Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00058 005613 13254793 na godz. na dobę w sumie
Fotografia cyfrowa. Dla seniorów - książka
Fotografia cyfrowa. Dla seniorów - książka
Autor: Liczba stron: 176
Wydawca: Helion Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-2845-2 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> komputery i informatyka >> fotografia cyfrowa >> techniki fotografowania
Porównaj ceny (książka, ebook (-25%), audiobook).

Nigdy nie jest za późno — odkryj w sobie talent!

Aparat cyfrowy, jeszcze kilka lat temu traktowany raczej jak nowinka techniczna, długo pozostawał w tyle za analogowym pod względem jakości zdjęć, a dziś bezceremonialnie wypiera z rynku swojego starszego kuzyna. Fotografie wykonywane przy użyciu cyfrówki są już naprawdę znakomite, a ponadto łatwo można je podretuszować, wywołać, wydrukować, przesłać e-mailem, zamieścić w galerii internetowej i wykorzystać na tysiąc innych sposobów. Każdy z nich wart jest wypróbowania, a zatem… do dzieła!

'Fotografia cyfrowa. Dla seniorów ' to podręcznik, który pomoże Ci zorientować się w gąszczu ofert i możliwości, a także pokaże, dlaczego warto pójść z duchem czasu i odkryć w sobie zapalonego fotografa. Pozwoli bez trudu 'przesiąść się' na nowy sprzęt, wskaże jego mniej i bardziej zaawansowane funkcje, zapozna z najlepszymi technikami wykonywania zdjęć ludzi, przyrody i architektury, pejzaży w świetle dziennym i wieczornym oraz makrofotografii. Podpowie Ci, jak poprawić nie do końca udane zdjęcie i podrasować udane, a potem wysłać je przez Internet do Twoich przyjaciół. To łatwiejsze, niż Ci się wydaje. Czas w końcu ruszyć na łowy!

Wzbudź zachwyt i zazdrość całego otoczenia!


Partnerem wydania jest:

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Fotografia cyfrowa. Dla seniorów Autor: Aleksandra Tomaszewska ISBN: 978-83-246-2845-2 Format: 158×235, stron: 176 Nigdy nie jest za późno – odkryj w sobie talent! • Retro i modern, czyli dlaczego warto zamienić aparat analogowy na cyfrowy • Osiołkowi w żłoby dano, czyli jak wybrać dobrą cyfrówkę i nauczyć się jej używać • Magiczne pudełeczko, czyli co potrafi Twój aparat i jak wykorzystać jego możliwości • Dumny jak paw, czyli jak podrasować zdjęcia i pokazać je znajomym Aparat cyfrowy, jeszcze kilka lat temu traktowany raczej jak nowinka techniczna, długo pozostawał w tyle za analogowym pod względem jakości zdjęć, a dziś bezceremonialnie wypiera z rynku swojego starszego kuzyna. Fotografie wykonywane przy użyciu cyfrówki są już naprawdę znakomite, a ponadto łatwo można je podretuszować, wywołać, wydrukować, przesłać e-mailem, zamieścić w galerii internetowej i wykorzystać na tysiąc innych sposobów. Każdy z nich wart jest wypróbowania, a zatem… do dzieła! „Fotografia cyfrowa. Dla seniorów” to podręcznik, który pomoże Ci zorientować się w gąszczu ofert i możliwości, a także pokaże, dlaczego warto pójść z duchem czasu i odkryć w sobie zapalonego fotografa. Pozwoli bez trudu „przesiąść się” na nowy sprzęt, wskaże jego mniej i bardziej zaawansowane funkcje, zapozna z najlepszymi technikami wykonywania zdjęć ludzi, przyrody i architektury, pejzaży w świetle dziennym i wieczornym oraz makrofotografii. Podpowie Ci, jak poprawić nie do końca udane zdjęcie i podrasować udane, a potem wysłać je przez Internet do Twoich przyjaciół. To łatwiejsze, niż Ci się wydaje. Czas w końcu ruszyć na łowy! • Wybór aparatu cyfrowego • Możliwości współczesnych cyfrówek • Techniki fotografowania • Fotografowanie ludzi i przyrody • Dobre zdjęcia z wakacji • Poprawianie nieudanych zdjęć • Prezentowanie zdjęć znajomym • Drukowanie fotografii Wzbudź zachwyt i zazdrość całego otoczenia! Idź do • Spis treści • Przykładowy rozdział Katalog książek • Katalog online • Zamów drukowany katalog Twój koszyk • Dodaj do koszyka Cennik i informacje • Zamów informacje o nowościach • Zamów cennik Czytelnia • Fragmenty książek online Kontakt Helion SA ul. Kościuszki 1c 44-100 Gliwice tel. 32 230 98 63 e-mail: helion@helion.pl © Helion 1991–2010 Spis treści 1. Dlaczego fotografia cyfrowa? 2. Jak wybrać aparat cyfrowy? 3. Co potrafi mój aparat? 5 Fotografia cyfrowa a fotografia analogowa ___________ 7 Budowa aparatu cyfrowego ________________________ 9 17 Typy aparatów cyfrowych _________________________ 20 Mam już aparat — czy to wszystko? ________________ 24 Wyposażenie dodatkowe _________________________ 27 Statyw? To chyba coś dla profesjonalistów, prawda? ___ 29 31 Automatyczne funkcje aparatów ___________________ 32 Proste fotografowanie, czyli tryby tematyczne _______ 37 Inne funkcje aparatów____________________________ 40 Pomiar światła? Czy ja naprawdę muszę to wszystko wiedzieć?! _____________________ 42 Rozwiązywanie podstawowych problemów _________ 44 49 Jak trzymać aparat? ______________________________ 50 Kompozycja ____________________________________ 52 Jak ustawiać ostrość? ____________________________ 58 Jak fotografować ruch? ___________________________ 60 Co to jest głębia ostrości? _________________________ 63 Światło ________________________________________ 65 69 Dzieci __________________________________________ 71 Pozowanie _____________________________________ 74 Ślub, chrzciny, komunia, spotkanie rodzinne _________ 79 85 Zwierzęta ______________________________________ 86 6. Jak fotografować przyrodę? 5. Jak fotografować ludzi? 4. Jak fotografować? 7. Natura _________________________________________ 91 Makrofotografia ________________________________ 100 Jak robić dobre zdjęcia na wakacjach? 109 Pora roku ma znaczenie _________________________ 110 Ustawianie aparatu _____________________________ 111 Pejzaże _______________________________________ 112 Pejzaże miejskie i architektura ____________________ 115 Panorama — to łatwiejsze, niż przypuszczasz _______ 123 Kompozycja zdjęć plenerowych ___________________ 124 133 Google Picasa — program do obróbki zdjęć ________ 135 Cyfrowa ciemnia________________________________ 141 153 Jak zmienić rozmiar zdjęcia, nie tracąc jakości? ______ 154 Wysyłanie zdjęć w wiadomościach e-mail __________ 158 Udostępnianie zdjęć w sieci WWW — Picasa Web Albums ___________________________ 160 169 Drukowanie z programu Podgląd obrazów i faksów systemu Windows _______ 171 Drukowanie z programu Google Picasa ____________ 175 9. Jak pokazać zdjęcia znajomym? 8. Jak poprawić nieudane zdjęcia? 10. Jak drukować zdjęcia? 7 Jak robić dobre zdjęcia na wakacjach? Pora roku ma znaczenie ______________________ 110 Ustawianie aparatu __________________________ 111 Pejzaże ____________________________________ 112 Pejzaże miejskie i architektura _________________ 115 Panorama — to łatwiejsze, niż przypuszczasz ____ 123 Kompozycja zdjęć plenerowych _______________ 124 Pora roku ma znaczenie Każda pora roku jest dobra, aby wykonać piękne zdjęcie pejzażowe. Niektóre pejzaże atrakcyjnie wyglądają wiosną, latem bądź jesienią, ale każda pora roku charakteryzuje się czymś, co odróżnia ją od innych, jeśli chodzi o warunki do robienia zdjęć (rysunek 7.1). Wiosna Cecha charakterystyczna: intensywna świeżość zieleni Najciekawsze elementy: niebo, wiosenna burza, ciekawe kształty  chmur, kontrast między zielenią roślin a błękitem nieba Lato Jesień Zima Cecha charakterystyczna: długi dzień umożliwia robienie zdjęć  przy naturalnym oświetleniu do późnych godzin Najciekawsze elementy: różnokolorowe szachownice pól, inten- sywny kolor morza Cecha charakterystyczna: urozmaicone niebo i poranne mgły Najciekawsze elementy: łąki pokryte poranną mgłą, ciekawe kom- pozycje barwne tworzone przez lasy pokryte kolorowymi liśćmi,  grzyby Cecha charakterystyczna: przy krajobrazie równomiernie pokry- tym śniegiem można uzyskać stonowane, jednobarwne zdjęcia;  słońce znajduje się nisko nad linią horyzontu, co powoduje, że  cienie są dłuższe Najciekawsze elementy: pokryte szronem drzewa, ośnieżone góry  kontrastujące z błękitem nieba Rysunek 7.1. Każda pora roku ma swoje charakterystyczne cechy, które warto podkreślić, fotografując krajobraz     ? h c a j c a k a w a n a i c ę d z e r b o d ć i b o r   k a J j         0 1 1 Ustawianie aparatu Podnosząc aparat do oka, rzadko zastanawiamy się, czy powinien być ustawiony poziomo, czy pionowo. Wyboru dokonujemy zazwyczaj in- tuicyjnie. Jednak warto pamiętać, że odpowiednie ustawienie aparatu jest zależne od tematu zdjęcia oraz od rozłożenia elementów tworzących fotografowany obraz. Jest kilka prostych zasad tworzenia kompozycji, o których warto pamiętać: • Obiekty mające kształt podłużny i położone poziomo względem linii horyzontu powinny być fotografowane w poziomie, aby zmieściły się w kadrze. Jest to ustawienie stosowane najczęściej w fotografii pejza- żowej. • Jeśli fotografowany obiekt ustawiony jest poprzecznie do linii horyzontu, to naj- bardziej naturalny w takiej sytuacji będzie kadr pio- nowy. Pozwala to na takie rozmieszczenie elementów na zdjęciu, aby nie powsta- ły duże, puste przestrzenie po bokach fotografowanego obiektu (rysunek 7.2). • Przechylenie aparatu pod ką- tem 45 stopni spowoduje, że linia horyzontu będzie biegła ukośnie, co da w efekcie bar- dzo plastyczną i dynamiczną fotografię. • Dobry efekt daje umiesz- czenie w kadrze obiektu, za którym wzrok będzie podą- żał. Może to być krawędź budynku lub droga. Wzrok będzie podążał za daną linią, rejestrując kolejno obiekty przedstawione na zdjęciu (rysunek 7.3). i U s t a w a n e a p a r a t u   i   Rysunek 7.2. Obiekty ustawione poprzecznie do linii horyzontu należy fotografować w kadrze pionowym   1 1 1         ? h c a j c a k a w a n a i c ę d z e r b o d ć i b o r   k a J j       2 1 1 Rysunek 7.3. Droga jest elementem fotografii tworzącym linię, za którą podąża wzrok Pejzaże Kluczem do wykonywania dobrych zdjęć krajobrazowych jest właściwe oświetlenie i kompozycja zdjęcia. Niestety, w przypadku zdjęć krajo- brazowych musisz dostosować się do właściwości i kierunku zastanego światła. Najlepsze światło do zdjęć krajobrazowych jest rano i wieczorem, ponieważ słońce znajduje się nisko na niebie, a kolor światła jest cieplejszy i bardziej przyjemny. Rano i wieczorem pojawiają się również mgły, co nadaje zdjęciom bardziej tajemniczy charakter (rysunek 7.4). Gdy słońce stoi wysoko na niebie, cienie są krótkie, przez co fotografowane obiekty wydają się bardziej płaskie. Jeśli chcesz, aby słońce było elementem obrazu, musisz zwrócić szcze- gólną uwagę na intensywność światła, gdyż automatyczny pomiar światła może zostać w dużym stopniu zafałszowany przez promienie słoneczne świecące wprost w obiektyw. Przygotowania do wykonania zdjęcia powinny rozpocząć się od obserwa- cji przyrody i wczucia się w nastrój fotografowanej sceny. Zastanów się, P e j z a ż e     1 1 3   Rysunek 7.4. Mgła na zdjęciu nadaje scenie tajemniczy charakter jaki nastrój ma oddawać wykonane zdjęcie: • przyjazny — kolory są intensyw- ne, słońce nie znajduje się zbyt wysoko na niebie, • tajemniczy — zdjęcie jest wyko- nywane rano lub wieczorem, gdy pojawia się mgła, • romantyczny — zdjęcie jest wy- konywane przed zachodem słoń- ca lub przed zmierzchem, • dramatyczny — na niebie znaj- dują się ciemne chmury lub tłem fotografowanej sceny jest wzbu- rzone morze (rysunek 7.5). Rysunek 7.5. Pokryte chmurami niebo nadaje fotografii dramatyzmu Jednak pochmurny dzień nie nadaje się zbytnio do wykonywania zdjęć pejzażowych, ponieważ pokryte chmurami niebo ma odcień szarości i nie jest ciekawym elementem krajobrazu. W taki dzień lepiej wybrać się do lasu, gdzie rozproszone przez chmury światło nie tworzy mocnych kontrastów. Dzięki temu będziesz mógł sfotografować szczegóły, które zwykle są ukryte w cieniu utworzonym przez przeświecające przez liście mocne światło słońca stojącego wysoko na niebie. Następnie zwróć uwagę na zachowanie zasady złotego podziału: ⅓ do ⅔ części kadru. Doskonałym przykładem mogą być zdjęcia wykonywane nad morzem — ⅓ dla „cięższej” części krajobrazu, czyli dla morza, i ⅔ dla „lżejszej” części, czyli nieba — jednym słowem: więcej nieba i chmur niż plaży i wody. Warto również kierować się zasadą „mniej znaczy więcej”. Oznacza to, że musisz podzielić fotografię na trzy główne elementy: pierwszy plan, tło i oprawę, a następnie wybrać to, co jest najważniejsze. Zacznij od wybrania głównego motywu, a następnie dobierz pozostałe dwa elementy. Punkt widzenia to kolejny, bardzo ważny element zdjęć krajobrazowych. Spojrzenie na scenę z innego punktu widzenia może całkowicie zmienić ją pod względem formy, koloru, kierunku oświetlenia. Możesz podkreślić pierwszy plan lub skupić uwagę na odległych elementach. Nie do przecenienia jest efekt uzyskiwany przez odbicie w wodzie — pozwala on na powtórze- nie głównych elementów krajobrazu, jak góry czy niebo. Zmiana punktu widzenia i nieregularność odbicia w wodzie dają nieskończoną ilość możliwych efektów (rysunek 7.6). Podczas wykonywania zdjęć krajobrazu nieodzowny staje się statyw, który pozwala zachować poziomy horyzont, właściwie skomponować ujęcie i uniknąć poruszenia przy ustawieniu długiego czasu naświetlania. Natomiast użycie teleobiekty- wu w połączeniu ze zbliżeniem pozwala zlikwidować zbyt duże puste obszary między elementa- mi, co zdarza się, gdy korzysta- my z obiektywu szerokokątnego. Rysunek 7.6. Podwojenie krajobrazu przez sfotografowanie odbicia w wodzie daje zawsze bardzo ciekawy efekt     ? h c a j c a k a w a n a i c ę d z e r b o d ć i b o r   k a J j         4 1 1 Pejzaże miejskie i architektura Tematem zdjęć architektonicznych mogą być nowoczesne budynki i za- bytkowe budowle, elewacje i wnętrza. Ale niestety każdy z tych rodzajów fotografii wymaga osobnego podejścia. Nie ma reguły, którą można by zastosować do wszystkich zdjęć architektury, ponieważ każdy budynek jest inny. Najważniejszym za- daniem jest podkreślenie charakterystycznych cech obiektu — stylu archi- tektonicznego, wyglądu, kontrastu z sąsiadującymi budynkami. Jeśli odpo- wiednio oddana zostanie perspektywa i podkreślo- ne zostaną najważniejsze elementy, to fotografowa- ny obiekt nabierze życia, a efekty mogą zaskoczyć nawet samego fotografa (rysunek 7.7). Ponieważ budynki bar- dzo się różnią, sposób fotografowania musi być dostosowany do charak- teru obiektu, warunków oświetleniowych oraz efektu, który chcemy uzyskać. Podczas fotogra- fowania pejzaży miejskich i budynków należy zwrócić szczególną uwagę na kompozycję kadru, ponieważ w mieście znajduje się wiele elementów, które mogą na nią wpływać i wprowadzać chaos do obrazu. Można jednak określić podstawowe zasady, którymi należy się kierować podczas fotografowania architektury: • Słońce nie może być wysoko — ostre światło spowoduje, że na zdjęciu powstaną duże kontrasty, przez co szczegóły znajdujące się w cieniu będą całkowicie niewidoczne, a gzymsy będą rzucały długie cienie na elewację budynku. Stojące wysoko na niebie słońce wprowadzi do Rysunek 7.7. Przy fotografowaniu architektury nie ma gotowego przepisu na udane zdjęcie P e j z a ż e m e j s k i   i e   i   a r c h i t e k t u r a     1 1 5   zdjęcia dramatyzm, jednak dobrze, jeśli jest on zamierzonym celem fo- tografa, a nie przypadkowym efektem. Korzystne dla zdjęć architektury jest światło poranne, które jest łagodne i wystarczająco miękkie, aby uzyskać półcienie, a widoczne w tle niebo pozostaje ciemnoniebieskie. Najlepiej, gdy promienie słońca ukośnie oświetlają interesujący nas motyw, wydobywając jego fakturę. Im bardziej z boku pada światło, tym bardziej plastyczne są ściany i cały budynek (rysunek 7.8).       ? h c a j c a k a w a n a i c ę d z e r b o d ć i b o r   k a J j       6 1 1 Rysunek 7.8. Zwróć uwagę, aby słońce nie było zbyt wysoko — im bardziej z boku pada światło, tym bardziej plastyczne są ściany i cały budynek • Zachowaj odpowiednią odległość — fotografując budynek, powinieneś znajdować się w odległości równej połowie jego wysokości, co pozwoli Ci uniknąć efektu walących się ścian. Jeśli chcesz wyeksponować jedy- nie fragment budynku, nadal warto znajdować się w większej odległości i zrobić odpowiednio duże zbliżenie. Dzięki temu zmniejszy się kąt widzenia aparatu, przez co linie budynku nie będą się zbiegały w jego górnych partiach. • Zdjęcia od dołu — jeśli chcesz eksperymentować, możesz podejść całkiem blisko do budynku i zrobić zdjęcie od dołu. Dzięki temu fasada będzie się przedstawiała jeszcze bardziej imponująco (ry- sunek 7.9). Rysunek 7.9. Jeśli podejdziesz całkiem blisko do budynku i sfotografujesz go od dołu, fasada będzie się przedstawiała niezwykle imponująco • Użyj filtru polaryzacyjnego — jeśli chcesz, aby na zdjęciu było widoczne to, co dzieje się za oknami budynku. • Udane zdjęcia w wieczornym świetle — zdjęcia wykonane wieczorem gwarantują uzy- skanie soczystych kolorów, ale pamiętaj, że wieczorną sesję należy zaczynać póź- nym popołudniem, kiedy bu- dynki wyraźnie odcinają się od nieba. Najlepszym świat- łem jest światło padające na fasadę budynku pod kątem prostym. Budynki z zacho- dzącym w tle słońcem prezentują się bardzo okazale. Oprócz pory dnia i oświetlenia ogromnie ważny jest staranny dobór punktu widzenia i odpowiedniej ogniskowej. Pozwoli to na pokazanie faktury i zestawienia kolorów poszczególnych detali architektonicznych oraz tworzonej przez nie kompozycji. Kadr może zostać podzielony na kontrastujące ze sobą części lub tworzyć abstrakcyjny wzór. Zmiana punktu widzenia może całkowicie zmienić obraz obiek- tu, szczególnie jeśli zmienione zostanie rozmieszczenie pierw- szego i dalszych planów (rysu- nek 7.10). Rysunek 7.10. Zestawienie kontrastujących ze sobą obiektów zawsze daje na zdjęciu ciekawy efekt P e j z a ż e m e j s k i   i e   i   a r c h i t e k t u r a     1 1 7       ? h c a j c a k a w a n a i c ę d z e r b o d ć i b o r   k a J j       Zalecaną metodą jest sfotografowanie budynku „na wprost”, a następnie należy spróbować znaleźć inny sposób jego przedstawienia, na przy- kład podchodząc do niego bliżej lub zmieniając kąt patrzenia. Jak już wspominałam, istnieje zasada mówiąca, że dla zdjęć architektury aparat powinien znajdować się w odległości równej mniej więcej połowie wyso- kości fotografowanego budynku. Pozwoli to uniknąć błędu popełnianego bardzo często przez początkujących fotoamatorów, czyli efektu walących się ścian. Jeśli chcesz wykonać najlepsze zdjęcie danego obiektu, spróbuj fotografować go o różnych porach dnia i roku, w różnych warunkach atmosferycznych i oświetleniowych. To pozwoli Ci wybrać najlepszy sposób jego przedstawienia. Szczególnie atrakcyjnym ele- mentem kompozycji architek- tonicznej są pokryte specjalną powłoką szyby, które stanowią specyficzną powierzchnię luster. Jeśli luster jest odpowiednio dużo, możesz wykonać zdjęcie stojącego naprzeciwko budyn- ku odbijającego się w ich po- wierzchni. Często budynki zawierają tak charakterystyczne detale, że sfotografowanie ich oddaje charakter budowli lepiej niż jej pełne ujęcie (rysunek 7.11). Fo- tografując miasto, możesz skupić się na detalach zamiast na ca- łych budynkach i w ten sposób przedstawić strukturę architek- toniczną danej okolicy. Stworze- nie takiego reportażu może być bardzo ciekawym ćwiczeniem. Rysunek 7.11. Bywa, że sfotografowanie charakterystycznego detalu daje lepszy efekt niż fotografowanie całej budowli Wnętrza Do fotografowania wnętrz niezbędne są następujące elementy: • statyw, • obiektyw szerokokątny.   8 1 1 Należy pamiętać, że oś obiektywu powinna być prostopadła do płaszczyzn pionowych, gdyż w przeciwnym razie można uzyskać efekt karykatural- nego zniekształcenia wnętrza. Podczas fotografowania wnętrz poważnym problemem technicznym jest stosunek ilości światła padającego z okien do ilości światła oświet- lającego ściany. Najszczęśliwszym rozwiązaniem jest fotografowanie plecami do okna, czyli zgodnie z kierunkiem padającego światła (rysunek 7.12). Jeśli jest to niemożliwe, należy zastosować średnią ekspozycję dla światła z okien i światła odbitego od ścian. Możesz również spróbować prześwietlić szczegóły w oknach, a wnętrze doświetlić za pomocą lamp błyskowych. Światło lampy dobrze jest odbić od ściany znajdującej się za aparatem lub ewentualnie od sufitu. Jednak należy pamiętać, że wy- korzystanie naturalnego oświetlenia z okien daje przyjemniejszy dla oka efekt niż doświetlanie za pomocą lamp błyskowych. Szczególnie że dodatkowe sztuczne światło może zniszczyć atmosferę wnętrza. Naturalne oświetlenie o niewielkim natężeniu oraz mały otwór przy- słony, który pozwala uzyskać dużą głębię ostrości, wymuszają stoso- wanie długich czasów naświetlania i użycie statywu w celu uniknięcia poruszenia aparatu. Często konieczna jest zmiana aran- żacji wnętrza na potrzeby fotografii, dzięki czemu będzie ono wyglądało na zdjęciu naturalnie. Jeśli to możli- we, warto również pomyśleć o usu- nięciu z niego niektórych elementów oraz uwypukleniu innych (jak np. schodki, wyposażenie pokoju), które nadają mu charakteru (rysunek 7.13). Jeśli wykonujesz zdjęcie wnętrza przez szybę, od której odbija się światło, to musisz użyć filtru po- laryzacyjnego, aby zneutralizować Rysunek 7.12. Wnętrza najlepiej fotografować plecami do okna, czyli zgodnie z kierunkiem padającego światła P e j z a ż e m e j s k i   i e   i   a r c h i t e k t u r a     1 1 9   ? h c a j c a k a w a n a i c ę d z e r b o d ć i b o r   k a J j             0 2 1 Rysunek 7.13. Fotografując wnętrze, zastanów się, czy będzie potrzebna zmiana aranżacji, aby wyglądało ono na zdjęciu bardziej naturalnie ten efekt. Refleksów światła możesz się pozbyć podczas obróbki na komputerze. Wieczorne i nocne zdjęcia Moment, w którym zapada zmrok, jest określany jako „magiczna godzina”. Światło na niebie powoli gaśnie, obiekty nabierają różowego odcienia zmierzchu. Zdjęcia wykonywane o tej porze charakteryzują się bardzo dużym kontrastem barwnym (rysunek 7.14). Szczególnie ciekawe może być zestawienie intensywnego koloru nieba ze światłami latarń ulicznych, świateł samochodowych, neonów sklepowych oraz świateł oświetlających budynki — takie zdjęcie będzie żyło bogactwem barw. Największy wpływ na zdjęcia architektury ma światło i punkt widzenia. Oświetlenie może diametralnie zmienić wygląd sceny. Wykonaj zdjęcie panoramy miasta w ciągu dnia. Z pewnością będzie ono przedstawiało rozgardiasz, nieład, brud. Będzie niezwykle dynamiczne. Powtórz to samo ujęcie o zmierzchu lub nocą. Charakter zdjęcia ulegnie całkowitej zmianie przez dodanie świateł neonów i przejeżdżających samochodów. Być może zaskoczy Cię również, jak ostro mosty i kontury budynków będą się od- Rysunek 7.14. Światło zmierzchu pozwala wykonać zdjęcia, które charakteryzują się bardzo dużym kontrastem barwnym P e j z a ż e m e j s k i   cinały od ciemniejącego nieba. Wieczór jest szczególnie dobrą porą do fotografowania budyn- ków (rysunek 7.15). Przygoto- wania do wykonania fotografii należy rozpocząć już późnym popołudniem od zamocowania aparatu na statywie. Najlepszym momentem do wykonania zdję- cia jest chwila, gdy w budyn- ku zostaną zapalone wszystkie światła, a niebo zrobi się gra- natowe. Należy pamiętać, że ludzki wzrok szybko przyzwyczaja się do ciemności, rozszerzając źrenice, więc lepiej zacząć robić zdjęcia wcześniej. Główną cechą charakterystycz- ną nocnych zdjęć jest bardzo wy- soki kontrast. Wynika to z faktu, że o ile ludzkie oko jest w stanie poradzić sobie z wyróżnieniem szczegółów oświetlonego od wewnątrz budynku i całkowi- cie ciemnej fasady, to aparat nie jest w stanie zarejestrować ta- kiej rozpiętości tonalnej. Dla- tego nocne zdjęcia najlepiej jest wykonywać o zmierzchu, kiedy światło nieba rozświetla nieco cienie — zdjęcia wyglądają wte- dy bardziej realistycznie niż te wykonane, gdy jest już całko- wicie ciemno. Noc jest doskonałą porą do wy- konywania pejzaży miejskich, Rysunek 7.15. Wieczór to pora, gdy możesz wykonać bardzo ciekawe zdjęcia miasta i e   i   a r c h i t e k t u r a     1 2 1   jednak możesz je robić wyłącznie przy użyciu statywu. Czas potrzebny do poprawnego naświetlenia matrycy jest na tyle długi, iż niezbędne jest użycie stabilnej podstawy dla aparatu. Nie należy starać się skracać czasu naświetlania przez zwiększenie czułości — efektem będzie powstanie dużego szumu cyfrowego, a zdjęcie wykonywane „z ręki” i tak będzie poruszone. Zaletą długiego czasu naświetlania nocą jest efekt rozmazania wszystkich poruszających się przedmiotów (rysunek 7.16). Dzięki temu zdjęcie stanie się bardzo plastyczne, ponieważ reflektory przejeżdżających samochodów utworzą na nim dwukolorowe (białe od przednich reflektorów i czerwone od tylnych) smugi światła. Rysunek 7.16. Nocą, gdy zdjęcia wymagają długiego czasu naświetlania, uzyskasz efekt rozmazania poruszających się przedmiotów Inną sztuczką jest fotografowanie miasta nocą po deszczu — mokre ulice i chodniki odbijają światła neonów i wystaw, rozświetlając ciemność nocy. Ludzie fotografowani nocą powinni być umieszczeni w kadrze w taki sposób, aby oświetlało ich światło wystaw sklepowych lub światło neonów odbite od mokrego chodnika — należy unikać górnego oświetlenia, jak neony lub latarnie. Jego ostry, kierunkowy charakter powoduje, że na twarzy w okolicy oczu i nosa pojawiają się głębokie cienie.       ? h c a j c a k a w a n a i c ę d z e r b o d ć i b o r   k a J j       2 2 1 Panorama — to łatwiejsze, niż przypuszczasz Łącząc w jedno serię specjalnie wykonanych zdjęć, możesz stworzyć w pełni panoramiczną fotografię. Oczywiście podstawowym wymogiem podczas robienia zdjęć, które mają zostać złożone w panoramę, jest użycie statywu. Dzięki temu kolejne zdjęcia będą wykonywane z tego samego miejsca, a zmieni się jedynie nieznacznie kąt. Zastosowanie standardo- wego obiektywu lub krótkiego teleobiektywu ułatwia późniejsze łączenie zdjęć. Fotografując, po każdym zdjęciu obracamy aparat na statywie w płaszczyźnie poziomej, tak aby w kadrze pozostało około 30 procent poprzedniego ujęcia. Należy również zwrócić uwagę na pomiar światła i postarać się, aby wszystkie zdjęcia były naświetlone w równym stopniu (rysunek 7.17). Rysunek 7.17. Wykonanie panoramy wymaga użycia statywu Wykonując panoramę nad wodą, uważaj na przemieszczające się po niej obiekty, takie jak żaglówki, motorówki czy surferzy. Poruszają się one na tyle szybko, że możesz mieć jedną i tę samą motorówkę na kilku zdjęciach, a po ich złożeniu powstanie efekt „motorówki widma”, która jest na wpół widoczna. Zdjęcia możesz próbować składać samodzielnie (czasochłonne i mało skuteczne rozwiązanie) lub za pomocą programu do obróbki grafiki wyposażonego w funkcję tworzenia panoramy z pojedynczych zdjęć. Może to być na przykład program Photoshop, który posiada funkcję dopasowywania do siebie zdjęć leżących na warstwach. Wykorzystuje on zaawansowane algorytmy rozpoznawania obrazu i użycie tej funkcji daje doskonałe efekty (rysunek 7.18). P a n o r a m a   —   t o i   ł a t w e j s z e ,     n i ż p r z y p u s z c z a s z     1 2 3   Rysunek 7.18. Z sieci WWW możesz pobrać bezpłatne programy, które pozwalają zamienić serię zdjęć w panoramę Kompozycja zdjęć plenerowych Obramowanie Często najlepszym sposobem kadrowania jest wykorzystanie natural- nych ram w postaci detali architektonicznych, które mogą znajdować się na pierwszym planie lub w tle. Mogą to być okna, łukowate drzwi, znajdujące się w odda- li mosty, a nawet pnie drzew. Obramowanie skupia wzrok na temacie głównym, a ponadto daje wrażenie trójwymiarowo- ści (rysunek 7.19). Może rów- nież dostarczyć dodatkowych informacji o temacie fotografii, na przykład o otoczeniu czy środowisku. Wejście do skle- pu zwieńczone dzwoneczkami jest bardzo ciekawe i dostarcza dodatkowych informacji na te- mat fotografii, ale goła framuga drzwi już wcale ciekawa nie jest — dlatego wybierając określony obiekt, trzeba być pewnym, że dodaje on zdjęciu charakteru. Rysunek 7.19. Użycie obramowania pozwoli nadać zdjęciu efekt trójwymiarowości   4 2 1 Naturalnie obramowanie pozwoli Ci również umieścić pionowy obiekt w poziomym kadrze. Ramy są wszędzie i w każdej odległości — potrzebna Ci jedynie odrobina wyobraźni i spostrzegawczości. Przerwa między drzewami na horyzoncie, dziura w płocie, okna, drzwi, drzewa, łuki — wszystkie te obiekty mogą tworzyć ramy, które uatrakcyjnią wygląd zdjęcia. Obramowanie niekoniecznie musi mieć ostre brzegi. Można je zmiękczyć lub rozmyć przez bliskie umieszenie aparatu lub użycie dużej apertury obiektywu. Obramowanie na pierwszym planie dodaje głębi, a obramo- wanie w tle ma tendencję do izolowania obiektu ze zdjęcia. Pamiętaj, aby podczas wykonywania pomiaru światła dotyczył on obiektu, a nie ramy. Kontrast Kontrast oświetlenia i powstałe w ten sposób jasne i ciemne partie obrazu dają konieczne zróżnicowanie tonalne otoczenia. Ale odbiór poszcze- gólnych tonów jest wrażeniem subiektywnym. Dzieje się tak dlatego, że ludzkie oko łatwo można wprowadzić w błąd — ten sam ton w pobliżu jasnego tła wydaje się ciemny, a w pobliżu ciemnego tła — jasny. Jeśli zdjęcie zawiera przewagę to- nów jasnych, to przyjęło się to na- zywać efektem high key. Będzie to na przykład osoba o jasnych wło- sach, ubrana na biało i fotografo- wana na tle białej ściany, oświetlona miękkim światłem z przodu. Może to być krajobraz pełen budynków o jasnych tonach, zimowy pejzaż lub jezioro o świcie fotografowane w chłodny poranek, gdy unosi się nad nim para, w której rozprasza- ne jest światło wschodzącego słońca (rysunek 7.20). Zdjęcie o takim efekcie ma delikat- ny, otwarty i optymistyczny wydźwięk, który nastraja odbiorcę pozy- tywnie. Należy jedynie pamiętać, aby umieścić w obrębie sceny ciemne powierzchnie, które dodadzą zdjęciu głębi i będą stanowiły kontrast dla jasnych partii obrazu. Rysunek 7.20. Zdjęcie z zastosowaniem efektu high key   j K o m p o z y c j a z d ę ć p e n e r o w y c h   l     1 2 5   Zdjęcie zawierające przewagę tonów ciemnych jest określane jako wykonane z użyciem efektu low key (rysunek 7.21). Zdjęcia o przewadze ciemnych tonów są przeważnie wykony- wane późnym popołudniem, gdy słońce znajduje się nisko nad horyzontem, lub wieczorem, w słabo oświetlonym pomiesz- czeniu. Wskazane jest również użycie ciemnego tła i dużego kontrastu oświetlenia. Zdjęcie wykonane z zastosowaniem tego efektu ma dramatyczny wyraz i daje wrażenie zamknięcia i ta- jemniczości. Rysunek 7.21. W zdjęciu przeważają ciemne tony, a jedynym źródłem światła są znajdujące się w głębi sceny okna Równowaga Zdjęcie musi prezentować rów- nocześnie różnorodność i zrów- noważenie. Równowagę zdjęcia można uzyskać przez sztywną symetrię lub zrównoważenie sceny poprzez umieszczenie obiektów w odpowiednich miej- scach kadru i wykorzystanie ich różnic tonalnych (rysunek 7.22). Równowagę kompozycji osiągniesz, aranżując kształty, kolory, jasne i ciemne tony w taki sposób, że będą się uzupełniać nawzajem i nadadzą przedstawionej scenie bardziej równomierny rozkład. Przeważnie robisz to intuicyjnie, szukając takiej pozycji aparatu, w której scena wygląda najlepiej. Kiedy analizujesz później końcową kompozycję, każdy zestaw tonów ma swoją wymowę, całość sceny jest osadzona na swojej osi, a każdy element jest równoważony przez inne. Poszczególne elementy zdjęcia muszą być przemyślane w taki sposób, aby przyciągnąć uwagę widza zarówno treścią, jak i formą obrazu. Miejscowy     ? h c a j c a k a w a n a i c ę d z e r b o d ć i b o r   k a J j         6 2 1 kontrast — różnica w tonie lub kolorze, w kształcie lub w skali pomiędzy obiektem a otocze- niem — wzmacnia jego znacze- nie dla sceny. Interesujący obiekt będzie przyciągał uwagę widza, nawet jeśli zajmuje niewielki obszar sceny. Również linie, pro- wadząc wzrok, mogą podkreślać konkretny element sceny. Zasadniczo rozróżniamy dwa rodzaje równowagi w kompo- zycji: • Równowaga klasyczna — charakteryzuje się zrówno- ważoną i uporządkowaną kompozycją, powtarzającym się układem linii pionowych i poziomych, z jednym głównym tematem przy- ciągającym uwagę widza (rysunek 7.23). • Równowaga dynamiczna — charakteryzuje się przesuwa- niem wzroku widza w obrazie od jednego elementu do dru- giego w sposób uporządko- wany. Przeważnie potrzebne są do tego co najmniej dwa elementy — jeden z nich jest umieszczony w mocnym punkcie, a drugi dopełnia go i równoważy, znajdując się w drugim mocnym punkcie. Przydaje się również różni- Rysunek 7.23. Kompozycja na zdjęciu jest zrównoważona symetrycznie   j K o m p o z y c j a z d ę ć p e n e r o w y c h   l Rysunek 7.22. Równowagę na zdjęciu można uzyskać na wiele sposobów     1 2 7   ca odległości od obiektywu, co wpływa na skalę prezentowa- nych obiektów (rysunek 7.24). Kolor Jesteśmy otoczeni przez kolo- ry, a dzięki fotografii cyfrowej odwzorowanie otaczającej nas kolorowej rzeczywistości nie nastręcza wielkich problemów. Jednakże jeśli Twoje aspiracje wykraczają poza pstrykanie fo- tek, musisz nauczyć się postrze- gać barwy, patrząc na nie pod różnym kątem, oraz analizować sytuacje, w których kolory ze sobą harmonizują i w których się gryzą. Od tego zależy nastrój zdjęcia, które powstaje. Barwy wpływają na nastrój w dwojaki sposób. Może to być czysto psychologiczne oddzia- ływanie jednego dominujące- go koloru lub zestawienie kil- ku kolorów. Kolor jest jednym z głównych narzędzi tworzenia nastroju zdjęcia (rysunek 7.25). Zestaw zbliżonych do siebie i lekko przytłumionych kolorów daje zrów- noważony efekt, a ostre, kontrastujące kolory dają wrażenie wibrowania. Zasadą jest takie zestawianie kolorów, aby zwiększyć ekspresję zdjęcia, zachowując jednak zgodność z tematem. Może to oznaczać konieczność zmiany punktu widzenia w celu wyeliminowania niepożądanych i pod- kreślenia wybranych odcieni. Ogromnie ważną rolę odgrywa w tej sytuacji oświetlenie, które potrafi w znaczący sposób zmienić odcień obiektu. Wykonując zdjęcie słonecznego zaułka późnym letnim popołudniem, uzyskasz efekt nasłonecznienia i nagrzania sceny. Odbijające się od ścian miękkie światło będzie wpływało na koloryt sceny, nadając zdjęciu op- tymistyczny nastrój. Natomiast wykonując zdjęcie pomalowanej na nie- Rysunek 7.24. Równowaga dynamiczna utworzona pomiędzy obiektem znajdującym się na pierwszym planie i obiektem znajdującym się w tle   8 2 1   j K o m p o z y c j a z d ę ć p e n e r o w y c h   l Rysunek 7.25. Trudno przecenić wpływ koloru na nastrój zdjęcia biesko i oświetlonej bladym jarzeniowym światłem poczekalni szpitalnej, uzyskasz zimny i raczej negatywny charakter sceny. Kolor znacząco wpływa na sposób odbioru zdję- cia. Nisko położone, przedwieczorne słońce nadaje zdjęciu ciepły, złotawy odcień. Z fo- tografii emanuje nastrój spokoju (rysunek 7.26). Mówiąc o kolorach, należy zapoznać się z podstawowymi okre- śleniami technicznymi wykorzystywanymi w opisie lub porówny- waniu barw. Kolor to długość fali, którą ludz- kie oko rozróżnia jako niebieski lub czerwony. Rysunek 7.26. Kolor może znacząco wpłynąć na sposób odbioru zdjęcia. Nisko położone, wieczorne słońce nadaje zdjęciu ciepły, złotawy odcień     1 2 9   Cały zestaw czystych kolorów powstaje przy rozszczepieniu białego światła w pryzmacie. Dodanie do czystego koloru czerni, bieli lub sza- rości zmienia jego nasycenie, przez co staje się on ciemniejszy, bardziej wyblakły lub poszarzały. Zmieniając nasycenie kolorów podstawowych, uzyskuje się kolory pośrednie, jak różowy czy oliwkowy. Każdy kolor ma również określoną intensywność uzależnioną od oświet- lenia. Barwy są bardziej intensywne w słoneczny dzień i mniej intensywne w pochmurne popołudnie. Przytłumione lub nienasycone kolory mogą występować w całym zakresie tonalnym albo jedynie w obszarze jasnych (high key) lub ciemnych (low key) tonów. Zdjęcia wykonane z wykorzy- staniem efektu high key zyskują przy obiektach w pastelowych barwach, oświetlonych rozproszonym światłem z przodu, natomiast zdjęcia wyko- nane z wykorzystaniem efektu low key wyglądają lepiej, gdy fotografo- wana scena prezentuje ostre barwy i jest kontrastowo oświetlona. Wprawne posługiwanie się kolo- rem umożliwia otrzymanie obrazu sprawiającego wrażenie zwartej ca- łości mimo różnorodności kształ- tów i form elementów tworzących scenę. Często warto wykonać zdję- cie tylko dla samego koloru albo zestawienia kolorów. Ciekawe efekty daje zestawienie obiektów o zgaszonych kolorach i podobnym nasyceniu barwnym lub kompo- nowanie zdjęcia tylko w jednym lub dwóch kolorach o różnych stopniach nasycenia w zestawie- niu z jego achromatyczną resztą. W fotografii krajobrazowej war- to użyć powierzchni wody (morza lub jeziora) jako dużej płaszczyzny jednolitego koloru. Ten sam efekt w mniejszej skali możesz uzyskać, fotografując staw, oczko wodne, a nawet kałużę (rysunek 7.27). Rysunek 7.27. W fotografii krajobrazowej warto użyć powierzchni wody (morza lub jeziora) jako dużej płaszczyzny jednolitego koloru     ? h c a j c a k a w a n a i c ę d z e r b o d ć i b o r   k a J j         0 3 1 Ciekawe efekty osiąga się również przez zaprezentowanie bezbarwnego lub o małym nasyceniu kolorem tematu głównego na tle mocnego koloru tła. Dzięki zasadzie kontrastu barwnego możesz uzyskać odpowiedni dramatyzm. Jednocześnie warto wiedzieć, że niektóre kolory bardziej przyciągają uwagę widza niż inne. I tak na przykład kolor czerwony ma tendencję do wychodzenia „do przodu”, a obiekt w tym kolorze wydaje się większy niż w rzeczywistości. Tymczasem kolor niebieski optycznie pomniejsza obiekt i daje wrażenie, że jest on cofnięty względem pierw- szego planu. Nawet jeśli na zdjęciu występuje wiele kolorów, nie musi to koniecznie oznaczać, że pojawi się wizualny bałagan. Wszystko zależy od kolorów występujących w obrębie sceny, otoczenia, charakteru obiektu, oświetlenia i sposobu kadrowania. Jednak zbyt wiele ostrych barw są- siadujących ze sobą na zdjęciu może zniweczyć efekt końcowy. Dlatego należy skupić się na kilku ko- lorach, które zestawione razem stworzą efekt dysonansu. Naj- silniejsze oddziaływanie ostrych barw otrzymuje się, stosując naj- prostsze zestawienia. Z natury nasycone ciepłe i zimne barwy są wobec siebie kontrastowe, a efekt ten jest większy, gdy są one barwami dopełniającymi się lub leżą naprzeciwko siebie w kole barw. Bardzo dobre efekty uzyskuje się również, umieszczając mały, ko- lorowy obiekt na dominującym, szarym tle. Na przykład mała czerwona powierzchnia może zrównoważyć znacznie większą szarą powierzchnię. Najlepszy efekt osiągniesz przy mglistej pogodzie lub jednostajnych, zgaszonych kolorach tła. W tych warunkach rzucający się w oczy kolor automatycznie zwraca uwagę (rysunek 7.28). Rysunek 7.28. Czerwień dachu i zieleń drzew kontrastują z szarością murów, tworząc ciekawą kompozycję kolorów   j K o m p o z y c j a z d ę ć p e n e r o w y c h   l     1 3 1   Wystarczy porównać ten sam motyw widziany pod światło i „ze światłem”. Czasami duży element barwny może zostać wyróżniony przez odpowied- nie wyłuskanie go z ciemnego pierwszego planu. Scena w mieście będzie ożywiona przez zawieszony wysoko kolorowy neon, a kolorowe światełka stworzą wyodrębnioną z czerni kompozycję kolorów (rysunek 7.29). Małe powierzchnie odbijające światło mogą być doskonałym źródłem koloru. Lustro wprowadzi do sceny plamę odbitego światła słonecznego, a w kałuży zobaczymy odbicie błękitu nieba. Rysunek 7.29. Scena w mieście będzie ożywiona przez zawieszoną na budynku latarnię, która tworzy plamę świetlną i ożywia zdjęcie     ? h c a j c a k a w a n a i c ę d z e r b o d ć i b o r   k a J j         2 3 1
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Fotografia cyfrowa. Dla seniorów
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: