Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00456 006784 13595210 na godz. na dobę w sumie
Druga pora życia - ebook/pdf R
Druga pora życia - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 158
Wydawca: Wydawnictwo e-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-61184-33-1 Rok wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> obyczajowe
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Są marzenia... które powinny w swojej sferze marzeń pozostać i nigdy nie przekroczyć progu fantazji, dzięki której zostały do życia powołane. Marząc, tworzymy wizje, prywatną fatamorganę, a ona może powrócić prawie każdej chwili, gdy tylko przymkniemy oczy. Zapach, melodia, smak wywoła nastrój tak dobrze nam znajomy. Tak bardzo, że znów niełatwo... Napisałam, zamknęłam, ale nie zapomniałam... Pewne postacie i wydarzenia zagościły na zawsze w tej dobrej, inne w mojej zbytecznej pamięci, a obie części 'Marzeń' mogą tylko jak syjamskie bliźnięta funkcjonować, gdyż jest im dane wspólne bicie serca...
Anna Strzelec

'Druga pora życia, czyli jak zabija się miłość' Anny Strzelec to kontynuacja tematu podjętego w pierwszej książce 'Tylko nie życz mi spełnienia marzeń' -  O miłości i rozstaniach, rozdarciu między dwoma rodzinami i krajami. Powieść pełna sprzeczności, wspomnień i nadziei. Czy uda się reanimować uczucie, które zaczyna umierać? Czasami, grzechy przeciwko nadziei mogą być cięższe niż te, przeciwko miłości...

 

Fragment:

Stoję przed wejściem do naszego niemieckiego mieszkania i otwieram drzwi. Dora, mieszanina radosnego pisku i skowytu wskakuje na mnie z całą swoją wyciągniętą długością, tańczy i liże po rękach. Tak cieszyć się umie tylko pies. Poza nią w domu nie ma nikogo, żaluzje są opuszczone, by popołudniowe słońce nie szkodziło naszym orchideom. Cisza i pustka. Czy ktoś tutaj mieszka? W naszej sypialni moje łóżko zasłane tak, jak je pozostawiłam. Po stronie Horsta rozrzucona piżama, na komódce jakieś tabletki i paczuszki z jednorazowymi  sterylnymi majtkami z elastycznej gazy. Używa się ich po operacji... Gdzie jest Horst? Zaczynam rozpakowywać mój plecak, wrzucam przywiezioną wędlinę do lodówki z nadzieją, że jest jeszcze OK i nie tylko dla Dory. Powinnam zaglądnąć na drugą stronę do teściów. Być może tam spędzają razem popołudnie, bo nadszedł właśnie czas popołudniowej kawy. Wyjmuję słoiczek polskiego miodu, który przywiozłam dla nich w prezencie i zapasowymi kluczami otwieram drzwi mieszkania naprzeciwko nas. - Aaa, da bist Du ja - takim zwrotem mój teść witał wszystkich i za każdym razem. I zabrzmiało to tak, jakbym wróciła z miasta, a nie z prawie dziesięciodniowej podróży. Właśnie zrobił kawę dla siebie i żony, transportuje pełen dzbanek na balkon i nalewa do filiżanek. Mutter siedziała na fotelu przy ogrodowym stoliku, który też przywieźliśmy podczas  przeprowadzki z Frankfurtu. Przywitałyśmy się, ale trudno  powiedzieć czy jej pamięć zarejestrowała fakt mojego powrotu. Ważniejsza była teraz kawa i Marmorkuchen. Miałam wrażenie, że znów trochę przytyła.
Vater nie wiedział gdzie jest Horst, nie pamiętał też kiedy ich syn wrócił ze szpitala, a ja nie miałam ochoty ani na kawę ani też czekoladową babkę w ich towarzystwie. Wróciłyśmy z Dorą do naszego mieszkania i wtedy na progu stanął Horst. Mój, operowany przed kilkoma dniami na przepuklinę mąż, z małym wiaderkiem pełnym jeżyn. Horst nie mówił nigdy ?da bist du ja', Horst mówił ?hallo' jak do telefonicznej słuchawki. I teraz patrząc na mnie też powiedział  ?hallo', a ja przez moment miałam wrażenie, że odległość między nami jest dużo większa. Że jesteśmy od siebie dalej niż na długość przedpokoju i połowy naszej kuchni. ?Hallo' rzucam w tę przestrzeń przyciemnioną roletami, a potem podchodzę i zabieram mu pojemnik z ręki. Stawiam na podłodze i obejmuję mojego męża. Przytulam go i bardzo chcę powstrzymać się od pytań, którymi zaraz zacznę wypełniać dzielącą nas przestrzeń... Horst całuje mnie w policzek i odsuwa od siebie, a potem podnosi wiaderko pełne bordowego owocu i wstawia do zlewozmywaka. - Gdzie ty byłeś? - Jedno z pytań musiało być wypowiedziane. - Przecież widzisz, na jeżynach. - Już tak dobrze się czujesz, że możesz wyprawy na jeżyny robić?

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Recenzje na blogach:

clevera.blox.pl Druga pora życia – Anna Strzelec

Darmowy fragment publikacji:

AAnnnnaa SSttrrzzeelleecc DDRRUUGGAA PPOORRAA ŻŻYYCCIIAA CCZZYYLLII JJAAKK ZZAABBIIJJAA SSIIĘĘ MMIIŁŁOOŚŚĆĆ TTYYLLKKOO NNIIEE ŻŻYYCCZZ MMII SSPPEEŁŁNNIIEENNIIAA MMAARRZZEEŃŃ CCZZĘĘŚŚĆĆ DDRRUUGGAA ©Copyright by Anna Strzelec e-bookowo 2010 Zdjęcia: Anna Strzelec ISBN 978-83-61184-33-1 Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione Wydanie I 2010 A n n a S t r z e l e c : D r u g a p o r a ż y c i a | 4 A więc mnie nikt nie przeprosi za wszystko to, co się stało? Nikt się nie będzie tłumaczył, że nie mógł wymyślić lepiej? Nikt mi nie powie : Maleństwo, jakżeś się dzielnie trzymało! Nikt mi medalu nie przyzna ni po ramieniu poklepie? Nikt mi nie powie, dlaczego? Nikt mi nie powie, dla kogo? Nie wyjmie mi z serca strzały? Nie zdziwi się, że z nią żyłam? Nie pocałuje mnie za to? I przejdę samotną drogą, zgubię się i zarzucę, tak jakbym nigdy nie była? M. Pawlikowska Jasnorzewska: Stwórca www.e-bookowo.pl A n n a S t r z e l e c : D r u g a p o r a ż y c i a | 5 Moim dzieciom i przyjaciołom, którzy przyjaciółmi pozostali oraz wszystkim dobrym znajomym, którzy życzyli mi wytrwałości. Anna Strzelec www.e-bookowo.pl A n n a S t r z e l e c : D r u g a p o r a ż y c i a | 6 Napisałam, zamknęłam, ale nie zapomniałam… Pewne postacie i wydarzenia zagościły na zawsze w tej dobrej, inne w mojej zbytecznej pamięci, a obie części „Marzeń” mogą tylko jak syjamskie bliźnięta funkcjonować, gdyż jest im dane wspólne bi- cie serca… Anna Strzelec www.e-bookowo.pl A n n a S t r z e l e c : D r u g a p o r a ż y c i a | 7 SPOTKANIE Wiosna. Nadchodzi leniwie, brodzi w kałużach topniejącego śniegu… Jedni mówią, że świstak już wstał, inni, że wyjrzał ze swojego legowiska, ziewnął i poszedł dalej spać, a to oznacza następne sześć tygodni zimy… Żaneta donosi z Wyspy, że u nich krokusy już zakwitły i małe żonkile. W moim kraju ledwo z ziemi coś podobnego do szczypiorku pokazało się, to śnieg kaszką manną zaraz poprószył i po radości. Za oknami, zamiast zielonej łąki z mimozami kwitnącymi pięknie ubiegłej jesie- ni, na którą Horst wychodził z Dorą na spacer jawi mi się od kilku tygodni zaśnie- żony pejzaż przedstawiający budowę przedszkola i placu zabaw. Czemu nie rozpo- częto jej wiosną, tylko akurat przed zimą? Wczoraj ludzie ubrani w ciepłe kurtki z odblaskowymi kamizelkami snuli się między zaplanowanymi już budynkami na poziomie półparteru, brnąc w śniegu, który padał cały dzień. Pochodzili, pooglą- dali i schowali się do szeregu budek jak kontenerów, gdzie zjedli sobie śniadanie, zapalili i pewnie ponarzekali na pieskie życie. Nie można przecież na mrozie mu- rować domku. Piaskownicę chyba? Żółty dźwig jak żyrafa wznosi szyję. Oli miał taki dźwig, nawet kręciło się go korbką. Feliks mu kupił, albo Gwiazdor przyniósł? Nie, Gwiazdor przyniósł moje- mu synkowi, któregoś roku piękny samochód strażacki z wysuwaną drabi- ną. Prawie każdy mały chłopiec chciał mieć kiedyś dźwig, koparę, albo auto stra- żackie. Najlepiej wszystko razem i jeszcze policyjne ze światełkiem na dachu! Dla Jaśka, synka Małgosi wielkim wydarzeniem co czwartek był przejazd miej- skiej śmieciary przez Marzęcice. Gdy zatrzymywała się przed ich domem, biegli z Melanią na wyścigi do okien. Fascynujące zjawisko dla dwu i trzylatków. Wiel- kość, odgłosy pracującej maszyny, no i ten kolor! Super orange! Jasne, niebieskie lampy okalające budowę przed moimi oknami świecą tak ja- skrawo, że nie potrzebuję w kuchni zapalać światła robiąc sobie kawę – jak zwy- kle o 6-tej . W Radio Plus ktoś właśnie zapowiada, że u nas ok. – 9 stopni, a ja z kubkiem w angielskie róże od Małgosi i bułeczką posmarowaną nutellą Choco Banana Creme objadam się śniadaniowo. I nie tyję. Kilka lat temu mama Horsta dziwiła się: – Ana, ty podjadasz tyle i nie przybierasz wcale na wadze. Powtarzała to za każ- dym razem przy naszym spotkaniu, zazdrośnie obserwując moje zachowanie, gdyż sama dawno przekroczyła dozwolone cyfry na skali łazienkowej wagi. Dżemy podane do śniadania miały swoje porcelanowe łyżeczki z odpowiednią malowanką www.e-bookowo.pl A n n a S t r z e l e c : D r u g a p o r a ż y c i a | 8 owocu i gdy oblizując je wkładałam do zmywarki, moja niemiecka teściowa też kręciła głową z dezaprobatą. A co? Miałam pozwolić, aby woda wszystko spłuka- ła? Czasem, gdy otwieram zmywarkę po zakończeniu jej pracy przypomina mi się zdanie małej Melanii: „sztuczne się wyprały.” I we wspomnieniach widzę ją, gdy zabierając się do pomocy opróżnia naszą zmywarkę wyjmując sztućce… Podjadam więc sobie, bo moja teściowa tego nie widzi i nie czuję się już jak na cenzurowanym. Siadam na kanapie z drugą nutellową bułką i kawą. Mam do przemyślenia jutrzejszy dzień, a czekolada podobno może mi dostarczyć energii. Będę jej potrzebować. Dużo i na jutro. Lilka zaprosiła Feliksa z Marcinem na kilka dni do siebie. Mają odwiedzić też Małgosię. Dowiedziałam się o tym i… zapragnęłam go zobaczyć. Te uczucia skła- niają do refleksji, bo mnie samą zadziwiają… Muszę je przed jutrem przemyśleć. Nie widzieliśmy się szesnaście lat. Nawet nasz proces rozwodowy odbył się bez mojego udziału. Miałam dzielną adwokatkę, a ona moje pisemne zeznania. Zaocz- nie więc obarczaliśmy się ciężarem winy, kto kogo tak naprawdę opuścił i dlacze- go… Do dzisiejszego dnia nie spojrzeliśmy sobie w oczy, nie dotknęliśmy naszych rąk… I nagle zapragnęłam go zobaczyć. Może uda mi się, teraz po latach odkryć, co jest w jego środku. W nim, mężczyźnie, który kiedyś przysięgał, że nie opuści mnie aż do śmierci, i któremu urodziłam troje dzieci. A we mnie… gdzieś w kącie lewej komory serca siedzi złośliwy robak i gdy zaczynam pisać o naszym czasie, rozpycha się próbując zżerać jego tkanki. Bez… bez… bez, jak w jednej kompute- rowej grze. Dlatego jedną pierś mam trochę mniejszą? Bzdura. Może powinnam przestać wspominać, wracać do tamtych lat. Ale wybaczyć wcale nie znaczy zapomnieć… Biblia nakazuje wybaczyć… Ale co ja mogę, że ja- koś nie zauważam w sobie symptomów amnezji ? Więc jutro, chyba tylko z cie- kawości spotkam Feliksa i jego syna. Po latach. *** Thema: Spotkanie z Feliksem Datum: 10.03.2006. von: anarosa@onet.pl an: marymary@wp.pl Wiesz Mary, nigdy się nie dowiem, z jakim uczuciem odebrał Feliks nasze spotkanie i czy wywarło ono na nim jakiekolwiek wrażenie? Przyjechali z Lil- www.e-bookowo.pl A n n a S t r z e l e c : D r u g a p o r a ż y c i a | 9 ką do Małgosi po południu i podaliśmy sobie ręce w ogrodzie, na ścieżce prowadzącej do domu. To ja wyciągnęłam do niego rękę. Lewą, bo drugim ramieniem podtrzymywałam Kingę, do której on zaczął się zaraz wdzięczyć robiąc śmieszne miny, coś tam mówiąc, że dziadek przyjechał. Dziadek… Przywitałam się z Marcinem. Dobrze zbudowany dryblas w wieku przedmatu- ralnym, trochę podobny do Olego. Oli nie miał ochoty na ten rodzinny zlot wspo- mnień i nie przyjechał. Uśmiechnęłam się do przyrodniego brata moich dzieci. On nie jest przecież niczemu winien. Małgosia z Lilką zaczęły nakrywać do kawy, Karol nawiązał z teściem i jego sy- nem rozmowę, a ja poszłam do pokoju dzieci przyglądać się jak Kinga i Aurelka wyciągają u Melanii z pudeł i przebierają w coraz to inne stroje wszystkie lalki Barbie, co Małgosia potem nazywa „bałaganem po gościach”. Poproszono mnie na kawę i wybrałam sobie przy stole miejsce naprzeciw Felik- sa. Przy kolacji również. Nie brałam udziału w rozmowie, bo miałam wrażenie, że Lilka boi się. Mogłam wypalić coś niestosownego, coś a propos… Pewnie, że mo- głam, ale po co? Wolałam obserwować mówiącego Feliksa. Robił miny, które znałam, przy wy- muszonym uśmiechu widziałam braki w jego uzębieniu. Posiwiał, jego wąsy były też siwe… Przysłuchiwałam się prowadzonej przy stole rozmowie, która dla mnie była o niczym – trochę polityki, nieco sportu i nagle ogarnęła mnie złość: co on zrobił ze sobą? Dlaczego tak zaniedbał się ten przystojny niegdyś mężczyzna i jak „Ona” mogła na to pozwolić. Poślubiłam pięknego chłopaka, który mnie adorował, czasami nawet zachwycał swoim zachowaniem. Fascynująco… Pamiętasz nasze wspólne spacery pod koniec lata po złotowskim parku? Ty z Jarkiem i ja, czeka- jąca na randkę z Feliksem. Spotykaliśmy się codziennie, chodziliśmy w czwórkę na lody i kawę, planowaliśmy daty ślubu. Rozsłonecznione perspektywy wspólne- go życia, na które przykry cień rzucał jedynie fakt, że musiałaś zamieszkać z Jar- kiem aż o 300 km ode mnie. Ale czy naprawdę przeszkadzał mi dziś tylko wygląd Feliksa? Przecież kochaliśmy się. Wierzyłam i nadal wierzę w miłość: wierną, nieprzemi- jającą, prawie idealną, jak w listach św. Pawła. Jest czytany przy każdej ślubnej ceremonii. „Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą; nie dopuszcza się bezwstydu, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, www.e-bookowo.pl A n n a S t r z e l e c : D r u g a p o r a ż y c i a | 10 nie pamięta złego; nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma. Miłość nigdy nie ustaje. ” 1 Tak prywatnie, św. Pawle – dodałabym jeszcze: jest konsekwentna w swoich postanowieniach i lojalna wobec życiowego partnera. W sumie wszystko wystar- czająco trudne i nawet w Raju tak idealnie nie było. Są jednak inne, nie tylko bi- blijne, pozytywne przykłady szacunku i miłości dozgonnej. Nasza taka nie była, nasza nie przetrwała, chociaż przed kilku laty, z żalu mało obłędu nie dostałam, gdy odeszła… Nie była miłością prawdziwą i na zawsze? No to czym była, do diabła? Naprzeciw mnie siedział teraz obcy, nadrabiający miną mężczyzna, ojciec moich dzieci, któremu Karol robił kolejnego drinka. Feliks przedtem nigdy nie pił, to było też do niego niepodobne i dla mnie obce… Dałam znak Lilce, że już czas zakończyć nasze rodzinne przedstawienie i wci- snęłam się do jej samochodu obok Feliksa i Marcina, trzymając nieprzepisowo na kolanach Kingę, podczas gdy Lilka przytulała Aurelkę, siedząc z przodu obok Pawła, który prowadził. Odwozili mnie po drodze do naszego – mojego i Horsta mieszkania na Sikorskiego. Głowa Feliksa opadała bezwiednie co chwilę na moje ramię, z ust pachniało małgosinym bigosem. Dobrze, że do domu i czekającej na mnie w nim Dory nie było daleko. Wysiadając, rzuciłam im – trzymajcie się – ma- jąc na myśli Feliksa z Marcinem i uciekłam. Smutne, ale nie chcę dłużej naszego spotkania rozpamiętywać. Moja ciekawość została zaspokojona. Dokąd odeszła miłość ? Mam jeszcze parę spraw w Zusie do załatwienia i pojutrze wracam do Horsta. Zanosi się na spore zmiany u nas, ale o tym napiszę Ci już po powrocie. Ściskam serdecznie, Twoja Ana. *** Thema: Wiosna! Datum: 14.03.2006. von: marymary@wp.pl an: anarosa@onet.pl 1 z Pierwszego listu św. Pawła do Koryntian www.e-bookowo.pl A n n a S t r z e l e c : D r u g a p o r a ż y c i a | 11 Kochana moja! Na pewno niełatwe było dla Ciebie to spotkanie i powrót do przeszłości, ale życie dostarcza nam wielu, nie zawsze radosnych sytuacji i wrażeń. Masz je za sobą, dodam – na własne życzenie, a teraz już o tym nie myśl i do przodu! U nas wiosna, a my z Jarkiem, jak te krety już w ogrodzie zaczynamy kopać, on drzewka, a ja róże przycinać. Cieszymy się pogodą i trochę nieśmiałym jeszcze słońcem, no i humory też zaraz inne, prawda? Jak u Ciebie po powrocie, jakie zmiany miałaś na myśli? Czy może zapadła już decyzja o rozpoczęciu budowy domu? Przesyłam moc buziaków Twoja Mary i reszta. www.e-bookowo.pl A n n a S t r z e l e c : D r u g a p o r a ż y c i a | 12 POWRÓT Jaka siła powoduje, że znów jadę do Ciebie? Przemierzam prawie tysiąc kilome- trów nocą, bo o tej porze wyjeżdża polsko-niemiecki autobus prowadzący do do- mu. Za oknem pełnia księżyca, intensywna w swoim kolorze złota. Muszę zacią- gnąć firankę, bo księżycowa kula towarzyszy kierowcy autobusu jak dodatkowa latarnia oświecająca drogę. Obok, na siedzeniu Dora, jej pysk na moich kolanach, przytula się pełna zwierzęcego zaufania. Jak nazwać tę siłę, która mnie gna do Ciebie? Mimo wszystko… Napisałam wczoraj wiersz. Podoba się Mary i Żanecie, i paru innym znajomym. Ranek, który był jeszcze wczoraj… Niebo takie pastelowe w paseczki i wstążki jak sweterek dziecka delikatność niepojęta… Niebieski w turkusie, po drodze róż spotykający i granatowym paseczkiem przecięty… A nad nim już baranki prawie wielkanocne wietrzykiem lekkim naganiane zbierają się w oczekiwaniu na Zmartwychwstanie na wzejście Słońca. *** Aber wie soll ich das übersetzen, dass Du mich verstehen kannst?2 Wielkanoc nadchodzi. Spędzimy ją razem, po niemiecku. *** Następnego dnia słońce przebija się przez chmury. Znów Aachen, moje piękne Aachen z Altstadtem3, który tak lubię i katedrą, która ma na sklepieniu podobną do bizantyjskiego stylu niebiesko-złotą mozaikę. Ach, czuję się znów prawie jak w domu. W południe Horst odbiera mnie wymiętoszoną z autobusu. Trudno jest świeżo i pociągająco wyglądać po tylu godzinach jazdy, ale mój mąż wita mnie 2 Ale jak mam to przetłumaczyć, żebyś mnie zrozumiał ( niem.) 3 Stare Miasto (niem.) www.e-bookowo.pl A n n a S t r z e l e c : D r u g a p o r a ż y c i a | 13 z uśmiechem, całuje, spontanicznie przytulamy się do siebie, a Dora z radości mało nie wskoczy mu na głowę. Wsiadamy do samochodu razem z bagażem, który wytaszczył dla mnie kierowca autobusu ze schowka i znów musimy spieszyć się. – Za godzinę zaczynam praktykę, wyszedłem z uczelni na chwilę – mówi Horst. Patrzę na niego z boku. Nie zmienił się nic, skronie lekko mu siwieją. Nie wiem dlaczego wzrusza mnie to odkrycie. Tak samo, gdy wzrusza mnie widok obrączki na jego palcu gdy śpi. Lubił zasypiać na brzuchu, z głową ułożoną na rękach, le- wa z obrączką na palcu skierowana w moją stronę… Ogarniało mnie wtedy miłe uczucie przynależnienia… zaobrączkowane ptaki z tego samego gniazda. Jakby to miało być patentem na wierność… Och, stęskniłam się za nim. – Kiedy wrócisz ?– pytam gładząc jego kolano. – Ok 17– tej – odpowiada i widzę, że jesteśmy niedaleko domu. Wyładowujemy wszystko, stawiamy w kuchni, Horst całuje mnie koło ucha i już go nie ma. Nawet nie zdążyłam mu powiedzieć, że przywiozłam „ krakowską ” i „ jałowcową ”. Jak długo mnie tu nie było? Chodzę po mieszkaniu, Dora za mną, mam nieja- sne uczucie, że obie węszymy… Ach, skąd mi się znów takie myśli biorą? Moja biedna paproć! Horst zapominał ją podlewać! Orchidee jak zwykle, piękne. A na balkonie? Masakra. Noszę wodę z łazienki, podlewam i podlewam, obieram z suchych liści oleandry, wstawiam paproć do wanny, obcinam smutne gałązki, wy- rzucam zzieleniałe plastry szynki z lodówki, myję szklany dzbanek do kawy, który nabrał brązowego koloru… po chol… Horst gotuje tyle kawy, gdy jest sam… Robię sobie świeżą neskę, Dorze daję wodę, Frolicka i siadam na kanapie z nogami w górze. Po tylu godzinach podróży są spuchnięte jak banie. Sama jestem sobie winna. Nie trzeba tak latać do Polski. A potem dzwonię do Małgosi. – No, jak tam, zajechała? – śmieje się moja córka. – Jak słyszysz, jestem. – I co „miłość i zgoda domu ozdoba”? – Zobaczymy, okaże się… Małgosia powtarza powiedzonko, którego czasem używam, dowcipnie pytając moje dzieci o ich małżeńskie nastroje. Fajne są te staropolskie szpruchy. Kiedyś na wsi u babci, koleżanki Lilki, widziałam wiszącą w kuchni haftowaną ręcznie makatkę z obiecującym zdaniem: „dobra żona tym się chlubi, że gotuje co mąż lubi”. Ha, ha! Ciekawe co zrobimy dzisiaj na kolację? *** www.e-bookowo.pl A n n a S t r z e l e c : D r u g a p o r a ż y c i a | 14 Horst wrócił z pracy i wziął Dorę na spacer, a ja obsesyjnie spojrzałam na zega- rek. Na miłość boską, nie chcę być taka, zazdrosna, podejrzliwa. Nie chcę! Mo- głam sama wyjść z psem, ale usnęłam na leżaku, na balkonie. Znowu się zaczy- na? Chyba wstawię pranie… *** – Gehen wir essen?4 – Horst znalazł mnie w piwnicy, gdzie stały pralki i su- szarki. Spacer z Dorą nie zajął mu zbyt wiele czasu. – Essen? Gerne, a dokąd chciałbyś pójść? – pytam i już się cieszę. – Steak Haus? – Lubię tę restaurację. – A może do Jugoslawien – proponuje Horst, podobno odnawiali. – OK, może być. Mają dobre sosy do sałatek i serwują wielkie Grillteller5 z kil- koma rodzajami mięsa. Zostało mi pudełko zapałek z tego wieczoru i niejasne wrażenie, że Horst chce *** coś załatwić, wygładzić… Poza tym wszystko było bardzo smaczne. Restaurant MAESTRAL Inh. Familie Kardum, Grosse Rurstrasse 49 *** – Myślałeś już o Świętach? – pytam biorąc w palce kawałek grillowanego, ja- gnięcego żeberka. Nie będę przecież walczyć z tą owieczką nożem i widelcem. Wi- dzę, że Horst zastanawia się przez chwilę. – Możliwości są dwie, albo my do nich, albo oni do nas i wtedy będę musiał ich przywieźć i odwieźć po Świętach – mówi. Sami nie pojadą. Ojciec nie poprowadzi już auta, a jazda pociągiem też zbyt uciążliwa dla obojga. Tak, to było oczywiste, że spędzimy je razem z rodzicami Horsta. 4 pójdziemy coś zjeść? ( niem.) 5 półmisek z grillowanym mięsem (niem.) www.e-bookowo.pl A n n a S t r z e l e c : D r u g a p o r a ż y c i a | 15 – A jak wolisz? – pytam łagodna jak ten Lamm6. Tak bardzo chcę mieć spokój i miłą atmosferę dzisiejszego wieczoru. – Pojadę, przywiozę i odwiozę – mówi i zamawia jeszcze jeden dzbanuszek czerwonego, macedońskiego wina. Rozglądam się po restauracji, nie ma tutaj dziś zbyt wielu gości, za to sobotę i niedzielę wypełniona jest po brzegi. Ona ma klimat; świeczki, albo lampki nafto- we na każdym stole, na bocznych ścianach wiszą kinkiety z Tiffany. Siedzimy obok zielonej oazy z przepływającym pod mostkiem małym potoczkiem, delikatny plus wody i przyciszona, południowa muzyka nie przeszkadza nikomu w rozmo- wach. „Aisha, Aisha, écoute–moi”7 słyszę męski głos…Chciałabym być Aishą, dla której śpiewa ten facet. Na pewno ma jej coś ważnego do powiedzenia. – Horst – staram się, aby mój głos był normalny i broń Boże, nie zadrżał, no i akcent też poprawny… – Słucham – odpowiada patrząc w kartę menu. – Chcesz lody? Kurcze, nie chcę lodów, chcę go o coś ważnego zapytać, ale odpowiadam: – Tak, możesz dla mnie też zamówić. Kelner przynosi wino, przyjmuje zamówienie z lodowym deserem, a ja biorę głębszy oddech: – Gdy dzwoniłam do ciebie poprzedniego wieczoru, powiedziałeś mi, że musimy porozmawiać i podjąć decyzję – mówię jednym tchem – co miałeś na myśli? Horst nie patrzy na mnie, sprawdza klarowność wina w kieliszku, obraca go w palcach, po ściankach spływają powoli i równomiernie ciemnoczerwone krople. – Nic takiego, zobaczymy, jak wypadną nam święta. Wczoraj przeczytałam archiwalny wywiad z Maciejem Maleńczukiem w „Małej czarnej”. Indagowany przez moderatorkę i panie współtworzące program na temat trwałości uczuć, powiedział między innymi: – Chcesz przetrwać w związku, nie wypytuj za dużo. Dowiesz się i będziesz mu- siała z tym żyć… Szkoda, że tego wcześniej nie wiedziałam. *** I znów jak za dawnych naszych dni… kadzidełko w sypialni, zapalona lampka, którą dostaliśmy kiedyś od Małgosi… 6 owca ( niem.) 7 słuchaj mnie ( fran.) www.e-bookowo.pl A n n a S t r z e l e c : D r u g a p o r a ż y c i a | 16 Ciepłymi falami zalewa mnie czułość, za którą tęskniłam. Jak tonik obmywa serce… Horst pachnie wakacjami, to Cerruti 1881, którego używał na Krecie, dla mnie ma już olejek brzoskwiniowy… A co z moim „białym małżeństwem”? Wybacz Boże, brakuje mi na nie dziś si- ły… *** Thema: Karfreitag (Wielki Piątek) Datum: 14.04.2006. von: anarosa@onet.pl an: marymary@wp.pl Hallo, kochana! Wykorzystuję wolną chwilę i pędzę do komputera. Od wczoraj jestem sama, bo Horst pojechał do Frankfurtu, aby przywieźć rodzi- ców na Święta, już są w drodze do nas. Karfreitag czyli Wielki Piątek jest wolny od pracy, sklepy też zamknięte. Chatę mam już pięknie posprzątaną, firanki też świeżutkie, na gałązkach wierzby wiszą kolorowe pisanki malowa- ne w ubiegłym roku, na balkonie zakwitły małe żonkile i tulipanki ( kupiłam w doniczkach) a na skwerku pod balkonem, krzak forsycji. Ciekawe jaką bę- dziemy mieć pogodę? Wezmę się jeszcze dziś za pieczenie, bo dostałam ma- ilem przepis na podobno pyszne ciasto i muszę wypróbować. Nazywa się „Ciasto snickers”, a przysłała mi Karolina, siostra Matyldy. Mieszka z mężem Witkiem w Krakowie. Podaję Ci ten Backrezept8. Może Cię zainteresuje? SKŁADNIKI: 3 szklanki mąki 15 dag margaryny 2 jaja pół szklanki cukru 2 łyżeczki sody 2 łyżki miodu zagnieść szybko ciasto podzielić na dwie części i piec po 15 minut. MASA pół litra śmietany 30 i 250 ml 36 3 łyżeczki żelatyny 1 cukier waniliowy 1 łyżeczka cukru 8 Przepis na ciasto ( niem.) www.e-bookowo.pl A n n a S t r z e l e c : D r u g a p o r a ż y c i a | 17 Ubić śmietanę, żelatynę rozpuszczoną w malutkiej ilości wody wlać do ubi- tej śmietany, przełożyć placki, wierzch polać mlekiem skondensowanym sło- dzonym gotowanym w puszce najkrócej 1,5 godziny i posypać siekanymi drobno orzechami. (Puszkę zamkniętą oczywiście, gotuje się we wodzie i ma z tego wyjść brązowa, karmelowa polewa.) No, jestem ciekawa, podobno py- cha, a kalorii z tą śmietaną też będzie, że hej! Wiesz, że Karolina i Witek po- znali się w Internecie? Wyszedł z tego wspaniały związek. Chociaż trudno jest uwierzyć, podobno w ogóle się nie kłócą. Mają dwie urocze córeczki, umieją cenić nawzajem siebie i wszystko, co razem osiągnęli… Kurcze, jak to się dzieje, że dwoje ludzi znajdzie siebie na szerokim świecie i po dość krót- kim czasie znajomości okazuje się, że to jest właśnie TO! Ta odpowiednia, właściwa, druga połówka pomarańczy! Ściskam Cię, już nie wysyłam żadnych grających pocztówek, niech Wam smakuje jajko i szynka, święconego tutaj nie ma, będzie mi znów brakowa- ło… jakoś muszę to znieść… dzieciaki zadzwonią… Lepiej już nic więcej nie napiszę. Pobiegnę sobie z Dorą na spacerek. Całuję, Ana. *** Idę polami na peryferiach miasta, słońce przygrzewa. Dzięki łagodniejszemu klimatowi, bo niedaleko mamy do Belgii i Holandii, wcześniej zakwitają kwiaty i zielenią się krzewy. Dora biegnie przede mną, znów zaczyna myszkować między niskimi krzewami, a po chwili pędzi za dzikim króliczkiem, który jak wielkanocny zwiastun wyskoczył z buszu. Krzyczę na nią, by wracała i wtedy zauważam Rek- sową i jej psa na wrzosowym wzgórzu. O nie, Boże, ja tego dzisiaj nie zniosę. Do- ra przybiega skruszona. Wie, że nie wolno jej gonić królików, ale łowczy instynkt był w tym momencie silniejszy. Zakładam jej smycz z obrożą i odchodzimy najszybciej, jak umiemy… www.e-bookowo.pl A n n a S t r z e l e c : D r u g a p o r a ż y c i a | 18 ROM Thema: Byłam, zobaczyłam! Datum: 22.05.2006. von: anarosa@onet.pl an: marymary@wp.pl Moja kochana Mary! Zobaczyć Rzym i umrzeć? Tak mówiło się o Neapolu. Rzym – zobaczyć i tęsknić, by pojechać tam raz jeszcze! Trzy dni spędzone w Wiecznym Mieście, to naprawdę niewiele. Postaram się króciutko opisać naszą wycieczkę, bo wiem, że czekasz na obiecaną Ci re- lację. Najpierw Berlinem air Line. Latanie nie robi na mnie już wrażenia, Ty wiesz, że lubię moment odrywania się od ziemi. A potem hotel Portamaggiore, przytulne miejsce, w którym Małgosia i Karol zarezerwowali noclegi dla nas trojga. Stamtąd doskonała komunikacja: niedaleko do metra i kilku najważ- niejszych punktów miasta, które chcieliśmy zobaczyć. Na Placu Maggiore, widok z okna mojego pokoju na zachwycające połącze- nie nowoczesności ze starożytnością, bo pod łukami, które były pozostało- ścią akweduktu przejeżdżał kilka razy dziennie zielony tramwaj, jak widzisz na jednym ze zdjęć, które namiętnie robiłam. Knajpka przy ulicy niedaleko hotelu też była „Maggiore”, a w niej rozpły- wające się w ustach Melanzane, czyli zapiekane bakłażany z papryką i żółtym www.e-bookowo.pl A n n a S t r z e l e c : D r u g a p o r a ż y c i a | 19 serem, pływające obficie w oliwie naturalnie z oliwek. Danie to zamówiliśmy sobie pierwszego wieczoru, siedząc na skwerku należącym do restauracyjki pod gołym niebem. Gwiazdy do nas mrugały, pachniało włoskimi pychotka- mi, jakie serwowała ta knajpka, popijaliśmy Chianti Montelonti... Ach Mary, chyba naleję sobie zaraz szklaneczkę wspomnień i będę pisać dalej. Rozłożyłam plan miasta, który przywiozłam. Tych Porta, Rzymianie mają dużo, jak drzwi do miasta: Porta Sebastiano, Porta Pinziana, Porta S.Paolo… Porta Cavalleggeri prowadzi do CITTA DEL VATICANO. Bez znajomości języ- ka włoskiego wiadomo dokąd. Następnęgo dnia była środa, a w tym dniu ty- godnia Ojciec św. spotyka się z przybyłymi wiernymi, udziela błogosławień- stwa na Placu św. Piotra i objeżdża go otwartym samochodem dookoła. No więc na ten dzień mieliśmy oczywiście zaplanowany Watykan i zoba- czenie z bliska następcy naszego Ojca św, odwiedzenie grobu Jana Pawła II, Bazyliki św. Piotra i tylu zabytków, na ile nam czasu i kondycji w ten pierw- szy, rzymski dzień wystarczy. Ranek pachniał świeżą Caffelatte9, croissantem i deszczem. Było ciepło, ale lało niesamowicie. Stojąc w holu wraz z innymi zebranymi do wyjścia turystami, patrzyliśmy z nadzieją w niebo licząc na cud rozja- śnienia. Nie byliśmy na taką pogodę przygotowani, ale za to inni byli! Przed hotelikiem zjawili się błyskawicznie Marokańczycy, sprzedając małe, czerwo- ne, składane parasole, po 5€. Dlaczego właśnie czerwone, nie wiem, ale gdy przybyliśmy na plac św. Piotra przed bazylikę, deszcz jeszcze kropił i wszyscy z Maggiore wyglądali jak grupa muchomorów. Bardziej przewidujący piel- grzymi z Holandii przybyli zaopatrzeni w żółte peleryny z kapturami. Oranje, byłoby jeszcze bardziej typowe, bo to pomarańczowy kolor, którego lubią używać Holendrzy w strojach i dekoracjach. Zakonnice chowały się oczywi- ście pod czarnymi parasolami. Gdy byłam dzieckiem, w zestawieniu z czar- nobiałymi kornetami przypominały mi zawsze pingwiny, albo jakieś egzo- tyczne ptaki, tym bardziej, że każde zgromadzenie charakteryzuje się innym ubiorem. 9 Kawa z mlekiem ( it.) www.e-bookowo.pl A n n a S t r z e l e c : D r u g a p o r a ż y c i a | 20 Wyobraź sobie, że gdy Ojciec św. wyszedł do zebranych, deszcz ustał, a wszyscy klaszcząc z euforią zaczęli skandować – Benedetto, Benedetto! Zachowanie pielgrzymów i widok Papieża – uczucie wzruszenia, niewątpliwe przeżycie, ale jednocześnie ogarnął mnie smutek, żal… Dopiero półtora mie- siąca minęło od śmierci „naszego” Ojca św… i jakoś dalej trudno jest pogo- dzić się z tym faktem. Takie było przynajmniej moje odczucie. Innym narodowościom jest może wszystko jedno? W podziemiach Jego grób w z białego marmuru, prosty, skromny ze zło- tych liter napis, poniżej leżąca jedna czerwona róża… Pielgrzymi, podróżni w skupieniu, niektórzy z różańcami w ręce mijali grób, można było na chwi- leczkę zatrzymać się, czasem ktoś zrobił zdjęcie. www.e-bookowo.pl
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Druga pora życia
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: