Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00325 005256 20989037 na godz. na dobę w sumie
Finansowa twierdza - ebook/pdf
Finansowa twierdza - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: Złote Myśli Język publikacji: polski
ISBN: 9788377017371 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

'Finansowa twierdza' to kolejna już książka Daniela Wilczka, która przeniesie się Cię w świat królów i zamków. To, co o finansach wiedzieli dawni mędrcy, ma zastosowanie dzisiaj.

Dzięki publikacji m.in.:

- dowiesz się o czterech życiowych drogach i zdecydujesz, którą chcesz podążać;

- dowiesz się całej prawdy o pieniądzach;

- dowiesz się, jak inwestować w wartość;

- poznasz drogi do bogactwa i zaczniesz wytyczać swój szlak.

- będziesz lepiej zarządzać swoimi finansami.

Jak pisze Daniel Wilczek:

'Pamiętasz, że sukces to Twoja decyzja? Pamiętaj, że jedyną osobą w 100% odpowiedzialną za Twoje szczęście i nieszczęście jest osoba, którą codziennie rano widzisz w lustrze. Daj sobie 5 minut każdego ranka, spójrz jej głęboko w oczy i zapytaj: Kim jesteś? Czego chcesz? Co jesteś w stanie poświęcić?'.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

© Copyright by Złote Myśli Daniel Wilczek, rok 2013 Autor: Daniel Wilczek Tytuł: Finansowa twierdza Wydanie I Data: 16.05.2013 ISBN: 978–83–7701–737–1 Projekt okładki: Janusz Skierkowski Redakcja: Magdalena Michalak, Sylwia Fortuna Skład: Magda Wasilewska Wydawnictwo Złote Myśli sp. z o.o. 44–117 Gliwice ul. Toszecka 102 www.ZloteMysli.pl e-mail: kontakt@zlotemysli.pl Autor oraz Wydawnictwo „Złote Myśli” dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz Wydawnictwo „Złote Myśli” nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce. Niniejsza publikacja, ani żadna jej część, nie może być kopiowana, ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana, powielana, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji. Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved. Dla mojej Miłości Spis tresci Przedmowa .................................................................................. 5 Wstęp ........................................................................................... 7 Prolog ..........................................................................................13 I Zwój Bogactwa. Powitanie .......................................................15 II Zwój Bogactwa. Cztery życiowe drogi ...................................25 III Zwój Bogactwa. Fundamenty twierdzy .................................37 IV Zwój Bogactwa. Cała prawda o pieniądzach .......................45 V Zwój Bogactwa. Potęga liczb .................................................65 VI Zwój Bogactwa. Podróż do Elionu .......................................87 VII Zwój Bogactwa. Szlachecka wizja bogactwa ........................ 93 VIII Zwój Bogactwa. Lichwiarskie i bankierskie sztuczki ........ 105 IX Zwój Bogactwa. Inwestowanie w wartość ...........................117 X Zwój Bogactwa. Różne szlaki prowadzace do bogactwa .......................................................137 XI Zwój Bogactwa. Ostatnia lekcja ............................................153 XII Zwój Bogactwa. Uroczysty początek ...................................159 Na zakończenie .......................................................................164 Złote Myśli .............................................................................. 165 Kto co powiedział .................................................................. 170 Zwój Mądrych Ksiąg ............................................................. 174 Przedmowa Ludzie bardzo często pytają mnie o klucz do mojego sukcesu. Odpowiedź jest niezwykle prosta: określony cel, pasja, dzia- łanie oraz wytrwałość. Aby zbudować swoje życie w oparciu o wspomniane determinanty, musimy zacząć od celu. Jest on fundamentem całego procesu. Musimy rozpocząć nasze pla- ny od określenia tego, gdzie jesteśmy, gdzie chcemy być oraz w jaki sposób tego dokonamy. To jest podstawą wszystkiego. Aby było to możliwe, musimy wybrać własną, niepowtarzalną ścieżkę życiową. Zgodną z naszą osobowością oraz aspiracja- mi. W Finansowej twierdzy — kolejnej odsłonie oryginalnej se- rii finansowych powieści — autor ukazuje nam różnorodne szlaki — możliwości sposobów kreowania przyszłości, jakie są dostępne dla każdego z nas. Autor nie nakłania do której- kolwiek z dróg, a jedynie uświadamia nas, iż istnieją rozmaite warianty przebycia tej podróży zwanej życiem. Decyzję musisz podjąć sam w zgodzie z własną naturą, marzeniami, potencja- łem oraz zdolnościami. Najważniejszym pragnieniem autora 5 Daniel Wilczek jest uzmysłowienie tego, abyś bez względu na obraną ścieżkę zadbał o swoje dobro, własne bezpieczeństwo a tym samym swoją przyszłość. Czyli innymi słowy stworzył mocne i stabil- ne fundamenty twojej Finansowej Twierdzy. W książce zawarte są liczne narzędzia przydatne w codzien- nym budowaniu własnej rzeczywistości. Jednak pamiętajmy, iż dopóki ich nie wykorzystamy w praktyce, dopóty pozostaną one jedynie narzędziami. Natomiast ich skuteczność zależeć będzie już tylko od naszej decyzji. Drogi Czytelniku, jeśli stoisz właśnie na rozdrożach wła- snego życia, gotowy podążyć jedną z dróg, bądź nie jesteś do końca zadowolony z obecnego status quo, to ta książka zosta- ła stworzona właśnie dla ciebie! Będzie ona twoją inspirującą i niezapomnianą lekturą. Pozwól więc się zabrać w podróż do samopoznania, która wskaże ci twoją właściwą drogę pełną sukcesów, samospełnie- nia i przede wszystkim szczęścia. Każdy musi iść własną drogą, motywowany warto- ścią swoich własnych celów. Bez tej drogi nasze cele nie mają wartości. Vernon Ashe Z wyrazami szacunku, Fryderyk Karzełek Prezes Polskiego Doradztwa Finansowego Wstep Finansowa twierdza to już 2. książka z serii „opowieści o finan- sach”. Pierwszą była Armia cesarza, która spotkała się z gorącym przyjęciem czytelników. Pozwól, że przytoczę parę opinii. Lepszej książki o finansach i rynku walutowym nie czytałem w życiu! Rewelacja, rewelacja i jeszcze raz rewelacja, świetny pomysł, świetna fabuła, świetne nawiązanie i świetne skojarzenia czytającego w trak- cie lektury! Książka o numerze 5 na liście najważ- niejszych książek mojego życia zmieniających wszyst- ko… a przeczytałem już 140 podobnych publikacji! Naprawdę bardzo wartościowa publikacja! Pozwala zrozumieć rynek walutowy i nie tylko. Dariusz Kanty, rentier Przeczytałem już kilka książek o foreksie i powiem szczerze, że ta pozycja przemawia do mnie bardzo 7 Daniel Wilczek mocno. Być może za sprawą fabuły fantastycznej, której przeczytałem mnóstwo. Na pewno także ze względu na ukryte wskazówki, porady i porównania do giełdy walutowej. Kiedy trzeba je odkryć, to pomi- mo iż wiele z nich już znam, widzę je teraz w innym świetle i silniej do mnie trafiają. Za każdym „słucha- niem” słyszę coś nowego. Jak na wykresie. Polecam serdecznie. Radek Zadorecki, początkujący trader Niejedną książkę już przeczytałem, a chociaż były in- teresujące, to prawie żadna nie dorównuje stylem Ar- mii Cesarza. Książka pisana jest opowieścią, ale daje tak wiele informacji i motywacji, że już za pierwszym czy- taniem/słuchaniem jesteśmy w stanie ją opowiedzieć. Mogę powiedzieć, że odnosi się do każdej naszej war- tości w życiu, jeżeli pragniemy coś osiągnąć. Grzegorz Niepełnoletni, uczeń, ale ambicje na fortunę są Świetnie napisana książka o inwestowaniu. Czytanie opisywanych wydarzeń daje wiele do myślenia o tym, co i w jaki sposób powinien robić inwestor. Można by rzec, że to tylko ciekawe opowiadanie o przygo- dach głównego bohatera, zawiera jednak mnóstwo pouczających uwag. Stanisław Stan Publikacja Armia cesarza bardzo mi się podobała, po- nieważ jest skierowana do czytelnika w taki sposób, 8 Finansowa twierdza jakby to on uczestniczył we wszystkich etapach nauki na dowódcę armii cesarza. Za pomocą różnych hi- storii autor publikacji pokazuje, jakie cechy powinien mieć prawdziwy dowódca, aby w odpowiedni sposób mógł dowodzić armią. Po przeczytaniu publikacji do- szedłem do wniosku, że dowodzenie armią jest po- dobne do rządzenia własnym budżetem. Krzysiek Po przeczytaniu opisu byłem pod wrażeniem. Po- stanowiłem przeczytać całość. I cóż. Nie zawiodłem się. Niesamowite podejście do tematu. Takie książki czyta się jednym tchem. Dużo analogii do giełdy i za- chowań inwestorów. Jestem jednym z nich i rzeczywi- ście to prawda. Chciałbym mieć takiego nauczyciela i korzystać z jego wiedzy, i uczyć się na jego błędach. Serdecznie polecam tę pozycję. Jarosław, właściciel Książka ciekawa i prosto napisana. Uczy bardzo waż- nych wartości, przydatnych nie tylko w świecie bizne- su. Teraz czytają ją moi synowie w wieku 14 i 10 lat, ponieważ uważam, że przydadzą im się takie wzorce. Polecam wszystkim, którzy szukają solidnych pod- staw do opierania się w życiu. Beata Dumas, właściciel firmy Muszę nieskromnie przyznać, że jeszcze nikt na świecie nie pisze o finansach za pomocą opowieści. Według Dawida Gole- 9 Daniel Wilczek mana autora Inteligencji emocjonalnej, jest to najlepszy sposób, by kogoś czegoś nauczyć. Opowieści mają tak dużą skuteczność, ponieważ trafiają prosto do serca czytelnika. Jest to sposób uczenia incepcyjnego tak chętnie teraz promowany przez jed- ną z moich marek. Badania pokazują, że gdy człowiek się do- brze bawi lub słucha historii, nawet nie wie, kiedy pewne idee są szczepione w jego głowie. Można więc nazwać to uczeniem bezwysiłkowym. Finansowa twierdza napisana jest w tym samym stylu co Ar- mia Cesarza, uczestniczy w niej wielu bohaterów z poprzedniej książki, ale nie trzeba orientować się w tej pierwszej, aby zro- zumieć tę. Publikacja ma jednak jedną wadę. Czasami trzeba wykazać się sporą inteligencją, aby połączyć ze sobą pewne fakty. Jednak ludzie, którzy czytają książki, to z reguły grupa bardzo wykształcona i inteligentna. Także serdecznie gratuluję znalezienia się w tym gronie. W 3 słowach? To TA książka. Trzy podstawowe korzyści? lepiej zrozumiesz finanse, będziesz nimi lepiej zarządzał, będziesz bogatszy. ^ ^ ^ Ten ostatni punkt. To kłamstwo. Jeśli po przeczytaniu tej książ- ki nie weźmiesz się do ciężkiej pracy, to zmarnowałeś pienią- dze, kupując ją, i czas, czytając ją. A twoje marzenia? Pozostaną tylko marzeniami. Pamiętaj, że finanse to tylko jeden z sześciu elementów szczęścia, ale kiedy w tej dziedzinie coś szwanku- 10 Finansowa twierdza je… Cóż. Wesoło nie będzie. Mogę ci obiecać, dać 100 gwa- rancji, że gdy wykorzystasz wiedzę z tej książki, podpierając ją ciężką pracą — będziesz bogaty. Oczywiście pod warunkiem że przeczytasz Finansowego geniusza i Armię cesarza. Życzę ci wytrwałości w dążeniu do celu. Daniel Wilczek PS Pamiętasz, że sukces to twoja decyzja? Pamiętaj, że jedyną osobą w 100 odpowiedzialną za twoje szczęście i nieszczę- ście jest ta, którą codziennie rano widzisz w lustrze. Daj sobie 5 minut każdego ranka, spójrz jej się głęboko w oczy i zapytaj: „Kim jesteś? Czego chcesz? Co jesteś w stanie poświęcić?”. Gdzieś w królestwie Estarionu, pomiędzy pierwszym a drugim tomem Armii cesarza. Prolog Minął rok od twojego pasowania. W tym czasie zdążyłeś odwiedzić swoje rodzinne strony. Jak cudownie było zobaczyć ten zachwyt w oczach twoich bliskich. Czy było war- to przechodzić przez szkolenie, by zostać wojownikiem wojsk cesarskich? Teraz jesteś pewien, że tak! Jedziesz gościńcem gęstego lasu. Słońce ledwo przedziera się przez korony drzew, a z zarośli dochodzą niepokojące dźwięki. We wsi powiedzieli ci, że tylko tą drogą dotrzesz prosto do Asteroth, jednej ze wspanialszych twierdz w królestwie. Tam miało cię cze- kać kolejne szkolenie. Gdy pokonywałeś kolejne kilometry, jadąc konno, przypominałeś sobie przygody, które cię do tej pory spo- tkały: teleportacja u Elerina, polowania z Elrysem, labirynt, bitwy mniej i bardziej szczęśliwe oraz piękno Estarionu, aż nagle oślepił cię blask słońca. Gdy oczy przyzwyczaiły się do światła, dostrze- głeś wspaniały widok — zamek. Gigantyczna twierdza, ukazująca całą chwałę królestwa. Ponadto w twoim kierunku zmierzał mały orszak. Zastanawiałeś się, kto wyruszył ci na spotkanie… 13 Co możesz zrobić lub o czym śnić — zaczynaj! W odwadze jest geniusz, magia i siła. Zakrzątnij się tylko i zagrzewaj swój umysł. Zacznij, by dzieło twe mogło dojrzewać. I Zwój Bogactwa. Powitanie Witaj, panie! Nazywam się Glaukos, jestem zarządcą tego zamku. Słyszeliśmy już o twoich dokonaniach i postę- pach, jakie poczyniłeś w obozie wojsk cesarskich oraz razem z Sartorianami. Jesteśmy dumni, że możemy gościć cię, panie, w progach naszej skromnej twierdzy Asteroth. — Skromnej twierdzy — mruknąłeś do siebie. Mury wy- dawały się wysokie na co najmniej piętnaście metrów, a baszty stojące na każdym z rogów zamku były tak potężne, że chyba nawet trzydziestu mężczyzn tworzących okrąg nie dałoby rady ich objąć. — Cała przyjemność po mojej stronie — odpowiedziałeś. — Wraz z mistrzem Nistrethem będziemy tłumaczyć ci, panie, tajniki budowy twierdz, utrzymania ich w dobrym sta- nie oraz ich obrony przed oblężeniami. Aktualnie jesteśmy w stanie wojny z jednym z mniejszych księstw. Być może od- ważą się na przeprowadzenie ataku — a wtedy twoje szkole- nie, panie, będzie odbywać się jakby na żywo — zarządca za- 15 Daniel Wilczek śmiał głośno, po czym kontynuował: — A teraz zaprowadzę pana do jego komnat. — Daj spokój, Glaukosie, mów do mnie po imieniu — po- wiedziałeś. — Jasne, czemu nie! — odpowiedział rozradowany. — Podążaj więc za mną. Przyznam, że zaprowadzę cię do jed- nej z najlepszych komnat w tym zamku, pewnego razu gościł w niej nawet sam cesarz Elrinius! W komnacie wziąłeś kąpiel i przebrałeś się w jedwabne sza- ty. Była to wielka ulga dla twojego zmęczonego zbroją ciała. Postanowiłeś chwilę poczytać. Wziąłeś z półki przypadkową księgę i zacząłeś czytać. Skądś już to znałeś. Varius Triumphus Z ksiąg Nistretha Amaratha Dawno, dawno temu w krainie zwanej Gostyka żył ku- piec. Początkowo zwano go Varius, jednak dzięki swo- im czynom dodał do swego imienia przydomek Trium- phus. W swoim mieście uchodził za niepoprawnego marzyciela. Co prawda miał także reputację porządne- go kupca, który zawsze dostarcza towar w należytym stanie i na czas, jednak śmiano się z niego po kątach, że buja w obłokach. Varius miał marzenie i popełniał ten błąd, że nie ukrywał się z nim przed światem. Mó- wił wszystkim wszem i wobec, że mimo iż teraz ma jeden sklep, chce być właścicielem floty okrętów han- dlowych i mieć sklep w każdym mieście na wybrzeżu 16 Finansowa twierdza Morza Vadnorskiego. Ludzie śmiali się z niego. Bied- ny Varius wiedział o tym, jednak z każdym usłysza- nym śmiechem pracował z większą determinacją nad tym, by osiągnąć swój cel. W końcu wpadł w pewnym porcie na doskonały towar — czarną maź, która pło- nęła długie godziny po jej podpaleniu. W swojej gło- wie już ułożył wizję, jak rozświetla wszystkie ciemne miasta Gostyki i poprawia bezpieczeństwo mieszkań- ców. Zdecydował, że to właśnie ta transakcja. Zasta- wił cały swój majątek i kupił za wszystko ową czarną maź. Załadował ją na swój okręt i popłynął do swego rodzinnego miasta — Lorendilu. Nie przewidział nie- stety jednego. Morzem Vadnorskim od czasu do czasu targały straszne sztormy. Nie wiedzieć czemu, właśnie tego dnia, gdy Varius płynął do domu z całym swoim „życiem” w ładowni, rozpętała się najstraszliwsza bu- rza od przeszło stu lat. Gromy spadały z nieba niczym włócznie ciskane przez Boga. Variusowi wydawało się, że tak właśnie było, że to sam Stwórca zawziął się na niego. Jego okręt rzucony przez potężną falę na skały rozpadł się na dwie części i poszedł na dno wraz z do- robkiem całego życia Variusa. On sam jednak przeżył. Obudził się na plaży, cały ubrudzony piaskiem. Gdy przypomniał sobie, co się stało, o mało nie oszalał. Za- miast być wdzięcznym Bogu za to, że przeżył, zwymy- ślał Stwórcę, po czym jak szalony pobiegł w kierunku Lorendilu. Okazało się, że wieści o jego nieszczęściu lotem błyskawicy doszły do wierzycieli. Jego dom zo- stał wystawiony na licytację, towar z jego sklepu rozda- 17 Daniel Wilczek ny tym, u których się zadłużył. Dla żony było to zbyt wiele. Zwróciła się do Variusa tymi słowy: — Znosiłam twe szaleństwa przez wiele lat. Wie- rzyłam, że w końcu doznasz przebłysku geniuszu i sprawisz, że twoja rodzina będzie mogła zażywać dostatniego życia. Ty jednak doprowadziłeś nas do ruiny. Biorę dzieci i jadę do rodziców na wieś. Tam przynajmniej będziemy mieli co jeść i nie będziemy narażeni na śmiech. Żegnaj, Variusie. Kupiec załamał się. Stał się żebrakiem. Ludzie uwiel- biali się z niego nabijać: „To ten szaleniec, który myślał, że jest przeznaczony do wielkich rzeczy, to ten, co okrył swą rodzinę hańbą”. Docinkom nie było końca. Jednak dzięki nim miał codziennie co do gęby włożyć. Jednak był brudny, śmierdział, chciało mu się jeść, było mu zimno. Gdy pewnego wiosennego po- ranka miał już kompletnie dość, przewrócił się na bok i walnął twarzą w błotnistą maź. Leżał tak parę chwil z zamkniętymi oczami. Gdy w końcu je otwo- rzył, zobaczył małego ptaszka, który wypadł z gniaz- da, z pobliskiego krzaka. Mały pisklak podskakiwał, lecz nijak nie potrafił wdrapać się na nie z powrotem. Zawzięcie jednak próbował. Raz za razem. Dziesięć, dwadzieścia, trzydzieści razy. W końcu przy pięćdzie- siątej trzeciej próbie małemu ptaszkowi udało się z powrotem wgramolić do gniazda. Variusowi zaczę- ło szybciej bić serce. Skoro ta mała ptaszynka dostała się z powrotem do swojego gniazda, to i ja mogę się wspiąć z powrotem do mojego. Z tą myślą w głowie 18 Finansowa twierdza wstał i ruszył prosto w kierunku morza. Wykąpał się, po czym stojąc na brzegu, zaczął krzyczeć: — To, co mi zabrałeś, morski potworze, oddasz mi. Odzyskam moje życie, moją żonę, moje dzieci, a ponadto sprawię, że moja rodzina będzie najszczę- śliwszą na świecie. Po tej deklaracji usiadł na piasku i zaczął rozmyślać: — Popełniłem błąd, obwiniając Boga za moje niepowodzenie. To ja postawiłem wszystko na jedną kartę i… No jasne! Ubezpieczenie! Nie ubezpieczy- łem się w razie wypadku. Ale moment, gdzie miałbym to zrobić? Dzięki ci, Boże! — zakrzyknął Varius, po czym pobiegł do miasta ze swoim nowym pomysłem. Udał się wprost do najbogatszego człowieka w Lo- rendilu. Ich rozmowa wyglądała mniej więcej tak: — Panie, nazywam się Varius. Jestem człowiekiem, który stracił wszystko. Chcę to jednak teraz odzyskać. Mam pomysł na doskonały interes. Chciałbym panu zaproponować następujący układ. Pan pożyczyłby mi pięćdziesiąt tysięcy denarów pod zastaw mojej osoby. A w razie powodzenia interesu nie tylko oddam pie- niądze powiększone o dziesięć procent pożyczonej sumy, ale jeszcze dołożę pięćdziesiąt procent zysków z przedsięwzięcia. W razie niepowodzenia zostanę pana niewolnikiem do końca życia. Bogaty człowiek zainteresował się propozycją tak zdeterminowanego człowieka. Poprosił go o zosta- nie paru chwil dłużej i opowiedzenie mu o jego po- myśle. Po paru godzinach Varius wyszedł ze swoimi 19 Daniel Wilczek pieniędzmi w kieszeni i z umową w ręku. Kupił so- bie nowe ubranie i wynajął mały lokal. Założył fir- mę ubezpieczającą okręty kupców w razie wypadku. Przedsięwzięcie było bardzo proste. Kupcy płacili miesięczne składki, ale w razie katastrofy byli pewni, że ktoś pomoże im stanąć na nogi. Z racji tego, że bogaty człowiek miał swój udział w zy- skach, wszyscy kupcy w mieście bardzo szybko usłyszeli o interesie Variusa. Biznes kwitł w zabójczym tempie. Po miesiącu Varius spłacił pożyczkę swojemu dobrodziejo- wi i powiększył znacznie zasób jego skarbca. Po trzech miesiącach Varius zaczął otwierać swoje filie po kolei w każdym mieście na brzegu Morza Vadnorskiego. Niezbyt dużo piasku przesypało się w klepsy- drach, a Varius już posiadał własną flotę handlową i „sklep” w każdym mieście na wybrzeżu. Osiągnął pierwszy cel. Teraz musiał odzyskać swoją żonę. Po- jechał do jej rodziców z darami. Ona w międzyczasie także zrozumiała swój błąd. Wiedziała, że powinna była zostać z mężem i pomóc mu odzyskać równo- wagę. Chciała go przeprosić, ale nie miała odwagi wrócić do miasta. Bardzo się ucieszyła, gdy pewnego dnia pojawił się na progu chaty jej rodziców. Rzuciła się na niego, obejmując go i całując. On spokojnym głosem, drżącym jednak ze wzruszenia, powiedział: — Kochanie, tak jak obiecałem, stałem się boga- tym człowiekiem. Jestem tu, by zabrać cię tam, gdzie twe miejsce. Czyli przy moim boku, w naszym pałacu. W tym momencie dało się słyszeć głośny okrzyk. 20 Finansowa twierdza — Tato! — z jednego z pokojów wypadło dwóch brzdąców, biegnąc prosto w stronę ojca. Va- rius nie wytrzymał i rozpłakał się ze szczęścia. — Moje ptaszynki malutkie. Tak się za wami stę- skniłem. Wracamy, kochanie — wziął żonę za rękę i poszli w kierunku swojego powozu. Dzieci radośnie wybiegły za rodzicami. Żałuj, że nie widziałeś wjazdu Variusa do Lorendilu. Stał się sławną postacią. Wszyscy go uwielbiali. Teraz nie był już obiektem drwin. Był bohaterem i jego przykła- dem motywowano dzieci do wysiłku przy nauce i trenin- gach. Od tego wjazdu nie nazywano go już zwykłym Va- riusem. Od tej pory był znany jako Varius Triumphus. Kto mi o tym opowiadał? — zamyśliłeś się. — Pewnie El- rys podczas mojego pierwszego szkolenia. Zacząłeś rozmyślać o swoich przygodach w labiryncie emocji i wszystkich strasz- nych próbach, którym zostałeś poddany, i nie zorientowałeś się nawet, kiedy zasnąłeś kamiennym snem. — Pobudka! — zerwałeś się na równe nogi. Przed tobą stał uśmiechnięty mistrz Nistreth. — Witaj, mistrzu! — wykrzyknąłeś rozradowany i pobie- głeś w stronę swojego mentora. — Witaj, przyjacielu, miło cię znowu widzieć i wspaniale będzie cię znowu szkolić. Jak się miewasz? — Znakomicie! Dziękuję za zaproszenie i szczerze mówiąc, wprost nie mogę się doczekać naszych lekcji, mistrzu! — Bardzo mnie to cieszy! W takim razie nie zwlekajmy dłużej. Prędko załóż swoje szaty. Zejdziemy do wielkiej sieni 21 Daniel Wilczek na uroczyste śniadanie powitalne dla ciebie. A po nim opo- wiem ci co nieco o naszym królestwie. Pół godziny później w Wielkiej Sieni Idziesz tuż za Nistrethem nieco onieśmielony, ponieważ oprócz zarządcy i swego mistrza nie znasz tutaj nikogo. Na szczęście Glaukos zabrał głos i przedstawił cię wszystkim. Na śniadanie podano coś pomiędzy jajecznicą a omletem, zwanym herbolace, wraz z przepysznym, świeżo pieczonym chlebem oraz kilka rodzajów wyśmienitych serów. Na koniec poczęstowano cię swego rodzaju budyniem zabarwionym sza- franem i udekorowanym płatkami fiołków. Jako że było to danie wykwintne i podawane tylko w bogatych domostwach, chciano w ten sposób podkreślić, jak ważnym jesteś tutaj go- ściem. Teraz już syty i zadowolony miałeś zamiar udać się wraz z Nistrethem do jego komnaty, by zacząć lekcje, jednak mistrz poprosił cię o chwilę cierpliwości, ponieważ musiał zamienić słowo z zarządcą w sprawie trwającej wojny z Utendorem, o której już wcześniej wspominał ci Glaukos. Usiadłeś więc na ławie i zacząłeś myśleć o tym, co cię tutaj czeka. Wtem rozmy- ślania przerwała ci nieznajoma dziewczyna. — Dzień dobry, panie. — Dzień dobry, pani. — Nazywam się Elise, jestem córką zarządcy. Nie znamy — Zaraz, zaraz, te złote włosy, jasna cera… — pomyślałeś. — Wiem! — wykrzyknąłeś. — Tak? — spytała nieco zdziwiona twoją reakcją. się, ale… 22 Finansowa twierdza — Pamiętam cię, to znaczy pamiętam panią, najmocniej przepraszam. Widziałem panią w tłumie, gdy szedłem wraz z Elrysem do kaplicy, gdzie miało się odbyć moje pasowanie. — Tak, zgadza się, byłam tam i pamiętam ten przepięk- ny pochód. Gratuluję również wejścia w szeregi Sartorian — uśmiechnęła się delikatnie. — Dziękuję, pani — odwzajemniłeś uśmiech. — Ojciec polecił mi, abym oprowadziła pana po zamku i okolicy. Mam także zadbać o dobrą lekturę dla pana w trakcie pobytu. Chociaż jestem bardzo młoda, także dostąpiłam już zaszczytu pobierania lekcji u mistrza Nistretha, tak więc nasza zamkowa biblioteka jest moją drugą osobistą komnatą. Chęt- nie będę służyć pomocą. Waszą rozmowę przerwał Nistreth. — A więc poznałeś już uroczą Elise. Bardzo dobrze. Ta młoda dama zna się na budowaniu twierdzy i zarządzaniu nią lepiej niż niejeden mężczyzna w tym zamku. — Dziękuję, mistrzu — Elise ukłoniła się nisko i zwróciła do ciebie. — Gdyby pan mnie potrzebował, proszę posłać po mnie służącą. Do widzenia — po czym oddaliła się do swojej komnaty. — No dobrze, a teraz, młody przyjacielu, zapraszam do mojej osobistej świątyni. Tam pokażę ci moje naprawdę cen- ne księgi oraz opowiem co nieco. Proszę, podążaj za mną — mistrz uśmiechnął się i ruszył przed siebie. Komnata Nistretha znajdowała się w wysokiej wieży i aby się do niej dostać, mu- sieliście pokonać kręte schody. Musiałeś przyznać, że mimo swego wieku, twój mentor był w znakomitej formie. Każdy musi iść własną drogą, motywowany wartością swoich własnych celów. Bez tej drogi nasze cele nie mają wartości. II Zwój Bogactwa. Cztery zyciowe drogi Znalazłeś się w osobistej komnacie mistrza Nistretha. Musiałeś przyznać, że była niezwykle imponująca. Po- dziwiałeś wystrój wnętrza, gdy nagle twój mentor odezwał się: — Dobrze, koniec tego oglądania. Zaczniemy od tego, że opowiem ci o klasach, jakie istnieją w naszym świecie — mistrz pstryknął palcami na służbę, by ta rozpaliła w kominku. W zamkach bowiem jest bardzo ciemno. Gdy drewienka za- częły przyjemnie trzaskać, a ogniki skakać z pieńka na pieniek, mistrz rozpoczął swoją opowieść: — W królestwie Estarionu istnieją cztery klasy społeczne. Są to: ^ ^ ^ ^ chłopi, rzemieślnicy, szlachta, królowie. 25 Daniel Wilczek Mistrz wysypał na stół piasek z małego, skórzanego wo- reczka i palcem narysował taki oto obrazek: C S R K — Chłopi, mój drogi, to grupa społeczna, która ma się naj- gorzej. W innych królestwach niż Estarion chłopem jest się z urodzenia. U nas natomiast chłopem stajesz się tylko przez własną niewiedzę, głupotę lub nieumiejętność odkładania swo- ich potrzeb na później. — Jak to możliwe? — przerwałeś mistrzowi. — Po prostu, mój najzdolniejszy uczniu. Opowiem ci hi- storię rycerza o imieniu Agrykolus. Rycerz był to zacny, brał udział w wielu bitwach oraz zwyciężył w licznych pojedynkach. Był sławny w całym królestwie Estarionu. Sława ta przycią- 26 Finansowa twierdza gnęła do niego lichwiarzy. Zaczęli go mamić wizją wielkości, zwodzić pokrętnymi słówkami o jego wspaniałości. Opowia- dali mu, że taki wspaniały rycerz jak on musi mieć oladrowa- nego bojowego rumaka, że powinien mieć dwa zestawy broni i zbroi, jeden — bojowy, drugi — paradny, że warto byłoby także mieć giermka, by podkreślić swój status itd. Rycerz, z ra- cji tego, że był łasy na komplementy oraz uwielbiał porządne konie, dał się skusić i zaczął zaciągać u lichwiarzy pożyczki na te wszystkie przyjemności. Stwierdził, że bitewne łupy są na tyle duże, iż bez problemu poradzi sobie ze spłatą zadłużenia. Co się jednak okazało? W następnej bitwie Agrykolus bardzo pechowo spadł z konia i złamał sobie obie ręce. Powrót do zdrowia zajął mu ponad pół roku, a w tym czasie… w tym cza- sie lichwiarze zabrali mu wszystko, co posiadał, a dodatkowo jego samego. Tak. Zabrali mu wolność. Bo od tamtego wyda- rzenia aż do teraz musi odpracowywać swoje długi na polach tych pieniężnych dżentelmenów. Już nikt nie pamięta o tym, jaki był wielki. Zamyśliłeś się. — Faktycznie, mistrzu, to bardzo przykra historia, jed- nak nie trudno zauważyć, że Agrykolus sam jest sobie winien. Było głupotą brać rzeczy pod zastaw potencjalnych dochodów z przyszłości. Z pewnością lepiej poczekać, kupić je trochę póź- niej, ale za to zachować sakwę i wolność w jednym kawałku. Mistrz roześmiał się: — Masz rację. Zaiste, tak lepiej czynić. Przejdźmy do dru- giej grupy, podobnego typu, jaką są rzemieślnicy. Rzemieślnicy to grupa, która posiada swoje warsztaty, może paru pomocników i prowadzi własną działalność. Jednak gdy- 27 Daniel Wilczek by nie pojawiali się w warsztacie, wszystko przestałoby działać, nowe pieniądze nie wpływałyby do ich sakw. Czyli rzemieśl- nik to taki chłop, tylko przywiązany do własnego warsztatu, a nie pola. Rzemieślnicy uwielbiają opowiadać bajki o swojej niezależności, że władają sami sobą itd… Ale mają tylko tyle kontroli nad własnym życiem, że sami decydują o tym, co ich warsztat produkuje. Lecz jeśli nie odkładają pieniędzy, absolut- nie nie mogą pozwolić sobie na chwilę wytchnienia. Jeżeli chcą odpocząć, rozchorują się itp., ich źródło zarobków od razu wysycha. Tak że rzemieślnicy i chłopi to najciężej pracujący, ale niekoniecznie najbogatsi ludzie. — Dlaczego? — zdziwiłeś się. — Przecież skoro ciężko pracują, powinni mieć dużo pieniędzy. Mistrz roześmiał się tak głośno, że aż się zakrztusił. — Posłuchaj, już nawet dziadek naszego cesarza mawiał, że lepiej godzinę myśleć o pieniądzach, niż miesiąc na nie pracować. A ci ludzie mają w zwyczaju na nie pracować, dlatego ich wyna- grodzenie jest zawsze równe liczbie przepracowanych godzin pomnożonych przez ilość produktów bądź usług, które są w stanie wykonać w przeciągu jednej godziny. Czyli wygląda to następująco: wynagrodzenie = ilość godzin przepracowanych × stawka za godzinę A choćbyś był zdolny jak czarodziej cesarski Elerin, to liczby dostępnych ci godzin nie zwiększysz. Wszyscy mamy do dys- pozycji tylko dwadzieścia cztery godziny w ciągu jednej doby. Nie mniej i nie więcej. 28 Finansowa twierdza — A szlachta, mistrzu? — spytałeś z nadzieją w głosie. — Szlachta natomiast to grupa bliska ideału. Zatrudniają rzemieślników i chłopów, mnożąc tym samym swój czas. Bo to chłop obrabia pole szlachcica, czyli plony są, czy szlachcic cho- ruje, czy też nie. Bo to rzemieślnik wykonuje dla niego towary, więc pieniądze są, czy szlachcic śpi, czy też nie. Ale szlachcic musi to wszystko zorganizować tak, by jego interes jako całość dobrze funkcjonował. Musi wyznaczyć ludzi do danych prac, musi ich od czasu do czasu nadzorować, a ponadto ma być na każde wezwanie króla, gdy ten będzie potrzebował wojaków na wojnie. I tu doszliśmy do najważniejszej grupy, jaką są kró- lowie. — Zaczyna mi się podobać — przyznałeś. — Król ma kapitał, ziemię i ludzi. Król daje szlachcico- wi ziemię, a w zamian oczekuje podatków i wojska. I króla już nic więcej nie interesuje. Musi jedynie znaleźć godnego zaufania szlachcica. Król zajmuje się dyplomacją, ustanawia- niem praw i tym podobnymi sprawami, a pieniądze spływają do królewskiego skarbca. I do tego powinien dążyć każdy dowódca i kupiec. By zostać królem. By stworzyć sobie sieć ludzi, którzy będą używali jego kapitału, aby rzeczy działały same. Zauważ także, że królowie i szlachta żyją w swoistej symbiozie, ani królowie, ani szlachta nie mogliby istnieć bez siebie nawzajem. Bo ziemia króla jest bezużyteczna, dopóki nie znajdzie szlachcica, który może nią zarządzać, a szlachcic nie może niczego zorganizować, dopóki nie otrzyma ziemi od króla… — I to, mój przyjacielu — rzekł mistrz, ocierając pot z czo- ła końcówką rękawa — przegląd społeczeństwa Estarionu. 29 Daniel Wilczek Cztery grupy, cztery jakości życia, w każdej znajdujesz się tyl- ko i wyłącznie z własnego wyboru — Nistreth zwolnił tempo swojego wywodu. — Mistrzu, dlaczego się tak pocisz? — wtrąciłeś zmartwio- nym głosem. — To nic, mój synu — odpowiedział Nistreth, po czym padł na łóżko jak rażony piorunem. — Medyka, szybko, medyka! — zacząłeś krzyczeć, a echo niosło twój przerażony głos po całym zamku. Chwilę później komnata była już pełna ludzi, którzy trzęśli się nad nieprzy- tomnym mentorem. Parę godzin później… Glaukos wszedł do twojego pokoju, a jego mina nie zwiasto- wała dobrych wieści. — Co z mistrzem?! — krzyknąłeś z podenerwowania. Mia- łeś cień nadziei, że wszystko będzie w porządku. — Źle. Cesarska konnica zawiozła go nieprzytomnego do Elionu. Cesarz ma przy sobie najlepszego medyka na świecie, może on coś poradzi. Łza spłynęła po twoim policzku. Glaukos poklepał cię ze zrozumieniem. — Jutro będę wiedział więcej. Od razu cię poinformuję — za- pewnił i wyszedł. A ty zostałeś sam. Zacząłeś wspominać wszyst- kie chwile spędzone z mistrzem: zwiedzanie wielkiego mrowiska, wycieczkę na wzgórze, z którego mogłeś widzieć przemieszczają- ce się stado bizonów, wasze przygody w Elionie. Postanowiłeś raz jeszcze poczytać księgę mistrza, aby podnieść się na duchu. 30 Finansowa twierdza Vincimus i Clades Z ksiąg Nistretha Amaratha Dawno, dawno temu w zamożnej rodzinie urodzili się bliźniacy. Chłopcy byli silni i zdrowi. Z biegiem lat okazało się jednak, że zdradzają zupełnie inne podejście do życia. Vincimus słuchał mistrzów, starannie wykonywał zlecone mu zadania, przykła- dał się zarówno do zdobywania wiedzy, jak i tre- ningów: czy to zapasów, czy walki mieczem. Clades natomiast rozkoszował się bogactwem, jakie zo- stawili mu rodzice. Codziennie wydawał ucztę dla swoich przyjaciół, upijając się na każdej z nich do utraty kontaktu z rzeczywistością, zadania wykony- wał niedbale lub wcale, mistrzów lekceważył, a nad zdobywanie wiedzy i treningi przedkładał leżenie do góry brzuchem i flirty z okolicznymi pannami. Vincimus z każdym dniem stawał się roztropniej- szy, bystrzejszy i silniejszy. Miał jednak pecha, cho- ciaż według niego było to szczęście. Urodził się trzy minuty później od swojego brata. Oznaczało to, że majątek rodziny przypadnie Cladesowi. Leni- wy brat bardzo zazdrościł Vincimusowi uwielbie- nia ojca. Nie mógł znieść myśli, że jemu wszystko się udaje. Zachowywał się jak każdy człowiek ponoszący po- rażkę. Zauważał tylko uwielbienie wobec osób utalen- towanych, pozostawał jednak ślepy na fakt, ile wysiłku wkładały one w zdobycie i rozwijanie swych zdolności 31 Daniel Wilczek godnych tego uwielbienia. Gdy zazdrość Cladesa osią- gnęła poziomy bardzo niebezpieczne, postanowił przy- spieszyć bieg wydarzeń i pozbyć się Vincimusa. Uknuł w tym celu bardzo chytrą intrygę. Zorganizował ucztę dla rodziny. Wszyscy doskonale się bawili, gdy nagle oj- ciec chłopców padł na ziemię z wykrzywioną twarzą i wywalonym językiem. W sali zapanowała cisza, którą przerwał głuchy głos nadwornego lekarza: został otru- ty, nie żyje. Krzyk żony rozdarł powietrze niczym grom tnie ciemne burzowe niebo. Clades jednak był gotowy: — To Vincimus go otruł! Widziałem, jak dolał ojcu do kieliszka jakiegoś świństwa! Myślałem, że do- lewa mu wina! Jako nowy władca majątku nakazuję wam brać go! — To kłamstwa! — próbował się bronić Vinci- mus. Na nic to się jednak zdało, tępi siepacze ruszy- li, by pojmać zabójcę swego chlebodawcy. Vincimus dzięki temu, że był zdyscyplinowany i regularnie tre- nował, był piekielnie sprawny. Powalił strażników dwoma ciosami i uciekł. Długo nic o nim nie słyszeliśmy. Natomiast o Cladesie słyszało całe miasto. Wystawiał najhucz- niejsze uczty, jednocześnie płacąc głodowe pensje swoim pracownikom. Po mieście krążyły słuchy, że jego żołdacy dopuszczają się strasznych czynów. Majątek Cladesa stawał się jednak coraz mniejszy i jego dusza, z każdym wydanym denarem, zdawa- ła się jeszcze bardziej zagubiona i mroczna. Tym- czasem daleko na północ od posiadłości Cladesa 32 Finansowa twierdza Vincimus zbudował swój majątek. Dzięki wiedzy zdobytej podczas długich rozmów z mistrzami oraz solidnego wykonywania zadań zdołał szybko zbu- dować własne imperium. Ludzie pracujący dla niego byli szczęśliwi. Czuli, że są obdarzani szacunkiem za to, co potrafią. A o zdolnościach samokontroli ich światłego właściciela krążyły legendy. Podobno pewnego razu przyszedł do niego jeden z woźniców i tak mu powiedział: — Mój panie, każ mnie wychłostać, bo głupim jak but. Jadąc przez most, zasnąłem i cały wóz psze- nicy wraz z dwoma końmi wpadł do rzeki. Konie się potopiły, a worki zostały zniesione wprost do morza. Wybacz, panie, i ukarz mnie, proszę. Zanim opowiem wam o reakcji Vincimusa, musi- cie wiedzieć, że dwa konie i cały wóz pszenicy był to ogromny majątek. Ostrożnie szacując, można by go wycenić na parędziesiąt tysięcy denarów. Vincimus położył woźnicy rękę na ramieniu i powiedział: — Myślę, że wstyd i strach, jaki przeżyłeś do tej pory, to dostateczna kara dla ciebie. Teraz już wiesz, że trzeba się wyspać przed pracą. Nic nie zyskam, niszcząc twoje życie, ufam jednak, że jeśli pozwolę wrócić ci do pracy, zyskam najzdolniejszego woźnicę tego świata. Plebejusz, płacząc, rzucił się na kolana, chcąc uca- łować nogi swego dobrodzieja. — Proszę, powstań, przyjacielu. Jestem takim samym człowiekiem jak ty — powiedział młody ge- 33 Daniel Wilczek niusz i pomógł mu wstać. — A teraz idź i czyń, co czynić powinieneś. Woźnica wyszedł, kłaniając się jeszcze co najmniej ze sto razy swojemu dobrodziejowi. Po całym półwyspie krążyły wieści o ambitnym Vincimusie. Doszły one także uszu Cladesa. Oczywi- ście znaleźli się wichrzyciele, którzy opowiadali Clade- sowi o tym, że Vincimus chce odzyskać majątek ojca i przywrócić honor jego nazwisku. Zły władca wpadł w szał. Nakazał zatrudnić więcej wojska i dniami i no- cami strzec swojej posiadłości. Mijały dni, miesiące, a Vincimus nie nadchodził. Nadchodziły za to wie- ści o jego coraz to większej potędze. Skarbiec Cladesa natomiast pustoszał. Zaniedbał wszystkie źródła do- chodu, które otrzymał po śmierci ojca. Ale jakże miał ich nie zaniedbywać, skoro niczego nie potrafił, gdyż całe swe życie spędzał na uciechach różnego rodza- ju? Dodatkowo jego pozycję majątkową podkopywał nawyk wystawiania wielkich przyjęć i nadmierna dba- łość o bezpieczeństwo. Minęły raptem cztery lata od zabójstwa ojca, a Vincimus stworzył imperium sto- krotnie większe od tego, które by otrzymał, a Clades zniszczył i to, co dostał w spadku. Gdy uszu Vincimu- sa doszły słuchy o śmierci brata, udał się na miejsce, by zobaczyć, co się stało. Miejsce, w którym spędził dzieciństwo, zastał doszczętnie spalone. Gdy zapytał jakiegoś wieśniaka, co się stało, ten opowiedział mu historię o strasznym tyranie, którego w końcu dopadła sprawiedliwość. Vincimus postanowił sprawdzić, czy 34 Finansowa twierdza chociaż nagrobek ojca pozostał nienaruszony. Tak, nagrobek ojca był cały, okrutnie jednak we krwi uma- zany. Pod nim leżał Clades, a obok niego tabliczka: Gdybyś się tyle do zdobywania mądrości, Co do siania w twym sercu zazdrości, Przyłożył tyranie swarny, Los twój nie byłby tak marny. Vincimus, mimo całego zła, jakie wyrządził mu Cla- des, zapłakał nad jego ciałem. Natychmiast jednak postanowił, że odbuduje to miejsce i wynagrodzi lu- dziom całe zło, jakie ponieśli z rąk jego zwyrodnia- łego brata. Jakom Nistreth Amarath, mówię ci, mój drogi, że historia taka rozgrywa się każdorazowo w życiu każ- dego człowieka. Bo od tego, czy zdecydujesz się pod- dać swoje życie dyscyplinie i samokontroli, zależy, czy wybierzesz dla siebie imię Vincimus czy Clades. Zacząłeś sobie wyobrażać, jak ponownie przechadzasz się z mistrzem po ulicach Elionu. Prosiłeś Stwórcę o to, aby z mi- strzem było wszystko w porządku, po czym zasnąłeś. Wszystkie wielkie rzeczy mają małe początki. III Zwój Bogactwa. Fundamenty twierdzy HURAAAAAAAAA!!! — obudził cię radosny okrzyk Glaukosa. Zdezorientowany zerwałeś się na równe nogi, rozglądając się nieprzytomnie po komnacie. — Mistrz Nistreth żyje! — wykrzyknął zarządca zamku. — To świetnie — odparłeś szczęśliwy, a świat zaraz wydał ci się piękniejszy. — Kiedy będzie mógł być znowu z nami? — spytałeś. — Tego nie wiem, posłaniec przekazał tylko tyle, ale zaraz po śniadaniu wyruszam do stolicy, dzisiaj bowiem zbiera się coroczna rada zarządców, więc wszystkiego się dowiem. — Czy i ja mógłbym… — Tak, wiem, że chciałbyś go odwiedzić, ale nawet nie wiem, czy mnie będzie dane do niego zajrzeć. Dlatego najle- piej będzie, jeśli zostaniesz w zamku i rozpoczniesz szkolenie. A gdy wrócę, postanowimy, co dalej. — Dobrze, Glaukosie, masz rację — przyznałeś, choć w sercu czułeś smutek. 37 Daniel Wilczek Godzinę później. Na placu odbywał się drobny przegląd wojsk. Znajdowało się na nim dwudziestu łuczników oraz dziesięciu rycerzy w peł- nych zbrojach. Słońce odbijało się od wypolerowanych stalo- wych płyt. — Na ramię broń! Marsz! Spocznij i odmaszerować! — sły- szałeś zdecydowany głos Brega, zastępcy i asystenta Glaukosa, którego już wcześniej poznałeś i zdążyłeś polubić. Podszedłeś bliżej. — Witaj przyjacielu, czekałem na ciebie. A więc możemy zaczynać naszą lekcję — Brego uśmiechnął się i wskazał ręką dwa krzesła przy drewnianym stoliczku, na którym stały dwa kufle piwa, z pianą niczym czapy śnieżne na dachach zimową porą. Zastępca zaczął od pytania: — Więc, mój przyjacielu, powiedz mi, co to jest zamek. Uśmiechnąłeś się. — Jak to — co? Zamek to mury, baszty, ewentualnie fosa. Brego roześmiał się serdecznie. — Tak właśnie myśli większość ludzi. Ale to nie do końca prawda. Pod pojęciem „zamek” kryje się dużo więcej. Zamek to żołnierze, zapasy, systemy zarządzania, maszyny broniące murów. To także to, czego nie widać gołym okiem, a mianowi- cie stosunki w nim panujące, umysły zarządcy i dowódcy. Za- mek to zespół czynników, otoczony murem. Zamki to najważ- niejsze miejsca w każdym królestwie. Bez zamków cesarstwo już dawno przestałoby istnieć. Dlatego, gdy będziesz miał już swoje ziemie, zawsze pamiętaj o zamkach. Zawsze. Bez zam- ków ludzie tracą poczucie bezpieczeństwa, nie szanują cię, 38 Finansowa twierdza a rycerstwo prawdopodobnie nie uzna w tobie seniora. Teraz opowiem ci o tym, jak zbudować idealny zamek. Początkowo wystarczy mały zamek z basztą, później basztę otaczasz mu- rem, powstaje podzamcze, następnie kolejne mury. A później ani się obejrzysz, a twoja twierdza rozrośnie się do rozmiarów Elionu, gdzie ilość systemów i niewidocznych powiązań jest tak wielka, że aby tym zarządzać, potrzeba wykwalifikowanych specjalistów. Teraz więc jesteś już mądrzejszy niż większość szlachciców, którzy myślą, że postawią mur i wszystko gotowe. A teraz pokażę ci jedno z najważniejszych miejsc w zamku — bramę — to powiedziawszy, ruszył w jej kierunku. — Widzisz, jako pierwsza powstaje baszta — asystent wskazał ręką na wielką budowlę pośrodku zamku — i mo- głoby się wydawać, że to ona jest najważniejsza. Tak jednak nie jest. Najważniejszym miejscem jest brama. To tu wszyst- ko się zaczyna i kończy. Tędy do zamku wchodzą rzemieśl- nicy, chłopi, karawany kupieckie, szlachta. To przez bramę do zamku spływa dochód. Brama ma jeszcze dwie funkcje. Strażnicy wypatrują czarne charaktery i nie wpuszczają ich do środka. Także, mój drogi, na dzisiaj to by było na tyle. Mam nadzieję, że masz już ogólne pojęcie o tym, czym tak naprawdę jest zamek. — Tak, z pewnością, Brego. Dziękuję ci za tę lekcję — przyznałeś. — Nie ma sprawy, razem z mistrzem Glaukosem zrobimy z ciebie znakomitego zarządcę! A teraz, jako że zbliża się pora wieczerzy, myślę, że możemy udać się do środka. Ciekaw je- stem, co też nasz kucharz dzisiaj dla nas przyrządził! Proszę za mną, przyjacielu. 39 Daniel Wilczek Tuż po wieczerzy. Miałeś właśnie udać się na spoczynek do swojej komnaty, gdy usłyszałeś wołający cię głos: — Witaj ponownie, panie — Elise ukłoniła się z gracją. — Witaj, pani. Czy coś się stało? — Niezupełnie. Po prostu w związku z nieobecnością mi- strza Nistretha ojciec przed wyjazdem polecił, abym wskazała panu Księgę Początku, którą miał z panem omawiać nasz men- tor. Myślę, że nie zastąpię mistrza, ale mogę służyć w razie po- trzeby pomocą — powiedziała nieśmiało. — Dziękuję pani. Kiedy moglibyśmy zacząć? — Jutro zaraz po śniadaniu będę czekać na pana w biblio- tece — uśmiechnęła się, po czym kurtuazyjnie pożegnała. Ty udałeś się powolnym krokiem w kierunku swojej kom- naty. Księga Początku… Tak… To będzie TA księga. Ta, o któ- rej mistrz wspominał mi kiedyś w obozie — zacząłeś sobie przypominać — przed laty została napisana przez bardzo bogatego człowieka imieniem Ezawiusz, który całe swoje bo- gactwo trzymał w domowym skarbcu. Żył, można by powie- dzieć, zwyczajnie, nikt w okolicy nawet nie podejrzewałby, jak wielki majątek zbudował ich sąsiad zupełnie w tajemnicy. Był człowiekiem oczytanym i o bystrym, otwartym umyśle, lecz wykonywał zajęcie tak pospolite, jakim było kowalstwo. Pisał, że samo w sobie zajęcie to nie było może zbyt rozwijające, jed- nak uwielbiał je i traktował jak pasję, a do tego, co podkreślał, gdy się nim zajmował, miał wówczas czas, by rozmyślać nad budowaniem swojego imperium. Dzięki czemu się wzbogacił? 40 Finansowa twierdza Otóż wysłał swojego syna do stolicy, aby tam zdobył wykształ- cenie, ucząc się w prawdziwej akademii, sam bowiem mieszkał w niewielkiej wiosce, w której istniała tylko szkółka niedziel- na. Syn jednak był bardzo niepokorny i zamiast docenić trud, z jakim udało się jego rodzicom uzbierać te kilkaset denarów, które miały pokryć koszty związane z pobieraniem nauki, on, zasmakowawszy w luksusach dużego miasta, wszystko stra- cił w ciągu pierwszego tygodnia. Następnie, nie wiedząc, co zrobić dalej ze sobą, postanowił udać się do znanej w całym mieście wróżki i wydać ostatnie monety, by chociaż poznać to, co będzie go czekać w przyszłości. Dowiedział się tylko tyle, że czeka go świetlana przyszłość, mnóstwo przygód itd., czy- li nic odkrywczego. Już miał odejść zrezygnowany, gdy nagle usłyszał cichutki chłopięcy szept. Mały chłopiec, syn wróżki, podsłuchiwał całą rozmowę. Jako że był bardzo wrażliwym dzieckiem, to zrobiło mu się żal syna marnotrawnego — klien- ta swej matki. Poradził mu, by udał się do księdza Gerlemana, który to miał być najlepszym lekarstwem na wszelkie ludzkie troski. Ksiądz wysłuchał swego spowiednika, a następnie po- radził, aby zakupił święty różaniec i odmówił dziesięć razy modlitwę, czym zyska sobie łaskę u bogów, a wybaczenie u ro- dziców. Gdy syn, nazywajmy go już marnotrawnym, oznajmił, iż jego sakwa jest całkiem pusta, ksiądz powiedział, że zrobił dla niego wszystko, co było możliwe, po czym oddalił się do kaplicy. Chłopak spojrzał tylko w stronę stoiska z upragniony- mi paciorkami i postanowił wrócić pieszo do rodzinnej wioski. Rodzice, mimo ogromnego żalu, przyjęli go pod swój dach. Jednak opowieść o drogich paciorkach utkwiła w pamięci ojca. Ziarno pomysłu zostało zasiane w jego głowie. Różańce! Ró- 41 Daniel Wilczek żańce dla każdego! Postanowił na próbę wykuć pięć modeli i wysłać syna wraz z nimi do stolicy, by sprawdzić, czy towar się przyjmie. Cena jednak była za wysoka. Syn wrócił zmartwiony do domu, przepraszając rodziców za to, iż jest nieudacznikiem. Ojciec jednak się nie poddał. Postanowił dokupić malutkie szklane klejnociki i dodać je do paciorków. Teraz wydawały się dużo bardziej atrakcyjne. Wysłał więc syna ponownie, lecz niestety ludzie skarżyli się, że różańce są za ciężkie, za drogie itd. Ojciec był nieugięty. Jeśli widział w czymś potencjał, trzy- mał się tego uparcie i nie poddawał. Postanowił więc zostawić same klejnociki, aby różaniec był lżejszy, a do tego dalej pozo- stał atrakcyjny. Cenę pozostawił na tym samym poziomie. I… różaniec zakupił wielebny, który był poważany wśród miesz- kańców stolicy. Był zachwycony jakością wyrobu i zamówił u syna dużą ich ilość, aby sprzedawać w swoim kościele. Wieść się rozeszła, a zamówienia zaczęły spływać. Ta część opowiadania kończy się stwierdzeniem, że szan- se pojawiają się wszędzie i zawsze. I nawet w obliczu porażki można dojrzeć światełko sukcesu. Trzeba tylko otworzyć na nie swój umysł i wypatrywać okazji, a gdy tylko się pojawi, nie zwlekać, tylko kuć żelazo, póki gorące. Księga była prze- kazywana w tajemnicy kolejnym potomkom rodziny, aż do trzeciego pokolenia Ezawiusza, kiedy to trafił się krnąbrny młodzieniec, który postanowił się na tej historii wzbogacić i nakazał skrybom jej kilkukrotne przepisanie, a następnie, gdy pojawiła się ruchoma czcionka, skopiowanie, aby mógł zacząć ją sprzedawać pod własnym nazwiskiem. W obiegu zdążyło pojawić się kilkanaście egzemplarzy, po czym plany młodzień- ca pokrzyżował jego wuj, który wykorzystując swoją wysoką 42 Finansowa twierdza pozycję w radzie miejskiej, wydał zakaz jej rozpowszechniania. Następnie, pokrętną drogą, dotarł do nabywców wydanych ko- pii i sowicie im zapłacił za ich zwrot. Jednak nie udało mu się odnaleźć trzech ostatnich i ich losy pozostały nierozwiązaną aż do tej pory zagadką. Właśnie jedna z nich trafiła do Nistretha całkiem przypadkiem, gdy sprzątał bibliotekę swego mentora Werneliusza i zwrócił na nią uwagę. Werneliusz wtajemniczył Nistretha i pozwolił na rozpowszechnianie wiedzy z tej książ- ki tylko w wąskim, zaufanym gronie, potomkowie Ezawiusza bowiem wciąż poszukiwali zaginionych egzemplarzy. Krążyły nawet plotki, że każdemu, kto przeczytał tę księgę i opowie- dział o niej komukolwiek, grozi śmierć. Zastanawiałeś się, co też takiego może się w niej znajdować, dlaczego jest taka pożą- dana i strzeżona. Czułeś się również wielce zaszczycony tym, że miano wtajemniczyć cię w jej treść. Na rozmyślaniach o ju- trzejszej lekcji minął ci cały spokojny wieczór. Pieniądze są tym, czym zechcesz, aby były. IV Zwój Bogactwa. Cała prawda o pieniadzach Obudziłeś się późnym rankiem. Po śniadaniu udałeś się prosto do biblioteki. Tam czekała już na ciebie Elise. Siedziała za mahoniowym biurkiem, a obok jej prawej dłoni dostrzegłeś wielką, starą księgę. — Tak, to musi być Księga Początku. Odkąd tylko się o niej dowiedziałem, chciałem poznać to, co w sobie skrywa. Na- reszcie! — pomyślałeś. — Dzień dobry, panie — Elise przywitała cię nad wyraz tajemniczo. — Usiądź, proszę. — Dzień dobry, pani. Jestem gotów, możemy zaczynać — przyznałeś z lekką nutą niecierpliwości w głosie, wyraz twarzy Elise bowiem zdradzał, iż nie tak łatwo dostaniesz do ręki tę księgę, o ile w ogóle ją otrzymasz. — Czy chciałby pan zgłębić tajniki wiedzy zawarte w Księdze Początku? — spytała poważnie, delikatnie akcentując każde słowo. — Tak, oczywiście. Chyba jak każdy — odpowiedziałeś, nie rozumiejąc znaczenia tej całej podniosłej atmosfery. 45 Daniel Wilczek — Dobrze, a zatem ja, Elise, przekażę panu treść Księgi, aby mógł pan wykorzystać prawa, które się w niej znajdują, z po- żytkiem dla współczesnych i potomnych. Teraz proszę uklęk- nąć i złożyć przysięgę wierności: Prawa Księgi Początku wykorzystam tylko w szlachetnych celach, ni- gdy złych. Zawsze mając na względzie pomyślność tak moją, jak i moich rodaków. Przysięgam. Powtórzyłeś powoli, zastanawiając się nad każdym wypowia- danym słowem. Czułeś delikatne podekscytowanie, a chęć wiedzy stała się jeszcze silniejsza. — Dobrze. A teraz proszę wziąć do ręki pióro i złożyć podpis w tym oto miejscu — poinstruowała i wskazała palcem małe, puste okienko. Dostrzegłeś, że takich okienek nad twoim było co najmniej kilka, po czym złożyłeś podpis. — Dobrze. Teraz mam prawo zapoznać pana z księgą, a zatem zaczynaj- my — tu spojrzała na ciebie łagodniej, a ty poczułeś ogromną ulgę, że całe „formalności” masz już za sobą. Elise przysunęła księgę tak, aby znajdowała się blisko ciebie. Spojrzałeś na twardą, skórzaną okładkę z pozłaca- nym tytułem: Księga Początku. Elise otworzyła ją i na pierw- szej stronie dostrzegłeś lakoniczny napis: Ezawiusz potom- nym. Następnie odwróciła kartę. Na samej górze znajdował się napis: Sześć ścieżek, którymi podążać musi każdy, kto do bogactwa chce sobie utorować drogę. 46 Finansowa twierdza — Jeste pan gotów? — spytała przekornie, widząc wzrasta- jącą w tobie z każdą chwilą niecierpliwość połączoną z eks- cytacją. — Jeszcze pani pyta?! — odrzekłeś szybko. — A swoją drogą, jakim sposobem w tak młodym wieku dostąpiła pani takiego zaszczytu? — spytałeś z zaciekawieniem. W twoim głosie dało się też wyczuć lekką nutkę zazdrości, wiedziałeś bowiem, że Elise miała niespełna szesnaście lat. — Najpierw uczyła mnie matka, szybko opanowałam domowe prace, więc wysłano mnie nieco wcześniej niż inne dzieci do szkółki przykościelnej. Tam także szybko na- uczyłam się podstaw i wielebny zaproponował, abym po- szła do zakonu i kiedyś została jego przełożoną. Wróżył mi wspaniałą karierę, jednak ojciec miał wobec mnie inne plany. Swoją drogą bardzo mnie to cieszyło. Jako że nie ma syna, a tylko trzy córki, postanowił, że któraś z nas zostanie jego następczynią. Mimo iż jestem najmłodsza, jako jedyna wykazywałam zainteresowanie zarządzaniem zamkiem, by- łam też bystra i szybko się uczyłam, dlatego wybór padł na mnie. — Interesująca historia — zamyśliłeś się. — A więc ży- czę pani powodzenia — dodałeś po chwili, będąc cały czas pod wrażeniem. Nie zdawałeś sobie bowiem do tej pory sprawy, kim jest ta młoda dama, z którą miałeś do czynie- nia. — Dobrze, ale nie o mnie mieliśmy rozmawiać, lecz o tre- ści księgi. Przejdźmy zatem do pierwszej części — zapro- ponowała, nieco zmieszana tym, że rozmowa zeszła na jej temat. 47 Daniel Wilczek — Tak, rzeczywiście. Nie mogę się już doczekać — uśmiechnąłeś się, widząc lekkie zakłopotanie na twarzy twojej rozmówczyni. — Zacznijmy więc: A więc spójrz na te sześć ścieżek jak na wskazówki potwierdzone doświadczeniem człowieka bogatego, który bogatym się nie urodził, lecz zdobył majątek wysiłkiem własnego umysłu i pracy swoich rąk. I Każda zaoszczędzona moneta, którą zaprzęgnie się do pracy, może przynieść korzyści, które niewi- doczne teraz, skumulują się w przyszłości, wypełnia- jąc twoją sakwę. II By móc szybciej i więcej złotych monet odkła- dać, musisz powiększyć i pomnożyć strumienie, któ- rymi napływa do ciebie złoto. Nie możesz wiecznie żyć jak nędznik, ale też nie wydawaj całego dopływu na luksusy. Żyj na początku godnie i wygodnie. Z cza- sem ulepszając swą rzeczywistość o nowe elementy, do których powinien dążyć każdy. Umysł musi wi- dzieć bogactwo, musi czuć bogactwo, musi żyć bo- gactwem, by rodzić jeszcze więcej bogactwa. III By dwiema pierwszymi ścieżkami móc podą- żać, koniecznie powiększ własną bibliotekę i czytaj, czytaj i jeszcze raz czytaj, gdy tylko masz możliwość taką. Wiedza i pieniądze to władza, więc warto je po- siadać. IV Następnie konieczne jest, abyś przemyślał, co umiesz lub chciałbyś potrafić. Wybierz to, co twoją 48 Finansowa twierdza pasją się stanie. Wybierz także sposób, w jaki będziesz wykonywać swoje zadanie. Pamiętaj, nie wszystko musi cię zachwycać, być może nie do wszystkich pomniejszych zadań rzucisz się z zapałem, ale miej ponad tym to, co cię raduje i dla tej rzeczy poświęć swój pociąg do zadań przyjemnych i łatwych. Wysil się choć trochę w swej wędrówce, tu na ziemi, i wejdź na szczyt, który życie oferuje każdemu, kto podniesie rzuconą mu rękawicę. V Dla swoich złotych monet znajdź miejsce god- ne, aby twój wysiłek włożony w ich zdobycie nie po- szedł na marne. Musisz wiedzieć, że gdy monety śpią, ty stajesz się uboższy. Musisz sprawić, by nie leżały bezczynnie, tracąc swój blask. Musisz znaleźć dla nich miejsce, w którym z jednej strony nie będą narażone na chciwe spojrzenie ludzi nieprawych, którzy tylko pożądają bogactwa, nie czyniąc nic w tym kierunku, a z drugiej, musi to być miejsce, w którym twoje mo- nety będą mogły wykazać się swoją pracowitością, przynosząc ci znaczny wzrost majątku. VI Na koniec zapamiętaj jedno. Nigdy nie mo- żesz się poddać! Musisz uparcie dążyć do swojego celu. Przedzierać się przez gąszcze przeszkód, pod- nosić z samego dna porażek i dzielnie, zawzięcie ma- szerować dalej, nie ustawać, póki nie znajdziesz się na samym szczycie. — Nie robi pan notatek? — Elise zmierzyła cię gniewnym wzrokiem. 49 Daniel Wilczek — Myślałem, że będę mógł do niej zaglądać, gdy będę cze- goś potrzebował — odparłeś urażony tą uwagą ze strony tak młodej dziewczyny. — Ależ ma pan tupet! Ma pan jedyną możliwość przeczy- tania tej tajnej i starej księgi, a traktuje ją pan jak zwykły zwój z baśniami na dobranoc. Trochę powagi — twarz młodziutkiej damy przybrała wyraz oburzenia. — A… a… a… tak, dobrze, już dobrze. Ma pani absolut- ną rację. Przepraszam, najmocniej przepraszam — przyznałeś z pokorą. — Dobrze, myślę, że to była dla pana solidna nauczka, że pewnych rzeczy nie należy lekceważyć. Niekiedy życiowe lek- cje przychodzą niespodziewanie i równie szybko znikają. Trze- ba z nich czerpać w pełni i cieszyć się z nowo zdobytego do- świadczenia. A teraz myślę, że możemy przejść dalej — Elise odwróciła kolejną stronę nadgryzioną zębem czasu. Czyś na tyle odważny, by wziąć los w swoje ręce i ten test Początku wypełnić czym prędzej? Jeśli podejmujesz rzucane ci wyzwanie, weź do ręki pióro i spełnij swe zadanie. Przygotuj się teraz, to nie jest zabawa. Jeśliś rozsądny, test ten to będzie poważna i god- na uwagi sprawa. Odnajdziesz swą misję życiową, która da ci ogrom satysfakcji, dostatek, szczęście i wieczną chwałę twej nacji. Teraz zadaj sobie te trzy nurtujące człowieka my- ślącego pytania: 50 Finansowa twierdza 1. Gdzie jestem? 2. Dokąd wyruszam? 3. Czym przeprawię się na tę lepszą stronę życia? Człowiek roztropny uzna je za nad wyraz zajmujące. Zastanowi się, przemyśli i odpowiedź zajmie mu co najmniej tygodnie, jeśli nie miesiące. Jeśliś już gotowy, podam ci instrukcję, abyś wypełnił ten test i rozpoczął swą życiową lekcję. Każde pytanie skalę ma podaną, od I począw- szy, na X się kończy. Ty, w zależności od własnej oceny, przyznaj sobie liczbę odpowiadającą praw- dzie między tymi dwoma. I znaczy to, że gorzej być nie może, X natomiast oznacza stan wprost dosko- nały. Nie oszukuj sam siebie, nic nie zyskasz, stracić możesz wiele. Wątpliwości rozstrzygaj na swoją niekorzyść. — Teraz zostawię pana tutaj samego, aby mógł pan spokojnie wszystko przemyśleć i wypełnić test. Proszę posłać po mnie służbę, jeśli tylko będzie pan chciał kontynuować — Elise wstała od stołu, ukłoniła się i wyszła, zamykając za sobą wiel- kie, mosiężne drzwi biblioteki. Ty, zaopatrzony w pióro, atra- ment i czyste zwoje papieru, przeniosłeś ponownie wzrok na karty księgi i rozpocząłeś test. 51 Daniel Wilczek ^ Jak zniosę ewentualną porażkę na mej drodze? Czy to lament podnio- sę… Czy też potraktuję jako punkt kontrolny na mej drodze i na wyżyny się wzniosę? I .....................................................X ^ Ile minut mego czasu wolnego od zajęć poświę- cić jestem w stanie, by nowe źródło dochodu mogło w istocie powstać, abym rozpoczął me wzbogacanie? Myślę, że dwa kwadran- se dziennie… to dużo z mej strony Cały mój wolny czas poświęcę, by kiedyś móc zbierać tego plony I .....................................................X ^ Co przyczyną jest chęci mego wejścia w dostatek? Czy li to szybkie zazna- nie bogactwa Czy też budowa przy- szłego majątku dla moich dziatek? .....................................................X I 52 ^ Ileż to wiosen liczę sobie? Finansowa twierdza Młodym ja, a jakże, 18 dopiero. Sędziwym ja już, prze- szło 70 I .....................................................X Tu uwaga, jeśli bliżej ci do I niż X, nie znaczy to wcale, że bez szans jesteś na zbudowanie imperium, ale przyznaj, tak szczerze, licząc 70 lat i więcej, zostaje ci mniej ziemskiego żywota niż młodzieńcowi, który ma przed sobą długie jesz- cze lata. A tym samym im później zaczynasz, tym trudniej wielkie imperium otrzymasz, lecz dodam także, że wszystko jest możliwe, jeśli wiara w sukces wypełni twe serce niepłochliwe. ^ Jak duże oszczędności obecnie w mej sakiewce trzymam? Myślę, że mniej niż 500 złotych monet znajdę I .....................................................X Nawet 20 000 sztuk, gdy trzeba, odnajdę 53 Daniel Wilczek ^ Jak wielkie jest źródełko złota, które pokrywa moje wydatki? 800 monet co miesiąc napływa I .....................................................X 5000 denarów moje koszty pokrywa ^ Zastanów się głęboko, jak ocenisz swą wiedzę na temat pieniędzy, źródeł bogactwa, majątku? Czy nazbyt wąsko I .....................................................X Czy li też szeroko ^ Spróbuj spojrzeć w przyszłość i powiedz mi, czy widzisz siebie i swoją pomyślność, czy wi- dzisz dzień, w którym to źródełka same pracu- jąc, utrzymują cię, a ty nic nie robisz, najkrócej ujmując? Niestety blady to obraz, ani trochę mnie nie prze- konuje I ........
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Finansowa twierdza
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: