Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00519 009833 10436448 na godz. na dobę w sumie
Excel 2007 PL. Nieoficjalny podręcznik - książka
Excel 2007 PL. Nieoficjalny podręcznik - książka
Autor: Liczba stron: 872
Wydawca: Helion Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-1025-9 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> komputery i informatyka >> aplikacje biurowe >> excel
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Kompletny podręcznik dla użytkowników Excela --
odpowiedzi na wszystkie pytania w jednym miejscu

Excel od wielu lat wyznacza standardy w dziedzinie arkuszy kalkulacyjnych i jest zdecydowanie najpopularniejszym produktem tego typu. Tak też jest w przypadku najnowszej wersji, Excel 2007, która udostępnia przebudowany i wygodniejszy interfejs, efektywniejsze wykresy czy nowe narzędzia do zarządzania danymi. Jednak pomimo wielu wydań program ten nie doczekał się kompletnego podręcznika użytkownika, który opisywałby zarówno jego podstawowe, jak i zaawansowane funkcje oraz umożliwiał wykorzystanie pełni jego możliwości.

'Excel 2007. Nieoficjalny podręcznik' ma wypełniać lukę w obszarze wszechstronnych omówień tego popularnego programu. Dzięki tej książce krok po kroku poznasz zmieniony interfejs i nowe funkcje Excela 2007, a także zaczniesz sprawnie poruszać się w tej aplikacji. Dowiesz się, jak efektywnie zarządzać informacjami, formatować komórki czy wykonywać obliczenia o różnym poziomie złożoności. Zobaczysz, jak tworzyć atrakcyjne i przejrzyste wykresy oraz stosować zaawansowane techniki analizy danych. Nauczysz się także wielu praktycznych sztuczek, które w znacznym stopniu przyspieszają wykonywanie operacji w Excelu 2007.

Poznaj możliwości Excela 2007
i wygodnie zarządzaj informacjami zarówno w biurze, jak i w domu.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Excel 2007 PL. Nieoficjalny podrêcznik Autor: Matthew MacDonald T³umaczenie: Daniel Kaczmarek ISBN: 978-83-246-1025-9 Tytu³ orygina³u: Excel 2007: The Missing Manual Format: B5, stron: 872 Kompletny podrêcznik dla u¿ytkowników Excela – odpowiedzi na wszystkie pytania w jednym miejscu • Chcesz dowiedzieæ siê, do czego s³u¿¹ setki podstawowych i zaawansowanych funkcji Excela? • Chcesz poznaæ przydatne sztuczki znacznie przyspieszaj¹ce pracê? • Chcesz nauczyæ siê wykonywaæ z³o¿one operacje na danych? Excel od wielu lat wyznacza standardy w dziedzinie arkuszy kalkulacyjnych i jest zdecydowanie najpopularniejszym produktem tego typu. Tak te¿ jest w przypadku najnowszej wersji, Excel 2007, która udostêpnia przebudowany i wygodniejszy interfejs, efektywniejsze wykresy czy nowe narzêdzia do zarz¹dzania danymi. Jednak pomimo wielu wydañ program ten nie doczeka³ siê kompletnego podrêcznika u¿ytkownika, który opisywa³by zarówno jego podstawowe, jak i zaawansowane funkcje oraz umo¿liwia³ wykorzystanie pe³ni jego mo¿liwoœci. „Excel 2007. Nieoficjalny podrêcznik” ma wype³niaæ lukê w obszarze wszechstronnych omówieñ tego popularnego programu. Dziêki tej ksi¹¿ce krok po kroku poznasz zmieniony interfejs i nowe funkcje Excela 2007, a tak¿e zaczniesz sprawnie poruszaæ siê w tej aplikacji. Dowiesz siê, jak efektywnie zarz¹dzaæ informacjami, formatowaæ komórki czy wykonywaæ obliczenia o ró¿nym poziomie z³o¿onoœci. Zobaczysz, jak tworzyæ atrakcyjne i przejrzyste wykresy oraz stosowaæ zaawansowane techniki analizy danych. Nauczysz siê tak¿e wielu praktycznych sztuczek, które w znacznym stopniu przyspieszaj¹ wykonywanie operacji w Excelu 2007. • Przegl¹d interfejsu Excela 2007 • Zarz¹dzanie danymi, arkuszami i skoroszytami • Formatowanie komórek • Wykonywanie obliczeñ matematycznych i finansowych • Manipulowanie datami, czasem i tekstem • Tworzenie i poprawianie z³o¿onych formu³ • Zaawansowana obs³uga i analiza danych • Tworzenie szablonów i korzystanie z nich • Generowanie efektownych wykresów • Wspó³praca z bazami danych i innymi programami • Programowanie w Excelu Poznaj mo¿liwoœci Excela 2007 i wygodnie zarz¹dzaj informacjami zarówno w biurze, jak i w domu. Spis treści Jak korzystać z tej książki ......................................................... XII Rozdział 1. Zaczynamy! ...............................................................2 Wprowadzenie do analizy danych w programie Excel ................................................................................2 Tajemnice okna programu Excel ........................................................................................................................3 Wprowadzanie danych ..........................................................................................................................................4 Formatowanie liczb ................................................................................................................................................6 Formatowanie komórek .......................................................................................................................................10 Zaznaczanie danych .............................................................................................................................................14 Kopiowanie, wycinanie i wklejanie komórek ...............................................................................................16 Kopiowanie przy użyciu Schowka pakietu Offi ce ......................................................................................18 Wstawianie i usuwanie komórek ......................................................................................................................20 Wyszukiwanie i zamiana ....................................................................................................................................22 Wyszukiwanie i zamiana formatowania .........................................................................................................24 Rozdział 2. Tworzenie formuł .....................................................26 Podstawy formuł ....................................................................................................................................................26 Tworzenie formuł..................................................................................................................................................28 Edytowanie formuł ...............................................................................................................................................30 Nazwy komórek i zakresów ...............................................................................................................................32 Defi niowanie i wyświetlanie stałych ..............................................................................................................34 Tworzenie formuł wykorzystujących nazwy ................................................................................................36 Sprawdzanie poprawności działania formuł.................................................................................................38 Śledzenie poprzedników i zależności .............................................................................................................40 Rozdział 3. Praca z kreatorem funkcji ..........................................42 Korzystanie z kreatora funkcji ..........................................................................................................................42 Zaokrąglanie liczb .................................................................................................................................................44 Wyznaczanie n-tej największej wartości .......................................................................................................46 Tworzenie formuł warunkowych ......................................................................................................................48 Obliczanie sumy warunkowej ............................................................................................................................50 Obliczanie iloczynów i pierwiastków kwadratowych ...............................................................................52 Wyszukiwanie informacji ...................................................................................................................................54 Wyznaczanie położenia danej wartości ..........................................................................................................56 VI Obliczanie czasu ....................................................................................................................................................58 Obliczanie dat.........................................................................................................................................................60 Rozdział 4. Używanie funkcji finansowych ....................................62 Obliczanie przyszłej wartości inwestycji ......................................................................................................62 Obliczanie bieżącej wartości inwestycji ........................................................................................................64 Obliczanie wysokości raty spłaty pożyczki ..................................................................................................66 Obliczanie kapitału oraz wysokości odsetek ................................................................................................68 Obliczanie wysokości stopy procentowej.......................................................................................................70 Obliczanie wewnętrznej stopy zwrotu ............................................................................................................72 Obliczanie amortyzacji metodą liniową .........................................................................................................74 Obliczanie amortyzacji metodą degresywną ................................................................................................76 Obliczanie amortyzacji metodą podwójnego spadku ...............................................................................78 Obliczanie amortyzacji metodą sumy liczb rocznych ...............................................................................80 Rozdział 5. Używanie funkcji i narzędzi statystycznych ..................82 Obliczanie wartości średniej ..............................................................................................................................82 Obliczanie mediany i dominanty .....................................................................................................................84 Obliczanie pozycji wartości na liście ..............................................................................................................86 Obliczanie rozkładu częstości występowania ..............................................................................................88 Obliczanie wariancji i odchylenia standardowego ......................................................................................90 Obliczanie współczynnika korelacji ................................................................................................................92 Instalowanie dodatków programu Excel ........................................................................................................94 Obliczanie średniej ruchomej ............................................................................................................................96 Porównywanie wariancji .....................................................................................................................................98 Zastosowanie dodatku Data Analysis ToolPak do wyznaczania rangi porządkowej i percentyli ....................................................................................... 100 Obliczanie statystyk opisowych .................................................................................................................... 102 Rozdział 6. Organizowanie danych w arkuszu ..............................104 Wprowadzanie danych za pomocą formularza .......................................................................................... 104 Filtrowanie duplikatów ..................................................................................................................................... 106 Proste sortowanie i fi ltrowanie danych ........................................................................................................ 108 Sortowanie według złożonych kryteriów ....................................................................................................110 VII Sortowanie według koloru komórki, koloru czcionki lub ikony komórki ...........................................112 Tworzenie fi ltrów złożonych ...........................................................................................................................114 Defi niowanie kryteriów wyszukiwania rekordów ....................................................................................116 Filtrowanie przy użyciu wielu kryteriów ....................................................................................................118 Tworzenie sum częściowych .......................................................................................................................... 120 Zliczanie fi ltrowanych rekordów ................................................................................................................... 122 Tworzenie tabel danych ................................................................................................................................... 124 Modyfi kacja stylów tabeli ............................................................................................................................... 126 Rozdział 7. Korzystanie z tabel przestawnych ............................. 128 Tworzenie tabel przestawnych ....................................................................................................................... 128 Modyfi kowanie danych i układu tabeli przestawnej ............................................................................... 132 Obliczanie sum częściowych i końcowych ................................................................................................ 134 Tworzenie pól obliczeniowych ....................................................................................................................... 136 Ukrywanie wierszy lub kolumn tabeli przestawnej ................................................................................ 138 Sortowanie tabeli przestawnej ........................................................................................................................ 139 Pobieranie danych z tabeli przestawnej ....................................................................................................... 140 Rozdział 8. Wykresy ............................................................... 142 Tworzenie wykresów ........................................................................................................................................ 142 Formatowanie wykresów ................................................................................................................................. 144 Zmiana typu wykresu ....................................................................................................................................... 148 Dodawanie linii trendu ..................................................................................................................................... 150 Dodawanie i usuwanie serii danych z wykresu ........................................................................................ 152 Dodawanie słupka błędów .............................................................................................................................. 154 Tworzenie histogramów................................................................................................................................... 156 Filtrowanie danych na wykresie .................................................................................................................... 158 Tworzenie wykresów przestawnych .............................................................................................................160 Tworzenie wykresów złożonych ....................................................................................................................162 Rozdział 9. Korzystanie z danych zewnętrznych .......................... 164 Wklejanie hiperłącza do dokumentu edytora Word ................................................................................164 Osadzanie arkusza ..............................................................................................................................................166 Wstawianie hiperłącza do arkusza .................................................................................................................168 VIII Pobieranie danych ze strony sieci Web ....................................................................................................... 170 Importowanie danych z pliku tekstowego ................................................................................................... 172 Importowanie danych z bazy Access ........................................................................................................... 176 Kwerenda bazy danych Access ...................................................................................................................... 178 Rozdział 10. Przydatne narzędzia i techniki analizy danych .......... 182 Analiza symulacji ............................................................................................................................................... 182 Optymalizacja rezultatów przy użyciu narzędzia Szukaj wyniku ..................................................... 184 Obliczanie formuł przy użyciu tabeli danych ........................................................................................... 186 Automatyczne wypełnianie komórek seriami danych ............................................................................ 188 Praca z wieloma oknami .................................................................................................................................. 190 Odczytywanie na głos danych arkusza ....................................................................................................... 192 Używanie kalkulatora systemowego ............................................................................................................. 193 Zamiana tekstu na liczby ................................................................................................................................. 194 Zamiana wierszy na kolumny ........................................................................................................................ 195 Konsolidacja arkuszy ........................................................................................................................................ 196 Formatowanie warunkowe ............................................................................................................................... 198 Zmiana reguł formatowania warunkowego ................................................................................................200 Wklejanie specjalne ...........................................................................................................................................202 Wstawianie obrazów do arkusza ...................................................................................................................206 Rozdział 11. Udostępnianie arkusza innym użytkownikom .............208 Weryfi kacja wprowadzanych danych za pomocą listy poprawnych wartości .................................208 Weryfi kacja wprowadzanych danych za pomocą reguł sprawdzania poprawności ....................... 210 Dodawanie komentarzy do komórek arkusza ............................................................................................ 212 Śledzenie zmian.................................................................................................................................................. 214 Ochrona arkusza ..................................................................................................................................................216 Zapisywanie skoroszytu w postaci szablonu ............................................................................................. 218 Zapisywanie skoroszytów w wybranym formacie ...................................................................................220 Drukowanie skoroszytów .................................................................................................................................222 Drukowanie wielu obszarów arkusza ...........................................................................................................226 Umieszczanie formantów formularza na arkuszu ...................................................................................228 Przypisywanie wartości do formantów .......................................................................................................230 Dodawanie makr do formantu formularza .................................................................................................232 IX Rozdział 12. Automatyzacja zadań przy użyciu makr ................... 234 Korzystanie z makr ...........................................................................................................................................234 Ustawienia bezpieczeństwa makr .................................................................................................................236 Tworzenie certyfi katu cyfrowego ..................................................................................................................237 Rejestrowanie makr ...........................................................................................................................................238 Cyfrowe podpisywanie projektu makra .......................................................................................................240 Uruchamianie makr ...........................................................................................................................................242 Tworzenie i używanie klawiszy skrótu .......................................................................................................244 Przypisywanie makr do paska narzędzi Szybki dostęp .........................................................................246 Usuwanie makr ...................................................................................................................................................248 Dodatek A Klawisze skrótów programu Excel ..............................250 Korzystanie z klawiszy skrótów podczas pracy ze Wstążką ................................................................250 Klawisze skrótów programu Excel ...............................................................................................................251 Dodatek B Lista funkcji programu Excel ...................................... 256 Lista funkcji programu Excel .........................................................................................................................256 Dodatek C Podstawy tworzenia formuł ....................................... 272 Podstawy tworzenia formuł ............................................................................................................................272 Skorowidz ............................................................................. 276 X Korzystanie z kreatora funkcji Z adaniem Kreatora funkcji programu Microsoft Ex- cel jest ułatwienie korzystania z funkcji. Za po- mocą kreatora możesz wstawiać do arkusza każdą funkcję, począwszy od prostej funkcji SUMA, aż do naj- bardziej złożonych funkcji statystycznych, matematycz- nych, fi nansowych czy inżynierskich. Kreatora funkcji możesz uaktywnić na dwa sposoby. Pierwszy sposób wygląda następująco: zaznacz komórkę, w której chcesz wstawić funkcję, naciśnij przycisk Wstaw funkcję (fx) i następnie za pośrednictwem okna dialogo- wego Wstawianie funkcji odszukaj i wstaw żądaną funkcję. Okno dialogowe Wstawianie funkcji udostępnia dwie me- tody wyszukiwania funkcji. Aby odnaleźć nazwę funkcji, możesz w polu Wyszukaj funkcję podać opis poszukiwa- nej funkcji i nacisnąć przycisk Przejdź. Excel wybierze wszystkie funkcje pasujące do podanego opisu i wyświet- li je w polu Wybierz funkcję. Zamiast tego możesz również wybrać z listy Lub wybierz kategorię kategorię, do jakiej na- leży funkcja, i następnie w polu Wybierz funkcję odszukać i dwukrotnie kliknąć nazwę żądanej funkcji. Inna, nieco szybsza metoda uaktywnienia kreatora funk- cji ma zastosowanie w sytuacji, kiedy znasz nazwę funk- cji. Rozpocznij od zaznaczenia komórki, do której chcesz wstawić funkcję. Wpisz znak równości i kilka pierwszych znaków nazwy funkcji. Poniżej komórki pojawi się lista funkcji, których nazwy rozpoczynają się od wpisanych przez Ciebie znaków. Odszukaj na liście i dwukrotnie kliknij lewym przyciskiem myszy nazwę poszukiwanej funkcji i następnie naciśnij przycisk Wstaw funkcję. Obie metody powodują wyświetlenie na ekranie okna dialogowego Argumenty funkcji, w którym możesz zdefi - niować wartości argumentów, których chcesz użyć do ob- liczeń, podać zakresy komórek lub po prostu kliknąć ko- mórki zawierające odpowiednie wartości. Praca z kreatorem funkcji 1 Wpisz dane do arkusza. 2 Kliknij komórkę, w której ma się pojawić wynik działania funkcji. 3 Naciśnij przycisk Wstaw funkcję. • Na ekranie pojawi się okno dialogowe Wstawianie funkcji. 3 4 Kliknij tutaj i wybierz z listy kategorię Wszystkie. 5 Odszukaj i dwukrotnie kliknij nazwę funkcji, której chcesz użyć. Uwaga: W naszym przykładzie użyjemy funkcji SUMA. 5 42 1 2 4 Na ekranie pojawi się okno dialogowe Argumenty funkcji. 6 Kliknij wybrane komórki lub w poszczególnych polach wpisz odpowiednie wartości argumentów funkcji. 7 Naciśnij przycisk OK. • Wynik działania funkcji pojawi się w komórce, którą wybrałeś w punkcie 2. 6 7 Wskazówka Kiedy w polu Wybierz funkcję okna dialogowego Wstawianie funkcji zaznaczysz wybraną funkcję, po- niżej tego pola pojawi się jej krótki opis. Jeżeli chcesz dowiedzieć się czegoś więcej na temat tej funkcji, kliknij opcję Pomoc dotycząca tej funkcji. Excel wy- świetli na ekranie okno pomocy ze szczegółowymi informacjami na temat tej funkcji. Znajdziesz tam również przykłady zastosowania tej funkcji, które możesz skopiować i wkleić do swojego arkusza. Excel posiada ponad 300 wbudowanych funkcji, któ- re pozwalają na wykonywanie dowolnych obliczeń, począwszy od prostego sumowania szeregu liczb aż do wyliczania stopy zwrotu inwestycji. Funkcje Ex- cela możesz traktować jako swego rodzaju czarne skrzynki, do których wrzucasz z jednej strony dane wejściowe, a z drugiej strony otrzymujesz odpowied- nio przetworzone informacje. Aby korzystać z funk- cji, nie musisz wiedzieć, według jakiego algorytmu realizowane są prowadzone przez nie obliczenia. W terminologii Excela każda wartość przekazywana do funkcji nosi nazwę argumentu, a kreator funkcji jest wygodnym narzędziem ułatwiającym zrozumie- nie i odpowiednie definiowanie argumentów po- szczególnych funkcji. R o z d z i a ł 3 . P r a c a z k r e a t o r e m f u n k c j i 43 Zaokrąglanie liczb B ardzo często podczas pracy z arkuszem kalkula- cyjnym stajesz przed koniecznością zaokrąglania takich czy innych wartości liczbowych. Excel po- siada kilka bardzo wygodnych funkcji, które ułatwią Ci to zadanie. Jedną z najczęściej wykorzystywanych funkcji służących do tego celu jest funkcja ZAOKR. Jej działanie polega na zaokrąglaniu wartości będącej jej argumentem do określonej liczby cyfr. Funkcja ZAOKR wymaga po- dania dwóch argumentów: pierwszy argument, liczba , to liczba, która ma być zaokrąglona, a drugi, liczba_cyfr to ilość cyfr, do których ma być zaokrąglona liczba. Jeże- li liczba_cyfr jest większa od 1, Excel zaokrągla liczbę do podanej ilości miejsc dziesiętnych. Jeżeli argument ten ma wartość 0, Excel zaokrągli liczbę do najbliższej war- tości całkowitej. Jeżeli argument liczba_cyfr jest mniej- szy od zera, to liczba jest zaokrąglana do wartości z le- wej strony przecinka dziesiętnego. Na przykład funkcja =ZAOKR(3512,5847;2) zaokrągla podaną liczbę do war- tości 3512,58, funkcja =ZAOKR(3512,5847;0) zaokrągla Zaokrąglanie liczb 1 Do wybranej komórki wpisz liczbę, którą chcesz zaokrąglić. 2 Kliknij komórkę, w której ma się pojawić rezultat zaokrąglania. 3 Naciśnij przycisk Wstaw funkcję. 1 Na ekranie pojawi się okno dialogowe Wstawianie funkcji. 4 Kliknij tutaj i z listy wybierz kategorię Wszystkie. 5 Odszukaj na liście i dwukrotnie kliknij funkcję ZAOKR. Na ekranie pojawi się okno dialogowe Argumenty funkcji. 5 do wartości 3513, a funkcja =ZAOKR(3512,5847;–2) za- okrągla podaną liczbę do wartości 3500. Jeżeli zaokrąglana cyfra ma wartość 5 lub wyższą, funkcja ZAOKR zaokrągla ją w górę. Jeżeli zaokrąglana cyfra ma wartość 4 lub niższą, zostanie zaokrąglona w dół. Jeże- li chcesz, aby Excel zaokrąglał liczby wyłącznie w górę, powinieneś użyć funkcji ZAOKR.GÓRA. Jeżeli chcesz, aby Excel zaokrąglał liczby wyłącznie w dół, powinieneś użyć funkcji ZAOKR.DÓŁ. Obie funkcje, ZAOKR.GÓRA i ZAOKR.DÓŁ pobierają identyczne argumenty jak funk- cja ZAOKR: liczba oraz liczba_cyfr . Nie powinieneś mylić zaokrąglania liczb z formatowa- niem miejsc dziesiętnych liczby. Zaokrąglanie liczby zmienia jej wartość, zaokrąglając do podanej ilości miejsc dziesiętnych, podczas gdy formatowanie liczby miejsc dziesiętnych zmienia tylko sposób wyświetlania liczby i nie ma żadnego wpływu na jej rzeczywistą wartość. 3 2 4 44 6 7 8 6 Kliknij komórkę zawierającą liczbę, którą chcesz zaokrąglić, lub po prostu wpisz w tym polu adres tej komórki. Zamiast tego możesz w tym polu bezpośrednio wpisać wartość, którą chcesz zaokrąglić. 7 Wpisz liczbę miejsc dziesiętnych, do których chcesz zaokrąglić liczbę. Jeżeli podasz ujemną ilość miejsc dziesiętnych, liczba będzie zaokrąglana do wartości z lewej strony przecinka dziesiętnego. Liczba 0 powoduje zaokrąglenie do najbliższej liczby całkowitej, a liczba dodatnia do podanej liczby miejsc dziesiętnych. 8 Naciśnij przycisk OK. • Wynik zaokrąglania zostanie wyświetlony w komórce. Wskazówka Poniżej przedstawiamy dwie inne funkcje spełniające podobne zadania. NAZWA FUNKCJI OPIS ZAOKR.DO.CAŁK LICZBA.CAŁK Zaokrągla liczbę w dół do najbliższej liczby całkowitej. Funkcja pobiera jeden argument: liczbę, którą chcesz zaokrąglić. Na przykład formuła =LICZBA.CAŁK(7,9) zaokrągli liczbę 7,9 w dół do wartości 7. Formuła =LICZBA.CAŁK(–7,9) zaokrągli liczbę –7,9 w dół, do wartości –8. Obcina liczbę do liczby całkowitej, usuwając z niej jej część ułamkową. Funkcja pobiera dwa argumenty: liczbę, której część ułamkową chcesz obciąć, oraz liczbę cyfr dziesiętnych określających dokładność obcinania. Formuła =LICZBA.CAŁK(7,9;0) obcina liczbę 7,9 do wartości 7. Formuła =LICZBA.CAŁK(–7,9;0) obcina liczbę 7,9 do wartości –7. Funkcje LICZBA.CAŁK i ZAOKR.DO.CAŁK zachowują się inaczej tylko wtedy, gdy mają do czynienia z liczbami ujemnymi — funkcja LICZBA.CAŁK nie zaokrągla liczb ujemnych w dół. R o z d z i a ł 3 . P r a c a z k r e a t o r e m f u n k c j i 45 Wyznaczanie n-tej największej wartości wartości danej pozycji, tak jak to przedstawiamy w roz- dziale 6 . Taka metoda postępowania jest jednak znacząco mniej użyteczna w sytuacji, kiedy przetwarzasz bardzo długą serię danych lub kiedy chcesz użyć otrzymanego wyniku jako argumentu innej funkcji, na przykład sumu- jącej pięć największych wartości. Inne funkcje z tej kategorii działają podobnie. Funkcja MIN.K przegląda serię danych i wyznacza najmniejszą wartość serii, drugą najmniejszą wartość czy ogólnie n-tą najmniejszą wartość. Funkcja ta również wymaga podania dwóch argumentów, takich jak: tablica , czyli zakres komó- rek, których wartości stanowią przetwarzaną serię danych, oraz K, czyli wyznaczana pozycja w tablicy lub zakresie komórek (gdzie 1 to najmniejsza wartość w serii, 2 to dru- ga w kolejności najmniejsza wartość i tak dalej). Z kolei funkcje MIN i MAX zwracają odpowiednio najmniejszą i największą wartość w serii. Obie funkcje wymagają po- dania tylko jednego argumentu — zakresu komórek, w któ- rych przechowywana jest analizowana seria danych. 3 1 2 4 O d czasu do czasu możesz stanąć przed koniecz- nością wyznaczenia kilku największych wartości w szeregu danych, na przykład wyników sprzeda- ży trzech najlepszych oddziałów Twojej fi rmy czy śred- niej wartości zamówień pięciu najlepszych klientów. W takiej sytuacji z pomocą przychodzi funkcja MAX.K, która przegląda serię danych i wyznacza jej największą wartość, drugą największą wartość czy po prostu n-tą naj- większą wartość w serii danych. Funkcja MAX.K wymaga podania dwóch argumentów. Są to: tablica , czyli zakres komórek, których wartości stanowią przetwarzaną serię danych, oraz K, czyli wyznaczana pozycja w tablicy lub zakresie komórek (gdzie 1 to największa wartość w serii, 2 to druga w kolejności największa wartość i tak dalej). Wynikiem działania funkcji MAX.K jest n-ta największa wartość w serii danych. Innym sposobem wyznaczenia największej wartości i kolejnych w serii jest posortowanie danych od wartości największej do wartości najmniejszej i proste odczytanie Wyznaczanie n-tej największej wartości 1 Wpisz serię wartości, spośród których chcesz wyznaczyć największą wartość, drugą największą wartość itp. 2 Kliknij komórkę, w której chcesz umieścić wynik. 3 Naciśnij przycisk Wstaw funkcję. Na ekranie pojawi się okno dialogowe Wstawianie funkcji. 4 Kliknij tutaj i wybierz z listy kategorię Statystyczne. 5 Odszukaj i dwukrotnie kliknij funkcję MAX.K. 5 46 Na ekranie pojawi się okno dialogowe Argumenty funkcji. 6 Zaznacz lub wpisz zakres komórek, których wartości chcesz analizować. 7 Podaj pozycję wyznaczanej wartości (1 to wartość największa, 2 druga w kolejności, 3 trzecia w kolejności i tak dalej). 8 Naciśnij przycisk OK. • W wybranej wcześniej komórce pojawi się wyznaczona wartość. Jeżeli argument K jest większy od liczby danych w serii, Excel wyświetli w komórce błąd #LICZBA!. 6 7 8 Wskazówka Jeżeli masz daną określoną liczbę i chcesz wyznaczyć jej pozycję w stosunku do innych wartości na liście, powinieneś użyć funkcji POZYCJA. Funkcja wymaga podania trzech argumentów. Są to: liczba , czyli wartość, której pozycję na liście chcesz wyznaczyć; lista , czyli tablica wartości albo odwołanie do listy wartości; kolejność , czyli argument (liczba) okre- ślający kolejność wyznaczania pozycji (od największej do najmniejszej lub na odwrót). Jeżeli ostatni argu- ment ma wartość 0 lub po prostu zostanie pominię- ty, funkcja wyznaczy pozycję wartości w kolejności od największej do najmniejszej. Jeżeli chcesz wy- znaczyć pozycję w odwrotnej kolejności, argument kolejność musi mieć wartość 1 lub większą. Na przykład: jeżeli w komórkach od B2 do B11 umieścimy kolejno następujące liczby: 11, 51, 6, 46, 35, 4, 10, 32, 88 oraz 42, to wywołanie funk- cji =POZYCJA(11; B2:B11; 0) zwróci wartość 7. Dzieje się tak dlatego, że Excel porządkuje nasze liczby następująco: 88, 51, 46, 42, 35, 32, 11, 10, 6, 4 — jak widać, nasza poszukiwana liczba 11 znajduje się na siódmej pozycji tego szeregu. Je- żeli wywołanie funkcji wyglądałoby następująco: =POZYCJA(11; B2:B11; 1), wynikiem działania byłaby liczba 4 (teraz Excel porządkuje szereg rosnąco i licz- ba 11 znajduje się na czwartej pozycji). R o z d z i a ł 3 . P r a c a z k r e a t o r e m f u n k c j i 47 Tworzenie formuł warunkowych K orzystając z formuł warunkowych, możesz wyko- nywać obliczenia na liczbach spełniających okre- ślone kryteria. Na przykład możesz wyznaczyć najwyższy wynik określonej drużyny w tabeli rozgrywek międzyklubowych czy utworzyć formułę, która zsumuje punkty zdobyte tylko przez zawodników tej drużyny. W formułach warunkowych bardzo często wykorzysty- wane są dwie funkcje. Pierwsza z nich, JEŻELI, pozwa- la na zdefi niowanie określonego kryterium (warunku), na przykład pozwalającego na wybranie tylko zawodni- ków z pierwszej drużyny. Aby utworzyć warunek, musisz użyć odpowiedniego operatora porównania, np. większy niż ( ), mniejszy niż ( ), większy lub równy ( =), mniej- szy lub równy ( =) lub równy (=). Druga funkcja w for- mule warunkowej jest zwykle odpowiedzialna za wyko- nywanie obliczeń na liczbach spełniających jej warunek. Excel najpierw wykonuje funkcję JEŻELI i następnie wykonuje obliczenia na wartościach, które spełniają wa- runek zdefi niowany przez tę funkcję. Funkcja JEŻELI jest funkcją tablicową, która porównuje kolejne liczby z warunkiem i zapamiętuje wartości speł- niające ten warunek. Aby utworzyć funkcję tablicową, zamiast klawisza Enter (lub przycisku OK w oknie Argu- menty funkcji) powinieneś nacisnąć kombinację klawiszy Ctrl+Shift+Enter. Elementy defi niujące tablicę powinny być umieszczone w nawiasach klamrowych ({}). Excel automatycznie wstawia takie nawiasy po naciśnięciu kombinacji klawiszy Ctrl+Shift+Enter. Funkcja JEŻELI posiada również trzeci, opcjonalny ar- gument, którego możesz użyć do zdefi niowania operacji, która będzie wykonana w sytuacji, kiedy warunek nie zo- stanie spełniony. Tworzenie formuł warunkowych 1 Wpisz dane do wybranych komórek arkusza. 2 Kliknij komórkę, w której powinien pojawić się wynik obliczeń. 3 Naciśnij przycisk Wstaw funkcję. Na ekranie pojawi się okno dialogowe Wstawianie funkcji. 4 Kliknij tutaj i wybierz z listy kategorię Wszystkie. 5 Dwukrotnie kliknij nazwę funkcji, której chcesz użyć w formule warunkowej. Uwaga: W naszym przykładzie użyjemy funkcji MAX, która zwraca największą wartość z listy. 5 48 3 1 2 4 10 9 8 7 6 Na ekranie pojawi się okno dialogowe Argumenty funkcji. 6 Wpisz JEŻELI(. 7 Podaj zakres komórek (lub nazwę zakresu), który chcesz analizować. Uwaga: Więcej szczegółowych informacji na temat nadawania nazw zakresom komórek znajdziesz w rozdziale 2. 8 Wstaw odpowiedni operator porównania, następnie warunek i zakończ znakiem średnika. 9 Podaj zakres komórek (lub nazwę zakresu), których wartości chcesz uwzględnić w obliczeniach. 10 Wpisz nawias zamykający ). 11 Naciśnij kombinację klawiszy Ctrl+Shift+Enter. • W wybranej wcześniej komórce pojawi się uzyskany wynik obliczeń. Zastosuj to Funkcji JEŻELI możesz użyć do wykonania jednego polecenia w sytuacji, kiedy warunek jest spełniony, oraz innego polecenia, kiedy warunek nie jest speł- niony. Poniżej przedstawiamy przykład formuły, która oblicza wartość premii specjalnej na podstawie uzy- skanych wyników sprzedaży. Jeżeli całkowita war- tość sprzedaży uzyskana przez danego pracownika jest większa lub równa 100 000 zł, formuła nalicza premię w wysokości 10 ; w przeciwnym wypadku naliczana jest premia w wysokości 5 . Zakładamy, że w komórce B2 znajduje się wartość sprzedaży uzyskana przez naszego pracownika: =JEŻELI(B2 =100000;B2*,1;B2*,05) W tym przypadku funkcja JEŻELI wykorzystuje trzy argumenty: test_logiczny , czyli sprawdzany waru- nek; wartość_jeżeli_prawda , czyli operacja, którą chcesz wykonać w sytuacji, kiedy sprawdzany waru- nek jest prawdziwy; oraz warunek_jeżeli_fałsz , czyli operacja, która będzie wykonana, kiedy warunek nie jest spełniony. Wyrażenie B2 =100000 to nasz argument test_logiczny . Wyrażenie B2*,10 to ar- gument wartość_jeżeli_prawda , który w naszym przypadku nalicza premię w wysokości 10 procent. Wyrażenie B2*,05 to argument wartość_jeżeli_ fałsz , który nalicza premię w wysokości 5 procent. R o z d z i a ł 3 . P r a c a z k r e a t o r e m f u n k c j i 49 Obliczanie sumy warunkowej Sumowania warunkowego możesz używać na przy- kład do wyznaczania i sumowania inwestycji, z których przychody przekraczają określony próg minimalny lub po prostu do sumowania wartości speł- niających określone kryterium. Funkcja SUMA.JEŻELI łączy działanie funkcji SUMA oraz JEŻELI w jedną, ła- twą w użyciu funkcję. Składnia tej funkcji jest relatywnie prosta, zwłaszcza w porównaniu z formułami wykorzystującymi jedno- cześnie funkcje SUMA oraz JEŻELI. Funkcja SUMA.JE- ŻELI pozwala na unikanie złożonych zagnieżdżeń i ko- rzystanie z kreatora funkcji bez konieczności używania jednej funkcji jako argumentu innej. Z drugiej jednak strony, użycie dwóch osobnych funkcji (SUMA i JEŻE- LI) daje nieco większą elastyczność tworzenia formuły — na przykład funkcji JEŻELI możesz użyć do zdefi nio- wania bardziej złożonych warunków. Funkcja SUMA.JEŻELI wymaga podania trzech ar- gumentów: zakres to zakres komórek zawierających analizowane dane; kryteria to po prostu warunek, któ- ry będzie testowany; suma_zakres to zakres komórek, których wartości są sumowane, jeśli odpowiadające im komórki z zakresu zdefi niowanego przez pierwszy argu- ment spełniają określone kryteria. Na przykład sumy warunkowej możesz użyć do utwo- rzenia formuły, która sprawdza listę i wybiera zawodni- ków z pierwszej drużyny, a następnie sumuje uzyskane przez nich punkty. Trzeci argument funkcji, czyli rze- czywisty zakres sumowania, jest opcjonalny. Jeżeli ten argument zostanie pominięty, Excel będzie sumował komórki spełniające warunek testowania z zakresu zde- fi niowanego przez pierwszy argument. Kryteria sprawdzania warunku mogą być zarówno nu- meryczne, jak i tekstowe. Na przykład możesz sumować punkty uzyskane przez zawodników pierwszej drużyny, ale równie dobrze możesz sumować punkty zawodni- ków, których drużyna nosi nazwę „Jastrzębie”. Funkcja LICZ.JEŻELI działa podobnie do funkcji SUMA. JEŻELI i łączy w sobie działanie funkcji ILE.LICZB oraz JEŻELI. Jej zastosowanie wymaga podania dwóch argu- mentów: zakres to seria zliczanych wartości, a kry- teria to warunek zliczania. Główna różnica pomiędzy tymi funkcjami polega na tym, że SUMA.JEŻELI sumuje wartości, a LICZ.JEŻELI zlicza ilość wystąpień elemen- tów spełniających warunek. Obliczanie sumy warunkowej 1 Utwórz listę wartości, które będą sumowane warunkowo. Uwaga: Excel sprawdza poszczególne wartości i dodaje tylko takie, które spełniają podany warunek sumowania. 2 Kliknij komórkę, w której chcesz umieścić wynik sumowania. 3 Naciśnij przycisk Wstaw funkcję. Na ekranie pojawi się okno dialogowe Wstawianie funkcji. 4 Kliknij tutaj i wybierz z listy kategorię Wszystkie. 5 Odszukaj na liście i dwukrotnie kliknij funkcję 5 SUMA.JEŻELI. 50 3 2 1 4 Na ekranie pojawi się okno dialogowe Argumenty funkcji. 6 Zaznacz lub bezpośrednio wpisz zakres komórek, które chcesz testować. 7 Podaj wybrany operator porównania i warunek logiczny. 8 Zaznacz lub bezpośrednio wpisz zakres komórek, które będą sumowane w sytuacji, kiedy warunek testowania będzie spełniony. 9 Naciśnij przycisk OK. • Wynik sumowania warunkowego pojawi się w wybranej wcześniej komórce. 6 7 8 9 Wskazówka Jeżeli w naszym przykładzie poszczególne drużyny nosiłyby nazwy odpowiednio „Jastrzębie” i „Sokoły”, do sumowania wyników uzyskanych przez zawodni- ków tej pierwszej drużyny mógłbyś użyć następującej formuły: =SUMA.JEŻELI(B2:B13; Jastrzębie ;C2:C13). Przy tworzeniu warunków możesz korzystać ze zna- ków zapytania (?) oraz gwiazdek (*). Znak ? zastępuje dowolny inny znak, a gwiazdka (*) dowolny ciąg zna- ków. Na przykład warunek 123?98 będzie spełniony dla dowolnych ciągów znaków rozpoczynających się od cyfr 123, po których następuje dowolny znak i cyfry 98, takich jak 123X98, 123–98, 123A98 i tak dalej. Z kolei warunek *ski będzie spełniony dla do- wolnych ciągów znaków kończących się na ski, takich jak Kowalski czy Nowakowski. Aby ułatwić sobie pracę, możesz skorzystać ze spe- cjalnego dodatku (ang. add-in) programu Excel — kre- atora sum warunkowych, który pozwala na tworze- nie sum warunkowych w czterech prostych krokach. W ostatnim kroku kreator pozwala na skopiowanie do arkusza zarówno wyniku, jak i wartości warunko- wych, dzięki czemu możesz wyświetlić je obok siebie i porównać. R o z d z i a ł 3 . P r a c a z k r e a t o r e m f u n k c j i 51 Obliczanie iloczynów i pierwiastków kwadratowych Z apewne wielu użytkowników programu Excel mia- ło już okazję zapoznać się z podstawowymi opera- cjami dostępnymi po naciśnięciu przycisku Auto- sumowanie: dodawaniem, odejmowaniem, wyznaczaniem minimum i maksimum oraz zliczaniem wartości. Z pew- nością jednak znacznie mniejsze grono użytkowników korzystało z dwóch innych funkcji matematycznych, po- zwalających na mnożenie dwóch lub więcej liczb (funk- cja ILOCZYN) oraz obliczanie wartości pierwiastka kwa- dratowego danej liczby (funkcja PIERWIASTEK). Aby skorzystać z tych funkcji, powinieneś wpisać do od- powiednich komórek arkusza wartości, których chcesz użyć w obliczeniach. Jeżeli nie chcesz, aby wartości poja- wiały się w arkuszu, kliknij komórkę, w której powinien pojawić się wynik obliczeń, wpisz znak równości, nazwę funkcji (ILOCZYN lub PIERWIASTEK) i nawias otwiera- jący, a następnie naciśnij przycisk Wstaw funkcję. Excel potrafi obliczać wartość pierwiastka kwadra- towego liczb dodatnich. Jeżeli argumentem funkcji PIERWIASTEK będzie liczba ujemna, na przykład =PIER- WIASTEK(–9), Excel wyświetli w komórce błąd #LICZ- BA!. Jeżeli chcesz obliczyć pierwiastek kwadratowy argu- mentu, który może osiągnąć wartość ujemną, powinieneś najpierw za pomocą funkcji MODUŁ.LICZBY wyzna- czyć bezwzględną wartość takiego argumentu (funkcja MODUŁ.LICZBY zwraca wartość argumentu bez zna- ku). Formuła przedstawiona poniżej prawidłowo oblicza wartość pierwiastka liczby 9, pomimo iż pierwotny ar- gument wywołania funkcji PIERWIASTEK jest ujemny: =PIERWIASTEK(MODUŁ.LICZBY(–9)). Każdy z argumentów funkcji ILOCZYN może mieć wię- cej niż jedną wartość. Argument może mieć postać liczby, zakresu komórek lub tablicy. Tablica w programie Excel to seria wartości ujętych w nawiasy klamrowe i oddzielo- nych od siebie średnikami. Excel mnoży wszystkie war- tości tablicy, na przykład wartość iloczynu tablicy {2; 3; 4} wynosi 24. W podobny sposób mnożone są wszystkie wartości zakresu komórek. 6 3 5 7 Obliczanie iloczynów i pierwiastków kwadratowych OBLICZANIE ILOCZYNU 1 Wpisz wartości, których iloczyn chcesz obliczyć. 2 Kliknij komórkę, w której chcesz umieścić wynik obliczeń. 4 3 Wpisz =ILOCZYN(. Uwaga: Zamiast wpisywać nazwę funkcji bezpośrednio w komórce lub pasku formuły, możesz wstawić odpowiednią funkcję przy użyciu kreatora. 4 Naciśnij przycisk Wstaw funkcję. 5 W oknie dialogowym Argumenty funkcji podaj (lub zaznacz) zakres komórek zawierających wartości, których iloczyn chcesz wyznaczyć. Uwaga: Zamiast tego możesz w polu Liczba1 bezpośrednio wpisać żądane wartości. 1 2 6 W polu Liczba2 wpisz kolejne wartości, przez które chcesz mnożyć wartości z poprzedniego pola. Uwaga: Zamiast tego możesz podać lub zaznaczyć zakres • Excel obliczy iloczyn wszystkich podanych wartości. komórek zawierający odpowiednie wartości. W tym polu wyświetlany jest pośredni wynik mnożenia. 7 Naciśnij przycisk OK. • Obliczona wartość iloczynu pojawi się w komórce, którą wybrałeś wcześniej w punkcie 2. W naszym przykładzie Excel realizuje następujące obliczenia: 2 * 3 * 4 = 24 i dalej 24 * 2 = 48. 52 3 4 2 5 OBLICZANIE PIERWIASTKA KWADRATOWEGO 1 1 Kliknij komórkę, w której chcesz umieścić wynik obliczeń. 2 W pasku formuły lub bezpośrednio w komórce wpisz =PIERWIASTEK(. Po wpisaniu kilku pierwszych znaków na ekranie pojawi się lista automatycznego kompletowania nazw funkcji. Aby wstawić wybraną funkcję, odszukaj jej nazwę na liście i dwukrotnie kliknij lewym przyciskiem myszy. 3 Naciśnij przycisk Wstaw funkcję. • Na ekranie pojawi się okno dialogowe Argumenty funkcji. 4 Wpisz wartość, której pierwiastek kwadratowy chcesz obliczyć. zawierającą wybraną liczbę. Uwaga: Zamiast tego możesz kliknąć komórkę • Zwróć uwagę, że w oknie Argumenty funkcji pojawia się obliczona wartość pierwiastka kwadratowego. 5 Naciśnij przycisk OK. • Obliczona wartość pierwiastka kwadratowego pojawia się w komórce. Zastosuj to Kolejną funkcją z tej samej kategorii co ILOCZYN oraz PIERWIASTEK jest POTĘGA. Aby obliczyć wartość da- nej liczby podniesionej do określonej potęgi, na przy- kład 3 do potęgi drugiej, powinieneś użyć tej właśnie funkcji. Funkcja POTĘGA wymaga podania dwóch ar- gumentów: pierwszy to podstawa potęgi (może nią być dowolna liczba rzeczywista), a drugi to wykładnik potęgi, do której podnoszona jest podstawa. Formu- ła =POTĘGA(3;2) podnosi liczbę 3 do potęgi drugiej, czyli daje w wyniku wartość 9. Funkcja ILOCZYN może pobierać do 255 argumen- tów. Każdy z argumentów może być liczbą, zakre- sem komórek lub tablicą elementów, których iloczyn chcesz obliczyć. PRAWDA i FAŁSZ to wartości logicz- ne. W Excelu wartość logiczna PRAWDA jest równa 1, a wartość FAŁSZ jest równa 0. Wartości PRAWDA i FAŁSZ również możesz używać jako argumentów funkcji ILOCZYN. FORMUŁA =ILOCZYN({2; 3; 4}; 2) =ILOCZYN(2; 3; PRAWDA) =ILOCZYN(2; 3; FAŁSZ) WYNIK 48 6 0 R o z d z i a ł 3 . P r a c a z k r e a t o r e m f u n k c j i 53 Wyszukiwanie informacji F unkcja WYSZUKAJ.PIONOWO wyszukuje wartość w pierwszej kolumnie tablicy, a następnie zwra- ca wartość z tego samego wiersza w innej kolum- nie tablicy. Załóżmy na przykład, że masz listę, w której w pierwszej kolumnie znajdują się nazwiska pracowni- ków, w drugiej kolumnie ich adresy, a w trzeciej kolum- nie numery telefonów. Masz dane nazwisko i chcesz od- szukać numer telefonu takiej osoby. Funkcja WYSZUKAJ. PIONOWO przeszuka listę nazwisk i zwróci numer tele- fonu poszukiwanej osoby. W pierwszej kolumnie listy muszą znajdować się warto- ści, których będziesz używał do odszukiwania elemen- tów z tego samego wiersza innej kolumny. Dodatkowo elementy przechowywane w pierwszej kolumnie listy muszą być posortowane w kolejności od najmniejszego do największego. Funkcja WYSZUKAJ.PIONOWO wy- maga również zdefi niowania kolumny, z której będziesz odczytywał dane odpowiadające odnalezionemu elemen- towi z pierwszej kolumny. Do wstawienia funkcji WYSZUKAJ.PIONOWO możesz użyć kreatora funkcji, za pomocą którego powinieneś zdefi niować jej trzy argumenty: szukana_wartość — to wartość lub adres komórki, na podstawie której chcesz odszukać wartość z innej kolumny; tablica — to za- kres komórek tablicy; nr_kolumny — to numer kolum- Wyszukiwanie informacji 1 Wpisz wartość, na podstawie której będziesz poszukiwał innej wartości. 2 W sąsiedniej komórce wpisz =WYSZUKAJ.PIONOWO(. Po wpisaniu kilku pierwszych znaków na ekranie pojawi się lista automatycznego kompletowania nazw funkcji. Aby wstawić wybraną funkcję, odszukaj jej nazwę na liście i dwukrotnie kliknij lewym przyciskiem myszy. 3 Naciśnij przycisk Wstaw funkcję. Na ekranie pojawi się okno dialogowe Argumenty funkcji. 4 Kliknij komórkę, do której w punkcie 1. wpisałeś poszukiwaną wartość. 5 Zaznacz lub podaj zakres komórek zawierających listę wartości odniesienia. 6 Podaj numer kolumny, z której będą pobierane wyniki wyszukiwania. 7 Naciśnij przycisk OK. 54 ny w tablicy, z której musi zostać zwrócona znaleziona wartość. Dla uproszczenia przyjmujemy, że pierwsza ko- lumna tablicy ma numer 1, druga kolumna numer 2 i tak dalej. Funkcja WYSZUKAJ.PIONOWO posiada również op- cjonalny, czwarty argument, nazywany rodzaj_wyszu- kiwania . Jeżeli argument ten ma wartość PRAWDA lub zostanie pominięty, funkcja stara się odnaleźć elementy dokładnie odpowiadające poszukiwanej wartości, a jeżeli nie zostanie ona znaleziona, zwraca element najbliższy wartości poszukiwanej. Jeżeli argument rodzaj_wyszuki- wania ma wartość FAŁSZ, funkcja zwraca tylko elementy dokładnie odpowiadające wartości poszukiwanej. Jeżeli wyszukujesz dane tekstowe, upewnij się, że ele- menty w przeszukiwanej kolumnie nie posiadają spacji wiodących, spacji dopełniających, wszystkie ewentual- ne znaki cudzysłowu i apostrofy są używane w spójny sposób oraz że elementy tekstowe nie zawierają znaków niedrukowalnych — w takich sytuacjach użycie funkcji WYSZUKAJ.PIONOWO może prowadzić do otrzymania niepoprawnych rezultatów. Z tego samego powodu powi- nieneś zwracać uwagę na sposób zapisywania dat (o ile to one znajdują się w przeszukiwanej kolumnie) i upew- nić się, że wszystkie daty zostały sformatowane jako daty, a nie np. jako tekst. 3 2 1 4 5 6 7 • W komórce, do której wstawiłeś formułę, pojawi się wynik wyszukiwania odpowiadający podanej wartości. 8 Wpisz inną, poszukiwaną wartość. • W komórce, do której wstawiłeś formułę, pojawi się wynik wyszukiwania odpowiadający nowej wartości. 8 Wskazówka Funkcja WYSZUKAJ.POZIOMO działa odwrotnie do funkcji WYSZUKAJ.PIONOWO. Funkcja wyszukuje wartość w górnym wierszu tabeli lub tablicy warto- ści, a następnie zwraca wartość w tej samej kolumnie z wiersza określonego w tabeli lub w tablicy. Załóż- my zatem, że mamy daną listę zawierającą nazwiska, adresy i numery telefonów. Wszystkie nazwiska są umieszczone w pierwszym wierszu listy, wiersz drugi zawiera adresy, a w wierszu trzecim znajdują się numery telefonów. Funkcja WYSZUKAJ.POZIO- MO będzie przeszukiwała pierwszy wiersz w poszu- kiwaniu danego nazwiska i następnie może zwrócić odpowiadający mu adres lub numer telefonu. Podobnie jak WYSZUKAJ.PIONOWO, tak i funkcja WYSZUKAJ.POZIOMO posiada cztery argumenty: szukana_wartość — to wartość lub adres ko- mórki, na podstawie której chcesz odszukać wartość z innego wiersza; tablica — to zakres komórek tablicy; nr_wiersza — to numer wiersza w tablicy, z którego musi zostać zwrócona znaleziona wartość; rodzaj_wyszukiwania . Jeżeli ten ostatni argu- ment ma wartość PRAWDA, elementy znajdujące się w pierwszym wierszu tablicy muszą być posorto- wane rosnąco, a Excel będzie zwracał elementy do- kładnie odpowiadające poszukiwanej wartości, a je- żeli nie zostanie ona znaleziona, to zwróci element najbliższy wartości poszukiwanej. Funkcja WYSZU- KAJ.POZIOMO wymaga, aby wartości poszukiwane znajdowały się w pierwszym wierszu tabeli. Definiu- jąc wiersz, z którego będą odczytywane odnalezione elementy danych, pamiętaj, że pierwszy wiersz tabeli ma numer 1, drugi wiersz ma numer 2 i tak dalej. R o z d z i a ł 3 . P r a c a z k r e a t o r e m f u n k c j i 55 Wyznaczanie położenia danej wartości ni argument będzie równy 0, Excel będzie poszukiwał pierwszej wartości, która jest dokładnie równa wartości argumentu szukana_wartość . Jeżeli ostatni argument będzie równy –1, Excel spróbuje odnaleźć najmniejszą wartość, która jest większa lub równa wartości argumen- tu szukana_wartość . Jeżeli argument typ_porównania zostanie pominięty lub będzie równy 1, to elementy przeszukiwanej tablicy muszą być posortowane rosnąco. Jeżeli argument typ_porównania ma wartość 0, elemen- ty przeszukiwanej tablicy mogą być ułożone w dowolnej kolejności, natomiast jeżeli argument ten ma wartość –1, do poprawnego działania funkcji konieczne będzie posor- towanie elementów przeszukiwanej tablicy w kolejności malejącej. Więcej szczegółowych informacji na temat sortowania danych znajdziesz w rozdziale 6. Funkcja PODAJ.POZYCJĘ zwraca liczbę całkowitą, repre- zentującą położenie danej wartości w przeszukiwanym zakresie komórek. Na przykład: jeżeli przeszukujemy zakres komórek od A4 do A25, a poszukiwana wartość znajduje się w komórce A5, wynikiem działania funkcji PODAJ.POZYCJĘ będzie wartość 2. 4 5 3 1 5 A by wyznaczyć położenie danej wartości w wier- szu lub kolumnie arkusza, powinieneś skorzystać z funkcji PODAJ.POZYCJĘ. Załóżmy na przykład, że posiadasz listę sprzedawców pracujących w Twojej fi rmie i chcesz dowiedzieć się, gdzie na tej liście znajdują się dane konkretnego sprzedawcy. W takiej sytuacji z po- mocą przyjdzie Ci właśnie funkcja PODAJ.POZYCJĘ. Funkcja PODAJ.POZYCJĘ wymaga podania trzech argu- mentów: szukana_wartość , przeszukiwana_tablica oraz typ_porównania . Argument szukana_wartość to oczy- wiście wartość, której pozycję chcesz wyznaczyć. Argu- ment przeszukiwana_tablica to zakres komórek, w którym wyznaczasz pozycję poszukiwanej wartości. Wreszcie ostatni argument, typ_porównania , to liczba określają- ca sposób, w jaki Excel porównuje wartość argumentu szukana_wartość z kolejnymi wartościami argumentu przeszukiwana_tablica . Ostatni argument, typ_porównania jest opcjonalny. Jeżeli go pominiesz (lub nadasz mu wartość 1), Excel spróbu- je odnaleźć największą wartość, która jest mniejsza lub równa wartości argumentu szukana_wartość . Jeżeli ostat- Wyznaczanie położenia danego elementu 1 Utwórz listę danych. W naszym przykładzie użyjemy funkcji, która poszukuje podanego elementu (dopasowanie dokładne). W przypadku dopasowania przybliżonego przeszukiwana tablica musi być posortowana w kolejności rosnącej lub malejącej. Uwaga: Więcej szczegółowych informacji na temat sortowania danych znajdziesz w rozdziale 6. 2 Podaj wartość, której pozycję chcesz odnaleźć. 3 Kliknij komórkę, w której chcesz umieścić wyniki działania funkcji. 4 Naciśnij przycisk Wstaw funkcję. Na ekranie pojawi się okno dialogowe Wstawianie funkcji. 6 5 Kliknij tutaj i wybierz z listy kategorię Wszystkie. 6 Odszukaj na liście i dwukrotnie kliknij funkcję PODAJ.POZYCJĘ. 56 7 5 9 Na ekranie pojawi się okno dialogowe Argumenty funkcji. 7 Kliknij komórkę zawierającą poszukiwaną wartość (lub po prostu wpisz jej adres). 8 Zaznacz lub podaj zakres komórek, który chcesz przeszukiwać. • W zależności od potrzeb wybierz typ porównania: 0 dla dopasowania dokładnego, 1 — aby odnaleźć największą wartość, która jest mniejsza lub równa wartości poszukiwanej, lub –1, aby odnaleźć najmniejszą wartość, która jest większa lub równa wartości poszukiwanej. 9 Naciśnij przycisk OK. • Excel zwraca liczbę reprezentującą pozycję wartości, którą zdefi niowałeś w punkcie 2. Wpisz inną wartość i zobacz, jak zmienia się pozycja zwracana przez funkcję. Pozycja zwracana przez funkcję jest liczona względem pierwszego wiersza zakresu komórek argumentu przeszukiwana_tablica . Pierwszy wiersz tej tablicy ma numer 1, drugi wiersz numer 2 i tak dalej. Zastosuj to Funkcja PODAJ.POZYCJĘ zwraca względną pozycję poszukiwanego elementu w tablicy. Jeżeli chcesz pobrać wartość elementu znajdującego się na danej pozycji, powinieneś skorzystać z funkcji INDEKS. Funkcja INDEKS występuje w dwóch odmianach. W naszym przykładzie korzystamy z formy tablico- wej tej funkcji, która wymaga podania trzech argu- mentów: tablica — to lista, z której chcesz po- brać określoną wartość; nr_wiersza — to numer wiersza, z którego zostanie zwrócona poszukiwana wartość; nr_kolumny — to numer kolumny, z któ- rej zostanie zwrócona poszukiwana wartość. Przykładowo: w formule =INDEKS(D2:D19; G2) ar- gument D2:D19 reprezentuje zakres wartości, spo- śród których będziemy pobierali poszukiwaną war- tość, a w komórce G2 znajduje się numer wiersza, w którym znajduje się poszukiwana wartość. Funk- cja INDEKS zwróci wartość z listy reprezentowanej przez pierwszy argument i znajdującą się w wierszu określonym przez drugi argument. Jeżeli w wywo- łaniu funkcji podajesz nr_wiersza , argument nr_kolumny staje się opcjonalny i na odwrót. R o z d z i a ł 3 . P r a c a z k r e a t o r e m f u n k c j i 57 Obliczanie czasu K orzystając z formuł i funkcji programu Excel, mo- żesz wykonywać różnego rodzaju obliczenia na da- tach i czasie. Na przykład możesz wyznaczyć ilość godzin, jakie upłynęły pomiędzy dwoma punktami cza- su, lub ilość dni pomiędzy dwiema datami. Funkcje daty i czasu zamieniają daty i godziny na odpowiadają- ce im liczby całkowite, dzięki czemu możesz wykony- wać na nich obliczenia i następnie ponownie zamieniać na bardziej tradycyjny format zapisu dat i czasu. Excel wyznacza liczbę reprezentującą datę jako ilość dni, jakie upłynęły od 1 stycznia 1900 roku, stąd każdy na- stępny dzień po tej dacie jest reprezentowany przez od- powiednią liczbę całkowitą. Liczba reprezentująca czas jest wyznaczana jako wielokrotność okresu 1/60 sekundy i zapisywana w postaci wartości z przedziału od 0 do 1. Data i czas, na przykład 1 stycznia 2000, godzina 12:00, jest zapisywana w postaci liczby seryjnej, w której po le- wej stronie miejsca dziesiętnego zapisana jest reprezen- tacja daty, a po prawej stronie, w części dziesiętnej, re- prezentacja czasu. Przykładowo dzień 25 sierpnia 2005 roku, godzina 17:46 będą w tym formacie zapisane jako liczba 38589,74028. Obliczanie czasu OBLICZANIE RÓŻNICY POMIĘDZY DWOMA PUNKTAMI W CZASIE 1 Do wybranej komórki wpisz pierwszą godzinę. 2 W następnej komórce wpisz drugą godzinę. 3 Kliknij komórkę, w której powinien pojawić się wynik obliczeń. 4 Wpisz znak równości (=). 5 Kliknij komórkę zawierającą późniejszą godzinę. 6 Wpisz znak minus (–). 7 Kliknij komórkę zawierającą wcześniejszą godzinę. 8 Naciśnij klawisz Enter. Odejmowanie od siebie dat lub czasu jest realizowane poprzez odejmowanie liczb seryjnych reprezentujących daty lub godziny i następnie ponowną zamianę otrzyma- nej liczby na format daty lub czasu. Aby szybko odszukać liczbę reprezentującą określoną datę lub godzinę, wystar- czy zamienić format komórki na Ogólny. Aby przywrócić normalny sposób prezentacji, należy ponownie przypi- sać takiej komórce odpowiedni format daty lub czasu. Na przykład: aby wyświetlać czas w formacie godziny: minuty, kliknij komórkę prawym przyciskiem myszy, z menu podręcznego wybierz polecenie Formatuj komórki, kliknij kategorię Czas i wybierz z listy format 13:30. Kiedy wykonujesz odejmowanie czasu i obliczeniami ob- jęta zostaje godzina 0:00 (na przykład chcesz obliczyć, ile czasu upływa od godziny 23:00 do 2:00 nad ranem), po- winieneś skorzystać z funkcji MODUŁ.LICZBY, np. w na- stępujący sposób =MODUŁ.LICZBY(późniejsza_godzina – wcześniejsza_godzina). Jeżeli odejmowanie daty lub czasu daje w efekcie wartość ujemną, Excel wyświetla w ko- mórce błąd #####. 1 7 2 5 4 3 6 58 • Wynik obliczeń może pojawić się w postaci liczby seryjnej reprezentującej czas. ZAMIANA LICZBY REPREZENTUJĄCEJ CZAS NA FORMAT CZASU 1 Kliknij kartę Narzędzia główne. 2 W grupie opcji Liczba odszukaj i naciśnij . przycisk Uruchom okno dialogowe • Na ekranie pojawi się okno dialogowe Formatowanie komórek. 3 4 3 Przejdź na kartę Liczby. 4 Wybierz kategorię Czas. 5 Wybierz żądany format wyświetlania czasu. Format 13:30 wyświetla czas jako godziny:minuty. 6 Naciśnij przycisk OK. • W komórce zostaje wyświetlona ilość czasu, jaki upłynął pomiędzy wybranymi dwiema godzinami. 1 2 5 Wskazówka Excel posiada kilka innych funkcji, których możesz używać do formatowania liczb
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Excel 2007 PL. Nieoficjalny podręcznik
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: