Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00070 005069 14859423 na godz. na dobę w sumie
Doug Box o fotografii portretowej. Przewodnik - książka
Doug Box o fotografii portretowej. Przewodnik - książka
Autor: Liczba stron: 128
Wydawca: Helion Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-4343-1 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> komputery i informatyka >> fotografia cyfrowa >> techniki fotografowania
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Każdy portret malowany z przejęciem jest portretem artysty, nie zaś modela. Model jest tylko pobudką, okazją. Nie jego, ale raczej siebie samego malarz ujawnia na płótnie. Oscar Wilde, Portret Doriana Graya

Zdjęcie portretowe wykonane przez artystę, który perfekcyjnie opanował swój warsztat, potrafi poruszyć odbiorcę, wzbudzić zachwyt, śmiech lub łzy. A jednak fotograf, któremu udaje się w pełni wydobyć zalety portretowanej osoby, jest rzadkością. Czas więc, aby ktoś twórczy wypełnił wreszcie tę niszę. Jeśli chcesz dołączyć do elitarnego grona artystów, którzy osiągają zadziwiające rezultaty zarówno w studiu, jak i plenerze, pozwól, by Twoim przewodnikiem został człowiek, który zna ten zawód od podszewki - uznany fotograf i instruktor Douglas Allen Box.

Rozgrzej swój talent do czerwoności i zaufaj inspirującym wskazówkom.


Douglas Allen Box jest profesjonalnym fotografem, specjalizującym się w zdjęciach portretowych oraz ślubnych. Ponadto jest wykładowcą oraz autorem wielu cenionych podręczników fotograficznych. Mieszka w Caldwell w Teksasie.


Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Tytuł oryginału: Doug Box’s Guide to Posing for Portrait Photographers Tłumaczenie: Marcin Machnik Skład: Marcin Chłąd ISBN: 978-83-246-4343-1 Copyright © 2009 by Doug Box. All photographs by the author unless otherwise noted. No part of this publication may be reproduced, stored, or transmitted in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopied, recorded or otherwise, without prior written consent from the publisher. Polish edition copyright © 2013 by Helion S.A. All rights reserved. All rights reserved. No part of this book may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopying, recording or by any information storage retrieval system, without permission from the Publisher. Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji. Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli. Autor oraz Wydawnictwo HELION dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz Wydawnictwo HELION nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce. Wydawnictwo HELION ul. Kościuszki 1c, 44-100 GLIWICE tel. 32 231 22 19, 32 230 98 63 e-mail: helion@helion.pl WWW: http://helion.pl (księgarnia internetowa, katalog książek) Drogi Czytelniku! Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres http://helion.pl/user/opinie/fotpop Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję. Printed in Poland. • Kup książkę • Poleć książkę • Oceń książkę • Księgarnia internetowa • Lubię to! » Nasza społeczność Spis treści Wprowadzenie������������������������������������������5 Cel pozowania . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 5 Mona Lisa . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 6 Złoty środek . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .31 Kierunek . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .32 Wiodące linie i kształty . . . . . . . . . . . . . . . . .32 Napięcie i równowaga . . . . . . . . . . . . . . . . . .33 1� Podstawy�pozowania������������������������������7 Cel . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 7 Zacznijmy od stóp . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 8 Pozowanie i oświetlenie . . . . . . . . . . . . . . . . . 9 Męskie i kobiece pozy . . . . . . . . . . . . . . . . . . 9 2� Ekspresja�twarzy�i�pozycje�głowy ������������12 Ekspresja . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .12 Pochylenie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .12 Ujęcie frontalne . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .13 Ujęcie w trzech czwartych . . . . . . . . . . . . . . .13 Ujęcie z profilu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .14 Oczy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .15 3� Rodzaje�portretów��������������������������������16 Pełna sylwetka . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 16 Trzy czwarte sylwetki . . . . . . . . . . . . . . . . . . 16 Głowa i ramiona . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .19 4� Postura�i prezencja������������������������������20 Najlepsza perspektywa. . . . . . . . . . . . . . . . . .20 Wybór pozy i oświetlenia . . . . . . . . . . . . . . . .20 5� Dłonie�i ramiona����������������������������������24 Ustawianie dłoni . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .24 Ustawianie rąk . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .26 7� Ustawianie�mężczyzn����������������������������37 Podstawy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .37 8� Ustawianie�par������������������������������������47 Podstawy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .47 9� Ustawianie�panny�młodej�i pana�młodego����53 Rozwijający się trend . . . . . . . . . . . . . . . . . .53 Proste reguły, świetne efekty . . . . . . . . . . . . . .54 10� Ustawianie�grup ��������������������������������59 Ubiór . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .59 Kompozycja . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .60 Ustawianie dużych grup z wykorzystaniem krzeseł, stołków lub podpórek . . . . . . . . . . . . . . . . .65 Pozowanie bez reguł . . . . . . . . . . . . . . . . . . .71 11� Ustawianie�dzieci��������������������������������75 Przygotowania . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .75 Statyw . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .76 Oświetlenie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .77 Komunikacja . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .77 Cel . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .78 Pozowanie i ekspresja . . . . . . . . . . . . . . . . . .83 Jak się wyróżnić? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .85 Swobodne kontra tradycyjne . . . . . . . . . . . . . .86 6� Kompozycja����������������������������������������30 Podstawy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .30 Reguła trójpodziału . . . . . . . . . . . . . . . . . . .30 12� Ustawianie�nastolatków ����������������������89 Pozowanie na trzy sposoby . . . . . . . . . . . . . . .90 Punkt widzenia aparatu . . . . . . . . . . . . . . . . .93 SpiS treści 3 Poleć książkęKup książkę 15� Zróżnicowanie�pozycji������������������������ 112 16� Podsumowanie �������������������������������� 118 Źródła . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 122 Coś starego, coś nowego . . . . . . . . . . . . . . . . .95 Tworzenie pożądanego nastroju . . . . . . . . . . . .96 Nowa perspektywa . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .98 Obróbka cyfrowa . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 101 13� Wybór�obiektywu�i perspektywy���������� 103 Wybór obiektywu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 103 Wysokość ustawienia aparatu . . . . . . . . . . . . . 103 14� Pozowanie�korekcyjne������������������������ 107 Rozmiary ciała . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 107 Oczy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 110 Problemy z innymi elementami twarzy . . . . . . . 111 O�autorze Doug zainspirował już wielu fotografów na różnych poziomach zaawansowania do wykroczenia poza normalną pra- cę studyjną i wejścia na ścieżkę kreatywności i sukcesu. Prócz tego, że wyśmienicie fotografuje, jest też dynamicz- nym i wciągającym mówcą, który prowadził liczne seminaria i konwenty w czterdziestu siedmiu stanach USA, jak również w Kanadzie, Chinach, Anglii, Meksyku, Szkocji i Walii. Prowadzi zajęcia w International Wedding Institute przy Hasselblad University. Jego zabawny i szczery styl uczenia ułatwi Ci wejście na wyższy poziom fotografowania. Jego artykuły i zdjęcia ozdobiły strony wielu zawodowych publikacji fotograficz- nych. Pisze Photographic Success Newsletter oraz jest autorem kilku książek, w tym Professional Secrets for Photographing Children (wyd. 2., 2002), Professional Secrets of Wedding Photography (wyd. 2., 2003) oraz Professional Secrets of Natural Light Portrait Photography (2001). Ukazały się one nakładem wydawnictwa Amherst Media. Wydał także kilka kursów DVD obejmujących wiele różnych aspektów fotogra- fii i jest właścicielem Texas Photographic Workshop, całorocznej szkoły oferującej kursy fotografii na żywo oraz w internecie. Więcej informacji o możliwościach zdo- bycia wiedzy znajdziesz na stronie www.texasphotographicworkshops.com. 4 DOUG BOX O FOtOGrAFii pOrtretOWeJ. prZeWODNiK Poleć książkęKup książkę Wprowadzenie Cel�pozowania Słownik Merriam-Webster’s Collegiate wymienia kilka znaczeń słowa „pose” (pozowanie lub ustawianie): • umieszczenie lub ustawienie na miejscu, • przyjęcie (jako model) wystudiowanej postawy, • przyjęcie postawy lub nastawienia zazwyczaj w celach artystycznych, • zmiana nastawienia lub charakteru zazwyczaj w celu oszukania lub wy- warcia wrażenia. Cóż, w moim mniemaniu zadaniem fotografa jest uchwycenie modela takim, jakim jest lub jakim chciałby być. Podoba mi się ostatnia linijka definicji mówią- ca o zmianie nastawienia lub charakteru. Tego właśnie oczekują od nas klienci. Jeśli nie potrafimy dobrze do nich podejść, mogą w efekcie wyglądać sztywno i nienaturalnie. Prócz umiejętności korzystania z funkcji aparatu, ustawiania dobrego oświetlenia i starannego komponowania kadrów musimy umieć spra- wić, żeby klienci czuli się komfortowo, gdyż dopiero wtedy będą wyglądać naturalnie przed obiektywem. Za tworzenie świetnych zdjęć odpowiadają w równym stop- niu kwestie techniczne, jak psychologiczne. W tej książce będziemy omawiać wszystkie te aspekty. W kolejnych rozdziałach przyjrzymy się bliżej sekretom sztuki pozowania. Dowiesz się, jak korzystnie pokazać cia- ło oraz jak kompozycja powin- na współdziałać ze światłem w celu zatrzymania uwagi oglądającego. Poznasz wska- zówki i triki dotyczące pracy z jednostkami, parami i gru- pami, a także strategie ulep- szania zdjęć mężczyzn, kobiet i dzieci. Dobra poza sprawia, że modele wyglą- dają najkorzystniej, jak to możliwe, a do- datkowo czyni portret bardziej interesu- jącym. W portretach grupowych powinna opisywać relacje między modelami. WprOWADZeNie 5 Poleć książkęKup książkę Książka zawiera sporo zdjęć różnego rodzaju modeli zarówno we wnę- trzach, jak i w plenerze. Niech zamieszczone tu zdjęcia zainspirują Cię w pracy z Twoimi klientami. Mona�Lisa Mona Lisa to najbardziej znany, najpiękniejszy i najcenniejszy portret świa- ta. Czy powinniśmy w takim razie stosować go jako wyznacznik standar- dów każdego portretu? Co roku wysyłam kilka swoich zdjęć na konkursy. Zastanawiam się, co powiedzieliby jurorzy po otrzymaniu dzisiaj tego obra- zu. Niektórzy mogliby stwierdzić: „Miła modelka, ciekawy kąt padania świa- ta, dobra kompozycja”. Inni utrzymywaliby, że „tło jest zbyt zaśmiecone, ar- tysta pokazał grzbiet dłoni (podczas gdy krawędź ma przyjemniejsze krzywi- zny do pokazania), a sama poza jest sztywna”. Jak tu jednak kłócić się z sukce- sem tego arcydzieła? Istnieje stare porzekadło w biznesie fotograficznym, mó- wiące, że „prawdziwe piękno definiuje osoba trzymająca książeczkę czekową”. Chcę powiedzieć, że jeśli podobają Ci się portret i model albo klientowi po- doba się portret, to jest on piękny. 6 DOUG BOX O FOtOGrAFii pOrtretOWeJ. prZeWODNiK tradycyjny czy współczesny? Swobodny czy formalny? świetna poza przekazuje „istotę” modela i  pomaga w  budowaniu nastroju portretu. Poleć książkęKup książkę Rozdział 1. Podstawy pozowania Cel Celem wszelkiego pozowania jest korzystne pokazanie modela. Powinien wy- glądać naturalnie oraz sprawiać wrażenie zrelaksowanego i zadowolonego. Ponieważ portretujemy trójwymiarowe obiekty na dwuwymiarowym medium, musimy starannie przestrzegać pewnych podstawowych reguł pokazywania kształtów i form oraz zapobiegania zniekształceniom wyglądu. Na kolejnych stronach przyjrzymy się pewnym prostym strategiom, które każdy fotograf może sobie przyswoić oraz stosować wobec wszystkich swoich klientów, gdyż dzięki temu wykona znaczący krok w stronę tworzenia lepszych portretów. Dobra poza ułatwia uzyskanie wrażenia trzech wymiarów na dwuwymiarowym obrazie, podkreśla atrakcyjność kształtów i redukuje zniekształcenia. Poleć książkęKup książkę Ustawienie nóg wpływa na kształt całe- go ciała, co oznacza, że powinieneś zwró- cić na to szczególną uwagę, nawet jeśli nie planujesz pokazać ich na końcowym zdjęciu. Po lewej — typowe ułożenie nóg dla podstawowej pozy. Po prawej — aby poza nabrała miękkości, fotografowana osoba powinna odsunąć przednią stopę od źródła światła, a następnie nieznacznie skręcić kolano w  stronę światła. Na obu tych zdjęciach światło pada z lewej strony. Gdyby było to ujęcie całej sylwetki, było- by widać, że twarz modelki jest skierowa- na w lewo. Po lewej — podstawowe ułożenie nóg stosowane w pozie kobiecej. W tej pozie ciało jest zwrócone od światła, a  twarz skierowana w stronę światła. Zwróć uwa- gę, że główne źródło światła zostało umieszczone z  lewej strony. Po prawej — linie kobiecej sylwetki zostały uwy- datnione przez przesunięcie przedniej nogi w stronę światła i odgięcie kolana od światła. Zacznijmy�od�stóp Dobra poza zaczyna się od solidnych fundamentów. Gdy ustawiasz modela, musisz zwrócić uwagę na stopy — niezależnie od tego, czy planujesz umiesz- czenie ich na zdjęciu. W typowej pozie ciężar ciała modela opiera się na tylnej stopie (tej, która znajduje się dalej od aparatu). Dzięki temu tylne ramię ule- ga obniżeniu oraz przesuwa się linia bioder, nadając ciału większą płynność i tworząc bardziej dynamiczne i korzystniejsze linie. 8 DOUG BOX O FOtOGrAFii pOrtretOWeJ. prZeWODNiK Poleć książkęKup książkę Mój znajomy fotograf i przyjaciel Ralph Romaguera wymyślił „prawo po- dwójności”. Poszczególne części ciała człowieka występujące w parze — na przykład oczy, ręce, ramiona, stopy i tak dalej — powinny być umieszczone na różnych poziomach. To dobra reguła. Gdy podwójne części ciała znajdują się na tym samym poziomie, ciało — a także całe zdjęcie — wygląda statycznie i nudno. Pozowanie�i oświetlenie Bez światła nie byłoby portretu. Oczywiście rodzaj światła oraz ustawienie względem niego ciała ma istotne znaczenie dla sukcesu portretu. Chociaż te- matem tej książki jest pozowanie, przeplata się ono z kwestią oświetlenia, dla- tego od czasu do czasu zwrócę uwagę na sposób ustawienia ciała względem światła. Zanim zacznę ustawiać nogi, wybiorę ukierunkowanie twarzy fotografowa- nej osoby. Zazwyczaj dążę do tego, aby była zwrócona w stronę światła. Gdy ustawiam mężczyznę, każę mu zazwyczaj zwrócić do światła także resztę ciała. Męskie�i kobiece�pozy Reguły pozowania funkcjonują od wielu stuleci. Istnieją określone strategie postrzegane jako najlepiej uwydatniające cechy męskie i inne, które najbar- dziej pasują do kształtów kobiecych. Rzecz jasna reguły są po to, aby je łamać, i fotografowana przez Ciebie kobieta może świetnie wyglądać w męskiej po- zie. Gdy wybierasz pozę, zawsze weź pod uwagę nastrój, jaki chcesz uzyskać na portrecie. Wiele kobiet świetnie wygląda w pozie męskiej lub podstawowej (po lewej), w któ- rej zarówno ciało, jak i twarz są skierowane w stronę źródła światła. Kobieca poza (po prawej) przypomina literę S i uwydatnia falujące linie kształtów kobiecych. ciało jest odwrócone od światła, natomiast twarz skierowana do światła. pODStAWy pOZOWANiA 9 Poleć książkęKup książkę Powyżej — kobiece i męskie pozy odnoszą się także do pozycji siedzącej. Na lewym górnym zdjęciu panna młoda siedzi w pozie kobiecej — jej ciało jest odwrócone od światła, a twarz skierowana w jego stronę. Na prawym górnym zdjęciu została przed- stawiona w pozie męskiej, w której zarówno ciało, jak i twarz są skierowane do świa- tła. Po prawej — gdy fotografowana osoba siedzi i krzyżuje kostki, zazwyczaj mó- wię jej, żeby założyła przednią nogę na tę z tyłu, aby nie było widać podeszwy stopy. Męska lub podstawowa poza została pokazana na zdjęciu po prawej. Tylna noga jest skierowana w stronę światła tak samo jak biodra, ramiona i twarz fo- tografowanej osoby. Czubek głowy jest nieznacznie przechylony do światła. W tej pozycji ciało przybiera kształt litery C, dlatego męską pozę czasem na- zywa się pozą C. Przy ustawianiu kobiety najczęściej kieruję jej ciało w stronę od światła. Tylna noga powinna być odwrócona od światła pod kątem około 45 stopni, a noga z przodu skierowana bardziej w stronę aparatu. Takie ułożenie stóp spra- wi, że biodra będą odwrócone od aparatu. Wtedy mogę polecić jej, by skręciła ramiona w stronę obiektywu, a twarz w kierunku źródła światła oraz jednocze- śnie lekko pochyliła głowę do światła. Dzięki temu oczy nie są na tym samym poziomie, a wyznaczana przez nie linia nie jest równoległa do podłoża. Staram się uzyskać delikatną krzywiznę ciała w kształcie S, która jest bar- dzo piękna i kobieca. W większości przypadków kobiety wyglądają świetnie zarówno w pozie S, jak i w pozie C, lecz mężczyźni zazwyczaj najlepiej wy- glądają w pozie C. Podstawowe pozy kobiece i męskie odnoszą się także do pozycji siedzącej. Piękna panna młoda na zdjęciu u góry po lewej siedzi w pozycji kobiecej. Jej ciało jest odwrócone od światła, natomiast jej twarz skierowana do światła. Z kolei na prawym górnym zdjęciu i twarz, i ciało są skierowane do światła. 10 DOUG BOX O FOtOGrAFii pOrtretOWeJ. prZeWODNiK Poleć książkęKup książkę Chociaż jest to podstawowa poza, obowiązują w niej pewne dodatkowe re- guły. Być może uzyskasz przyzwoite zdjęcia bardzo szczupłej osoby, gdy usta- wisz ją na wprost obiektywu, lecz bardziej korzystnie wygląda się, gdy ciało znajduje się pod pewnym kątem względem obiektywu. Obiekty fotografowa- ne na wprost wyglądają na większe. Gdy pozwolisz, aby ręce lub stopy wska- zywały w obiektyw, także mogą wyjść zniekształcone. Inne nakazy i zakazy bę- dziemy omawiać w dalszej części książki. W męskiej pozie (lub pozie c) ciało i twarz modela są skierowane w  stronę źródła światła. pODStAWy pOZOWANiA 11 Poleć książkęKup książkę Rozdział 2. Ekspresja twarzy i pozycje głowy Po wyjaśnieniu podstaw pozowania zajmiemy się pewnymi udoskonaleniami, które pomagają wydobyć z modela to, co najlepsze. Ekspresja Twarz jest duszą portretu. Jeden z moich pierwszych nauczycieli, Donald Jack, powtarzał zawsze: „Ekspresja sprzedaje fotografię”. I miał rację. Moje najlepiej sprzedające się portrety często wcale nie są idealnie wypozowane, lecz mamy uwielbiają uwiecznioną na nich ekspresję. Jedno jest pewne: chociaż świetna ekspresja może przekonać klienta do za- kupu zdjęcia, to jeśli będziemy dążyli do uzyskania jak najlepszej pozy oraz świetnej ekspresji, z pewnością trafimy w jego gust. Pochylenie W poprzednim rozdziale omawiałem potrzebę formowania dynamicznych linii ciała. Ta tendencja odnosi się także do głowy. Gdy ustawiasz modela, pamiętaj o przekrzywieniu głowy zazwyczaj pod innym kątem niż ramiona. Dzięki temu jego oczy nie będą równolegle względem poziomu, a zdjęcie za- cznie wyglądać bardziej interesująco i dynamicznie. Będziemy pracować z  trzema podstawo- wymi ujęciami twarzy: frontalnym (po le- wej), w trzech czwartych (środkowe zdję- cie) lub z profilu (po prawej). 12 DOUG BOX O FOtOGrAFii pOrtretOWeJ. prZeWODNiK Poleć książkęKup książkę U góry — frontalne ujęcie najlepiej sprawdza się w portretach dzieci lub osób o wy- jątkowo wąskich twarzach, gdyż zazwyczaj wizualnie poszerza rysy. Po lewej — twarz tej dziewczynki została pokazana w trzech czwartych. Gdybyś narysował linię wzdłuż jej nosa, zauważyłbyś, że lewa strona jej twarzy (ta po prawej stronie zdjęcia) jest węż- sza niż prawa (ta po lewej stronie zdjęcia). Zwróć uwagę także na to, że krawędzie oczu są zawarte w obrysie twarzy. to ujęcie można także wykonać z drugiej strony. Ujęcie�frontalne Na takim zdjęciu, zwanym także ujęciem na wprost lub en face, obie części twarzy są równe. Przy takim ustawieniu głowy model patrzy prosto w aparat. Zachowaj ostrożność, gdy polecisz komuś tę pozycję. Pewne kształty twarzy wydają się wtedy szersze, dlatego ta poza najlepiej pasuje osobom o wąskich twarzach lub małym dzieciom. Ujęcie�w trzech�czwartych Ujęcie w trzech czwartych jest najczęściej stosowaną pozycją głowy w por- trecie. Jest to widok pośredni między ujęciem frontalnym a profilowym. Obie części twarzy są widoczne, lecz ta od strony aparatu jest pokazana pełniej, a ta z drugiej strony jest węższa. Większość osób wygląda korzystnie w takiej po- zycji. Świetnie pokazuje ona różne plany twarzy i tworzy wrażenie wypukło- ści i trójwymiarowości. Zwróć uwagę na to, że oko będące dalej od obiektywu mieści się w obrysie twarzy. eKSpreSJA tWArZy i pOZycJe GłOWy 13 Poleć książkęKup książkę tego rodzaju portret można wykonać z obu stron twarzy. Ujęcie�z profilu Profil pokazuje tylko jedną połowę twarzy. Słyszałem pogląd, zgodnie z któ- rym na zdjęciu profilowym powinny być widoczne rzęsy ukrytego oka. Być może sprawdza się to w przypadku osób o długich rzęsach, lecz niektórzy lu- dzie mają dość głęboko osadzone oczy i gdybyś chciał pokazać rzęsy drugie- go oka, musiałbyś na tyle odwrócić twarz modela, że nie byłby to już widok z profilu. Są też fotografowie, którzy w fotografiach z profilu wyretuszowują widoczne rzęsy ukrytego oka. Zbyt�mocno Na poniższym zdjęciu twarz jest od- wrócona zbyt mocno na ujęcie w trzech czwartych i  zbyt słabo na ujęcie z profilu. Nos wystaje z obrysu twarzy i  widać tylko fragment ukry- tego oka i  policzka. twarze niektó- rych osób na takim portrecie wydają się zniekształcone, lecz inne wygląda- ją całkiem dobrze. to nie są bezwzględne reguły, których nie można podważać. Najważniejsze jest to, aby twój model wy- glądał wyśmienicie. 14 DOUG BOX O FOtOGrAFii pOrtretOWeJ. prZeWODNiK Poleć książkęKup książkę Oczy Często gdy model patrzy w bok, jego oczy odwracają się bardziej niż twarz, przez co na zdjęciu widać zbyt dużo białka. Tymczasem istotą oka jest źreni- ca, czyli ciemna część. Gdy ustawiam ludzi, mówię, co powinni robić oraz czego się mogą spodzie- wać. Wyjaśniam im, że większość osób, spoglądając w bok, odwraca oczy bar- dziej niż głowę, i demonstruję to na sobie. Następnie mówię, że chciałbym, aby patrzyli tam, gdzie wskazuje ich nos, lub w taki sposób, żeby źrenice były w środku oczodołów. Czasami każę im patrzeć na coś konkretnego, na przy- kład drzewo lub punkt na ścianie, a sam obserwuję ich oczy. Sąsiednia strona — na tym ujęciu z pro- filu widać tylko połowę twarzy tej ślicz- nej panny młodej. Poniżej — na górnym zdjęciu oczy dziewczyny są skierowane zbyt daleko w bok. Dolne zdjęcie jest lep- sze, ale jeszcze nie doskonałe. Po prawej — na końcowym zdjęciu z tej serii widać wyraźną poprawę ustawienia oczu. eKSpreSJA tWArZy i pOZycJe GłOWy 15 Poleć książkęKup książkę Rozdział 3. Rodzaje portretów Pełna�sylwetka Portrety całej sylwetki stanowią niewielką część arsenału pozycji stosowa- nych przez większość fotografów w trakcie sesji z klientami. Oczywiście pewne sytuacje proszą się o taki portret. Na przykład panny młode chcą mieć fotograficzną pamiątkę swojej sukni oraz całościowego wyglądu w swój wy- jątkowy dzień. Modelki i modele, którzy prezentują kreacje projektantów — lub swoje ciało — to także kandydaci na pełnowymiarowy portret. W przy- padku typowego klienta zazwyczaj stosuje się ujęcia trzech czwartych sylwet- ki lub głowy i ramion. Ustawienie fotografowanej osoby do zdjęcia pełnej sylwetki jest trudniejsze niż do innych ujęć. Trzeba mieć świadomość, że im więcej części ciała pojawi się na zdjęciu, tym więcej miejsc trzeba dopracować i zretuszować. Rzecz ja- sna wzrasta też ryzyko tego, że klient nieprzychylnie zareaguje na jakiś aspekt swojego wyglądu na fotografii. Modelka na sąsiedniej stronie przeniosła ciężar ciała na tylną (prawą) nogę, przez co jej prawe ramię uległo obniżeniu. Jej ciało jest nieznacznie odwró- cone od światła, a jej twarz skierowana do światła. Głowę nieznacznie pochy- la w stronę wyższego ramienia. Wzrok oglądającego przechodzi z jej twarzy wzdłuż trójkąta formowanego przez jej ramiona. Kwiaty są trzymane dość ni- sko i częściowo zakrywają dolną część sukni, wizualnie zwężając talię panny młodej. Lewa ręka jest ułożona delikatnie i z wdziękiem. Tworzy przyjemną linię, która rozciąga się od ramienia, poprzez końce palców, aż do samego dołu sukni i uwydatnia w ten sposób detale materiału. Trzy�czwarte�sylwetki Na ujęciach przedstawiających trzy czwarte sylwetki głowa i korpus modela są w pełni widoczne. Dolna krawędź kadru przypada zazwyczaj poniżej pasa modela — często w połowie ud lub łydek. Gdy ustawiasz fotografowaną osobę i kadrujesz portret, pamiętaj, aby jego krawędzie nie przecinały łokci lub kolan. W przeciwnym razie uzyskałbyś wrażenie brakujących kończyn, co sprawia, że oglądający czuje się nieswojo. Sąsiednia strona — zdjęcia całej sylwet- ki idealnie nadają się do pokazania deta- li sukni panny młodej. Generalnie jednak tego rodzaju ujęcia są mniej popularne niż zdjęcia trzech czwartych sylwetki lub głowy i ramion. 16 DOUG BOX O FOtOGrAFii pOrtretOWeJ. prZeWODNiK Poleć książkęKup książkę Poleć książkęKup książkę ta zrelaksowana poza doskonale wpisuje się w swobodny klimat tego zdjęcia. Powyższe zdjęcie przedstawia modela w zrelaksowanej, swobodnej pozie; pasuje ona do jego stroju i miejsca, w którym się znajduje. Jego ciało jest lekko odwrócone od aparatu, natomiast głowa skierowana z powrotem w jego stronę. Widzimy obie dłonie z ładnie odseparowanymi palcami. Przy takim punkcie widzenia obiektywu głowa znajduje się w górnej trzeciej części kadru, co jest odpowiednią perspektywą dla tej pozy. Więcej na temat punktów widzenia obiektywu znajdziesz w rozdziale 13. 18 DOUG BOX O FOtOGrAFii pOrtretOWeJ. prZeWODNiK Poleć książkęKup książkę Głowa�i ramiona Ujęcie głowy i ramion to zdjęcie przedstawiające modela od czubka głowy do pewnego punktu powyżej pasa. Jest często wykorzystywane w portretach biznesowych i fotografii szkolnej, gdyż twarz jest najbardziej wyrazistym ele- mentem portretu. Najczęściej tego rodzaju zdjęcia są tworzone w orientacji pionowej (gdy krótsza krawędź kadru jest równoległa do poziomu gruntu). Jednak taka fotografia w orientacji pejzażowej (gdy dłuższa krawędź kadru jest równoległa do poziomu gruntu) także może się sprawdzić — szczególnie gdy tło wnosi coś do obrazu. Na poniższym zdjęciu modelka została przedstawiona w bardziej męskiej pozie — jej głowa i ciało są skierowane w tę samą stronę, a głowa lekko po- chylona do obiektywu. Palce ciasno oplatają hantle, ale ta poza ma określony cel. Zwróć uwagę na wyimaginowaną ukośną linię, która biegnie od jej twa- rzy do ciężaru w podniesionej dłoni. Ten zabieg zatrzymuje naszą uwagę na twarzy modelki. to ujęcie głowy i ramion emanuje energią i  zdecydowaniem, co doskonale pasuje do tematu zdjęcia i tła. rODZAJe pOrtretóW 19 Poleć książkęKup książkę Rozdział 4. Postura i prezencja Najlepsza�perspektywa Pisałem już, że fotografowanie na wprost zazwyczaj wizualnie poszerza twarz. Wiemy już, że większość osób wygląda najlepiej wtedy, gdy ich twarz znajduje się pod niewielkim kątem względem obiektywu, gdyż padające świa- tło i tworzące się cienie kształtują twarz i nadają zdjęciu wrażenie trójwymia- rowości. Nic dziwnego więc, że te same wytyczne sprawdzają się w korzyst- nym fotografowaniu całego ciała. Przyjrzyj się zdjęciom na sąsiedniej stronie i zwróć uwagę na to, jak kil- ka drobnych zmian w pozycji i posturze poprawiło wygląd modelki. Na le- wym górnym portrecie jej ciało jest ustawione niemal na wprost obiektywu, przez co wygląda na szersze niż w rzeczywistości. Ta modelka nie była potęż- na i miała bardzo zgrabną figurę. Jeśli jednak nie będziesz uważał, sprawisz, że drobna osoba wyjdzie na olbrzymią. Nie muszę dodawać, że taki efekt źle wpływa na sprzedaż zdjęć. Wybór�pozy�i oświetlenia Poza i oświetlenie pracują w duecie nad wyrzeźbieniem sylwetki modela i stworzeniem na zdjęciach wrażenia trójwymiarowości. Na lewym górnym zdjęciu pozycja kobiety względem światła daje efekt daleki od doskonało- ści. Jej twarz jest zbyt mocno odwrócona od głównej lampy, a światło wypeł- niające jest zbyt słabe i nie zmiękcza ostrych cieni po prawej stronie jej twa- rzy (patrząc z jej perspektywy). Na prawym górnym zdjęciu skierowałem jej twarz bardziej w stronę głównej lampy i podkręciłem światło kontrujące. Bez tej drugiej lampy jej włosy stopiłyby się z tłem. Na lewym dolnym zdjęciu ciało kobiety jest nieco bardziej odwrócone od głównego źródła światła. Zwróć uwagę na to, że dzięki temu wydaje się ona znacznie drobniejsza. Na tym i na sąsiednim zdjęciu światło kontrujące funk- cjonuje jako konturowe i oddziela postać od tła. Na ostatnim zdjęciu użyłem odbłyśnika w celu wypełnienia cieni na ciem- niejszej części twarzy. Gdybym miał je wykonać jeszcze raz, powiedziałbym modelce, żeby wysunęła nieco prawy łokieć, aby był widoczny. Fotografie trzecia i czwarta są równie atrakcyjne, lecz każda z nich ma inny nastrój. Niektórzy oglądający być może będą preferowali jedną z nich. To, któ- rą z nich wolisz, zależy od Ciebie. To Ty jesteś artystą. 20 DOUG BOX O FOtOGrAFii pOrtretOWeJ. prZeWODNiK Światło�kontrujące światło kontrujące jest zazwyczaj umieszczone naprzeciw głównego źródła. Jego zadaniem może być pod- świetlenie włosów lub wizualne odse- parowanie modela od tła. Sąsiednia strona — dzięki światłu mode- lującemu możesz ocenić efekt użycia od- błyśnika wypełniającego cienie na twarzy modelki. Głównym źródłem światła był softboks o wymiarach 120×90 cm. Był od- wrócony w poziomie i podniesiony tak, że jego dolna krawędź znajdowała się mniej więcej na poziomie dolnej krawędzi ręka- wa modelki. Dzięki temu jej ramię nie zo- stało „przepalone” (czyli prześwietlone). Poleć książkęKup książkę Poleć książkęKup książkę Na tych zdjęciach ciało kobiety zostało odwrócone od źródła światła, natomiast twarz skierowana z powrotem w jego stronę. Głowa jest lekko pochylona w stronę obiektywu, co w połączeniu z pozycją ramion i bioder tworzy wyraźny kształt litery S. Możemy bez trudu przejść z pozycji siedzącej do stojącej, w której krzesło służy jako wsparcie dla dłoni. ta kobieta wygląda uroczo, gdy siedzi, lecz pokaźniejsze osoby czasem lepiej wyglądają na stojąco — szczególnie na zdjęciach przedstawiających tylko jedną postać. W portretach grupowych wygląd ciała można wizualnie zredukować przez częściowe zasłonięcie go innym uczestnikiem sesji. Innym potencjalnym problemem w ustawianiu modeli jest pozycja siedzą- ca w sytuacji, gdy na zdjęciu pojawi się obszar poniżej pasa. Fotografia po le- wej przedstawia kobietę siedzącą płasko na małym taborecie. Jednym ze spo- sobów na poprawienie jej wyglądu byłoby powiedzenie jej, aby nie siedziała płasko, lecz pozwoliła stopie spocząć na ziemi. Wtedy jej nogi i ciało nie two- rzyłyby idealnego kąta prostego. Jak widzisz na powyższych zdjęciach, tabo- ret lub krzesło mogą służyć także jako podpórka do pozowania. Gdy model- ka położy na nim swoją dłoń, powstanie ciekawa ukośna linia, która prowadzi wzrok oglądającego do głównego punktu portretu — uroczej twarzy kobiety. Na kolejnych zdjęciach z tego rozdziału widać, że ramiona kobiety w każ- dej pozie są ułożone tak, aby stworzyć dynamiczne linie i otwierać przestrzeń między nimi a korpusem. Taka separacja między rękami i torsem jest zawsze korzystna dla pozującego. I odwrotnie: ustawienie kogoś z dłońmi przyciśnię- tymi do boków zazwyczaj wizualnie poszerza górną część ciała. Aby uzyskać najkorzystniejszy wizerunek modela, trzeba udoskonalić pozę, którą mógłby przyjąć naturalnie, i pokazać jego sylwetkę z jak najlepszej 22 DOUG BOX O FOtOGrAFii pOrtretOWeJ. prZeWODNiK Poleć książkęKup książkę strony. Przyjrzyj się poniższym zdjęciom. Na tym po lewej oświetlenie i wy- raz twarzy modelki składają się na uroczy efekt. Korpus jest zwrócony pod niewielkim kątem względem aparatu, a jej twarz skierowana bardziej w stronę obiektywu i głównego źródła światła. Można dostrzec całą serię dynamicz- nych linii, które prowadzą wzrok oglądającego po tym portrecie. Takie zabiegi ułatwiają wyszczuplenie sylwetki pozującej kobiety. Zdjęcie jest atrakcyjne, lecz można je udoskonalić. Co jest więc niedociągnięciem na portrecie po lewej? Chodzi o pozycję pra- wej ręki. Położenie jej na lewej dłoni sprawia, że prawe ramię wygląda pasyw- nie, niemal tak, jakby było opuszczone. Portret po prawej demonstruje prostą poprawkę. Przesunięcie prawej dłoni na pas doprowadziło do stworzenia prze- strzeni, która optycznie zwęża ciało modelki. Ta zmiana niesie ze sobą jeszcze jedną korzyść: na prawym zdjęciu linia ramion wygląda mocniej i mniej pa- sywnie. Uzyskaliśmy solidną bazę (fundament) dla pozycji głowy. W efekcie portret po prawej emanuje innym nastrojem, a modelka sprawia wrażenie ob- darzonej wyrazistszą osobowością i energią. poniższe zdjęcia przedstawiają względnie pasywną pozę (po lewej) oraz bardziej energiczną (po prawej). Drugie zdjęcie jest wyni- kiem wprowadzenia drobnych korekt do pierwotnej pozy. pOStUrA i preZeNcJA 23 Poleć książkęKup książkę
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Doug Box o fotografii portretowej. Przewodnik
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: