Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00638 010800 16949437 na godz. na dobę w sumie
Europejski tytuł egzekucyjny w teorii i praktyce - ebook/pdf
Europejski tytuł egzekucyjny w teorii i praktyce - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 189
Wydawca: C. H. Beck Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7483-638-8 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki >> poradniki
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).
Autor przedstawia pierwsze na polskim rynku praktyczno-teoretyczne całościowe opracowanie na temat Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego oraz korzyści płynące z możliwości uzyskania takiego tytułu. Całość uzupełniona jest szczegółową analizą przepisów polskiego prawa, a także informacjami państw UE o funkcjonowaniu ETE w tych państwach.
Książka ta przeznaczona jest nie tylko dla sędziów, adwokatów, radców prawnych, ale także dla komorników i osób profesjonalnie zajmujących się egzekucją należności w sprawach cywilnych.
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Prawo S¹dowe Europejski Tytu³ Egzekucyjny w teorii i praktyce Kasi -KHFAIE6OJK -CAK?OO MJAHEE EFH=JO?A Micha³ Arciszewski Redakcja: Dagna Kordyasz Projekt ok³adki: Jaros³aw Madejski © Wydawnictwo C.H. Beck 2007 Wydawnictwo C.H. Beck Sp. z o.o. ul. Gen. Zaj¹czka 9, 01-518 Warszawa Sk³ad i ³amanie: Krzysztof Biesaga Druk i oprawa: P.W.P. INTERDRUK, Warszawa ISBN 978-83-7483-638-8 Spis treœci Spis treœci Wstêp . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . XI Wykaz skrótów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . XIII Czêœæ I. Wykonywanie orzeczeñ s¹dowych w sprawach cywilnych w pañstwach cz³onkowskich Unii Europejskiej Rozdzia³ 1. Geneza wspó³pracy s¹dowej w sprawach cywilnych w Unii Europejskiej .............................................................................. 3 Rozdzia³ 2. Stwierdzanie wykonalnoœci orzeczeñ s¹dowych w sprawach cywilnych i handlowych na podstawie Rozporz¹dzenia Rady (WE) Nr 44/2001 z 22 grudnia 2000 r. o jurysdykcji oraz uznawaniu i wykonywaniu orzeczeñ w sprawach cywilnych i handlowych ......................................................................................... 2.1. Podstawowe za³o¿enia rozporz¹dzenia 44/2001............................. 2.2. Zakres zastosowania rozporz¹dzenia. Pojêcie „sprawy cywilnej 8 10 i handlowej” ................................................................................... 13 2.3. Stwierdzanie wykonalnoœci orzeczeñ na podstawie Rozporz¹dzenia 44/2001 ................................................................ 2.4. Stwierdzanie wykonalnoœci dokumentów urzêdowych oraz ugód s¹dowych........................................................................................ 19 30 Czêœæ II. Europejski Tytu³ Egzekucyjny w Rozporz¹dzeniu (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 805/2004 z 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytu³u Egzekucyjnego dla roszczeñ bezspornych Rozdzia³ 1. Geneza oraz cele rozporz¹dzenia o Europejskim Tytule Egzekucyjnym ...................................................................................... Rozdzia³ 2. Zakres zastosowania rozporz¹dzenia...................................... 2.1. Zakres przedmiotowy ..................................................................... 2.2. Zakres podmiotowy ........................................................................ 2.3. Zakres czasowy............................................................................... 2.4. Zakres terytorialny.......................................................................... Rozdzia³ 3. Rodzaje dokumentów, jakim mo¿e byæ nadane 35 41 41 43 44 46 zaœwiadczenie ETE ............................................................................... 46 VI Spis treœci Rozdzia³ 4. Minimalne standardy w rozporz¹dzeniu 805/2004................. 52 4.1. Dorêczenie dokumentu wszczynaj¹cego postêpowanie lub równowa¿nego ............................................................................... 4.2. Nale¿yte poinformowanie d³u¿nika o roszczeniu............................ 4.3. Nale¿yte poinformowanie d³u¿nika o niezbêdnych krokach proceduralnych wymaganych w celu zakwestionowania roszczenia....................................................................................... 4.4. Konwalidacja braku zgodnoœci z minimalnymi standardami .......... Rozdzia³ 5. Pojêcie roszczenia bezspornego.............................................. Rozdzia³ 6. Nadanie zaœwiadczenia ETE oraz jego mo¿liwe modyfikacje Rozdzia³ 7. Wymagane dokumenty ........................................................... Rozdzia³ 8. Wykonalnoœæ orzeczeñ, ugód oraz dokumentów 53 64 67 67 71 73 77 urzêdowych zaopatrzonych w zaœwiadczenie ETE............................... 78 Czêœæ III. Europejski Tytu³ Egzekucyjny w prawie polskim. Ustawa z 17.2.2006 r. o zmianie ustawy – Kodeks postêpowania cywilnego (Dz.U. Nr 66, poz. 466) Rozdzia³ 1. Artyku³ 206 § 2 KPC .............................................................. Rozdzia³ 2. Zaœwiadczenie Europejskiego Tytu³u Egzekucyjnego 92 95 w ustawie z 17 lutego 2006 r. ................................................................ 95 2.1. W¹tpliwoœci terminologiczne ......................................................... 2.2. Rozwi¹zania proceduralne.............................................................. 97 2.3. Klauzula wykonalnoœci................................................................... 105 Czêœæ IV. Przepisy innych pañstw cz³onkowskich Unii Europejskiej wprowadzone w zwi¹zku z wejœciem w ¿ycie rozporz¹dzenia Nr 805/2004 AUSTRIA .................................................................................................. 114 1. Procedury sprostowania i cofniêcia (art. 10 ust. 2) ............................. 114 2. Procedury kontroli (art. 19 ust. 1)....................................................... 114 3. Dopuszczalne jêzyki (art. 20 ust. 2 lit. c))........................................... 115 4. Organy wyznaczone w celu nadawania zaœwiadczeñ dokumentom urzêdowym (art. 25) ....................................................................... 115 BELGIA..................................................................................................... 115 1. Procedury sprostowania i cofniêcia (art. 10 ust. 2) ............................. 115 2. Procedury kontroli (art. 19 ust. 1)....................................................... 116 3. Dopuszczalne jêzyki (art. 20 ust. 2 lit. c))........................................... 116 4. Organy wyznaczone w celu nadawania zaœwiadczeñ dokumentom urzêdowym (art. 25) ....................................................................... 117 CZECHY ................................................................................................... 117 1. Procedury sprostowania i cofniêcia (art. 10 ust. 2) ............................. 117 Spis treœci VII 2. Procedury kontroli (art. 19 ust. 1)....................................................... 117 3. Dopuszczalne jêzyki (art. 20 ust. 2 lit. c))........................................... 117 4. Organy wyznaczone w celu nadawania zaœwiadczeñ dokumentom urzêdowym (art. 25) ....................................................................... 118 ESTONIA .................................................................................................. 118 1. Procedury sprostowania i cofniêcia (art. 10 ust. 2) ............................. 118 2. Procedury kontroli (art.19 ust. 1) ....................................................... 118 3. Dopuszczalne jêzyki (art. 20 ust. 2 lit. c))........................................... 119 4. Organy wyznaczone w celu nadawania zaœwiadczeñ dokumentom urzêdowym (art. 25) ....................................................................... 119 FINLANDIA ............................................................................................. 119 1. Procedury sprostowania i cofniêcia (art. 10 ust. 2) ............................. 119 1.1. Procedura sprostowania, o której mowa w art. 10 ust. 2 lit. a)..... 119 1.2. Procedura uchylenia, o której mowa w art. 10 ust. 2 lit. b) .......... 120 2. Procedury kontroli (art. 19 ust. 1)....................................................... 120 3. Dopuszczalne jêzyki (art. 20 ust. 2 lit. c))........................................... 121 4. Organy wyznaczone w celu nadawania zaœwiadczeñ dokumentom urzêdowym (art. 25) ....................................................................... 121 FRANCJA ................................................................................................. 122 1. Procedury sprostowania i cofniêcia (art. 10 ust. 2) ............................. 122 2. Procedury kontroli (art. 19 ust. 1)....................................................... 122 3. Dopuszczalne jêzyki (art. 20 ust. 2 lit. c))........................................... 122 4. Organy wyznaczone w celu nadawania zaœwiadczeñ dokumentom urzêdowym (art. 25) ....................................................................... 123 GRECJA .................................................................................................... 123 1. Procedury sprostowania i cofniêcia (art. 10 ust. 2) ............................. 123 2. Procedury kontroli (art. 19 ust. 1)....................................................... 123 3. Dopuszczalne jêzyki (art. 20 ust. 2 lit. c))........................................... 124 4. Organy wyznaczone w celu nadawania zaœwiadczeñ dokumentom urzêdowym (art. 25) ....................................................................... 124 HOLANDIA .............................................................................................. 125 1. Procedury sprostowania i cofniêcia (art. 10 ust. 2) ............................. 125 1.1. Procedura sprostowania ............................................................. 125 1.2. Procedura uchylenia................................................................... 126 2. Procedury kontroli (art. 19 ust. 1)....................................................... 127 3. Dopuszczalne jêzyki (art. 20 ust. 2 lit. c))........................................... 128 4. Organy wyznaczone w celu nadawania zaœwiadczeñ dokumentom urzêdowym (art. 25) ....................................................................... 128 IRLANDIA ................................................................................................ 129 1. Procedury sprostowania i cofniêcia (art. 10 ust. 2) ............................. 129 2. Procedury kontroli (art. 19 ust. 1)....................................................... 129 3. Dopuszczalne jêzyki (art. 20 ust. 2 lit. c))........................................... 130 VIII Spis treœci 4. Organy wyznaczone w celu nadawania zaœwiadczeñ dokumentom urzêdowym (art. 25) ....................................................................... 130 LITWA....................................................................................................... 130 1. Procedury sprostowania i cofniêcia (art. 10 ust. 2) ............................. 130 2. Procedury kontroli (art. 19 ust. 1)....................................................... 132 3. Dopuszczalne jêzyki (art. 20 ust. 2 lit. c))........................................... 134 4. Organy wyznaczone w celu nadawania zaœwiadczeñ dokumentom urzêdowym (art. 25) ....................................................................... 135 LUKSEMBURG........................................................................................ 135 1. Procedury sprostowania i cofniêcia (art. 10 ust. 2) ............................. 135 2. Procedury kontroli (art. 19 ust. 1)....................................................... 136 3. Dopuszczalne jêzyki (art. 20 ust. 2 lit. c))........................................... 136 4. Organy wyznaczone w celu nadawania zaœwiadczeñ dokumentom urzêdowym (art. 25) ....................................................................... 136 £OTWA ..................................................................................................... 137 1. Procedury sprostowania i cofniêcia (art. 10 ust. 2) ............................. 137 2. Procedury kontroli (art.19 ust. 1) ....................................................... 137 3. Dopuszczalne jêzyki (art. 20 ust. 2 lit. c))........................................... 138 4. Organy wyznaczone w celu nadawania zaœwiadczeñ dokumentom urzêdowym (art. 25) ....................................................................... 139 NIEMCY ................................................................................................... 139 1. Procedury sprostowania i cofniêcia (art. 10 ust. 2) ............................. 139 2. Procedury kontroli (art. 19 ust. 1)....................................................... 140 3. Dopuszczalne jêzyki (art. 20 ust. 2 lit. c))........................................... 143 4. Organy wyznaczone w celu nadawania zaœwiadczeñ dokumentom urzêdowym (art. 25) ....................................................................... 143 PORTUGALIA .......................................................................................... 145 1. Procedury sprostowania i cofniêcia (art. 10 ust. 2) ............................. 145 2. Procedury kontroli (art. 19 ust. 1)....................................................... 145 3. Dopuszczalne jêzyki (art. 20 ust. 2 lit. c))........................................... 145 4. Organy wyznaczone w celu nadawania zaœwiadczeñ dokumentom urzêdowym (art. 25) ....................................................................... 145 S£OWACJA .............................................................................................. 146 1. Procedury sprostowania i cofniêcia (art. 10 ust. 2) ............................. 146 2. Procedury kontroli (art.19 ust. 1) ....................................................... 146 3. Dopuszczalne jêzyki (art. 20 ust. 2 lit. c))........................................... 146 4. Organy wyznaczone w celu nadawania zaœwiadczeñ dokumentom urzêdowym (art. 25) ....................................................................... 146 S£OWENIA .............................................................................................. 147 1. Procedury sprostowania i cofniêcia (art. 10 ust. 2) ............................. 147 2. Procedury kontroli (art. 19 ust. 1)....................................................... 147 Spis treœci IX 3. Dopuszczalne jêzyki (art. 20 ust. 2 lit. c))........................................... 147 4. Organy wyznaczone w celu nadawania zaœwiadczeñ dokumentom urzêdowym (art. 25) ....................................................................... 147 WÊGRY..................................................................................................... 148 1. Procedury sprostowania i cofniêcia (art. 10 ust. 2) ............................. 148 2. Procedury kontroli (art. 19 ust. 1)....................................................... 148 3. Dopuszczalne jêzyki (art. 20 ust. 2 lit. c))........................................... 148 4. Organy wyznaczone w celu nadawania zaœwiadczeñ dokumentom urzêdowym (art. 25) ....................................................................... 148 WIELKA BRYTANIA .............................................................................. 149 1. Procedury sprostowania i cofniêcia (art. 10 ust. 2) ............................. 149 1.1. Anglia i Walia ............................................................................ 149 1.2. Szkocja ...................................................................................... 150 1.2.1. Zasady postêpowania s¹dowego w szkockich s¹dach cywilnych ....................................................................... 150 1.2.2. Zasady postêpowania w Najwy¿szym S¹dzie Szkocji z 1994 r............................................................................ 151 1.3. Irlandia Pó³nocna ....................................................................... 152 1.4. Gibraltar..................................................................................... 153 2. Procedury kontroli (art. 19 ust. 1)....................................................... 154 2.1. Anglia i Walia ............................................................................ 154 2.2. Szkocja ...................................................................................... 155 2.2.1. Zasady postêpowania s¹dowego w szkockich s¹dach cywilnych ....................................................................... 155 2.2.2. Zasady postêpowania w Najwy¿szym S¹dzie Szkocji z 1994 r............................................................................ 158 2.3. Irlandia Pó³nocna ....................................................................... 158 2.4. Gibraltar..................................................................................... 159 3. Dopuszczalne jêzyki (art. 20 ust. 2 lit. c))........................................... 160 3.1. Anglia i Walia ............................................................................ 160 3.2. Szkocja ...................................................................................... 160 3.3. Irlandia Pó³nocna ....................................................................... 160 3.4. Gibraltar..................................................................................... 161 4. Organy wyznaczone w celu nadawania zaœwiadczeñ dokumentom urzêdowym (art. 25) ....................................................................... 161 4.1. Anglia i Walia ............................................................................ 161 4.2. Szkocja ...................................................................................... 161 4.3. Irlandia Pó³nocna ....................................................................... 162 4.4. Gibraltar..................................................................................... 162 W£OCHY.................................................................................................. 162 1. Procedury sprostowania i cofniêcia (art. 10 ust. 2) ............................. 162 2. Procedury kontroli (art. 19 ust. 1)....................................................... 162 3. Dopuszczalne jêzyki (art. 20 ust. 2 lit. c))........................................... 163 X Spis treœci 4. Organy wyznaczone w celu nadawania zaœwiadczeñ dokumentom urzêdowym (art. 25) ....................................................................... 163 Podsumowanie........................................................................................... 165 Indeks rzeczowy................................................................................... 167 Wstêp WstêpWejœcie w ¿ycie rozporz¹dzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 805/2004 z 21.4.2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytu³u Eg- zekucyjnego dla roszczeñ bezspornych sta³o siê pocz¹tkiem stworzenia fak- tycznego obszaru swobody przep³ywu orzeczeñ s¹dowych, ugód oraz doku- mentów urzêdowych w Unii Europejskiej. W niniejszym opracowaniu przedstawione zostan¹ zasady oraz praktycz- ne aspekty rozporz¹dzenia 805/2004. Przeprowadzona zostanie równie¿ analiza przepisów ustawy z 17.2.2006 r. o zmianie ustawy – Kodeks postêpowania cywilnego, któr¹ to ustaw¹ do polskiej procedury cywilnej wprowadzone zosta³y rozwi¹zania przewidziane przez rozporz¹dzenie. Niezbêdna jest równie¿ analiza przepisów rozporz¹dzenia 44/2001 z 22.12.2000 r. o jurysdykcji oraz uznawaniu i wykonywaniu orzeczeñ w sprawach cywilnych i handlowych pod k¹tem przewidzianych przez nie rozwi¹zañ dotycz¹cych stwierdzania wykonalnoœci orzeczeñ s¹dowych, ugód oraz dokumentów urzêdowych wydanych w pañstwach cz³onkowskich Unii Europejskiej oraz ich podobieñstw i ró¿nic w porównaniu do procedur ujêtych w rozporz¹dzeniu 805/2004 o Europejskim Tytule Egzekucyjnym. W czêœci ostatniej znalaz³y siê przekazane Komisji informacje pañstw cz³onkowskich dotycz¹ce podstawowych rozwi¹zañ prawnych wprowadzo- nych dotychczas przez te pañstwa w zwi¹zku z wejœciem w ¿ycie roz- porz¹dzenia 805/2004. Mam nadziejê, ¿e niniejsza publikacja oka¿e siê cennym Ÿród³em infor- macji dla wierzycieli zainteresowanych prowadzeniem egzekucji w innych pañstwach cz³onkowskich Unii Europejskiej, ale tak¿e polem do polemik dla prawników-praktyków. Jednoczeœnie Autor chcia³by podziêkowaæ za pomoc w opracowaniu ni- niejszej publikacji Sêdziom S¹du Okrêgowego w Szczecinie: Pani Prezes Halinie Zarzecznej, Pani Sêdzi Ma³gorzacie Gawinek oraz Pani Sêdzi Hali- nie Musia³, a tak¿e Panu Sêdziemu Romanowi Krzy¿akowi – za radê, liczne konsultacje oraz cenne opinie. XII Wstêp Dziêkujê równie¿ Kole¿ankom i Kolegom z S¹dów Okrêgowych, w szczególnoœci Marcie Samolak z S¹du Okrêgowego w Gorzowie Wielko- polskim, Arkowi Kowalczykowi z S¹du Okrêgowego w Warszawie oraz Paw³owi Larkowskiemu z S¹du Okrêgowego w Jeleniej Górze, którzy na bie¿¹co informowali mnie o napotkanych problemach w stosowaniu roz- porz¹dzenia oraz uzupe³niaj¹cej je ustawy z 17.2.2006 r. Micha³ Arciszewski Wykaz skrótów artyku³ Wykaz skrótów Wykaz skrótów art. . . . . . . . . . . . . . Dz.U. . . . . . . . . . . . Dziennik Ustaw Dz. Urz. UE . . . . . . Dziennik Urzêdowy Unii Europejskiej ECR . . . . . . . . . . . . Zbiór orzecznictwa ETS w Luksemburgu EFTA . . . . . . . . . . . Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu EP. . . . . . . . . . . . . . Edukacja Prawnicza ETE . . . . . . . . . . . . Europejski Tytu³ Egzekucyjny ETS . . . . . . . . . . . . Europejski Trybuna³ Sprawiedliwoœci EWG . . . . . . . . . . . Europejska Wspólnota Gospodarcza KPC . . . . . . . . . . . . Kodeks postêpowania cywilnego KSCU. . . . . . . . . . . ustawa o kosztach s¹dowych w sprawach cywilnych lit. m.in. n. . . . . . . . . . . . . . . nastêpna (y) PPH . . . . . . . . . . . . Przegl¹d Prawa Handlowego r. RPr . . . . . . . . . . . . . Radca Prawny . . . . . . . . . . . . . . s. TWE. . . . . . . . . . . . ust. . . . . . . . . . . . . . ustêp ze zm. ZPO . . . . . . . . . . . . Zivilprozessordnung – Kodeks postêpowania cywilne- strona traktat o Wspólnotach Europejskich . . . . . . . . . . . miêdzy innymi . . . . . . . . . . ze zmianami . . . . . . . . . . . . . . rok . . . . . . . . . . . . . litera go (niemiecki) Czêœæ I Wykonywanie orzeczeñ s¹dowych w sprawach cywilnych w pañstwach cz³onkowskich Unii Europejskiej Czêœæ I. Wykonywanie orzeczeñ s¹dowych... Rozdzia³ 1. Geneza wspó³pracy s¹dowej w sprawach cywilnych w Unii Europejskiej Dnia 27.9.1968 r., na posiedzeniu Rady Ministrów Wspólnot Czêœæ I. Wykonywanie orzeczeñ s¹dowych... Rozdzia³ 1. Geneza wspó³pracy s¹dowej w sprawach cywilnych w UE Europejskich w Brukseli przedstawiciele szeœciu krajów ówczeœ- nie tworz¹cych Europejsk¹ Wspólnotê Gospodarcz¹ (EWG) doko- nali pierwszego znacz¹cego kroku na drodze do uproszczenia pro- cedur dotycz¹cych uznawania oraz stwierdzania wykonalnoœci orzeczeñ s¹dowych w sprawach cywilnych i handlowych. W tym dniu przedstawiciele Belgii, Francji, Holandii, Luksemburga, Re- publiki Federalnej Niemiec oraz W³och podpisali konwencjê o ju- rysdykcji i wykonywaniu orzeczeñ s¹dowych w sprawach cywil- nych i handlowych1, zwanej dalej Konwencj¹. Podstawê do takiego dzia³ania da³ art. 220 tiret czwarte (obec- nie art. 293 tiret czwarte) traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Euro- pejskiej z 25.3.1957 r. Artyku³ ten stanowi³, ¿e pañstwa cz³onkow- skie w miarê potrzeby podejmuj¹ miêdzy sob¹ rokowania w celu zapewnienia swoim obywatelom (...) uproszczenia formalnoœci dotycz¹cych wzajemnego uznawania i wykonywania orzeczeñ s¹dowych i arbitra¿owych. Z uprawnienia przyznanego przez Traktat pañstwa cz³onkow- skie skorzysta³y jednak¿e tylko fragmentarycznie, poniewa¿ kon- wencja traktuje jedynie o orzeczeniach wydanych w sprawach cy- wilnych i handlowych, z wy³¹czeniem orzeczeñ arbitra¿owych. By³o to zamierzone dzia³anie, poniewa¿ od 1958 r. obowi¹zywa³a konwencja nowojorska o uznawaniu i wykonywaniu zagranicz- nych orzeczeñ arbitra¿owych2. Aby zatem nie powielaæ ju¿ ist- 1 Konwencja opublikowana zosta³a w Dzienniku Urzêdowym Unii Europejskiej C 27 z 26.1.1998 r., s. 1. 2 Konwencja w stosunku do Rzeczpospolitej Polskiej wesz³a w ¿ycie w dniu 1.1.1962 r. (tekst konwencji opublikowany zosta³ jako za³¹cznik do Dz.U. Nr 9, poz. 41). 4 Czêœæ I. Wykonywanie orzeczeñ s¹dowych... niej¹cych i funkcjonuj¹cych rozwi¹zañ, a jednoczeœnie zachowaæ przejrzystoœæ wprowadzanych przepisów, zdecydowano siê po- min¹æ problematykê orzeczeñ s¹dów arbitra¿owych. Konwencja nie ograniczy³a siê jedynie do uregulowania samej problematyki uznawania i wykonywania orzeczeñ, ale równie¿, co bardzo wa¿ne, wprowadzi³a zasady dotycz¹ce ustalania zasad ju- rysdykcji s¹dowej w sporach o charakterze transgranicznym. Ju- rysdykcja ta uzale¿niona zosta³a – co do zasady – od miejsca za- mieszkania (siedziby) pozwanego. Nie uzale¿niono jej natomiast od obywatelstwa pozwanego, co nie prowadzi³o do ograniczenia podmiotowego zakresu stosowania konwencji jedynie do obywa- teli pañstw EWG1. Konwencja, po przeprowadzeniu procesów ra- tyfikacyjnych w poszczególnych pañstwach cz³onkowskich EWG, wesz³a ostatecznie w ¿ycie 1.2.1973 r. Systematycznie przyjmo- wa³y j¹ kolejno przystêpuj¹ce najpierw do EWG, a nastêpnie do Unii Europejskiej, pañstwa cz³onkowskie2. Zalety, jakie nios³o ze sob¹ wejœcie w ¿ycie konwencji bruksel- skiej, zosta³y szybko zauwa¿one i docenione równie¿ przez pañ- stwa niebêd¹ce cz³onkami EWG. Tak¿e pañstwa cz³onkowskie, posiadaj¹c liczne kontakty handlowe z pañstwami spoza wspólno- ty, d¹¿y³y do wprowadzenia podobnych regulacji w stosunkach z pañstwami spoza Wspólnoty. Czynniki te doprowadzi³y do podpisania w Lugano 16.9.1988 r. konwencji o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeñ s¹dowych w sprawach cywilnych i handlowych. Jej sygnatariuszami by³y pañstwa ówczesnej EWG oraz EFTA (Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu). W swoich postanowieniach by³a ona w przewa- ¿aj¹cej czêœci zbie¿na z postanowieniami konwencji brukselskiej. Niewielkie rozbie¿noœci usunê³a nowelizacja konwencji bruksel- skiej, dokonana w 1989 r. Po ratyfikowaniu przez Szwajcariê, Francjê oraz Holandiê konwencja lugañska w dniu 1.1.1992 r. 1 Szerzej: J. Basedow, Europäisches Zivilprozessrecht – Allgemeine Fragen des Eur- opäischen Gerichtsstands – und Volls.eckungsübereinkommens (GVÜ), w: Handbuch des Internationalen Zivilprozessrechts, Tübingen 1982, t. I, s. 107–113. 2 Szerzej: K. Weitz, [w:] Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez s¹dy, red. A. Wróbel, Kraków 2005, s. 476. Rozdzia³ 1. Geneza wspó³pracy s¹dowej w sprawach cywilnych w UE 5 wesz³a w ¿ycie. Z czasem przystêpowa³y do niej nowe pañstwa, w tym równie¿ Polska, gdzie wesz³a ona w ¿ycie 1.2.2000 r.1 Kolejnymi etapami, które przyspieszy³y wprowadzenie zmian dotycz¹cych mo¿liwoœci uznania i wykonania orzeczeñ s¹dowych w Unii Europejskiej, by³o najpierw wejœcie w ¿ycie w dniu 1.11.1993 r. Traktatu z Maastricht z 7.2.1992 r. (wprowadzenie wspó³pracy pañstw cz³onkowskich w zakresie wymiaru sprawied- liwoœci w sprawach cywilnych do tzw. trzeciego filaru), a nastêp- nie przesuniêcie tej problematyki z filaru trzeciego do pierwszego na mocy postanowieñ Traktatu Amsterdamskiego, który wszed³ w ¿ycie 1.5.1999 r. Zmiana ta spowodowa³a, ¿e wspó³praca w ramach wymiaru sprawiedliwoœci w sprawach cywilnych nabra³a zupe³nie innego charakteru oraz sprawi³a, ¿e od tej chwili zmiany w ramach tej wspó³pracy i jej usprawnienia mog³y byæ wprowadzane skutecznie i to od razu na terenie ca³ej Wspólnoty (obecnie Unii Europej- skiej). Rada Unii Europejskiej otrzyma³a bowiem uprawnienie do wydawania w tym zakresie zarówno dyrektyw, jak i rozporz¹dzeñ. Te akty prawa wspólnotowego nie wymagaj¹ dodatkowej zgody, czy przeprowadzenia osobnego procesu ratyfikacji, w poszczegól- nych pañstwach cz³onkowskich. Jak wiadomo co do zasady roz- porz¹dzenia obowi¹zuj¹ we wszystkich pañstwach cz³onkowskich bez potrzeby implementacji ich do krajowego porz¹dku prawnego, od momentu w nich wskazanego, dyrektywy zaœ musz¹, do okreœ- lonej w nich daty, zostaæ implementowane do prawa wewnêtrzne- go wszystkich pañstw cz³onkowskich. Przekazanie Radzie takich uprawnieñ w zakresie wspó³pracy s¹dowej umo¿liwi³o wprowadzenie, w stosunkowo krótkim czasie, rozwi¹zañ prawnych, które objê³y swoim zakresem najbardziej istotne zagadnienia dotycz¹ce uproszczenia i usprawnienia proce- dur s¹dowych we wzajemnych stosunkach pomiêdzy pañstwami cz³onkowskimi. Spoœród licznych wprowadzonych w tym trybie regulacji nale- ¿a³oby, jako maj¹ce najbardziej donios³e znaczenie dla jednolitoœci 1 Tekst konwencji opublikowany zosta³ w Dz.U. z 2000 r. Nr 10, poz. 132.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Europejski tytuł egzekucyjny w teorii i praktyce
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: