Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00047 003533 12433176 na godz. na dobę w sumie
Dzieje lisowczyków. W czterech tomach: tom IV - ebook/pdf
Dzieje lisowczyków. W czterech tomach: tom IV - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 161
Wydawca: Armoryka Język publikacji: polski
ISBN: 9788380643635 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> historia, militaria, wojskowość
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

UWAGA! e-book jest skanem zapisanym w formacie PDF.

Plik pdf uniemożliwia przeszukiwanie i kopiowanie tekstu.


Dzieje lisowczyków. W czterech tomach. Lisowczycy, lisowczyki (początkowa nazwa straceńcy, również chorągiew elearska) – formacja lekkiej jazdy polskiej o charakterze utrzymującego się z łupów wojska najemnego. Oparta na wzorach ustrojowych konfederacji wojskowych, sformowana została w 1614 roku – pierwotnie jako konfederacja żołnierska pod wodzą pułkownika Aleksandra Józefa Lisowskiego herbu Jeż. Zawiązki tej formacji powstały już jednak w czasie służby Lisowskiego u Dymitra II Samozwańca w latach 1607–1611. Dwutysięczny oddział lisowczyków brał udział w wojnie polsko-rosyjskiej 1609–1618. Od śmierci Lisowskiego w 1616 r. dowodzeni byli przez pułkownika Stanisława Czaplińskiego. Od 1619 r. ich dowódcą był Walenty Rogowski[2]. W czasie wypraw moskiewskich przeprowadzili szereg operacji zaczepnych na terytorium Carstwa Rosyjskiego, rozbijając w grudniu 1617 r. pod Kaługą wojska rosyjskie kniazia Dymitra Pożarskiego. Ich łupiestwo spowodowało m.in. obłożenie tej formacji klątwą, która jednak po pewnym czasie została zdjęta. Celem utworzenia oddziałów lisowczyków było odciążenie skarbu Rzeczypospolitej od obowiązku wypłacania im żołdu. Werbowano ich, zapewniając im pełną swobodę zagarniania łupów wojennych, które były ich jedynym wynagrodzeniem za służbę. Formacja była złożona z najemników różnej narodowości, głównie Polaków, Litwinów i Rusinów. Dowódców obierali sobie sami za pomocą głosowania. Podobnie jak cała jazda narodowego autoramentu, dzielili się na towarzyszy, pocztowych oraz czeladź – ciurów, tworzących oddzielne chorągwie, które brały udział w manewrach, a czasami w boju (co było nowością w wojskach polskich). Pułk lisowczyków (zazwyczaj ponad 1000 ludzi) dzielił się na chorągwie, z czego dwie (czarna i czerwona) podlegały bezpośrednio dowódcy. Pułki dowodzone były przez pułkowników z pomocą oboźnego, sędziego i strażnika. Chorągwie prowadzone były przez rotmistrzów z pomocą porucznika i chorążego. Specjalizowali się w zagonach na terytorium wroga, walczyli bez taborów, zaopatrując się w terenie, na którym operowali. Poruszali się podobnie jak Tatarzy, komunikiem, tzn. nie mieli wozów, tylko po kilka koni do jazdy wierzchem, a wyposażenie i żywność przewozili na koniach jucznych. Specyficzny był sposób dosiadania przez nich koni – stali w strzemionach, pochylając się nad koniem, aby maksymalnie mu ulżyć i wykorzystać jego możliwości (podobnie jeżdżą dzisiejsi dżokeje). Powodowało to również zwiększenie siły zamachu bronią sieczną lub obuchową (cios z przysiadu), ułatwiało obracanie się w celu wystrzelenia pocisku, jak również przesiadanie się na innego konia w biegu. Ich siodła były niewielkich rozmiarów. Charakteryzowali się błyskawicznym przemieszczaniem, wynikającym ze sposobu jazdy, stosowaniem podstępów i forteli wojennych, niezwykłą odwagą oraz straszliwym pustoszeniem i rabowaniem terenów, na których przebywali. Ich wyszkolenie jeździeckie i bojowe wzbudzało podziw cudzoziemców. Wyróżniali się dzielnością, ale także okrucieństwem i szczególnym zamiłowaniem do rabunku, który został na stałe przypisany do zasad działania tej formacji (np. mieli zwyczaj zabijać każdego napotkanego przechodnia, żeby nie pozostawiać świadków). Cieszyli się wielką sławą w Europie jako niezrównana w szybkości jazda (pokonywali dziennie do 150 km). Ich uzbrojenie i ubiór były niemal całkowicie dowolne i zależne od stopnia zamożności konkretnego żołnierza. Nosili pełniące funkcję miękkiej zbroi pikowane żupany, baczmagi (skórzane buty), czapki typu kołpak i charakterystyczne obcisłe spodnie. Nie używali metalowych zbroi, niektórzy nosili misiurki lub kolety, korzystali też ze zdobycznych kałkanów. Uzbrojenie zaczepne składało się z szabli (obowiązkowo), łuku refleksyjnego chowanego w sajdaku (pokrowiec na łuk z kołczanem), ewentualnie krótkich pik lub rohatyn. Zamiennie z łukami czasami używano pistoletów, rusznic, arkebuzów lub bandoletów. Oficerowie posiadali dodatkowo nadziak bądź czekan i niekiedy koncerz lub pałasz troczony przy siodle, zazwyczaj pod lewym kolanem. (za: https://pl.wikipedia.org/wiki/Lisowczycy).

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

mau rycy dzieduszycki wojciech dembołęcki dzieje lisowczyków w cztere ch tom ach tom iv Maurycy Dzieduszycki Wojciech Dembołęcki Dzieje Lisowczyków Dzieje Lisowczyków tom czwarty tom czwarty Armoryka Sandomierz 2017 Projekt okładki: Juliusz Susak Tekst nieniejszego tomu według edycji: PAMIĘTNIKI O LISSOWCZYKACH PRZEWAGI ELEARÓW POLSKICH Wydanie zakładu naukowego imienia Ossolińskich CZYLI (r. 1619-1623) PRZEZ Ks. Wojciecha Dembołęckiego Z KONOJAD, FRANCISZKANA (z wiadomością o życiu i pismach autora i dodatkami) KAZIMIERZA JÓZEFA TUROWSKIEGO Wydanie W KRAKOWIE 1859 NAKŁADEM WYDAWNICTWA BIBLIOTEKI POLSKIEJ Na okładce: Juliusz Kossak (1824-1899), Lisowczyk (1860-65), licencja: public domain, źródło:https://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:Kossak_Lisowczyk.jpg Plik rozpoznano jako wolny od znanych ograniczeń praw autorskich, włącznie z prawami zależnymi i pokrewnymi. Copyright © 2017 by Wydawnictwo „Armoryka” Wydawnictwo ARMORYKA ul. Krucza 16 27-600 Sandomierz http://www.armoryka.pl/ ISBN 978-83-8064-359-8 – dla całości ISBN 978-83-8064-363-5 – dla tomu IV Spis treści Dedykacja       1 Sumariusz wszystkiego (wierszem)       3 O przyczynie zaciągu elearów polskich na cesarską       7 O tym, kto zaciągał eleary polskie na cesarską       10 O tytule tego wojska, to jest, dlaczego się elearami zowią       14 O męstwach elearów polskich na Węgrzech pokazanych       18 O wielkości przysługi elearów polskich cesarzowi przez wpadnienie do Węgier      20 O postepku elearów w posłudze cesarzowi pk wyjściu z Węgier i o wybraniu na pułkownictwo Hieronima Kleczkowskiego      21 O przyjściu elearów polskich pod Wiedeń, tryumfach Jako Pan Bóg przerwał triumfy cesarskie z przyjścia elearów      24 i witaniu cesarza      22 O popisie elearów, przyjściu do obozu i śmierci ich pułkownika      27 O obraniu trzeciego pułkownika elearów polskich i o znacznym zwycięstwie pod Horną i Prochacicami       29 O odpoczynku pod Krezmą i wojsk z obydwu stron przez nowe posiłki poczynieniu       31 Jako Grof z Turna poszedł pod obóz, kwater Dampirów zapaliwszy, ludu sobie natracił i sam w ręku był       33 O skonaniu wrzekomo królowania Frydrychowego i jako się rozlały pod Pragą wojska jego 9 Novem.       37 O poddaniu się Morawy i straży elearów polskich od Węgier       39 O różnych nowinach ze strony elearów i jako chorągwie oddawali       41 O zapłacie, addanku i wróceniu się do ojczyzny elearów polskich       43 O zaciągu elearów do Wołoch i o ich męstwach tamże dokazanych, jako trudne są do opisania       44 O męstwach elearskich w Wołoszech, w krótki snopek zebranych, jako wszem jawnych       46 W jakiej cenie są elearów męstwa wołoskie, i czemu o nich w diariuszach głucho       49 O wyjściu elearów z Wołoch, zapłacie, nowego pułkownika obra­ niu, i wierności Majestatowi J.K.M.       51 O nowym zaciągu elearów na cesarską       53 O wyjściu na cesarską w dzień od Boga sporządzony i o tym, co się tego dnia działo wyszedłszy z Krzepic       55 Porządek chorągwi elearskich 1622       57 O przeprawie przez Odrę i postąpieniu aż pod Glock       58 O tańcu elearskim z dragonami pod Glockiem       61 O galardzie chłopskiej pod Habelswerdem 4 Junii       66 O przejściu spod Habelswerdu aż pod Pragę, którędy i jako skromne było        70 O artykułach wojska elearskiego, kiedy je i jako postanowiono       72 O zawarciu kondycji Cesarzowi J.M.       79 O popisie i odliczeniu żołdu       82 Jako się hetmani do rządzenia elearami ubiegali       86 O postępku do obozu, od Wimpen aż do Księstwa Badeńskiego       89 O Księstwie Badeńskim, jako się stało podobne opłakanemu Jeruzalem       90 O przeprawie przez Ren i którędy się za nim obrócili       92 O odebraniu Spiru, o dobyciu Germersiejmu i o zaciągu do Francji       96 O odebraniu Wormsu i zabawach około niego za Renem       100 O ostatku zabawek elearskich za Renem i jako cesarzowi pożyteczne i wdzięczne były       105 O zapłacie wojsku i przejściu nazad przez Ren       109 O przeprawie przez Ren i przejściu aż do Czech       112 O przejściu Czech aż do Śląska       115 O przejściu Śląska z Czech aż do Odry       119 O przejściu Odry i Abdanku w Schlawie       123 Wiadomość o życiu i pismach Ks. Dembołęckiego Wojciecha oraz Dodatki       129    Uwaga! W książce występują liczne błędy w numeracji stron.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Dzieje lisowczyków. W czterech tomach: tom IV
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: