Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00257 012068 16911751 na godz. na dobę w sumie
Egzaminy Prawnicze Ministerstwa Sprawiedliwości 2020. Tom 1. Akta cywilne i karne. Wydanie 10 - ebook/pdf
Egzaminy Prawnicze Ministerstwa Sprawiedliwości 2020. Tom 1. Akta cywilne i karne. Wydanie 10 - ebook/pdf
Autor: , , Liczba stron: 783
Wydawca: C. H. Beck Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-8158-623-8 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Nowe wydanie zawiera zaktualizowane stany faktyczne oraz prawne, dostosowane do obecnie obowiązujących przepisów prawa.

Egzaminy Prawnicze Ministerstwa Sprawiedliwości:

Tom 1 obejmuje Akta cywilne i karne, a w nich:

UWAGA!

Treść zadań egzaminacyjnych z lat 2010-2019 znajdziesz na stronie www.egzaminy.beck.pl

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Część I. APELACJE I AKTA KARNE Kazus 1. Egzamin adwokacki 2019 r. Informacja dla zdającego: Należy założyć, że odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony adwo- katowi Sandrze Jasińskiej, obrońcy oskarżonego Adriana Szmulewskiego, 12.3.2019 r. OPIS ISTOTNYCH ZAGADNIEŃ DLA KOMISJI EGZAMINACYJNEJ DO ZADANIA Z ZAKRESU PRAWA KARNEGO (EGZAMIN ADWOKACKI – 26 MARCA 2019 R.) Zdaniem zespołu do przygotowania zadań na egzamin adwokacki, w przypadku za- dania z zakresu prawa karnego, zasadne jest sporządzenie apelacji. Przy ocenie prac, w ramach wymogów zawartych w art. 78e ust. 2 ustawy – Prawo o adwokaturze, w szcze- gólności mając na względzie obowiązek działania wyłącznie w interesie oskarżonego, należy zwrócić uwagę na następujące problemy: 1. Sąd błędnie skazał oskarżonego za przestępstwo z art. 292 § 1 KK. Sąd dopuścił się w tym przypadku naruszenia przepisów postępowania, a to art. 14 § 1 w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 KPK, stanowiącego bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 9 KPK. Wyrok wydany został poza zakresem wyznaczonym granicami skargi oskarżyciela publicznego. Nastąpiło to poprzez zmianę opisu czynu i przyjęcie w miej- sce zachowania zarzuconego Adrianowi Szmulewskiemu, polegającego na kradzieży z włamaniem – czynu stanowiącego paserstwo nieumyślne wymienionego w zarzucie zaboru pojazdu, a zatem zachowania niemieszczącego się w ramach tożsamości zda- rzenia faktycznego (historycznego) określonego w akcie oskarżenia. W tym zakresie należy wskazać, że problematyka tożsamości czynu w prawie karnym materialnym i procesowym należy do jednej z najbardziej skomplikowanych kwestii teoretycznych, które mają istotne przełożenie na praktykę orzeczniczą. Jedną z grup zdarzeń stosun- kowo często powodujących problemy w praktyce orzeczniczej są właśnie te obejmu- jące pierwotnie zarzut kradzieży, gdy następnie w toku procesu nie sposób wykazać znamion zaboru, lecz bez wątpienia rzecz pochodząca z przestępstwa znajduje się w posiadaniu oskarżonego. Rozważa się wówczas możliwość zakwalifikowania za- chowania sprawcy jako przestępstwa paserstwa (z art. 291 KK lub art. 292 KK). Sąd Najwyższy w zależności od unikalnych realiów konkretnych spraw raz akceptuje, raz odrzuca taką możliwość, jednakże w każdym przypadku podkreśla się, że nie można mówić o tożsamości czynów, jeżeli przestępstwo paserstwa, przypisywane zamiast 1 Akta karne e n r a k a t k A zarzucanego przestępstwa kradzieży z włamaniem, miało miejsce już w jakiś czas po tej kradzieży i w okolicznościach niemających nic wspólnego z opisem i podstawą fak- tyczną czynu zarzucanego jako kradzież z włamaniem. W takim wypadku nie chodzi bowiem tylko o odmienny sposób wejścia w posiadanie rzeczy pochodzącej z czynu zabronionego, lecz o zupełnie inne zdarzenie faktyczne, w którego ramach doszło do uzyskania takiego posiadania (zob. szerzej post. SN z 14.7.2011 r., IV KK 139/11, Le- galis oraz wyr. SN z 30.9.2014 r., II KK 234/14, Legalis oraz z 4.10.2017 r., II KK 162/17, Legalis). W sprawie będącej przedmiotem egzaminu oskarżyciel publiczny w spo- sób precyzyjny zarzucił zabór pojazdu w celu przywłaszczenia poprzez uprzednie otwarcie nieustalonym narzędziem zamka w drzwiach, co miało mieć miejsce w nocy z 8/9 lipca w Koluszkach. Wobec tego opis ten nie pozwala jednocześnie (alternatyw- nie) na określenie owego zdarzenia historycznego, jako udzielenia przez oskarżonego w dniu 11 lipca w Brzezinach pomocy w ukryciu pojazdu, co do którego powinien i mógł przypuszczać, że pochodzi z kradzieży z włamaniem. 2. Skazując Adriana Szmulewskiego za przestępstwo z art. 279 § 1 KK Sąd dopuścił się obrazy art. 199 KPK. Zgodnie z tym przepisem, złożone wobec biegłego albo lekarza udzielającego pomocy medycznej oświadczenia oskarżonego, dotyczące zarzucanego mu czynu, nie mogą stanowić dowodu. Wbrew treści tego przepisu Sąd wykorzystał oświadczenie Adriana Szmulewskiego, jakie złożył on wobec Dagmary Wrocławskiej, tj. lekarki, która udzieliła mu pomocy medycznej. Zakaz dowodowy ustanowiony w art. 199 KPK ma na celu ochronę zaufania, jako podstawy relacji oskarżonego pacjen- ta z lekarzem udzielającym mu pomocy medycznej. Jak wynika przy tym z ugruntowa- nego orzecznictwa Sądu Najwyższego i sądów powszechnych, oświadczenie złożone wobec lekarza nie może stanowić dowodu także wówczas, gdy złożone zostało przed formalnym postawieniem sprawcy w stan podejrzenia (vide wyr. SN z 24.1.2008 r., V KK 230/07, OSNwSK 2008, Nr 1, poz. 207). W realiach zadania egzaminacyjnego jest nie- dopuszczalne przeprowadzenie, a w konsekwencji wykorzystanie dowodu z zeznań świadka Dagmary Wrocławskiej na okoliczność składanych wobec niej przez Adriana Szmulewskiego oświadczeń dotyczących popełnionego przez niego czynu kradzieży z włamaniem. Dagmara Wrocławska przyjęła je bowiem działając jako lekarz udziela- jący Adrianowi Szmulewskiemu w dniu zdarzenia pomocy medycznej w postaci opa- trzenia rany. Nie jest przy tym możliwe zwolnienie przez sąd z tajemnicy lekarskiej w takim zakresie, w którym lekarz mógłby ujawnić treść i okoliczności oświadczeń złożonych mu przez oskarżonego w związku z udzielaniem pomocy medycznej, gdyż art. 199 KPK stanowi lex specialis wobec treści art. 180 § 2 KPK. Wobec kategoryczne- go brzmienia art. 199 KPK, jako prawnie irrelewantną należy ocenić okoliczność, że Dagmara Wrocławska znała wcześniej oskarżonego, a pomocy medycznej udzieliła mu poza systemem świadczeń zdrowotnych zapewnianych przez NFZ. Przesłuchanie le- karki udzielającej pomocy medycznej Adrianowi Szmulewskiemu na okoliczność zło- żonych przez oskarżonego oświadczeń, dotyczących zarzucanego mu czynu, stanowi- ło zatem bez wątpienia obejście bezwzględnego zakazu dowodowego przewidzianego w art. 199 KPK. Co istotne, zeznania tego świadka stanowiły podstawowy dowód, któ- ry zadecydował o skazaniu Adriana Szmulewskiego za przestępstwo z art. 279 § 1 KK. Pokrzywdzony nie był bowiem w stanie z dostateczną pewnością stwierdzić, że osobą, która wybiegła z altanki, był Adrian Szmulewski. Jak sam wskazał, nie widział twa- rzy uciekającego, a jedynie ogólny zarys sylwetki wydał mu się znajomy. Jan Zamojski przyznał przy tym, że swoje podejrzenie oparł głównie na opinii, którą słyszał od zna- jomych, że oskarżony dopuszcza się podobnych przestępstw. Jednocześnie na miejscu zdarzenia nie ujawniono żadnych dowodów, które w sposób chociażby poszlakowy pozwalały na przypisanie oskarżonemu sprawstwa zarzucanego mu czynu. 2 Część I. Apelacje i akta karne 3. Sąd Rejonowy błędnie skazał oskarżonego także za przestępstwo z art. 275 § 1 KK. a. Po pierwsze, prawo jazdy nie jest dokumentem stwierdzającym tożsamość w ro- zumieniu art. 275 § 1 KK. Powyższy przepis uznaje bowiem za występek kradzież nie każdego dokumentu, ale jedynie takiego, który stwierdza tożsamość innej osoby albo jej prawa majątkowe. Dokument stwierdzający tożsamość jest nato- miast szczególnym rodzajem dokumentu, zdefiniowanego w art. 115 § 14 KK. Jest to bowiem dokument, który na podstawie przepisów określonej ustawy, sta- nowi dowód tożsamości jego właściciela (osoby fizycznej). Prawo jazdy jest na- tomiast dokumentem jedynie stwierdzającym, że danej osobie, której dokument jest przypisany, przysługuje określone uprawnienie. Tym samym prawo jazdy nie jest dokumentem stwierdzającym tożsamość, a jedynie dokumentem pozwalają- cym na ustalenie tożsamości, a więc takim, który potwierdza inne okoliczności, ale jednocześnie zawiera dane pozwalające na ustalenie tożsamości (vide wyr. SN z 3.12.2012 r., III KK 45/12, KZS 2013, Nr 10, poz. 43). Innymi słowy, prawo jaz- dy, co prawda pozwala ustalić tożsamość osoby, ale – co wynika z art. 5 ustawy z 5.1.2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r. poz. 978 ze zm.) – jego istotą jest stwierdzenie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Na margine- sie można zauważyć, że gdyby Sąd przypisał Adrianowi Szmulewskiemu zamiar zaboru dokumentu w postaci prawa jazdy, czyn taki mógłby być jedynie rozpatry- wany na gruncie art. 126 KW, przewidującego odpowiedzialność m.in. za kradzież cudzej rzeczy przedstawiającej wartość niemajątkową. b. Ponadto, Sąd Rejonowy – jak wynika z uzasadnienia wyroku – przypisując oskar- żonemu dokonanie występku stypizowanego w art. 275 § 1 KK, powołał się na wyjaśnienia oskarżonego, w których podał on, że jego celem była kradzież pie- niędzy. Warunkiem przypisania kradzieży dokumentu tożsamości jest natomiast stwierdzenie, iż sprawca miał świadomość, że wśród zabranych przedmiotów znajduje się taki dokument i chciał go przywłaszczyć. Kradzież dokumentu, po- dobnie jak kradzież rzeczy, jest bowiem przestępstwem umyślnym kierunkowym. Zabór dowodu osobistego, będącego dokumentem stwierdzającym tożsamość, nie wypełni dyspozycji art. 275 § 1 KK, jeśli oskarżony nie działał w zamiarze jego za- boru, a wziął go niejako „przez przypadek” (zob. np.: orz. SN z 19.1.2016 r., V KK 401/15, KZS 2017, Nr 2, poz. 19; A. Marek, Komentarz do art. 275 Kodeksu karnego, LEX/el. 2010, teza 5; czy M. Mozgawa, Komentarz do art. 275 Kodeksu karnego, LEX/el. 2014, teza 10). W realiach niniejszej sprawy, Sąd powinien był rozważyć za- tem nie tylko sam fakt zaboru dokumentu, ale również istnienie po stronie oskar- żonego świadomości, że ów dowód osobisty znajduje się w skradzionym portfelu, jak i zamiar jego zaboru, bez czego przypisanie przestępstwa z art. 275 § 1 KK nie było możliwe. Tymczasem oskarżony w swoich, uznanych za wiarygodne, wyja- śnieniach wyraźnie wskazał, że celem jego działania była kradzież pieniędzy. Sąd Rejonowy przyjął, że oskarżony działał w celu zaboru pieniędzy. Jeśli chodzi o cel, z jakim działał oskarżony w stosunku do dowodu osobistego, Sąd poczynił nato- miast ustalenie, że oskarżony nie miał zamiaru zabierać żadnych dokumentów, więc gdy tylko sprawdził zawartość portfela, postanowił go wyrzucić. Skoro Sąd dokonał ustalenia w przedmiocie braku zamiaru zaboru dokumentu poświadcza- jącego tożsamość, to konsekwentnie powinien uznać, że przypisanie oskarżonemu sprawstwa przestępstwa z art. 275 § 1 KK nie jest możliwe. Sąd dopuścił się więc obrazy prawa materialnego (błąd w subsumpcji). 3 Kazus 1. Egzamin adwokacki 2019 r.Akta karne WZÓR PISMA Adwokat Sandra Jasińska Obrońca oskarżonego Adriana Szmulewskiego Kancelaria Adwokacka Mickiewicza 20, 99–060 Brzeziny Oskarżyciel publiczny: Prokurator Prokuratury Rejonowej w Brzezinach, Adam Zaradny Brzeziny, 19.3.2019 r. Sąd Okręgowy w Łodzi Wydział V Karny Odwoławczy Plac Dąbrowskiego 5 90–921 Łódź za pośrednictwem: Sądu Rejonowego w Brzezinach II Wydział Karny Sygn. akt: II K 302/18 obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Brzezinach, II Wydział Karny, z 4.2.2019 r., sygn. akt II K 302/18 APELACJA Działając jako obrońca oskarżonego – Adriana Szmulewskiego (upoważnienie do obro- ny w aktach sprawy) niniejszym na podstawie art. 444 § 1 i art. 425 § 1, 2 i 3 KPK zaskar- żam wyrok Sądu Rejonowego w Brzezinach, II Wydział Karny, z 4.2.2019 r., sygn. akt II K 302/18, na korzyść oskarżonego w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucam: 1) w zakresie czynu z punktu I na podstawie art. 427 § 2 KPK – rażącą obrazę przepisów postępowania, a to art. 14 § 1 w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 KPK poprzez uznanie oskar- żonego za winnego czynu, który nie był objęty skargą uprawnionego oskarżyciela, pomimo braku tożsamości czynu zarzucanego i przypisanego oskarżonemu z art. 292 § 1 KK, co skutkowało wystąpieniem bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 9 KPK; 2) w zakresie czynu z punktu II na podstawie art. 427 § 2 KPK oraz art. 438 pkt 2 KPK – obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 199 KPK poprzez oparcie się przy rozstrzyganiu o winie oskarżonego na zezna- niach świadka Dagmary Wrocławskiej, w zakresie okoliczności, o których uzyskała ona wiedzę podczas udzielania pomocy medycznej oskarżonemu, na skutek czego doszło do skazania oskarżonego; 3) w zakresie czynu z punktu III na podstawie art. 427 § 2 KPK oraz art. 438 pkt 1 KPK – obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 275 § 1 KK, poprzez jego zastosowa- nie i skazanie oskarżonego, pomimo dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych co do braku zamiaru zaboru dokumentu poświadczającego tożsamość u oskarżonego, co uniemożliwia przypisanie oskarżonemu sprawstwa ww. przestępstwa. 4 Część I. Apelacje i akta karneAkta karne Na podstawie tak postawionych zarzutów, w oparciu o art. 427 § 1 w zw. z art. 437 § 1 i 2 KPK wnoszę o: 1) co do czynu z punktu I – uchylenie wyroku oraz umorzenie postępowania na podsta- wie art. 17 § 1 pkt 9 KPK; 2) co do czynów z punktów II i III – zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia czynu z art. 279 § 1 KK oraz czynu z art. 275 § 1 KK. UZASADNIENIE Aktem oskarżenia z 31.8.2018 r. Prokurator zarzucił oskarżonemu dokonanie trzech czynów: dwóch czynów z art. 279 § 1 KK, oraz jednego czynu z art. 275 § 1 KK. Po prze- prowadzeniu rozprawy 30.11.2018 r. oraz 4.2.2019 r., Sąd Rejonowy w Brzezinach uznał oskarżonego winnym czynów zarzucanych w punktach II i III, zaś w ramach czynu zarzu- canego oskarżonemu w punkcie I – Sąd zmienił opis czynu i uznał oskarżonego winnym czynu wypełniającego dyspozycję art. 292 § 1 KK. Sąd skazał oskarżonego na karę łączną roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Z uwagi na nieprawidłowości oraz dopuszczenie się obrazy zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, które miało wpływ na roz- strzygnięcie, niezbędne jest wniesienie apelacji. Ad 1 Sąd I instancji skazując oskarżonego za przestępstwo z art. 292 § 1 KK naruszył art. 14 § 1 w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 KPK, co skutkowało wystąpieniem bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 9 KPK. Sąd I Instancji zmienił opis czynu i w miejsce zarzucanego oskarżonemu czynu kra- dzieży z włamaniem (art. 279 § 1 KK), przyjął czyn stanowiący paserstwo nieumyślne przedmiotowego pojazdu (art. 292 § 1 KK). Opis czynu, który w tym zakresie przyjął Sąd I instancji nie mieści się w ramach tożsamości zdarzenia historycznego opisanego w akcie oskarżenia. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z 14.7.2011 r. (IV KK 139/11, Legalis): „Nie można mówić o tożsamości czynów, jeżeli przestępstwo paserstwa, przypisywane zamiast zarzucanego przestępstwa kradzieży lub kradzieży z włamaniem, miało miejsce już w jakiś czas po tej kradzieży i w okolicznościach niemających nic wspólnego z opisem i podstawą faktyczną czynu zarzucanego jako kradzież lub kradzież z włamaniem. W ta- kim wypadku nie chodzi bowiem tylko o odmienny sposób wejścia w posiadanie rzeczy pochodzącej z czynu zabronionego, lecz o zupełnie inne zdarzenie faktyczne, w którego ramach doszło do uzyskania takiego posiadania”. Z analogiczną sytuacją Sąd I instan- cji miał do czynienia w niniejszej sprawie. Oskarżyciel publiczny bowiem w sposób nie- pozostawiający wątpliwości zarzucił oskarżonemu dokonanie zaboru pojazdu w celu przywłaszczenia w nocy z 8 na 9 lipca br. w Koluszkach, poprzedzone otwarciem zamka w drzwiach, co w żaden sposób nie może zostać uznane za tożsame z udzieleniem przez oskarżonego w dniu 11 lipca br. w Brzezinach pomocy w ukryciu przedmiotowego pojaz- du, jak wskazał w wyroku Sąd I instancji. Mając powyższe na względzie, Sąd I instancji winien był umorzyć postępowanie karne co do czynu z pkt I na podstawie art. 14 § 1 w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 KPK. Brak umorzenia postępowania przez sąd I instancji jest jednoznaczny z zaistnieniem bezwzględnej przy- czyny odwoławczej, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 9 KPK. Z uwagi na powyższe, za- sadny jest wniosek o uchylenie wyroku w tym zakresie i umorzenie postępowania przez sąd II instancji. 5 Kazus 1. Egzamin adwokacki 2019 r.Akta karne Ad 2 W zakresie czynu z punktu II należy wskazać, że Sąd I instancji skazał oskarżonego wyłącznie na podstawie dowodu z przesłuchania świadka Dagmary Wrocławskiej, po- mimo jednoznacznego ustalenia przez Sąd I instancji, że świadek powzięła informacje, na okoliczność których zeznawała, podczas udzielania oskarżonemu pomocy medycz- nej. Bez znaczenia pozostaje fakt, że świadek udzieliła pomocy medycznej oskarżonemu poza systemem świadczeń zdrowotnych. W tym stanie rzeczy przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka Dagmary Wrocławskiej, a następnie wykorzystanie tego dowo- du w sprawie, było niedopuszczalne i bez wątpienia stanowiło naruszenie bezwzględ- nego zakazu dowodowego przewidzianego w art. 199 KPK. Z uwagi na fakt że drugi ze świadków – Jan Zamojski – w swoich zeznaniach nie był w stanie jednoznacznie po- twierdzić, że to oskarżony był osobą, która wybiegła z altanki, bowiem widział wyłącznie sylwetkę sprawcy, Sąd I instancji nie posiadał żadnych dowodów, na podstawie których mógłby przypisać oskarżonemu sprawstwo czynu z punktu II. Mając to na względzie, oskarżonego należało zatem uniewinnić od zarzutu popełnienia czynu z art. 279 § 1 KK. Taki wniosek zasługuje więc na uwzględnienie przez Sąd II instancji. Ad 3 Sąd I instancji skazując oskarżonego za czyn z punktu III dopuścił się z kolei obrazy przepisów prawa materialnego, a to art. 275 § 1 KK. Pomimo prawidłowego poczynienia ustaleń co do braku zamiaru oskarżonego zaboru dokumentu pozwalającego na ustale- nie tożsamości, a jedynie zamiaru zaboru pieniędzy, Sąd postanowił uznać oskarżonego winnym popełnienia czynu z art. 275 § 1 KK. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z 19.1.2016 r. (V KK 401/15, Legalis): „Zabór dowodu osobistego, będącego dokumentem stwierdzającym tożsamość, nie wypełnił dyspozycji art. 275 § 1 KK, gdy oskarżeni nie działali w zamiarze jego przywłaszczenia, a wzięli go niejako «przez przypadek» dlatego, że znajdował się wśród dokumentów, które sprawcy zabrali z okradzionego mieszkania”. Sąd ustalił, że owego zamiaru nie było, zatem czyn, którego dopuścił się oskarżony nie wypełnił dyspozycji art. 275 § 1 KK. W tym stanie rzeczy należało oskarżonego uniewin- nić od zarzucanego mu czynu z pkt III. W świetle ww. okoliczności zaskarżony wyrok nie może się ostać, wobec czego wnoszę jak w petitum. Adwokat Sandra Jasińska (podpis własnoręczny) Załącznik: – odpis apelacji 6 Część I. Apelacje i akta karneAkta karne Kazus 2. Egzamin radcowski 2019 r. Informacja dla zdającego: Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony obrońcy oskarżonego radcy prawnemu Kajetanowi Kozickiemu na adres jego kancelarii 16.3.2019 r. OPIS ISTOTNYCH ZAGADNIEŃ DLA KOMISJI EGZAMINACYJNEJ DO ZADANIA Z ZAKRESU PRAWA KARNEGO (EGZAMIN RADCOWSKI – 26 MARCA 2019 R.) Zdaniem zespołu do przygotowania zadań na egzamin radcowski, w zadaniu z zakresu prawa karnego, zasadne jest sporządzenie apelacji. Zdający przy rozwiązywaniu zadania powinni zwrócić uwagę na następujące problemy: 1. W zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego zarzutu z pkt I aktu oskarżenia, Sąd Rejonowy błędnie przypisał oskarżonemu Jackowi Jackowskiemu przestępstwo z 20.1.2018 r., któ- re nie było objęte aktem oskarżenia. Skutkiem takiego rozstrzygnięcia było zaistnienie negatywnej przesłanki procesowej w postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela. W zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 wyroku w części skazującej oskarżone- go należało zatem podnieść zarzut naruszenia art. 17 § 1 pkt 9 KPK, wskazujący na zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 KPK oraz złożyć skorelowany z tym zarzutem wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania w zakresie czynu przypisanego, a nie objętego aktem oskarżenia. 2. W zakresie rozstrzygnięcia co do czynu z pkt II aktu oskarżenia, wyrok Sądu Rejonowego również nie jest prawidłowy. Należy zwrócić uwagę, że Sąd ten trafnie ustalił w uzasad- nieniu wyroku, że Jacek Jackowski domagał się zwrotu 200 zł, którą to kwotę wcześniej pożyczył Aleksandrowi Niżowi. W tych okolicznościach oczywiste jest, że jego zachowa- nie nie było zachowaniem zrealizowanym w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Od dawna przyjmuje się bowiem w orzecznictwie, że korzyść majątkowa w rozumieniu prze- pisów prawa karnego, to przysporzenie majątku sobie lub innej osobie albo uniknięcie w nim strat, z wyjątkiem jedynie tych wypadków, gdy korzyść taka przysługuje sprawcy lub innej osobie zgodnie z istniejącym w chwili czynu stosunkiem prawnym (uchw. Izby Karnej SN z 30.1.1980 r., VII KZP 41/78, OSNKW 1980, z. 3, poz. 24). W sytuacji gdy Jac- kowi Jackowskiemu przysługiwało roszczenie wobec Aleksandra Niża o zwrot 200 zł, którą to kwotę wcześniej mu pożyczył, upłynął termin pożyczki, a nadto Aleksander Niż pomimo wezwania nie zwrócił kwoty pożyczki, to zachowanie Jacka Jackowskiego nie tylko nie mogło być uznane jako przedsięwzięte w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, ale także jako zmierzające do tego, by Aleksander Niż niekorzystnie rozporządził swo- im mieniem. Mając na uwadze, że wierzytelność oskarżonego wobec pokrzywdzonego w zakresie kwoty 200 zł istniała w czasie czynu z 10.3.2018 r., należy przyjąć, że odpo- wiedzialność karna oskarżonego może być rozważana jedynie za przestępstwo z art. 191 § 2 KK. Polega ono na stosowaniu przemocy wobec osoby lub groźby bezprawnej w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności. Takie stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i sądów powszechnych (zob. np. wyr. SN z 12.10.2010 r., III KK 76/10, Legalis; wyr. SN z 8.5.2012 r., III KK 347/11, Legalis; post. SN z 22.5.2014 r., II KK 346/13, OSNKW 2014, z. 12, poz. 90; wyr. SA we Wrocławiu z 17.10.2013 r., II AKa 224/13, Legalis). Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny, jednakże wadliwie opisał przypisane oskarżonemu zachowanie. Błąd sądu polegał na naruszeniu prawa material- 7 Akta karne e n r a k a t k A nego, gdyż opisanie czynu Jacka Jackowskiego nastąpiło przy uwzględnieniu znamion przestępstwa określonych w przepisie, który nie mógł być w sprawie zastosowany. Pra- widłowe ustalenia faktyczne, jakie zostały dokonane w uzasadnieniu wyroku, powinny służyć opisowi czynu w jego sentencji przy uwzględnieniu tych ustaleń oraz prowadzić do zastosowania właściwego przepisu prawa materialnego, tj. art. 191 § 2 KK. Powinien być zatem podniesiony zarzut naruszenia art. 282 KK poprzez jego zastosowanie, w sy- tuacji, kiedy ustalenia faktyczne, jakie zostały dokonane w sprawie, tego nie uzasadniały. Zdaniem zespołu, można zaakceptować ograniczenie zarzutu i wywodów apelacji do stwierdzenia naruszenia art. 282 KK. Lepszym rozwiązaniem byłoby jednak postawienie w apelacji również zarzutu naruszenia art. 191 § 2 KK przez jego niezastosowanie. Ustale- nia faktyczne dokonane w sprawie powinny doprowadzić do przypisania oskarżonemu czynu wypełniającego dyspozycję tego przepisu. 3. W konsekwencji uwag zawartych w pkt 2, należy zaakceptować sformułowanie w ape- lacji wniosku o zmianę wyroku w pkt 1b i uniewinnienie oskarżonego, gdy podnie- sione uchybienie będzie odnosiło się wyłącznie do wadliwego zastosowania art. 282 KK. Argumentacja faktyczno-prawna w takim układzie powinna być ograniczona do kwestii negujących stanowisko sądu I instancji. Na wyższą ocenę powinien jednak za- sługiwać wniosek odwoławczy zawierający żądanie odpowiedniej modyfikacji opisu czynu przypisanego oskarżonemu i zmiany jego kwalifikacji prawnej na art. 191 § 2 KK. W takiej sytuacji należy również oczekiwać, że zdający formułując w tej części wniosek odwoławczy zawrze w nim żądanie obniżenia kary pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo popełnione 10.3.2018 r., względnie żądanie orzeczenia kary łagodniej- szego rodzaju, na podstawie art. 37a KK. Należy bowiem podkreślić, że aczkolwiek rolą obrońcy oskarżonego jest działanie wyłącznie w jego interesie i na jego korzyść, to jed- nak obrońca, jako profesjonalista, nie może abstrahować od linii obrony prezentowanej przez oskarżonego przed sądem I instancji oraz oczywistej wymowy materiału dowo- dowego. W postępowaniu przygotowawczym i rozpoznawczym natomiast oskarżony przedstawił okoliczności zdarzenia i wnosił o łagodny wymiar kary. 4. Kolejnym błędem Sądu Rejonowego było przypisanie oskarżonemu działania w warun- kach recydywy pierwszego stopnia (art. 64 § 1 KK). Sąd nie dostrzegł, że oskarżony za przestępstwo z art. 207 § 1 KK nie został skazany na karę pozbawienia wolności, tylko ograniczenia wolności, która została następnie zamieniona na karę zastępczą 7 miesięcy pozbawienia wolności. Ustalenie zatem, że Jacek Jackowski był skazany za przestępstwo z art. 207 § 1 KK na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności było ustaleniem błędnym. Kara zastępcza pozbawienia wolności jest formą odbywania kary ograniczenia wolno- ści, a więc nie jest karą pozbawienia wolności, na którą sprawca był wcześniej skazany, co powoduje, że warunek z art. 64 § 1 KK w zadaniu nie został spełniony (zob. wyr. SN z 24.1.1976 r., IV KRN 97/75, OSNKW 1976, z. 6, poz. 76). Przy uwzględnieniu tej okoliczności należało podnieść zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, mającego wpływ na jego treść w zakresie kary orzeczonej i odbytej za czyn z art. 207 § 1 KK, czego skutkiem było niewłaściwe zastosowanie art. 64 § 1 KK. Wniosek odwoławczy winien obejmować wyeliminowanie odpowiedniego fragmentu z opisu czynu przypisanego w pkt 1b oraz art. 64 § 1 KK z kwalifikacji prawnej czynu. 5. Konsekwencją błędnego przyjęcia, że oskarżony Jacek Jackowski działał w celu osią- gnięcia korzyści majątkowej i korzyść taką osiągnął, było błędne orzeczenie przepad- ku równowartości korzyści majątkowej na podstawie art. 45 § 1 KK. Należy zatem oczekiwać, że zdający sformułuje w apelacji wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie tego rozstrzygnięcia. 6. Jakkolwiek wyrok sądu dotknięty jest błędem związanym z naruszeniem art. 72 § 1 in fine KK, gdyż na oskarżonego nie został nałożony żaden obowiązek probacyjny, błąd ten jest korzystny dla oskarżonego i nie powinien być podniesiony w apelacji obrońcy zobowiązanego do działania na korzyść klienta. 8 Część I. Apelacje i akta karne WZÓR PISMA Radca prawny Kajetan Kozicki Kancelaria Radcy Prawnego w Lublinie Pomocna 3/2, 20–820 Lublin Obrońca oskarżonego Jacka Jackowskiego (adres a/a) Oskarżyciel publiczny: Prokurator Prokuratury Rejonowej Lublin-Północ w Lublinie, Joachim Róg Sygn. akt: III K 540/18 Lublin, 29.3.2019 r. Sąd Okręgowy w Lublinie V Wydział Karny Odwoławczy Krakowskie Przedmieście 43 20–076 Lublin za pośrednictwem: Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie III Wydział Karny obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie, III Wydział Karny z 6.2.2019 r., sygn. akt III K 540/18, którego odpis wraz z uzasadnieniem został doręczony 16.3.2019 r. APELACJA Działając jako obrońca oskarżonego Jacka Jackowskiego (upoważnienie do obrony w aktach sprawy), niniejszym na podstawie art. 444 § 1 i art. 425 § 1, 2 i 3 KPK zaskarżam w całości wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie, III Wydział Karny, wydany 6.2.2019 r. w sprawie o sygnaturze akt III K 540/18 na korzyść oskarżonego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucam: 1) w zakresie czynu z punktu I na podstawie art. 427 § 2 KPK – rażącą obrazę przepisów postępowania, a to art. 17 § 1 pkt 9 KPK poprzez uznanie oskarżonego za winnego czynu z 20.1.2018 r., który nie był objęty skargą uprawnionego oskarżyciela, co skutko- wało wystąpieniem bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 9 KPK; 2) w zakresie czynu z punktu II na podstawie art. 427 § 2 KPK oraz art. 438 pkt 1 KPK – obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 282 KK poprzez jego zastosowanie, pomimo niewypełnienia dyspozycji tego przepisu oraz art. 191 § 2 KK poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy ustalenia faktyczne dokonane w sprawie powinny do- prowadzić do przypisania oskarżonemu dokonania czynu zmuszenia do określonego zachowania w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności; 3) w zakresie obu czynów – na podstawie art. 427 § 2 KPK oraz art. 438 pkt 3 KPK – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego 9 Kazus 2. Egzamin radcowski 2019 r.Akta karne treść w zakresie kary orzeczonej i odbytej za czyn z art. 207 § 1 KK, czego skutkiem było niewłaściwe zastosowanie art. 64 § 1 KK w kwalifikacji prawnej czynów. Na podstawie tak postawionych zarzutów, na podstawie art. 437 § 1 i 2 KPK wnoszę o: 1. w zakresie czynu z punktu I – uchylenie wyroku oraz umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 9 KPK; 2. w zakresie czynu z punktu II – o zmianę opisu i kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu poprzez przyjęcie, że oskarżony 10.3.2018 r. w Lublinie wspólnie i w porozumieniu z nieustalonymi osobami w celu wymuszenia zwrotu wierzytelno- ści w wysokości 200 zł kierował wobec Aleksandra Niża groźby pozbawienia życia oraz zamachu na mienie poprzez podpalenie jego motocykla marki Kawasaki 200T, tj. czynu z art. 191 § 2 KK, i na zasadzie art. 191 § 2 KK przy zastosowaniu art. 37a KK wymierzenie oskarżonemu grzywny zamiast kary pozbawienia wolności w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając na podstawie art. 33 § 3 KK wysokość stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych; 3. w zakresie czynu z punktu II – wyeliminowanie z opisu czynu fragmentu: „przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu 7 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie III K 350/15 za umyślne przestępstwo podobne z art. 207 § 1 KK” oraz wyeliminowanie art. 64 § 1 KK z kwalifikacji prawnej czynu; 4. uchylenie rozstrzygnięcia z pkt 1c wyroku w zakresie orzeczenia przepadku równo- wartości korzyści majątkowej. UZASADNIENIE Aktem oskarżenia z 24.10.2018 r. Prokurator zarzucił oskarżonemu dokonanie dwóch czynów – czynu z art. 190 § 1 w zw. z art. 64 § 1 KK oraz z art. 282 w zw. z art. 64 § 1 KK. Po przeprowadzeniu rozprawy 6.2.2019 r., Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie w ra- mach zarzutu z punktu I aktu oskarżenia uniewinnił oskarżonego od zarzutu popełnienia czynu z 3.1.2018 r., natomiast uznał go za winnego tego, że 20.1.2018 r. w Lublinie groził Aleksandrowi Niżowi popełnieniem przestępstwa, tj. podpaleniem jego motocykla marki Kawasaki 200T, nr rej. LUB G12C, przy czym groźba ta wzbudziła w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary 7 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejo- nowego Lublin-Zachód w Lublinie z 11.1.2016 r. w sprawie III K 350/15 za umyślne prze- stępstwo podobne z art. 207 § 1 KK, tj. czynu z art. 190 § 1 w zw. z art. 64 § 1 KK i za ten czyn na podstawie art. 190 § 1 KK wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 100 (stu) sta- wek dziennych, ustalając na podstawie art. 33 § 3 KK wysokość stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) zł oraz uznał oskarżonego za winnego popełnienia czynu z pkt II aktu oskarżenia i za ten czyn, na podstawie art. 282 KK wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. Nadto, Sąd I instancji na podstawie art. 45 § 1 KK orzekł prze- padek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z przestępstwa przypisanego w pkt 1b w kwocie 200 (dwustu) zł. Z uwagi na szereg nieprawidłowości oraz dopuszczenie się obrazy zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie, niezbędnym jest wniesienie apelacji. 10 Część I. Apelacje i akta karneAkta karne Ad 1 Sąd I instancji skazując oskarżonego za przestępstwo z art. 190 § 1 KK naruszył art. 17 § 1 pkt 9 KPK, co skutkowało wystąpieniem bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o któ- rej mowa w art. 439 § 1 pkt 9 KPK. Sąd I instancji uznał oskarżonego za winnego tego, że 20.1.2018 r. w Lublinie, groził Aleksandrowi Niżowi popełnieniem przestępstwa, tj. podpaleniem jego motocykla marki Kawasaki 200T, nr rej. LUB G12C, przy czym groźba ta wzbudziła w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona, podczas gdy zdarzenie to nie było objęte ak- tem oskarżenia. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z 28.2.2017 r. (III KO 75/16, Legalis): „Granice oskarżenia są zachowane wtedy, gdy niezależnie od ilości dokonanych zmian, wszystkie elementy nowego opisu czynu mieszczą się w ramach tego samego czynu w znaczeniu ontologicznym. Tylko skazanie za czyn inny niż zarzucany, a więc stano- wiący odmienne zdarzenie w tymże znaczeniu, byłoby naruszeniem zasady skargowości i stanowiłoby uchybienie procesowe o charakterze bezwzględnej przyczyny odwoławczej (art. 439 § 1 pkt 9 w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 KPK)”. Sytuacja, w której Sąd I instancji w miej- sce czynu z 3.1.2018 r., opisanego w akcie oskarżenia, skazuje oskarżonego za zupełnie inny czym, popełniony 20.1.2018 r., w sposób niepozostawiający wątpliwości wykracza poza granice oskarżenia i stanowi naruszenie procesowe o charakterze bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Z uwagi na powyższe zasadny jest wniosek o uchylenie wyroku w tym zakresie i umo- rzenie postępowania przez sąd II instancji. Ad 2 W zakresie czynu z punktu II należy wskazać, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego, a to art. 282 KK poprzez jego zastosowanie, pomimo nie- wypełnienia dyspozycji tego przepisu oraz art. 191 § 2 KK poprzez jego niezastosowanie. Ustalenia faktyczne dokonane w sprawie powinny doprowadzić do przypisania oskar- żonemu dokonania czynu zmuszenia do określonego zachowania w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności, o którym mowa w art. 191 § 2 KK. Dowody z przesłuchania świad- ka Aleksandra Niża, a także oskarżonego – w sposób spójny jednoznacznie potwierdzały, że świadek Aleksander Niż pożyczył 200 zł od oskarżonego w lutym 2018 r., a następnie oskarżony 10.3.2018 r. żądał ich zwrotu. Zamiarem oskarżonego zatem nie było przy- właszczenie cudzego mienia, bowiem domagał się on jedynie zwrotu kwoty, którą po- krzywdzony od oskarżonego pożyczył niespełna miesiąc wcześniej. W oparciu na tak poczynionych ustaleniach, należało dokonać zmiany opisu zarzucanego oskarżonemu czynu poprzez przyjęcie, że oskarżony 10.3.2018 r. w Lublinie wspólnie i w porozumieniu z nieustalonymi osobami w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności w wysokości 200 zł kierował wobec Aleksandra Niża groźby pozbawienia życia oraz zamachu na mienie po- przez podpalenie jego motocykla marki Kawasaki 200T, tj. czynu z art. 191 § 2 KK. Z uwa- gi na fakt, że Sąd I instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne postawić w tym przypadku należało zarzut obrazy prawa materialnego. Mając powyższe na względzie, uzasadnione jest wnioskowanie o zmianę opisu i kwa- lifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu w sposób opisany we wnioskach ape- lacji. Wniosek o wymierzenie oskarżonemu w miejsce kary pozbawienia wolności kary grzywny na zasadzie art. 37a KK obrońca oskarżonego motywuje z kolei tym, że oskar- żony przeprosił pokrzywdzonego, pokrzywdzony w swych zeznaniach jednoznacznie zaś stwierdził, iż nie ma do oskarżonego żalu i przeprosiny przyjął. Nadto oskarżony 11 Kazus 2. Egzamin radcowski 2019 r.Akta karne w swych wyjaśnieniach opisał szczegółowo przebieg przedmiotowego zdarzenia. Dodat- kowo, jak wskazał w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji – czyn ten charakteryzował się średnim stopniem społecznej szkodliwości. Naturalną konsekwencją wniosku o zmianę opisu czynu i kwalifikacji prawnej czynu jest również wniosek o uchylenie rozstrzygnięcia z pkt 1c wyroku w zakresie orzeczenia przepadku równowartości korzyści majątkowej. Oskarżony korzyści takiej nie osiągnął, bowiem kwota 200 zł stanowiła równowartość wierzytelności posiadanej przez oskarżo- nego względem Aleksandra Niża, zatem zastosowanie art. 45 § 1 KK nie znajduje uzasad- nienia. Ad 3 W dalszej kolejności, obrońca oskarżonego wskazuje, że Sąd I instancji w przypadku obu czynów przyjął działanie oskarżonego w warunkach recydywy, dopuszczając się tym samym błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd I instancji nie dostrzegł, że oskarżo- ny w wyroku z 11.1.2016 r. (czyn z art. 207 § 1 KK) został skazany na karę ograniczenia wolności, a nie na karę pozbawienia wolności. Kara 7 miesięcy pozbawienia wolności była jedynie karą zastępczą – formą odbywania orzeczonej kary ograniczenia wolności. Warunek wskazany w art. 64 § 1 KK nie został spełniony i nie powinien być przyjmowa- ny w kwalifikacji prawnej żadnego z zarzucanych oskarżonemu czynów. Analogicznie wskazał w wyroku z 24.1.1976 r. Sąd Najwyższy (IV KRN 97/75, Legalis). W ślad za po- wyższym oprócz wniosku o usunięcie art. 64 § 1 KK z kwalifikacji prawnej, zasadny jest też wniosek o wyeliminowanie z opisu czynu fragmentu: „przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu 7 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie III K 350/15 za umyślne przestępstwo podobne z art. 207 § 1 KK”. Z uwagi na powyższe, zaskarżony wyrok nie może się ostać, wobec czego wnoszę jak radca prawny Kajetan Kozicki (własnoręczny podpis) w petitum. Załącznik: – odpis apelacji 12 Część I. Apelacje i akta karneAkta karne Kazus 3. Egzamin adwokacki 2018 r. Informacja dla zdającego: Należy założyć, że odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony adwoka- towi Sylwii Lewandowskiej, obrońcy oskarżonego Grzegorza Pekowskiego, 12.3.2018 r. OPIS ISTOTNYCH ZAGADNIEŃ DLA KOMISJI EGZAMINACYJNEJ DO ZADANIA Z ZAKRESU PRAWA KARNEGO (EGZAMIN ADWOKACKI – 20 MARCA 2018 R.) Zdaniem Zespołu do przygotowania zadań na egzamin adwokacki, w przypadku za- dania z zakresu prawa karnego, zasadne jest sporządzenie apelacji. Przy ocenie prac, w ramach wymogów zawartych w art. 78e ust. 2 ustawy – Prawo o adwokaturze, należy zwrócić uwagę na następujące problemy: 1. Sąd Rejonowy skazując Grzegorza Pekowskiego za przestępstwo z art. 284 § 2 KK naruszył następujące przepisy procesowe: a) art. 170 § 1 pkt 2 KPK poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowa- dzenie dowodu z zeznań świadka Krzysztofa Kowalskiego na okoliczność za- warcia przez oskarżonego i pokrzywdzonego pozornej umowy użyczenia. Sąd Rejonowy oddalił bowiem wniosek dowodowy oskarżonego, wskazując jedynie, że okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem, zgod- nie z utrwalonym stanowiskiem doktryny i judykatury, okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdy dotyczy kwe- stii ubocznych, niezwiązanych z przedmiotem procesu oraz jego uczestnikami, zwłaszcza oskarżonym. Chodzi zatem o wolę wnioskodawcy dowodzenia czegoś, co nie będzie w ogóle brane pod uwagę ani przy ustalaniu sprawstwa lub winy, ani wymiaru kary (T. Grzegorczyk, KPK. Komentarz, t. I, Warszawa 2014, s. 574). Tym- czasem powierzenie oznacza przeniesienie władztwa nad rzeczą z uprawnionego na sprawcę bez prawa rozporządzania nią jak swoją własnością, z jednoczesnym konkretnym oznaczeniem sposobu jego wykonywania przez osobę, której rzecz jest powierzana. Nie stanowi więc przedmiotu sprzeniewierzenia rzecz ruchoma, która została przekazana sprawcy w okolicznościach wskazujących na przeniesie- nie własności tej rzeczy na sprawcę. W przedstawionym stanie faktycznym oko- liczność, czy Grzegorz Pekowski stał się właścicielem obrazu, niewątpliwie mia- łaby zatem znaczenie dla oceny jego sprawstwa. Konstatacja ta jest tym bardziej trafna, że sam Sąd Rejonowy w uzasadnieniu swojego wyroku wskazuje, że nie ujawniono dowodów, które potwierdzałyby, iż oskarżony nabył własność obra- zu. Nie można zatem uznać, że oddalenie wniosku dowodowego na podstawie art. 170 § 1 pkt 2 KPK nastąpiło w wypadku zupełnie niewątpliwym, gdy było oczywiste, iż okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma i nie może mieć żad- nego wpływu na treść rozstrzygnięcia (por. wyr. SN z 27.1.1999 r., IV KKN 178/96, Uwaga: Jak wskazano we wstępie treść zadań jest dostępna na stronie www.egzaminy.beck.pl. 13 Akta karne e n r a k a t k A Prok. i Pr. – wkł. 1999, Nr 9, poz. 13). Wstępna ocena wartości i znaczenia ofero- wanego dowodu w postaci zeznań Krzysztofa Kowalskiego, polegająca na kon- frontacji tezy dowodowej z tymi ustaleniami faktycznymi, które mogą ulec wery- fikacji lub zmianie w wyniku przeprowadzenia dowodu, prowadzi do wniosku, że dowód ten powinien być oceniany jako mający znaczenie dla sprawy. Nietrafne byłoby przy tym przekonanie, że brak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy oko- liczności wskazanych w tezie dowodowej wynika z faktu, iż inne przeprowadzone przez sąd dowody przekonują o popełnieniu przez Grzegorza Pekowskiego przy- pisanego mu przestępstwa. Obraza art. 170 § 1 pkt 2 KPK niewątpliwie mogła mieć wpływ na treść zapadłego wy- roku, ponieważ nie da się wykluczyć, że wzięcie pod uwagę zeznań Krzysztofa Kowal- skiego doprowadziłoby sąd do odmiennej oceny dowodów i uniewinnienia oskarżonego od popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt I aktu oskarżenia; b) art. 399 § 1 KPK poprzez zaniechanie uprzedzenia oskarżonego o możliwości zmia- ny kwalifikacji prawnej. Artykuł 399 § 1 KPK jest przepisem kategorycznie obligują- cym sąd do uprzedzenia stron obecnych na rozprawie o możliwości zmiany kwali- fikacji prawnej zarzuconego czynu. Ideą powyższego przepisu jest bowiem zasada lojalności procesowej, w której chodzi o niezaskakiwanie stron zmianą kwalifikacji prawnej czynu, możliwej do zastosowania w wyroku, w stosunku do zarzucanej w akcie oskarżenia, przy czym w postępowaniu przed sądem I instancji, co do zasa- dy, każde nieuprzedzenie o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu stanowić będzie naruszenie tego przepisu (tak wyr. SN z 15.2.2017 r., V KK 314/16, Legalis). Okoliczności wskazane w zadaniu egzaminacyjnym należy uznać za takie, przy któ- rych ustawodawca wymaga pouczenia zawartego w art. 399 § 1 KPK. Co prawda, niewywiązanie się przez sąd z tego procesowego obowiązku nie może być uznane za uchybienie, które zawsze i w każdej sytuacji stanowi obrazę przepisów postę- powania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia w rozumieniu art. 438 pkt 3 KPK (zob. post. SN z 7.2.2002 r., V KKN 185/99, OSNKW 2002, Nr 5–6, poz. 45). Jednakże, w wyjątkowej tylko sytuacji dopuszczalne będzie przyjęcie, że uchybienie art. 399 § 1 KPK nie miało w ogóle wpływu na treść wyroku i nie prowadziło do ograniczenia prawa oskarżonego do obrony wtedy, gdy sąd nie uprzedzi o możliwości zastoso- wania surowszej kwalifikacji prawnej czynu (zob. wyr. SN z 1.6.1994 r., II KRN 81/94, OSNKW 1994, Nr 7–8, poz. 48). W przedstawionym stanie faktycznym przypisanie oskarżonemu typu kwalifikowanego przestępstwa przywłaszczenia w miejsce typu podstawowego było niewątpliwie zmianą niekorzystną dla niego. 2. Sąd Rejonowy błędnie skazał oskarżonego za przestępstwo z art. 286 § 1 KK. Należy bowiem zauważyć, że art. 12 KK definiujący czyn ciągły określa, iż dwa lub więcej zachowań podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony. Prawomocne skazanie za czyn ciągły stwarza stan materialnej prawomocności w stosunku do okresu objętego tym skaza- niem, także w odniesieniu do jednostkowych zachowań, które nie zostały objęte opi- sem czynu przypisanego. Podstawą odpowiedzialności za ten czyn będą wszystkie objęte znamieniem ciągłości zachowania, a granice wyznaczą początek pierwszego i zakończenie ostatniego z zachowań, jeśli wszystkie zostały podjęte z góry powzię- tym zamiarem. Tym samym prawomocne skazanie za czyn ciągły stoi na przeszko- dzie, ze względu na treść art. 17 § 1 pkt 7 KPK, ponownemu postępowaniu o później ujawnione zachowania, będące elementami tego czynu, które nie były przedmiotem wcześniejszego osądu. Przyjęcie tej konstrukcji przesądza o konieczności stosowania zasady ne bis in idem procedatur wyrażonej w wyżej przywołanym przepisie, stwierdza- jącej, że nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy postępowanie karne 14 Część I. Apelacje i akta karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone (zob. m.in. uchw. SN: z 21.11.2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2002, Nr 1–2, poz. 2; z 15.9.2005 r., II KK 15/05, Legalis; z 15.6.2007 r., I KZP 15/07, OSNKW 2007, Nr 7–8, poz. 55). W przedsta- wionym stanie faktycznym nie ulega wątpliwości, że oskarżony został skazany za popełnienie czynu, co do którego wcześniej wydany wyrok stworzył sytuację powagi rzeczy osądzonej. Nie może wszak budzić wątpliwości, że wszystkie zachowania pod- jęte w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, stanowią jeden czyn zabroniony. Takie zaś działanie można przypisać oskarżonemu. Wskazu- je na to sposób działania, jego okoliczności, miejsce, oraz wykorzystanie podobnych sposobności. W tej sytuacji, skazanie Grzegorza Pekowskiego za czyn ciągły popełnio- ny w okresie od 19.3.2016 r. do 21.5.2016 r. pochłonęło wszystkie inne, nawet później ujawnione zachowania, popełnione w tym okresie, stanowiące wykonanie powziętego zamiaru. Spełniona została zatem przesłanka z art. 17 § 1 pkt 7 KPK – postępowanie co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone. Zaistniała tym samym ujemna przesłanka procesowa, a w konsekwencji wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 8 KPK i konieczność umorze- nia postępowania. 3. Sąd Rejonowy skazując Grzegorza Pekowskiego za czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o prze- ciwdziałaniu narkomanii błędnie zasądził od oskarżonego nawiązkę w wysokości 5000 zł na podstawie art. 70 ust. 4 tejże ustawy. Zgodnie ze wskazanym przepisem, w razie skazania za przestępstwo określone w art. 53–63 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii sąd może orzec na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii nawiązkę w wysokości do 50 000 zł. Jednakże przepisu tego nie stosuje się do sprawcy przestęp- stwa określonego w art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, jeżeli jest on osobą uzależnioną (art. 70 ust. 5 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii). Tymczasem, w realiach zadania egzaminacyjnego, należy uznać, że z całokształtu ujawnionych okoliczności wynika, iż Grzegorz Pekowski jest osobą uzależnioną od amfetaminy. Świadczą o tym wyjaśnienia samego oskarżonego, zeznania świadków Andrzeja Pe- kowskiego i Anny Pekowskiej, a także zaświadczenie psychologa posiadającego cer- tyfikat specjalisty terapii uzależnień. Sąd dopuścił się więc oczywistej obrazy prawa materialnego i należy wnioskować o zmianę zaskarżonego wyroku w tym zakresie. 15 Kazus 3. Egzamin adwokacki 2018 r.Akta karne WZÓR PISMA Łódź, 20.3.2018 r. adw. Sylwia Lewandowska ul. Mickiewicza 20 Łódź obrońca z wyboru oskarżonego: Grzegorza Pekowskiego (dane adresowe w aktach) Oskarżyciel publiczny: Adam Władny, Prokurator Prokuratury Rejonowej dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi Sąd Okręgowy w Łodzi Wydział V Karny Odwoławczy Plac Dąbrowskiego 5 90–921 Warszawa za pośrednictwem: Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi IV Wydział Karny Sygn. akt IV K 386/16 obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi IV Wydział Karny z 21.12.2016 r., sygn. akt IV K 386/16 APELACJA Działając na podstawie upoważnienia do obrony złożonego do akt niniejszej sprawy, na podstawie art. 444 § 1 KPK i art. 425 § 1, 2, 3 KPK, zaskarżam na korzyść oskarżonego wy- rok Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi IV Wydział Karny z 21.12.2016 r., sygn. akt IV K 386/16 (odpis wraz z uzasadnieniem doręczony 12.3.2018 r.): 1) co do pkt I i II wyroku w całości oraz 2) co do pkt III wyroku w części. I. W zakresie czynu z pkt I na podstawie art. 427 § 2 KPK oraz art. 438 pkt 2 KPK zarzu- cam obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.: – art. 170 § 1 pkt 2 KPK poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadze- nie dowodu z zeznań świadka Krzysztofa Kowalskiego na okoliczność zawarcia przez oskarżonego i pokrzywdzonego umowy użyczenia, co w konsekwencji do- prowadziło do przedwczesnych ustaleń faktycznych, że miała ona charakter po- zorny i w tej sytuacji doszło do sprzeniewierzenia obrazu; – art. 399 § 1 KPK poprzez zaniechanie uprzedzenia oskarżonego o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu, a następnie przypisanie oskarżonemu typu kwalifikowanego przestępstwa przywłaszczenia w miejsce typu podstawowego; 16 Część I. Apelacje i akta karneAkta karne
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Egzaminy Prawnicze Ministerstwa Sprawiedliwości 2020. Tom 1. Akta cywilne i karne. Wydanie 10
Autor:
, ,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: