiem! Bardzo mgliście dam ludziom do zrozumienia, czego od nich oczekuję. Później, jeśli będą mi zadawać pytania, udam roz- gniewanego i udzielę odpowiedzi na ich pytania z wyrazem twarzy świadczącym, że uważam ich za głupców, skoro sami tych rzeczy nie wiedzą. To powinno wystarczyć. Przede mną interesujący dzień! Wyobraź sobie jednego ze współpracowników, który idąc do pracy, myśli: Wszystko w naszym dziale idzie ostatnio zbyt gładko. Chyba sprawię dzisiaj w pracy trochę kłopotu. Umówię się z ludźmi na coś, a potem i tak zrobię to, co będę chciał. Jeśli ktoś się na to poskarży, będę się bronić i zrobię wszystko co w mojej mocy, żeby ta rozmowa była nieprzyjemna dla wszystkich biorących w niej udział. To powinno ożywić nieco dzisiejszy dzień. Może Ci się wydawać, że niektórzy ludzie, z którymi pracujesz, świadomie robią wszystko, aby utrudnić innym kontakty z nimi. Może Ci się zdarzyć szef, który nie lubi, kiedy ktoś kwestionuje podjęte przez niego decyzje. Może Ci się zdarzyć współpracownik, 118 DOSKONAŁE RELACJE ZAWODOWE którego większość rzeczy denerwuje albo zachowuje się tak, jakby chciał robić wszystko, tylko nie współpracować z Tobą nad projek- tem, który Wam obu zlecono. Jednakże przez wszystkie lata mojej pracy w charakterze kon- sultanta prawie nie zdarzyło mi się spotkać osoby, której intencje byłyby złe. Większość ludzi chce dobrze. Chcą, żeby wszystko pomyślnie się układało im oraz ich współpracownikom. Kłopot polega na tym, że każdy z nas czasem robi coś, co kłóci się z jego dobrymi intencjami. Tu ponownie brak samoświadomości stanowi podstawę problemu. Człowiek często postrzega siebie jako osobę pewnego typu, ale zachowuje się w sposób kompletnie niespójny z intencjami i własnym obrazem siebie samego. Kiedy się z kimś nie zgadzasz lub kiedy ktoś robi coś, co Ci się nie podoba, postrzegasz to, co się dzieje tylko z jednej perspektywy: własnej. Na tej podstawie zaczynasz wyciągać wnioski dotyczące tego, co kieruje daną osobą i jej zachowaniem. Niektóre z tych wniosków są nieprawdziwe i upośledzają Twoją umiejętność jasnego postrzegania danej sytuacji i — co za tym idzie — uniemożliwiają efektywną współpracę z ocenioną w ten sposób osobą. Ćwiczenie 13. zmusi Cię do postawienia się w sytuacji tej drugiej osoby i spoj- rzenia na problem z jej perspektywy. BRANIE ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA SWOJE ŻYCIE Doszliśmy do momentu, który wymaga od Ciebie podjęcia pew- nych decyzji. W kolejnych częściach książki skupiam się na kwestii brania odpowiedzialności za swoje życie w pracy oraz podejmo- wania odpowiednich kroków w celu rozwiązania trapiących Cię problemów. Niektóre z nich mają wpływ na jakość wykonywanej przez Ciebie pracy. Inne mają bezpośredni wpływ na Twoje morale i satysfakcję zawodową. Podjęcie działania wymaga jednak od Ciebie wiary. KIEDY NASZE ZACHOWANIE KŁÓCI SIĘ Z DOBRYMI INTENCJAMI 119 Ć W I C Z E N I E 1 3 . Próba przyjrzenia się wszystkiemu z perspektywy innej osoby Nieważne, jakie odnosisz wrażenie, ale ludzie, którzy doprowadzają Cię do szału, najczęściej mają dobre intencje. Pomyśl o kimś z pracy, kto ostatnio działa Ci na nerwy. Jeśli wiele osób przychodzi Ci do głowy, wybierz tę, która ma naj- większy wpływ na Twoją efektywność i morale. (cid:122) Pomyśl o jakimś incydencie z udziałem tej osoby, który miał miejsce niedawno. (cid:122) Zacznij od nakreślenia obiektywnego opisu całej sytuacji. (cid:122) Teraz opisz tę sytuację jeszcze raz, ale z punktu widzenia tej drugiej osoby. Czyli opisz wszystko, co się wydarzyło, tak, jakby robiła to tamta osoba. (cid:122) Jak sądzisz, w jaki sposób incydent ten będzie postrzegany przez tę drugą osobę? (cid:122) Co by powiedziała, gdyby miała określić swoje intencje? (cid:122) Czego wspomniana osoba nie zauważa w sobie, a co może powodować jej zachowania przynoszące efekt sprzeczny z zamierzonym? Kiedy czyjeś zachowanie jest źródłem problemów, łatwo obar- czyć tę osobę winą za zaistniałą sytuacje i z góry założyć, że robi ona daną rzecz celowo i nie dba o to, jaki wpływ to zachowanie będzie miało na innych. Czy po- trafisz uwierzyć, że wspomniana osoba robi co może, aby zachowywać się zgodnie z wyznawa- nymi przez nią wartościami? Czy umiesz zaak- ceptować fakt, że brak samoświadomości tej osoby może stanowić przyczynę wspomnianego problemu? Czy możesz uwierzyć, że czyny innych ludzi zawsze wydają się im sensowne? Nie ma ofiar… są tylko ochotnicy. Brak takiej wiary uniemożliwia rozmowę. Zwłaszcza wtedy, kiedy przyjmujemy zachowanie ludzi jako bezpośredni przejaw ich inten- cji. Dochodzimy wtedy do wniosku, że intencje te są złe i ewentualna rozmowa nie przyniesie w przypadku takiej osoby żadnego skutku, a nawet może przynieść dużo szkody naszej karierze zawodowej. 120 DOSKONAŁE RELACJE ZAWODOWE Większość ludzi ma dobre intencje, nawet jeśli ich zachowanie temu przeczy. Jeżeli ludziom takim dostarczy się wiedzy na swój temat, tak żeby mogli wyraźniej dostrzec samych siebie i wpływ, jaki wywierają na innych, to większość z nich wykaże chęć dokona- nia w sobie określonych zmian dotyczących sposobu współpracy z innymi ludźmi. „KORZYŚCI” Z BEZRADNOŚCI Podejmowanie działania bezpośrednio wiąże się z ryzykiem. Dzia- łanie najpierw oznacza godziny spędzone na myśleniu o danym problemie i zastanawianiu się, jak zacząć rozmowę z daną osobą, aby doprowadzić do rozwiązania gnębiącej nas kwestii. Niestety cały proces może utknąć w martwym punkcie, kiedy podczas rozmy- ślań dostrzeżesz w sobie ofiarę całej sytuacji. Jeśli tak się stanie, może dojść do tego, że stracisz sporo czasu i energii na narzekanie na osobę będącą przyczyną Twojego problemu. Będziesz myślał, że Twoje życie w pracy byłoby o wiele lepsze, gdyby nie ten człowiek. Wiele lat temu, podczas pracy nad projektem, spotkałem pewnego kierownika, który stanowi dowód tego, jak długo można bezczynnie czekać na zmiany. Mężczyzna ten opowiadał o swoim szefie, wspo- minając, jak bardzo okropnym i niegodnym zaufania człowiekiem był on w jego opinii. „Ale jest nadzieja” — dodał pod koniec swoich wy- wodów wspomniany kierownik. „Na małżowinie usznej ma linię”. „Co takiego?” — zapytałem. „Na jego małżowinie usznej jest linia. Czytałem gdzieś, że szcze- gólny typ linii na małżowinie usznej oznacza wczesną śmierć spo- wodowaną zawałem serca”. Widziałem po wyrazie jego twarzy, że mówiąc to, tylko częściowo żartował. Sprawiało to wrażenie, jakby mężczyzna ten tylko czekał, aż jego szef umrze i wszystkie związane z nim problemy same się rozwiążą! Możliwe, że trochę przesa- dzam. Prawda jest jednak taka, że wielu ludzi uważa się za skazanych KIEDY NASZE ZACHOWANIE KŁÓCI SIĘ Z DOBRYMI INTENCJAMI 121 na według nich beznadziejną sytuację, przez którą są nieszczęśliwi w pracy. Na pytanie, czy próbowali zrobić coś w kierunku poprawy sytuacji, zazwyczaj odpowiadają przecząco. Przyjmowanie roli ofiary niesie ze sobą pewne korzyści. Kiedy postrzegasz siebie jako ofiarę przesadnie dużo wymagającego szefa albo beznadziejnego współpracownika, czujesz się zwolniony z podejmowania jakiegokolwiek ryzyka i działań zmierzających w kierunku poprawy Twojej sytuacji. Możesz nie być zadowolony z tego, co przynoszą Ci takie negatywne relacje z innymi, ale nie musisz podejmować ryzyka i zaczynać trudnej rozmowy mogącej przynieść pozytywne skutki. Rola ofiary zwalnia Cię z jakiejkolwiek odpowiedzialności za zaistniałą sytuację. Pomimo że jesteś nieszczęśliwy, zrzucasz winę za ten stan rzeczy na drugą osobę. Ćwiczenie 14. może się wydawać najbardziej ryzykowne spośród wszystkich zamieszczonych w niniejszej książce, ale może się okazać również najbardziej użyteczne w odkrywaniu tego, czego sami w sobie nie widzimy, czyli tym samym w procesie rozwijania inte- ligencji emocjonalnej. Nie zapomnij wrócić do punktów wymienio- nych w ramce „Pytanie o opinię” (str. 59 – 61), które powiedzą Ci, w jaki sposób bezpiecznie przeprowadzić tego typu rozmowę. Zakończ każde spotkanie szczerym podziękowaniem za uzyskaną opinię na swój temat. Jeśli wymagało to od Twoich rozmówców poruszenia szczególnie delikatnych kwestii, podziękuj im, że odwa- żyli się być z Tobą szczerzy. Zapewnij, że traktujesz ich opinie bar- dzo poważnie i użyjesz ich, aby wprowadzić istotne zmiany. Możesz nawet pokusić się o przypomnienie ludziom, że zacho- wania, o których mówiliście, reprezentują luki w Twojej samoświa- domości i że zdobyta podczas rozmowy wiedza pomoże Ci zmienić stare nawyki i reakcje. Poproś Twojego rozmówcę, aby zwracał Ci uwagę, kiedy zobaczy, że znowu „to” robisz, cokolwiek by „to” było. Kiedy już to zrobi, przypomnij sobie, że samokontrola jest drugą 122 DOSKONAŁE RELACJE ZAWODOWE Ć W I C Z E N I E 1 4 . Rozwijanie inteligencji emocjonalnej: To, czego nikt sam Ci nie powie To ćwiczenie wymaga odwagi — zarówno z Twojej strony, jak i ze strony osób, których będziesz pytać o opinię. Przykłady zaprezentowane w niniejszej książce opisywały ludzi, którzy mieli dobre intencje, ale istniała ogromna różnica pomiędzy ich samopercepją a sposobem, w jaki widzieli ich inni. Jedynym sposobem, aby zmienić zachowania, które mają poważny wpływ na Twoje relacje z innymi ludźmi w pracy, jest wcześniejsze ich dostrzeżenie. To ćwiczenie będzie polegało na zapytaniu o najtrudniejszą opinię. Trudność będzie spowodowana faktem, że rozmowa dotknie bardzo osobistych kwestii. Jeśli jesteś kierownikiem zwracającym się do swojego bezpośredniego podwład- nego, musisz wykazać się wielką delikatnością względem tej osoby, i zapew- nić ją, że szczerze pragniesz usłyszeć jej opinię i że ta rozmowa jest w naj- wyższym stopniu bezpieczna. Nie będzie ona mieć żadnych konsekwencji dla Twojego pracownika. Zadaj następujące pytania: (cid:122) Ludzie czasem mają jakieś uwagi albo skargi, które omawiają między sobą, ale nie mówią o nich swoim kierownikom [albo współpracownikom czy podwładnym]. Jakie zarzuty padają najczęściej pod moim adresem, jako kierownika [albo współpracownika czy podwładnego], kiedy inni rozmawiają na mój temat? Co ludzie chcieliby, abym w sobie zmienił? (cid:122) Czy jest coś takiego, co chciałbyś, abym zaczął robić — albo przestał robić — a co mogłoby poprawić moje relacje z ludźmi w pracy? stroną samoświadomości. Nie reaguj na usłyszane uwagi defen- sywnie ani nie wysyłaj niewerbalnych sygnałów, które znaczą coś innego niż tylko, że jesteś bardzo wdzięczny za opinię. Powiedz po prostu: „Dziękuję za zwrócenie na to mojej uwagi. Pracuję nad tym, ale starych nawyków ciężko się pozbyć. Powiedz mi, jeśli zauważysz, że znowu to robię”. KIEDY NASZE ZACHOWANIE KŁÓCI SIĘ Z DOBRYMI INTENCJAMI 123 INTELIGENTNE PODEJMOWANIE DZIAŁANIA Podejmując działanie, trzeba uważać, aby nie wyrządzić sobie przy tym krzywdy. Nie należy robić niczego pochopnie. Czasem ludzie podejmują decyzję, że postawią się swojemu szefowi („nie będę tego dłużej znosić!”). Następnie pewnego dnia przychodzą do pracy i mówią coś, czego nie powinni byli powiedzieć. To tak zwane CLA — zachowanie ograniczające karierę (ang. a Career Limiting Activity). W części trzeciej i czwartej niniejszej książki zajmę się strate- giami umożliwiającymi podniesienie nawet najtrudniejszej kwe- stii do dyskusji z innymi, z uwzględnieniem najbardziej trudnych rozmówców. Wszystko to zaczyna się pytaniami, które postawi- liśmy sobie już wcześniej: jaki jest mój udział w sytuacji, w jakiej się znajduję w pracy? Czy jest coś, co zrobiłem — lub czego nie zro- biłem — a co ma wpływ na aktualny stan rzeczy? Co mogę teraz zrobić, aby zmienić sytuację swoją, ludzi, z którymi współpracuję, i firmy? Czy chcę wziąć na siebie odpowiedzialność i podjąć dzia- łanie konieczne w celu inteligentnego rozwiązania dręczącej mnie kwestii? Czy chcę uwierzyć, że druga powiązana z tą kwestią strona ma dobre intencje i robi co może, aby wszystko było jak należy? Jeśli nie czujesz w sobie chęci do działania, lepiej zostaw tę książkę i poczytaj sobie coś innego. Nie trać swojego czasu, jeżeli nie chcesz skorzystać z informacji, które tu uzyskasz, i strategii komu- nikacji, których się nauczysz. Jeśli jednak jesteś gotów podjąć to wyzwanie — czytaj dalej.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Doskonałe relacje zawodowe, czyli jak inteligencja emocjonalna pomaga odnieść sukces
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: