Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00205 007879 13585836 na godz. na dobę w sumie
Erotyczny pamiętnik masażysty - ebook/pdf
Erotyczny pamiętnik masażysty - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 177
Wydawca: Wydawnictwo e-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-61184-78-2 Rok wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> dla dorosłych, erotyka
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Erotyczny pamiętnik masażysty to drugie już wydanie bestsellerowego pamiętnika wiejskiego chłopaka  gdzieś z nad Sanu, wstydzącego się rówieśników z powodu swojej wybujałej męskości. W wyniku pijackiej głupoty ojca chłopak traci wzrok. Paradoksalnie, „wielgachny, którego się wstydzi, ułatwia mu powrót do równowagi duchowej, dowartościowuje, i w rezultacie, czyni zeń nie tylko masażystę, lecz perwersyjnego żigolaka, powiernika i ulubieńca wielu kobiet. Przekonuje się, że to co ma, jest nieocenionym skarbem. Seks na dość długo stanowi treść jego życia. Z tej ścieżki sprowadza go odwzajemniona miłość i kuriozalny, niezwykły dar powonienia. Przypadkowo plącze się w aferę narkotykową. Odzyskuje wzrok,ale los jest nieprzewidywalny. Przekonuje się, że szczęście nie jest przywilejem zdrowych, a nieszczęście monopolem kalek.

 

Nazywam się Adam Tobuz i urodziłem się, gdzieś u źródeł Sanu. Czemu zaciemniam? Bo dziś jestem ozdobą mojej ojcowizny i nie chcę, by mi ktoś z powodu tego pamiętnika wypominał przeszłość. Gdyby mi powiedziano, że popełnię na papierze w swoim życiu coś więcej niż wypracowanie z Kochanowskiego, z sześćdziesięcioma trzema błędami, które w siódmej klasie mojej szkoły, dawało mi nie najgorsze, bo piętnaste miejsce, to ja bym ze swojej strony, raczej uwierzył w to, w co przecież żadną miarą uwierzyć nie mogłem, że mój ojciec, przestanie pić, chociaż on rzucić picia wcale nie zamierzał, tak, jak ja, pod słowem, niczego w życiu nie zamierzałem pisać. Baćkowa nahajka, której ślady po latach mydłem nie dało się zmyć, zniechęcała nie tylko do pisania. A gdyby matula część z tych, dla mnie przeznaczany wyrazów ojcowskiej miłości, nie przyjęła na siebie, to zapewne wyglądałbym, jak cętkowane, kacze jajo. Nie dziwota, że często przemyśliwałem, jakby tu struć, ojca, po tutej-szemu baćkę, na amen. W grę wchodziła trutka na szczury, wilcze jagody, atrament. Wilcze jagody były sezonowe, trutka za droga, atrament, dostępny wprawdzie, ale, jak tu zatrzeć ślady, prowadzące wprost do mnie, bo oboje ojce, tego do niczego nie używały. W domu zostałem jedynakiem z woli boskiej, bo całą resztę rodzeń-stwa, powołała, ta sama wola, wcześniej, do siebie. Miałem jedynego serdecznego bracha Włodka, i gdyśmy tak z moim brachem grzeszyli w kułak za stodołą, Włodek mówił niezmiennie: Masz ty, brachu, oj masz ty zaganiacza, fu, strach patrzyć!Nic dziwnego, że nabrałem przekonania, że jestem jakimś zaprzańcem, a nie stworem boskim. A to i ojciec był tegoż zdania. Rozpocząłem naukę w Technikum Mechanizacji Rolnictwa, w powiecie i postanowiłem w przyszłości postąpić na służbę bożą. Moją, uwikłaną w starowierstwo duszyczkę, na prostą, ku panu Bogu drogę, jął wyprowadzać proboszcz, nasz szkolny katecheta. Żadnych formalności mi nie czynił. Nauczył i pozwolił ministrantować. Dostałem od duchownego panczeny, które, na wszelki wypadek zakopałem, w żelaznej skrzynce po gwoździach, w sobie tylko wiadomym miejscu. Na wieść, że służę do mszy w katolickim kościele i się odszczepiłem od naszej wiary prawosławnej, ojciec chwycił za nahaj, ale wrzasnąłem, że uderza w konstytucję, za co mu władza rękę po ramie utnie. Splunął za siebie ze trzy razy i wyniósł się do karczmy.
(fragment książki)

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

MMiicchhaałł MMiiggaarr EERROOTTYYCCZZNNYY PPAAMMIIĘĘTTNNIIKK MMAASSAAŻŻYYSSTTYY © Copyright by Michał Migar e-bookowo 2010 ISBN 978-83-61184-78-2 Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione Wydanie II 2010 M i c h a ł M i g a r : P a m i ę t n i k m a s a ż y s t y S t r o n a | 4 Fatum Nazywam się Adam Tobuz i urodziłem się, gdzieś u źródeł Sanu. Cze- mu zaciemniam? Bo dziś jestem ozdobą mojej ojcowizny i nie chcę, by mi ktoś z powodu tego pamiętnika wypominał przeszłość. Gdyby mi powiedziano, że popełnię na papierze w swoim życiu coś wię- cej niż wypracowanie z Kochanowskiego, z sześćdziesięcioma trzema błę- dami, które w siódmej klasie mojej szkoły, dawało mi nie najgorsze, bo piętnaste miejsce, to ja bym ze swojej strony, raczej uwierzył w to, w co przecież żadną miarą uwierzyć nie mogłem, że mój ojciec, przestanie pić, chociaż on rzucić picia wcale nie zamierzał, tak, jak ja, pod słowem, niczego w życiu nie zamierzałem pisać. Baćkowa nahajka, której ślady po latach mydłem nie dało się zmyć, zniechęcała nie tylko do pisania. A gdyby matula część z tych, dla mnie przeznaczany wyrazów ojcowskiej miłości, nie przyjęła na siebie, to zapewne wyglądałbym, jak cętkowane, kacze jajo. Nie dziwota, że często przemyśliwałem, jakby tu struć, ojca, po tutej- szemu baćkę, na amen. W grę wchodziła trutka na szczury, wilcze jagody, atrament. Wilcze jagody były sezonowe, trutka za droga, atrament, dostęp- ny wprawdzie, ale, jak tu zatrzeć ślady, prowadzące wprost do mnie, bo oboje ojce, tego do niczego nie używały. W domu zostałem jedynakiem z woli boskiej, bo całą resztę rodzeń- stwa, powołała, ta sama wola, wcześniej, do siebie. Miałem jedynego ser- decznego bracha Włodka, i gdyśmy tak z moim brachem grzeszyli w kułak za stodołą, Włodek mówił niezmiennie: „Masz ty, brachu, oj masz ty zaga- niacza, fu, strach patrzyć!” Nic dziwnego, że nabrałem przekonania, że je- stem jakimś zaprzańcem, a nie stworem boskim. A to i ojciec był tegoż zda- nia. Rozpocząłem naukę w Technikum Mechanizacji Rolnictwa, w powiecie i postanowiłem w przyszłości postąpić na służbę bożą. Moją, uwikłaną w starowierstwo duszyczkę, na prostą, ku panu Bogu drogę, jął wyprowa- dzać proboszcz, nasz szkolny katecheta. Żadnych formalności mi nie czynił. Nauczył i pozwolił ministrantować. Dostałem od duchownego panczeny, które, na wszelki wypadek zakopałem, w żelaznej skrzynce po gwoździach, w sobie tylko wiadomym miejscu. Na wieść, że służę do mszy w katolickim kościele i się odszczepiłem od naszej wiary prawosławnej, ojciec chwycił za www.e-bookowo.pl M i c h a ł M i g a r : P a m i ę t n i k m a s a ż y s t y S t r o n a | 5 nahaj, ale wrzasnąłem, że uderza w konstytucję, za co mu władza rękę po ramie utnie. Splunął za siebie ze trzy razy i wyniósł się do karczmy. Po lekcjach, najczęściej zostawałem na trochę w bożym domu, po- sprzątałem, posiedziałem w ławie, czasem usłużyłem do ceremonii zaślubin czy pogrzebu. Chciałem służyć Bogu, ale i grosza potrzebowałem. Byle by zbiec przed pokusą grzechu wszetecznego i nie czyniąc ujmy detce, dać przystęp aniołowi. Widać było w tym moim postępowaniu coś na rzeczy, bo dostałem od duchownego również wieczne pióro, które schowałem wraz z panczenami. Anielskie dary jednak się detce nie podobały. Słowa diabeł nie śmiałem użyć, palcem nie wytykałem. I tak wie się, o kogo chodzi. Zamiast dary zabrać, jeśli już tego koniecznie chciał, to on podburzył mojego bracha Włodka. Inaczej być przecie nie mogło. Wzbudził w nim srogą do mnie za- wieść. Brach mój zdradził na wsi okropny sekret „wielgachnego”. Teraz na potańcówkach, nie mogłem się wprost odpędzić od dziewuch, które potrafiły przyjeżdżać do nas z daleka, żeby się do mnie przytulać, piszczeć i srom mi robić tak dotkliwy, że z czasem przestałem w ogóle na potańcówki chodzić. To, i nie było wątpliwości, że maczał w tym palce detko, a wszystko dlatego, że przedwcześnie go zlekceważyłem, bo go nazwałem przy duchownym po biblijnemu, szatanem. Tego roku zima srożyła się na dobre. Rzekę skuł lód, po którym, jak po lustrze, do powiatu i z powrotem mknęły dzwoniąc dzwoneczkami dziesiątki chłopskich sani. Wśród nich, wzbudzając głośne okrzyki zdumienia, z roz- wianym włóczkowym szalikiem, jak torpeda, na moich anielskich, błyszczą- cych panczenach mknąłem ja. W tym dnia słupek rtęci spadł poniżej dwudziestej kreski. Po lekcjach ochędożyłem dom boży. Duchowny rzekł: − Zostań dziś, Adamie u mnie. Zimno, do twojej wsi nikt nie jedzie. – Błysnął w uśmiechu, złotym zębem, którego mu zazdroszczono. Podziękowałem dobrodziejowi. Żona organisty, ze strzelistymi, jak wieże kościelne piersiami postano- wiła uzupełnić mój niedobór kalorii, tak, jak się dolewa olej do traktora. Miałem jeść. Natarczywie się we mnie wpatrywała, zagryzała wargi. – Wielebny kazali, żebyś szedł pod prysznic. Wcisnęła ręcznik. Wlazłem. Przybytek, w życiu czegoś takiego nie widziałem. Ciuchy precz i dotykałem cudeniek. Wrzasnąłem pod strugą lodowatej wody i bryk- nąłem z łazienki. Baba, jakby czekała. Wbiła wzrok w moją odpychającą męskość. Bryknąłem z powrotem pod kaskadę ciepłej już wody. Ha, cudo! Za- pach konwalii, w mydle. www.e-bookowo.pl M i c h a ł M i g a r : P a m i ę t n i k m a s a ż y s t y S t r o n a | 6 Z chmur spadłem na ziemię. Szturchała mnie zimna ręka. Zza wodnej firany sterczała naga ręka gospodyni. Zmierzała do wielgachnej męskości. – Coś cie? – wrzasnąłem. – Powiem wielebnemu. Jak groch o ścianę. – Nie darmo gadali we wsi. Jak kłonica – mruczała. Oczy organiścichy jarzyły się bursztynowym blaskiem. Uciekać? Zimna ściana. Ręką go ucapiła. Wychynął ze szczeciny nieproszony na światło dzienne olbrzymi, nagi, naprężony, jak jakaś fioletowa maczuga. „Spietra się” – przeleciało mi przez myśl. Tak, by było, gdyby była ko- bietą. Była detkiem. Była detkiem pewnikiem, bo i śmiałaby sięgać po wiel- gachnego, co nie był jej? Przestało chlapać. – Odpuść, że mi, nie uchodzi pod dachem duchownego. – A skądże. – Sam diabeł ci go przyprawił – powiedziała, oglądając z wypiekami na twarzy narzędzie szczególnych dla kobiety tortur. Tak przynajmniej wtedy o tym myślałem. I ciarki mi po plecach przeszły. Jakbym słyszał swego ojca. Musieli o czymś wiedzieć, czegom ja nie wiedział. Oglądała go w całej ohydnej okazałości, wielkiego, jak zardzewiały skobel u wrót stodoły. Sięgnęła krocza. Odnalazła wprawną ręką dwie uciekające kulki. Sta- nęła w ogniu, niczym żagiew pod kotłem w chlewni. Podbrzuszem przebiegły mi dreszcze. Wielgachny podnosił się i spadał, jak szlaban na przejeździe. – A mnie byś ty sobie nie obejrzał trochę? – stęknęła. – Nałykałam się ja tych waszych męskich słodkości. Z wielebnym mi nie wyjeżdżaj, też czło- wiek. Organiścicha rozerwała przy szyi bluzkę, i rzuciła się na ten, ów, mój szlaban i wepchnęła go sobie w szczelinę między piersiami. Stała przede mną na kolanach, twardymi cyckami ogarnęła wielgachnego, że skrył się jak kułak w wyrobionym cieście. Widziałem nieraz piersi mojej matki, ale gdzie jej do tych. Miała ciem- ne, sterczące sutki. Po raz pierwszy zobaczyłem, że cyckami nie tylko karmi się dzieci. Nagle odchyliła się do tyłu, by ukazać tłuste, wysoko obrośnięte krótkim włosem, rozwalone na boki uda. Gołą rzycią siedziała na lakierowanym stołeczku. Nie siedziała. Jak ślimak wraz ze stołkiem pełzała w moją stronę. Na zydelku zostawiała wil- gotny ślad. Palce mojej stopy wcisnęła między te rozłożone uda, pod kotkę, w gorące, śliskie siedlisko. Spomiędzy jej rozwartych kolan łypało na mnie tajemnicze, przekrwione oko otoczone wijącymi się czarnymi rzęsami. Ze- www.e-bookowo.pl M i c h a ł M i g a r : P a m i ę t n i k m a s a ż y s t y S t r o n a | 7 środkowałem cała swoją uwagę na tym podniecającymi i przerażającym zjawisku. Niczego podobnego w życiu nie widziałem. Komuś złorzeczyła, stękała. Brykała nogami, chrumkała jak maciora, ruszała biodrami i wciąż nie zamykała przepastnego oka, jakby wabiła nim moją spęczniałą maczu- gę. Dostałem dreszczy, ni to ze strachu, ni to z innej przyczyny. Wielgach- nego znowu wejcowała spoconymi piersiami. To było coraz przyjemniejsze, o furę przyjemniejsze, niż to, co robiliśmy z moim brachem Włodkiem za stodołą. Potężna rozkosz drążyła mi krzyż. Wziąłem się na odwagę i dotknąłem jej cycek. Troskliwie je gładziłem. Wymykały mi się z rąk, wiec je zażyłem sprytnym chwytem z pod spodu i zacząłem mocno miętosić. Bawiłem się nimi z coraz większą pasją widząc, jak kobieta wije się w jakichś cudownych, niewysłowionych mękach. Poca- łowała moje ręce. Schyliła się. Kłąb mego sprężonego mięsa dotknął jej ust. Trysnął, aż się zachwiałem. Kołysała się w przysiadzie na palcach mojej stopy, wyprężyła się. Zarechotała i nagle ryknęła, jak zarzynane ciele. Na czworakach pod razami bykowca, padając od uderzeń mężowskiego buta, jęcząc i błagając o litość, skryła się w głębi pomieszczeń. Kopnąłem się do ucieczki, ale czerwony na gębie organista był tuż. Uderzył bykowcem, jakby chciał przeciąć na pół. Uch! Bolało. Rąbał we mnie, jak tłuczkiem w wieprzowy kotlet. Leżałem przed nim bezbronny. – Ja, panie, niewinny! – jęczałem. Oszczędziłby mi dalszych lat życia, gdyby nie postać duchownego. Na wyjaśnienia nie liczyłem. Łaski się nie dopraszałem. Ciuchy w garść, panczeny też, i na mrozie potykając się, padając i podnosząc, bie- giem do rzeki. Naciągałem ciuchy na zorane od razów ciało. Więcej niż bólu, organisty, mrozu, a może i śmierci, bałem się baćki. Dopadłem wyrastających wprost z lodu wiklin. Rzeka ciemna po obu brzegach środkiem lśniła uciekającą i ginącą gdzieś w poświacie księżyca wstęgą. Srebrnym, lodowym szlakiem, poturbowany i zniewolony, pomkną- łem na darowanych mi przez księdza łyżwach. Kłębiły mi się czarne myśli i najgorsze przeczucia. Grzeszyłem w kułak, o czym wspomniałem, podob- nie, jak chłopcy ze wsi, ale tylko mnie nachodziły myśli, że anioł za tym nie stoi. A jeśli nie anioł to, kto? Ojciec był pijakiem, ale głupcem być nie mu- siał. W pijanym widzie, dostrzegł widać stojącego za mną detkę. – Insze dzieci klęczą u stóp najświętszych, ty u kopyt kosmatego – żar- tował w rzadkich u niego chwilach wisielczego humoru. Matka milczała, miała to w charakterze. Próbowałem, odstąpić detkę, służąc do mszy. Nasłał na mnie wiedźmę i złoił bykowcem. Zresztą. Może ten „wielgachny” dla kobiet rozkwitłych jest www.e-bookowo.pl M i c h a ł M i g a r : P a m i ę t n i k m a s a ż y s t y S t r o n a | 8 cymesem, a bykowcem bił mnie i ją za karę anioł? Nie na mój skołatany ro- zum to było. Im bliżej chaty, tym mocniej ściskał gardło strach. Niechby baćka był spity. Spałbym w stodole zagrzebany w ciepłym, fermentującym sianie. Gnałem. W zwężeniu rzeki cień mój zderzył się z drugim, niższym, wy- dłużonym. „Detko” - przemknęło mi przez myśl. Nie mniej groźne od bezcie- lesnego, okazały się cielesne wilki. Naliczyłem trzy. I choć mi życie było niemiłe, zdwoiłem prędkość. Byłem na lodzie nieosiągalny. Na skarpie wy- rosły zaśnieżone chaty ze strużkami sinawego dymu. Ścigający kamraci de- tki, wsiąkli w czerń lasu. Pocieszenia nie było. Jasne okno chaty zwiastowa- ło najgorsze. Ruszyłem do stodoły, ale w drzwiach chaty stanął baćka. – Kto? – warknął. Kopniakiem nakierował mnie na sień. – Psia jucho? – Chlasnął mnie otwartą dłonią w ucho. Cofnął się i spo- glądał, to na swoją rękę, to na moją twarz. Przysunął wiszącą żarówkę do mnie i splunął z odrazą. Zauważyłem, że był tylko w koszuli, bez swoich długich gaci. Matka leżała na wyrku zupełnie bez sił, jakby ciężko zaniemo- gła. Jedna noga zwieszała się na podłogę. Gdy wszedłem zawstydziła się i z trudem okryła kołdrą. „Widocznie ją swoim zwyczajem napastował” – koła- tało mi się we łbie. – Zaprowadzi cię ten twój orczyk do grobu. Od urodzenia zwisał ci jak bat budząc zachwyt tylko położnej. Patrzeć, dzieciarów naznoszą – zawyro- kował baćka. Porównał mnie z nierogacizną. Moją biedną mamę obarczał winą, że wydała na świat dziwoląga i suponował, że dopadł ją w kartoflisku jakiś zwierz. Powtarzał to często po pijanemu i zgryźliwie rechotał. Matka boso wylazła z łóżka, coś narzuciła na grzbiet, zdjęła ze mnie wilgotne ciuchy. Nie zdradziła, że mi brak gaci i skarpetek. Na widok pleców jednak załkała. – To tak! – ryknął baćka, w którym obudziła się nagle pijacka drażli- wość. – Kto? Milczałem. Organista sługa boży. Jak wytłumaczyć, że byłem ofiarą de- tki, a później anioła? Kto to zrozumie? Po prawdzie i ja tego nie rozumiałem. Napytałbym tylko nową chłostę. Ale ona była mi widać i tak sądzona. Baćka zdjął z drzwi splecioną z gumowych kabli nahajkę, której smak w równej mierze znaliśmy koń, ja i matka. Sparciała guma odsłaniała w wielu miej- scach cieniutkie miedziane włókna. Przecinały skórę jak żyletka. Zakryłem twarz rękami, a ojciec smagnął mnie ostrzegawczo po łyd- kach. Matka chwyciła go pod kolana. Zdzielił i ją. Wiła się, jak pokutnica łyskając gołym ciałem. Brakowało mi sił. – Organista – wycharczałem. www.e-bookowo.pl M i c h a ł M i g a r : P a m i ę t n i k m a s a ż y s t y S t r o n a | 9 – Organista?!– wrzasnął z niekłamanym zdumieniem. – Teraz ja mu wyrżnę. Baćka nie zapomniał mi odstępstwa od naszej wiary prawosławnej. – Zakryjże cycki i rzyć! – ryknął na matkę. – Łachy! – Wyskoczył na dwór i nie bacząc na noc, założył konia do sań. Do sań wrzucił widły i na- hajkę. – Tam wilki – ostrzegłem w nadziei, że poniecha zamiaru. Lecieliśmy lodową wstęgą i tym razem księżyc świecił prosto w oczy. Baćka pokrzykiwał, złorzeczył, sanie łomotały, źle kuty koń ślizgał się i ła- pał równowagę. Dygotałem z zimna i bezsilnej rozpaczy na myśl, co mnie teraz tam spotka. Świsnęła nahajka raniąc koński zad. Wałach zarył kopytami. Obrócił spieniony pysk i łypnął złym, lśniącym okiem. Katapultował okute tylnie kopyta wprost w siedzących za nim ludzi. Ciemność Leżałem okryty derką, ale ciepło nie było. Miałem pod głową miękką poduszkę, ale miękko nie było. W głowie żarzył się ból. Ciało odstawało od kości. Powieki, jak sklejone żywicą, ani rozerwać. Puściły. Wokół ciemno. Może ja w grobie? Pochowali. Słyszało się o tym. Krzyk z pod ziemi, to boją się, że dusza potępiona tak krzyczy. Spociłem się. – Mamo! – wyszedł z tego nie krzyk, tylko jakieś zardzewiałe skrzypie- nie. Strzyknęło w głowie. – Żyjesz? – szept matki był ciepły i wilgotny. – Ojca będziemy grzebać. Przywieźli nieboszczyka ze szpitala. – Żyję – snułem przez chwilę radosne nadzieje. Oczy miałem otwarte, a matki nie widziałem. Ciemność czarna i bez- denna. Skądś sączył się monotonny i pluskliwy szmer. Baby odmawiały an- tyfonę „Zdrowaś Mario, łaski pełna, Pan z tobą, błogosławionaś...” Wydawa- ło mi się, że cały świat zamarł w grobowym śnie. Zalatywało smrodem łojo- wych świec. Słodkawo cuchnęło padliną. – To noc – wystękałem? Długie milczenie. Czułem utkwiony w siebie wzrok matki. – Jaśniutki dzień. www.e-bookowo.pl M i c h a ł M i g a r : P a m i ę t n i k m a s a ż y s t y S t r o n a | 10 Zacisnąłem powieki do bólu i szybko rozwarłem. Raz, i drugi, żeby mo- gło się przetrzeć. Atrament. Mrok utkwił mi gdzieś głęboko w głowie i nijak go stamtąd wywabić. Zawyłem. Koń-szatan zabrał mi wzrok. Zapaskudziłem łóżko. Smagnię- ty rozpaczą wyskoczyłem z wyra i noga uwięzła mi w pułapce. Wyciągnąłem przed siebie ręce. Uderzyłem w kłębowisko babskich ciał i w coś bardziej ohydnie miękkiego. Dłoń uwięzła w gorącym łoju, drugą, strzeliłem w czyjeś lodowate oblicze. Izba wypełniła się dzikimi wrzaskami i przekleństwami. Bijąc i kopiąc, z furią, ochryple mrucząc, wyrywałem się tym, którzy mnie trzymali, zata- czałem się, padałem, biegłem gdzieś na czworakach i zanosiłem się łka- niem. Uchwyciły mnie żelazne ręce i zadały zbawczy cios w tył głowy. Z bło- gim uczuciem senności, gdzieś się zapadłem. Żyłem we śnie. Nie przerażałem się. Moje ciało. Właściwie go nie mia- łem i nie czułem. Zdumiewałem się nieważkością. Unosiłem się nad rzeką miękko kieru- jąc rękami lot, nad piaszczystymi piargami, a na nich leżały opalające się dziewczyny. Czasem ich widok przysłaniały mi padające płatki śniegu. Nie wydawało mi się to dziwne. Nie wydawały mi się dziwne chmurki koloru fio- letu i różowe pasemka mgły. Dziewczęta, śmiały się wesoło. Widziałem mego bracha Włodka, widać wcale żeśmy się nie pokłócili. Płynął pod wodą, jak czarny piżmowiec, a woda czyniła jego postać, jakby dłuższą. Płynąc falo- wał, jak płaszczka, czasem ginął w złotych bąbelkowatych odmętach. Dziewczyny zoczyły go i piszcząc pokazywały sobie palcami. Ukazywały mi się wysoko na niebie wieże kościelne. Czyściłem, stojące w szeregu kielichy i monstrancje, a wśród nich, również moje błyszczące panczeny. Pod świętą figurą stała naga organiścicha, uśmiechała się do mnie, a mnie przez brzuch przeleciał znajomy dreszcz. Wypatrywałem jej potęż- nych piersi, ale ich nie miała. Wyciągnęła rękę i spostrzegłem, że jestem na- gusieńki. Ktoś mnie szarpał za rękę i krzyczał mocnym głosem. „Ja ci karzę, na pana naszego, Chrystusa, Zbawiciela.” Tak mogła się drzeć tylko Jewdokia, znachorka. Uwolniłem rękę z jej uchwytu i usłyszałem: „Wrócił do nas biedaczek.” Niestety, wróciłem. Wróciłem i moim marzeniem na jawie, była śmierć. Znachorka wyrwała mnie ze snu, w którym pachniało konwaliami i maciejką. Drzewa, łąki i lasy miały kolory, a latanie dostarczało niezna- nych wzruszeń. Wpędziła w ten mój czarny sen na jawie. Powieki miałem www.e-bookowo.pl M i c h a ł M i g a r : P a m i ę t n i k m a s a ż y s t y S t r o n a | 11 jakby z ołowiu. Odczułem wstrząs, a potem niejasne pragnienie samounice- stwienia. Zrodziła się we mnie ogromna żądza śmierci. Po chwili mruczałem do miodookiego, który dowiódł boleśnie, że potrafi najwięcej. Poprosiłem go o pomoc w znalezieniu śmierci. Pomału chwytała mnie maligna. – Detko, ja chcę umrzeć… Czasem mi się jawił. Miał wtedy twarz organiścichy, jej męża, mego oj- ca lub konia. Pomykał, jak cień wilka. Rozpacz zżerała moje serce. W życiu najważniejsza jest przyszłość, a moja wydawała mi się równie czarna, jak czarno miałem przed oczyma. Bezradność wobec życia doprowadzała mnie do szaleństwa, któremu z wol- na ulegałem. Żebra się zrosły, szczęki też. Z wyciągniętymi rękami odnajdywałem nieliczne domowe meble i sprzęty. Pięć kroków na wprost, cztery w prawo, dalej drzwi do sieni, próg, sień, wyciągnięte ręce, drabina na strych. Osiem szczebli, właz. Stąpałem na strychu, po ułożonych na obce pióro deskach. Podniesie- nie rąk. Udana próba odnalezienia trzeciej, poprzecznej krokwi. Dalej, aż do przecięcia się z inną, pionową belką. To właśnie tu, hak, na którym matka wiesza zimowe piernaty latem. Wolny, bo to dopiero wczesna wiosna. Ale go nie ma. Pewno o krokiew dalej. Jednak coś mi się poprzestawiało w głowie. Przeraczkowałem poddasze. Była stara wysłużona maślenica przysy- pana w kącie kawałami ostrej blachy. Będzie zamiast stołka. Ręce lepiły się od krwi. Zawlokłem beczułkę. Wdrapałem się i natychmiast runąłem na strop strychu. Przez moment odechciało mi się umierać. Wyobraziłem sobie ze zbrunatniałą twarzą, sinym językiem wywieszonym w kierunku tego, co mnie znajdzie, zapewne matki, spoglądającego zbielałymi, jak cebule oczy- ma. Ale znowu stanąłem na chybotliwym szafocie, Wyciągnąłem rękę i na- działem się dłonią na hak. Teraz tylko sznur. Szorstki, nie gruby sznur. Tego i wódki w naszym domu nigdy nie brakło. Jestem panem swego losu. Uspokoiłem się. Szło na Wielkanoc. Pomyślałem z nagła o matce i zamiar odłożyłem na po świętach. W święta matka otworzyła okno, żebym łyknął świeżego powietrza. Słońce lizało mi twarz. Wytrzeszczałem oczy. Jaśniej od tego nie było. Sie- dząc w krześle usnąłem. W miękkim, jak owcza wełna śnie, unosiłem się ponad wszystkim. Tak wyobraziłem sobie swoją śmierć. Lot trwałby bez końca i wciąż oglądałbym coś niezwykłego. Szybowałem wyżej, i gdy miałem pewność, że zaczyna się mój lot w nieznane, usłyszałem głos: „Nie martw się Adaś. Bierz ptaka. To szczygieł. Śpiewa. Lecę.” Dzieciak wsadził mi w ręce małą drewnianą klatkę i już go nie było. www.e-bookowo.pl M i c h a ł M i g a r : P a m i ę t n i k m a s a ż y s t y S t r o n a | 12 Centymetr po centymetrze, jak drogocenną szkatułkę, obmacywałem palcami darowiznę. Drzwiczki, zawleczka z drutu, kawałeczek marchewki między drewnianymi szczebelkami. We wnętrzu miotał się przestraszony ptak. Widziałem go oczyma wyobraźni, był kasztanowy. Objąłem i przyci- snąłem klatkę do piersi. Odmierzyłem kroki. Sięgnąłem po wypukłą okładkę książki, nagrodę szkolną, „Bajki Braci Grimm”, resztę wywaliłem na podłogę zrywając z przeszłością. Na półce postawiłem klatkę. Czekałem na dzieciaka, dam mu w nagrodę bajki. Ze dworu powiało chłodem, chłopca nie było. Za mną brzęknęło, jakby gitara. Zaszeleścił trze- pot maleńkich skrzydełek i nieśmiałe kwilenie. Zaświergotał. Ptak zatrzepo- tał skrzydełkami nabierając śmiałości i wypełnił izbę kaskadą wibrujących treli. Padłem na kolana i się mu kłaniałem. Detko przestał mnie napastować myślą o strychu, a hak porwali jego kamraci. Za oknem chaty łomotały koła wozów, huczał silnik traktora. Kto żyw ruszał w pole. – Co będzie z nami?– chlipała matka. – Będę za wyrobnicę. Trzeba od- dać gospodarkę w arendę. Nie mogłem nic pomóc. Wieczorem cichcem zaskoczył do chaty mły- narz. Poznałem po cienkim, skrzekliwym głosie i po zapachu zboża. Przy- szedł z gościńcem. Matka usadziła go za stołem i zasłoniła okna. Młynarz przeszedł się po izbie, jak po swoich włościach. Stęknęło łóżko rodziców. Spróbował jego przydatność. – Stare – powiedziała jakimś matowym głosem matka. Na mnie młynarz nie zwrócił uwagi. Na wsi gadano, że niby jego żona Joanna i ja. Raz mnie przydybała za stodołą. – A cóż ty stoisz, jak chuj na weselu? – powiedziała. Kazała oglądać piersi. Miała je pod bluzką bez stanika. Od razu trysnąłem w portki. Było tego tylko na tyle. – Wezmę od Damazowej ziemie w arendę. Dam ziarno, świnię i zapłacę podatki. Ziemię trza obrobić. Na płycie zagwizdał czajnik. Dźwięczały talerze. Poczułem zapach roz- lewanej gorzałki. – Adaś mi nie pomoże – usłyszałem zrezygnowany głos matki. – Sam sobie nieszczęścia napytał – powiedział obojętnie młynarz. – Trzeba by go, do jakiego domu dla kalek. Niechby coś nauczył się robić. Miotły pleść, albo, co. www.e-bookowo.pl M i c h a ł M i g a r : P a m i ę t n i k m a s a ż y s t y S t r o n a | 13 – Wasze zdrowie Damazowa – młynarz wypił. – Ja tutaj nie po próżnicy. Teraz jesteście wdową, a w starym piecu diabeł pali – roześmiał się piskli- wie. Szurnął krzesłem. – Adaś słyszy – powiedziała płaczliwie matka. – Fiu! Ale nie widzi. Obrabiać trzeba nie tylko ziemię Damazowa. Syn musi to wiedzieć. Chce jeść? – Darujcie mi dzisiaj, Kazimierzu – poprosiła zdyszanym głosem matka. – Następnym razem. – Jak chcecie, jak chcecie. Może wy, komu innemu dacie tę ziemie w arendę? – zagroził. Wcisnąłem twarz w twardą poduszkę. Przed oczami miałem czerwień. Gryzłem z nerwów rękę. Udawałem, że śpię – Niczemu ja nie winna – powiedziała matka tonem usprawiedliwienia. – Ty mi chęci nie odbieraj – upomniał ją młynarz. Głośno sapał. – Wypij, Damazowa! Matka gwałtownie wyrywała się młynarzowi. Coś upadło na ziemie. Sięgnąłem po łyżkę od kolacji. – Uderzę go trzonkiem, jak ostrzem – pomyślałem – Nie będzie ci źle ze mną Damazowa. Musiałem cię trochę przemóc, bo byś przecie nie dała. Widzę, że cię już wzięło. Matka dyszała gwałtownie. – Myślałem, że już po naszej umowie – usłyszałem głos młynarza. – Ale masz rozum. Zgasiłaś światło, to mnie musisz do łóżka zaprowadzić. Wypuściłem z bezsilnych rąk łyżkę. Widać nie matka, lecz ja musiałem się bronić przed wariacją. Jęknęło łóżko. Szeleściła zrzucana odzież. – Zostaw koszulę – prosiła, ale już mniej stanowczo. – Chowasz coś przede mną? Rzyć masz jak cegły. Potrzymaj to Dama- zowa. – Och! – jęknęła krótko. – Masz ty. Nie zrób mi krzywdy! Nie macaj, wstyd. Rany Boskie! Zaczęli się ruszać bardzo szybko. – Wyskakuj, Kazimierz! – powiedziała nagle twardo matka. Długo gwał- townie dyszała. – I zostaw trochę pieniędzy na lekarstwo dla Adama – doda- ła. www.e-bookowo.pl M i c h a ł M i g a r : P a m i ę t n i k m a s a ż y s t y S t r o n a | 14 Przestali zwracać zupełnie na mnie uwagę. Jakbym nie istniał. – Och! – krzyknęła znowu matka. Nigdy nie słyszałem jej równie pod- nieconego okrzyku. Pod ojcem zawsze żałośnie kwiliła i budziła we mnie współczucie. – Och, przyjemnie! – powtórzyła. Odkrywała w sobie uczucie rozkoszy. Sapiąc i dysząc rozmawiali ze sobą urywanymi zdaniami. – Dotrzymaj słowa, Kazimierz. – Jak rzekłem. – Dasz nam świniaka i jałówkę? – Dam, dam – wybełkotał zapewne szczytując. – Wyskakuj! W gałgan Kazimierzu! Mocz szmatkę! Zamiast czerni miałem przed oczyma żółć. Całe łoże skrzypiało i drżało. Słyszałem szepty, stęki, westchnienia i pomruki. I to, co słyszałem, wystarczyło raz na zawsze bym stracił resztki chłopięcej wstydliwości i zapłonął bezwstydną ciekawością. W plamę żółci, gdzieś głęboko z mózgu cienką strużką napływał coraz jaśniejszy fiolet. Przez moment jakbym widziałem zarysy złączonych ciał. Ileż bym za to dal! Ale to była moja imaginacja. Rozległy się głośne plaśnięcia, jakby ktoś uderzał rozwartą dłonią o wodę. Znowu zacisnąłem dłoń wokół łyżki przysposobionej na nóż. Więc i on, jak ojciec bił matkę po piersiach. Ale ona wcale tym razem nie skowy- czała. Wzywała na przemian imienia Boga i leżącego na niej mężczyzny, któ- ry ją gwałtownie wgniatał w stary materac. Głośno aczkolwiek niezrozumiale zabrzmiał okrzyk młynarza: – Hajda! A zaraz po nim kobiety: – O matko! Przez chwilę po łóżku gibał się młynarz. – Czy wiesz, kto chodzi po ziemi, a korzeń ma w ziemi? – usłyszałem jego zadowolony głos. – Wdowa – odpowiedział niepytany i śmiał się. Gwałtownie się poruszyłem, dając znak, że mogliby to już skończyć. Młynarz podniósł się z wyra i szurając naciągał spodnie. – Jeszcze nie idź! – powiedziała chrapliwie z pożądaniem matka. – I bądź ostrożny. www.e-bookowo.pl M i c h a ł M i g a r : P a m i ę t n i k m a s a ż y s t y S t r o n a | 15 – Niech będzie! – odpowiedział na szept kobiety. Znowu zaskrzypiało łoże, jak niesmarowane osie u wozu. Słuchałem tego ze zdumieniem i lękiem. Nie mogłem uwierzyć w to, co stało się z moją matką. – Ja muszę już! Muszę! – wyjęczała. Nagle wszelki ruch ustał, jakby łóżko opustoszało. Nie było mi już matki żal. Zgłupiałem do reszty. „Widocznie musiała oj- ca nienawidzić, skoro tak bezwstydnie bezcześciła jeszcze ciepłe po nim łóż- ko” – wytłumaczyłem sobie. Mimo podniecenia i strachu zmęczony zapa- dłem w drzemkę. Rano matka wetknęła mi w rękę kubek z gorącą herbatą i dała chleb z pyszną kiełbasą. Była dla mnie bardzo dobra i troszczyła się o wszystko. – Nie będziesz jadł byle, czego – powiedziała i klepnęła mnie po kolanie. – Jak spałeś? – W jej głosie zabrzmiała nuta dociekliwości. –Dobrze. A ty? Westchnęła, dając znać, że wie, iż w naszym domu nie da się ukryć po- tajemnych uczynków rozkoszy. – Teraz on będzie naszym opiekunem – wyjaśniła. Kobieta W żniwa walnęły drzwi naszej chaty, wiedziałem, że stanął w nich mój chrzestny. Ten ci był moim przyjacielem. – Podziękuj pani doktorce. Pozwoliła się przywieźć aż z powiatu. Jest na inspekcji z Warszawy – huknął tubalnie, sądził najwidoczniej, że prócz wzroku, postradałem słuch. – Zbada cię i zdecyduje, co robić dalej. Ty, chłopie, masz szczęście. Ja za pozwoleniem, będę tu... – O niech się pan nie spieszy. Nim przejrzę wszystkie papierki ze szpi- tala, zbadam, przeprowadzę wywiad. Najmarniej zejdzie z godzinkę – usły- szałem ciepły, młody, kobiecy głos. – Będę więc za godzinkę – tak uprzejmego chrzestnego nigdy nie sły- szałem. – Rób Adasiu, co ci pani doktorka powie. W niej twoja nadzieja. Serce mi łomotało, jak koła towarowego pociągu. Nie ja odleciałem stąd, lecz ona przyfrunęła do mnie wśród tych skrzydlatych postaci, które widziałem pnąc się coraz wyżej w swym locie. Czy zwiastowała mi radosną www.e-bookowo.pl M i c h a ł M i g a r : P a m i ę t n i k m a s a ż y s t y S t r o n a | 16 nowinę? Serce podeszło mi pod ściśnięte gardło. Nigdy jeszcze nie doznałem tak rozbieżnych uczuć na raz – nadziei i niewiary. – Co to za śliczny ptak? – głos był jedwabisty, anielski. – Szczygieł – wykrztusiłem i cicho gwizdnąłem. A ptak odpowiedział mi wysokimi, przyjaznymi trelami. – Niesłychane – zachwyciła się. – Przepięknie śpiewa i zupełnie się nie boi. Czy on nie tęskni za wolnością? – Gdybym go wypuścił, zginąłby. Zadziobano by go – powiedziałem. – Więc on nie potrafi żyć bez pomocy ludzi? – zdziwiła się. – Zupełnie jak ja – powiedziało mi się. Oczami wyobraźni widziałem śliczną kobiecą twarz pochyloną nad nie- pozornym śpiewakiem. Taka młoda i taka mądra. Doktorka przysunęła zydelek do łóżka i wionął na mnie rozkoszny, zniewalający zapach. Od kiedy straciłem wzrok wyostrzyło mi się powonie- nie. Dostawałem mdłości, kiedy w domu grasowała i brudziła mysz. – Leżałeś, Adamie, w szpitalu przez dziesięć dni w śpiączce – czytała lekarka z jakichś kartek. – Wstrząśnienie mózgu, uszkodzenie nerwów ocznych…. Z przerażenia otworzyłem usta. – Czy masz bóle głowy? – Nie, już nie. Ale nie widzę – powiedziałem ze zgrozą. – Wiem. Postaram się pomóc. Opowiedz wszystko o sobie. – Wszystko? – szepnąłem speszony i wystraszony? Niby żadnego łotro- stwa nie popełniłem. Czy miałem jej jednak powiedzieć o przyczynach nie- szczęścia? O tym, co mnie spotkało u księdza? Czy może o tym, że chciałem umrzeć. Zapewne się uśmiechnęła, bo pogładziła mnie lekko po wierzchu dłoni. – Czy miewasz halucynacje? O tym, co cię boli, jak śpisz? Czy masz za- chwiania równowagi? Czy widzisz czasem jakieś jaśniejsze plamki? Zapiszę, zbadam i trafisz do Kliniki Akademii Medycznej. Czy jesteś kulturystą? – Halucynacje? Ciągle latam. Wszystko, co widzę ma niesamowite kolo- ry. Najwięcej fioletu i żółci. Jak się boję, to czerwieni. – To dobre znaki. Mogą świadczyć o pewnej ograniczonej aktywności nerwów wzrokowych. Teraz zakropimy oczy. Muszę rozszerzyć źrenice. www.e-bookowo.pl M i c h a ł M i g a r : P a m i ę t n i k m a s a ż y s t y S t r o n a | 17 Wybałuszyłem oczy i zrobiłbym dla niej wszystko, co by mi kazała ro- bić, bo uwierzyłem jej bezgranicznie i nieodwołalnie. Była dla mnie panien- ką świętą od dzieciątka Jezus z obrazu w naszym kościele. – A teraz stwierdzę ogólny stan zdrowia – poinformowała. Usiadłem, zadarła koszulę i długo wsłuchiwała się w mój oddech. Mia- ła ciepłe, aksamitne dłonie. Obmacała mi ramiona i szyję. – Czy jesteś kulturystą? – powtórzyła pytanie Wstydziłem się przyznać, że nie wiem, o jaką jej jeszcze ułomność cho- dzi. Kulturysta? Położyła mnie na plecy lekko przyciskając i wsłuchiwała się w serce. Odwinęła kołdrę odkrywając nagi brzuch, bo byłem bez kalesonów. Przy- trzymałem jej rękę. Delikatnie, ale stanowczo odsunęła moją dłoń. Spociłem się nagle z przerażenia. – Tam jest wszystko w porządku – zapewniłem. Chciałem krzyczeć i błagać. Zapaść się pod ziemię, a jedynie zrobiłem się mokry. Przez głowę przeleciały mi myśli ponure i przerażające, odbiera- jące zdolność mówienia. Tej delikatnej kobiecie gotowe pęknąć serce. Musi to być podług niewiast, ohydnie, wielki wielgachny. Organiścicha, choć mia- ła chęć, to się go wystraszyła i nie śmiała. Doktorka obrazi się. Omdleje. Uzna, że spotkał ją gorszący, nieuprzedzony przypadek, niezasłużona znie- waga. Zostawi mnie swemu losowi. Komu by jednak przyszło na myśl, że wielgachny, może mieć coś wspólnego z oczami? Nagle się groźnie uniósł i spęczniał do niebywałej twardości. Wiedzia- łem, że sterczy, jak wielka maczuga, że jest fioletowy, i jak stary porcelitowy talerzyk, pokryty drobną siateczką żyłek. Kpił sobie ze mnie podnosząc się i opadając. Mój los zależał od niej. W odruchu rozpaczy, chwyciłem się za głowę, a później wyciągnąłem w jej kierunku przepraszające ręce. Spotkał mnie namiętny, ciepły, odwzajemniony uścisk. Usłyszałem. Westchnęła lub szlochała. Zapach perfum stał się ostry. Dalszy bieg spraw był poza mną. Czyny wyprzedzały myśli, jak błyskawica wyprzedza grzmot. Łóżko zgrzytnęło pod ciężarem dwóch ciał. Spletliśmy palce. W przy- siadzie, namiętnie dysząc i poruszając biodrami, zgarnęła wielgachnego do swojego, bardzo wilgotnego wnętrza. Wsuwałem się w coś bardzo miękkiego, rozkosznie ciepłego i głębokiego. Lecz wielgachny wszedł tylko do połowy swojej długości. Utknął na półmetku. To przekraczało cała moją dotychczasową wiedzę, co robi mężczyzna z kobietą. Widziało się to i owo w lesie. Dziewuchy jęczały przygniecione przez jurnych kochanków. Rozkładały białe uda, pozwalały wnikać fioletowym grzybom i leżały spokojnie. Czasem dolatywały do nas, skrytych w krza- www.e-bookowo.pl M i c h a ł M i g a r : P a m i ę t n i k m a s a ż y s t y S t r o n a | 18 kach, ich żałosne wzdychania i jęki. Żeby jednak to one ugniatały? Tegom nie wiedział. Do ostatniego razu z matka byłem w ogóle przeświadczony, że dla kobiety, to jedynie smutny i bolesny obowiązek. Mozolnie torowałem drogę, bojąc się, że ją skrzywdzę, że rozsadzę go- rące trofeum. Mój fiolet wnikał w jej czerwień. Z jej ust wydarło się głośne westchnienie. Syczała, pokrzykiwała, jęczała. Wyłamywała mi palce ze sta- wów u ręki. Doświadczała tortur, a jednak się pchała. Unosiła się i opadała, jakby bezwarunkowo chciała, bym dotarł do jej dna. Nie zniechęcało ją nic, aż osiadła, jak statek na mieliźnie. Zsunęła się do nasady wielgachnego. Rozparł się w niej, wypełnił po brzegi pulsujący sak. Sięgnął też czegoś twardego i gorącego. To było chyba właśnie to dno? A może fiolet sięgnął szkarłatu? Goniąc nieznane, rozchyliłem palcami tajemniczą, gęstą i mokrą gęstwinę. Szturchałem płatki okalające wielgachnego. Podskakiwała i skwierczała, jak jajecznica. Przestraszony, przestałem. – Rób mi to! Rób ze mną, co chcesz! Och, jak ja tego chcę! Zgubiłem gdzieś przerażenie. Mój fiolet był pożądanym kolorem w jej gładkim brzuchu. Pojękiwała i pokrzykiwała cichutko podobnie, jak moja matka przywalona ciałem młynarza. Więc one wcale nie muszą. Same tego chcą. Chcą pałki drążącej wil- gotne wnętrze i wtedy dopiero konają z rozkoszy. Najchętniej zostawiłyby ją w sobie na stałe. Kochają być wypełniane, od wielkiego brzucha, aż po na- brzmiałe cycki – rozjaśniło mi się w głowie. Znęcała się zaciskając wokół wielgachnego krocze. – Potrafią zadawać ból – dorzuciłem cegiełkę do nikłych doświadczeń. Zakręciłem biodrami, by poluzować wielgachnego, tkwiącego w niej, jak serce dzwonu. Trudno wprost pojąć, co się ze mną działo. Zmieszały mi się wszystkie kolory. Zrozumiałem, że mogę dziewczynie uczynić coś cu- downego, czego ona w tej chwili najbardziej pragnie. Odgięła się krzykiem uzewnętrzniając, co czuje. Lizała i miętosiła w ustach moje sutki. Pogubi- łem się w swoich doznaniach dokumentnie. Zdumiewało mnie to wszystko. Z rozkoszą gładziłem jej piersi podejrzewając, że są białe jak ser. Dziwiłem się, że mogą być tak niewielkie. Przy organiścichy, były jak śliwki przy dyni. Chyba jednak wolałem te duże, niemieszczące się w moich rękach, trochę większe, niż mojej matki, mleczne. Wpiła wolno we mnie paznokcie, a potem je cofała. Zupełnie jak kotka, gdy ucapi ją kocur. Znieczulony rozkoszą, nie czułem bólu. Drżała. Dla jakiej przyczyny tak dygotała? Napierała na mnie budząc lęk, że się przebije. Tańczyła, jak ogier na zadzie klaczy, krótko i szorstko. Wprost obdzierała mi wielgachne- go ze skóry. Przyspieszała. – Dobij! Rozrywasz! Boli! Oszaleję! www.e-bookowo.pl M i c h a ł M i g a r : P a m i ę t n i k m a s a ż y s t y S t r o n a | 19 Przeraził mnie ten krzyk bólu, któremu przecież sama była winna. Ale uczucie narastającej rozkoszy zmusiło i mnie do coraz gwałtowniejszych ruchów. Szybko pojąłem nieznany mi mechanizm kolejności postępowania. Przyciągałem ją i podnosiłem nad siebie, a ona spadała na mnie, jak młot kowalski na rozżarzone żelazo. Mnie jednak też bolało. Brałem na niej odwet kołysząc mocno biodra- mi. W pachwiny spływały mi gorące, zapewne czerwone krople. Nie uwolniła ze stalowego uścisku wielgachnego. Tryskał niestrudzenie ze zwielokrotnioną przez ucisk siłą. Dotknąłem u niej tego miejsca ze wzru- szeniem i wdzięcznością. Miałem całe ręce skąpane lepką ciągnącą się pia- ną. Powiedziałem: – Jest jasno. Zerwała się, jak podbita piłka. – Nie wszystko stracone – znowu była lekarzem. – Więc jednak są prze- świty. Oddaliła się i nalała sobie do miski wody. Wyciągnąłem w jej kierunku dłonie. Przytuliła je do swoich rozpalo- nych policzków. – Dzieciak. Jestem odrażająca. – Nie! Jesteś pani różowa. Pozwoliła mi dotknąć swojej twarzy, była mokra od łez. – Rozewrzyj powieki – powiedziała. – Na świecie są czarodziejskie moce – wyszeptała. – Za parę dni będziesz w klinice – głos miała stłumiony i za- wstydzony. – Jeśli potrafisz, zapomnij i wybacz! Zapadłem w błogi sen. Znowu byłem aeronautą. Zieleń wydała mi się bardziej soczysta, a błękit bardziej przyjazny. Nawet słońce nie miało koloru czerwieni. Tym razem ziemi nie zamierzałem opuścić. Wchłaniałem zapach, który pozostawiła po sobie. Poznałbym go, między stu tysiącami innych za- pachów. www.e-bookowo.pl M i c h a ł M i g a r : P a m i ę t n i k m a s a ż y s t y S t r o n a | 20 Spis treści 19 28 56 63 Fatum 4 9 Ciemność 15 Kobieta Powrót do życia Pierwsze kroki Dwa bieguny 38 Szeherezada 44 Terapeuta 49 Opowieść pani Agaty - pierwsza Ech raz, jeszcze raz… Niepokalana i inne 65 Ekscentryczka 72 Telefon 111 77 Pani Dulska 80 Opowieść pani Agaty - druga 83 Samo życie 86 Za dużo dobrego 89 Opowieść pani Agaty - trzecia 92 Takiej mnie nie znasz Zwierzenie pedagoga Bez blichtru 105 Wpadka 108 Honoratka 109 Propozycja 113 Opowieść pani Agaty - ostatnia 116 Ordnug Kompleks Kosztowne odstępstwo 126 Niezwykłe rozpoznanie 141 Moja kobieta 148 Nadzieja 165 Bezdroże 169 120 122 95 100 www.e-bookowo.pl
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Erotyczny pamiętnik masażysty
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: