Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00304 005481 14823031 na godz. na dobę w sumie
Fotografowanie ludzi. O tworzeniu prawdziwych portretów - książka
Fotografowanie ludzi. O tworzeniu prawdziwych portretów - książka
Autor: Liczba stron: 216
Wydawca: Helion Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-4780-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> komputery i informatyka >> fotografia cyfrowa >> techniki fotografowania
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Twórz grafiki skrojone idealnie na potrzeby WWW!

Pragnieniem każdego fotografa jest robienie zdjęć, które przykują uwagę widza. Najlepszymi fotografami portrecistami są ci, którzy odkryli klucz do pełnego i intensywnego życia. Oni wiedzą, że małe tajemnice i chwile, z których składa się życie, można pokazać w powiększeniu. Każdy może to zrobić, jeśli tylko ma aparat i umie się nim odpowiednio posługiwać. Gdy robimy zdjęcia, widzimy wyraźniej, rozumiemy więcej i żyjemy pełniej.

Dzięki tej bogatej w ilustracje książce również i Ty możesz spróbować posiąść tę wiedzę. Zawiera ona trzydzieści ćwiczeń, które pomogą Ci zbudować pasję fotografowania ludzi. Nie jest to klasyczny podręcznik fotografii portretowej. Nie pokazuje, jak robić portrety pochlebne, lecz takie, które ukazują prawdę o konkretnym człowieku. W ramach ćwiczeń będziesz miał okazję spędzić trochę czasu z czarno-białą kliszą oraz przygotować sprzęt do działania. Nauczysz się budować relacje oraz tworzyć autoportrety i portrety, które wytrzymają próbę czasu. Inspirujące wprowadzenia i dokładne opisy poszczególnych etapów pozwolą Ci odkryć metody portretowania ludzi na ulicy, z ukrycia, w ich środowisku i w sposób pokazujący ich styl życia. Każde ćwiczenie zostało tak pomyślane, aby pomóc w opowiadaniu określonych historii, nawiązywaniu kontaktu z modelami, zmianie sposobu patrzenia na świat i kształtowaniu własnego stylu. Wszystko, czego potrzebujesz, to aparat, odwaga i odrobina wyobraźni!

Genialne źródło informacji o fotografowaniu ludzi!



Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

• Kup książkę • Poleć książkę • Oceń książkę • Księgarnia internetowa • Lubię to! » Nasza społeczność SPiS treści PodzIęKowAnIA Słowo wStęPne wStęP Część I PodStawy RozdzIAł 1 Trzy akordy i prawda RozdzIAł 2 Mierne lub wspaniałe RozdzIAł 3 Styl RozdzIAł 4 Wytrwałość Część II oPowiadanie RozdzIAł 5 To nie takie proste RozdzIAł 6 Poezja a fotografia RozdzIAł 7 Język, który wyzwala RozdzIAł 8 Wydźwięk Część III KontaKt RozdzIAł 9 Empatia RozdzIAł 10 Skieruj aparat na siebie RozdzIAł 11 Budowanie relacji RozdzIAł 12 Wyciszenie Część IV Ćwiczenie czyni miStrza RozdzIAł 13 Światło a autentyzm RozdzIAł 14 Nieostrość a przemijanie RozdzIAł 15 Więzi rodzinne 5 8 10 17 23 29 35 43 49 55 61 69 75 81 87 95 101 107 6  fOtOgrAfOWANIe luDZI RozdzIAł 16 Beztroskie lata RozdzIAł 17 Ludzie i miejsca RozdzIAł 18 Punkt widzenia RozdzIAł 19 Tajemnice kompozycji RozdzIAł 20 Obramowanie RozdzIAł 21 Chwytanie życia na gorąco RozdzIAł 22 Optymizm i żywotność Część V zrób to Po Swojemu RozdzIAł 23 Bądź sobą RozdzIAł 24 Niepisany kodeks portrecisty RozdzIAł 25 Siła charakteru RozdzIAł 26 Porządek w chaosie RozdzIAł 27 Eklektycznie i ekscentrycznie RozdzIAł 28 Katalizator RozdzIAł 29 Zdjęcia, których nie sposób pominąć RozdzIAł 30 Wygłodniały aparat RozdzIAł 31 Uśmiech zAKończenIe SKoRowIdz 113 119 125 131 137 143 149 157 163 169 175 181 187 193 199 205 210 213 SPIS treŚCI  7 to nie taKie ProSte MAM fAntAStycznego wuJA o imieniu Jim. Gdy byłem mały, wmówił mi i mojemu bratu, że w jego domu, pod schodami, mieszka żywy aligator. Zarówno on, jak i jego synowie (moi kuzyni Steve i Jon) zawsze mieli do zaproponowania coś interesującego. To oni nauczyli nas konstruować niezwykłe budowle z klo‑ cków Lego, odpalać petardy, skakać do basenu z pełnym przewrotem w przód i zjadać lukier z ciastek. Jeśli chodzi o chłopięce zabawy, byli dla nas mistrzami, których koniecznie chcieliśmy naśladować. Każde ich słowo było dla nas święte. Bo też ich opowieści były na miarę Biblii. Byli wytrawnymi gawędziarzami i bez trudu wywoływali u nas niekontrolowany śmiech lub trudny do ukrycia strach. Jednak po powrocie do domu, gdy próbo‑ waliśmy opowiedzieć którąś z zasłyszanych historii swoim kolegom, nic z tego nie wychodziło. Mimo że odtwarzaliśmy nawet najdrobniejsze szczegóły gawędy wuja, w naszych ustach brzmiała banalnie. To właśnie te dziecięce doświadczenia uświadomiły mi, że opowiadanie historii jest formą sztuki, która wymaga specjalnych umiejętności. Przede wszystkim trzeba zrozumieć, że dobre opowieści składają się z pewnych stałych elementów. Każda historia musi mieć spójną, przekonującą i wzbudzającą zainteresowanie fabułę. Fabuła to nie wszystko, a opisanie jej jest stosunkowo łatwe. W opowia‑ daniu występują jeszcze bohaterowie i dzieją się różne wydarzenia. Jednak każdy utalentowany gawędziarz doskonale wie, że samo poskładanie tego wszystkiego razem nie wystarczy, aby opowieść zabrzmiała autentycznie. Gdyby porównać gawędziarzy z kucharzami, a opowiadanie historii z wy‑ piekaniem chleba, to fabuła byłaby tylko głównym składnikiem ciasta. Tym, co sprawia, że fabuła nabiera życia, jest magia kucharza (czyli wuja Jima). Oczywiście pożywką dla tej magii jest narracyjna atrakcyjność fabuły. 5 poprzednia strona: fotografia jest sztuką decydowania o tym, co należy z kadru wyciąć, a co zostawić, co połączyć, a co przeciwstawić. Ten akt układania szczegółów służy kompono‑ waniu elementów narracji Canon 5DMii, obiektyw 85 mm, f/6 obok: To, co na pierwszy rzut oka wygląda jak popołudniowa wycieczka dwóch przyjaciół, w rzeczywistości jest epicką opowieścią o dalekiej po‑ dróży po morzach i oceanach. W tej małej, własnoręcznie zbudowanej łodzi żeglarze przepłynęli setki mil morskich, zmagając się z nieokiełzna‑ nymi siłami oceanu Canon 5DMii, obiektyw 50 mm, f/8 ĆWICZeNIe 5: tO NIe tAKIe PrOSte  43 Podstawą opowiadania jest fabuła, ale o jego estetyce i sile przekazu decyduje nar‑ racja. To ona zawiera te drobne szczegóły, od których zależy, czy opowiadanie będzie interesujące, tak jak od drożdży zależy, czy chleb będzie wyrośnięty. Bez dobrej narracji wyjdzie co najwyżej zakalec i nawet najciekawsza historia nie będzie pociągająca. dodawanie szczegółów w celu zbudowania narracji W narracji nawet najdrobniejsze szczegóły mają kolosalne znaczenie. Wiedzą o tym artyści uprawiający wszystkie dziedziny sztuki, od malarstwa przez fotografię aż po film. To właśnie dzięki atrakcyjności narracji kolejne remaki filmów wciąż odnoszą sukcesy. Dziesiątki filmów takich jak King Kong, Frankenstain, Włoska robota czy Willy Wonka i fabryka czekolady stale przyciągają widzów. Ich fabuły pozostają wciąż te same, zmieniają się jedynie narracje. W fotografii narracja jest tym składnikiem, który sprawia, że zdjęcie dociera do samego serca. Zdjęcie bez narracji, choćby miało najlepszą fabułę, jest po prostu ni‑ jakie. Natomiast zdjęcia z głęboką narracją są jak wspaniała wizualna uczta. Niuanse, detale i piękno pobudzają naszą wyobraźnię i nęcą nasze zmysły tak samo, jak robi to woń świeżo upieczonego chleba. Interesującą narrację tego zdjęcia tworzą stara, ręcznie malowana ściana oświetlona plamami miękkiego światła i skierowane gdzieś w bok spojrzenie modela Canon 5DMii, obiektyw 50 mm, f/4 44  fOtOgrAfOWANIe luDZI Ćwiczenie: Portret narracyjny Spojrzenie na portret z narracyjnego punktu widzenia może być niezwykle obiecujące. Spróbuj, a zobaczysz, że już w wyniku niewielkiej zmiany perspektywy Twoje prace mogą stać się bardziej przekonujące. A najlepsze jest to, że tworzenie portretów nar‑ racyjnych nie wymaga posiadania specjalnych umiejętności, podróżowania do egzo‑ tycznych miejsc, przygotowywania skomplikowanych scenografii czy wykazywania się nadzwyczajną pomysłowością. Jest to tak proste, że każdy może spróbować swych sił. etaP 1. WYBór MoDelA Wybierz modela o osobowości interesującej, wyrazistej lub ekscentrycznej. Rozważ możliwość skontaktowania się z lokalnym kółkiem aktorskim lub teatrem i zapytaj, czy któryś z aktorów byłby zainteresowany udziałem w sesji portretowej. Pamiętaj jednak, że profesjonaliście będziesz musiał zaoferować jakąś rekompensatę za poświęcony Ci czas. Oczywiście możesz także poszukać takiej osoby wśród swoich znajomych. Tak czy inaczej, gdy już wybierzesz modela, ustal z nim czas i miejsce sesji zdjęciowej. etaP 2. SCeNerIA Miejsce wybierz takie, aby przyciągało wzrok. Wyszukaj szczegóły, które utworzą scenę dla historii, jaką zamierzasz opowiedzieć. Wczuj się w rolę scenografa, rekwi‑ zytora i charakteryzatora — czy są jakieś rekwizyty, przedmioty, elementy garderoby, które wzbogacą fabułę? etaP 3. SeSJA W dniu zdjęciowym myśl o sobie jak o reżyserze, a o miejscu, w którym ma się odbyć sesja, jak o scenie. Przywitaj modela i okaż swą radość z możliwości współpracowania z nim. Następnie przedstaw mu szczegóły historii, którą chciałbyś za pomocą zdjęć opowiedzieć. Zapytaj, czy w związku z tym ma jakieś własne pomysły. Zacznij robić zdjęcia. Zachowaj spokój i swobodę. Twoim celem jest uzyskanie jednego obrazu, który w pełni odda pomysł narracyjny. Aby to uzyskać, udzielaj modelowi wskazówek reżyserskich, ale nie przesadzaj ze ścisłym realizowaniem jakiegoś „scenariusza”. Po mniej więcej 30, a najwyżej 40 minutach ogłoś koniec sesji. Cele eDuKACYJNe ƒ Przekonaj się, że przez drobne szczegóły estetyczne Twoje zdję‑ cia silniej oddziałują na widzów. ƒ rozwiń swe umiejętności w za‑ kresie wprowadzania elementów narracji do zdjęć portretowych. ƒ Naucz się skutecznie opowiadać historie za pomocą obrazów. › wSKazówKi Jeśli sesja zdjęciowa nie przebiega zgodnie z planem, spróbuj czegoś nowego, nie realizuj planu na siłę. Pamiętaj zawsze, że najlepsze opo‑ wieści powstają spontanicznie, a nie w sposób wymuszony. Jeśli żaden ciekawy pomysł narracyjny nie przychodzi Ci do głowy, poszukaj inspiracji w teatrze, kinie, książce lub w muzyce, którą lubisz. Jednym z najlepszych sposobów na pozyskiwanie pomysłów narracyjnych jest patrzenie w przeszłość. Historia jest pełna archetypicznych i abstrakcyj‑ nych opowieści. Szczegóły Ćwiczenia cel — jeden portret narracyjny. narzędzia — aparat i obiektyw standardowy lub długoog‑ niskowy. Światło — naturalne lub zastane. Miejsce — przestrzeń mogąca pełnić rolę sceny. temat — portret narracyjny. czas trwania — od 30 do 40 minut. ĆWICZeNIe 5: tO NIe tAKIe PrOSte  45 etaP 4. W YKoNANIe JeDNeJ oDBITKI Osoby, które coś opowiadają, często popełniają błąd zbyt‑ niego gadulstwa i po prostu mówią za dużo. W fotografii takie gadulstwo polega na pokazywaniu zbyt dużej liczby zdjęć. W tym ćwiczeniu masz rezultat w postaci tylko jed‑ nego zdjęcia. Spośród wszystkich, jakie zrobiłeś, wybierz to, z którym jesteś najmocniej związany emocjonalnie i które najlepiej opowiada zaplanowaną historyjkę. Wykonaj od‑ bitkę i powieś ją na ścianie. Wsłuchuj się w opinie wypo‑ wiadane na temat tego zdjęcia.  po lewej: Czasami narracja sprowadza się do powiedzenia tego, co widzisz. Tutaj moją uwagę przyciągnął mały Stuart w kapeluszu, przydługich spodniach i z pluszowym zwierzątkiem w chwilę potem, jak wdrapał się na dość wysoką drewnianą ławkę Canon 5DMii, obiektyw 50 mm, f/1,2 na sąsiedniej stronie: o tym, czy dane zdjęcie jest dobre, czy nie, najczęściej decyduje kombinacja elementów narracyjnych. Jeff John‑ son stoi przed starą płachtą malarską (patrz ćwiczenie w rozdziale 13.). Słomkowy kapelusz, dżinsowa koszula oraz aura starego zdjęcia tworzą specyficzny nastrój i budują wątek narracyjny, zachęcając widza do zatrzymania się, namysłu i poświęcenia większej uwagi temu obrazowi Canon 5DMii, obiektyw 85 mm, f/2 dalsze inspiracje — Sam jones Sam Jones jest mistrzem w snuciu opowieści za pomocą zdjęć i filmów. Jego fotografie są pełne życia i nie potrzebują żadnego dopełnienia. Każdy kadr zawiera dość elementów, aby wpra‑ wić widza w zachwyt i sprowokować do refleksji. Sam potrafi uchwycić akcję w połowie rozgrywającej się sceny i opowiedzieć interesującą oraz bogatą narracyjnie historię. Mimo że większość jego zdjęć jest ustawianych, nie sprawiają one wrażenia sztywnych. Jest w nich coś filmowego, a jed‑ nocześnie swobodnego i niezwykle osobistego. Prace Sama możesz obejrzeć w internecie pod adresem samjonespictures. com. Zwróć szczególną uwagę na różnorodność narzędzi nar‑ racyjnych, jakie stosuje, aby opowiedzieć swoją historię. 46  fOtOgrAfOWANIe luDZI „Zawsze staram się zbudować scenę wyglądającą jak część dłuższej historii, a następnie rejestruję tylko niewielki jej fragment” — Sam Jones skorowidz a aparat analogowy, 36, 37 Arbus, Amy, 184 Arbus, Diane, 184 autentyzm, 95, 96 autoportret, 77, 78 „z ręki”, 77 w odbiciu, 77 w plenerze, 77 Avedon, Richard, 84, 85 C Carter, Keith, 104 Cartier‑Bresson, Henri, 90, 91 ciche zdjęcia, 89 Corbijn, Anton, 190 czarno‑białe, zdjęcia, 37 czas, 88 D Doisneau, Robert, 146, 147 dzieci, zdjęcia, 113, 114, 115, 116 e emocje, 164, 165 empatia, 69, 70 Erwitt, Elliott, 134, 135 f fotografia, 10 kompozycja, 131, 132, 133, 134 narracja, 44 Frank, Robert, 38, 39 h Halsman, Philippe, 152, 153 Hanson, Michael, 128 Hass, Ernst, 33 Henri, Robert, 182 i interpersonalne umiejętności, 83, 84 aktywne słuchanie, 83 kontakt wzrokowy, 83 j Jensen, Brooks, 82 Jones, Sam, 46, 47 k kadrowanie, 138, 139, 140 Kirkland, Douglas, 59 klisza, 36 wybór, 37 Kodak Tri‑X, 37 kodeks portrecisty, 163 kolekcjonowanie zdjęć, 25 kompozycja, 131, 132, 133, 134 linie wiodące, 133 punkt obserwacji, 133 kontakt wzrokowy, 83 krytyczne oko, 25 l linie wiodące, 133 ludzie aktywne słuchanie, 83 kontakt wzrokowy, 83 nawiązywanie relacji, 81, 82 skorowidz 213 M Mantoani, Tim, 72, 73 mapa osobowości, rysowanie, 63 N na żywo, zdjęcia, 144, 145 narracja, 44 narracyjne, portrety, 45 Newman, Arnold, 122, 123 nieostre, zdjęcia, 101, 102, 103, 104 nieostrość, 101, 102, 103, 104 o obramowanie, 137 ocena zdjęć, 26 opisowe, portrety, 57 osobowość, uchwycenie, 159 ostrość brak, 101, 102, 104 eksperymentowanie, 103 p perspektywa, 126 portrety, 8, 9 autentyzm, 95, 96 autoportret, 77, 78 dzieci, 113, 114, 115, 116 emocje, 164, 165 kodeks, 163 na żywo, 144, 145 narracyjne, 45 nieostre, 101, 102, 103, 104 opisowe, 57 perspektywa, 126 rodzina, 107, 108, 109, 110 ruch, 151, 152 siła charakteru, 170, 171 środowiskowe, 119, 120, 121, 122 uchwycenie osobowości, 159 uliczne, 177, 178 uśmiech, 205, 206, 207, 208 przemijanie, 101 punkt obserwacji, 133 r relacje, nawiązywanie, 81, 82 rodzina, zdjęcia, 107, 108, 109, 110 ruch, zdjęcia, 151, 152 s Sander, August, 20, 21 Schultz, Richard, 196 Selby, Todd, 64 Sirota, Peggy, 116, 117 Smith, Rodney, 98, 99 Sontag, Susan, 27 sprzęt, 18 Steichen, Edward, 110, 111 styl, 29, 30 definiowanie, 31 Szarkowski, John, 141 ś środowiskowe, zdjęcia, 119, 120, 121, 122 światło, 95 drzwi garażowe, 97 naturalne, 95, 97 okno, 96, 97 zastane, 95, 97 t Tucker, Mark, 32 u uliczne, portrety, 177, 178 umiejętności interpersonalne, 83, 84 aktywne słuchanie, 83 kontakt wzrokowy, 83 uśmiech, 205, 206, 207, 208 214 fotografowanie ludzi W Wilson, Christopher, 58 Winters, Dan, 160, 161 wytrwałość, 35 z zdjęcia aparat analogowy, 36, 37, 38 autentyzm, 95, 96 autoportret, 77, 78 czarno‑białe, 37 dzieci, 113, 114, 115, 116 emocje, 164, 165 kolekcjonowanie, 25 kompozycja, 131, 132, 133, 134 na żywo, 144, 145 nieostre, 101, 102, 103, 104 obserwacja, 50 ocena, 26 oglądanie, 25 opisowe, 57 perspektywa, 126 rodzinne, 107, 108, 109, 110 ruch, 150, 151, 152 środowiskowe, 119, 120, 121, 122 uchwycenie osobowości, 159 uliczne, 177, 178 uśmiech, 205, 206, 207, 208 wybór, 194 zaangażowanie, 50 skorowidz 215
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Fotografowanie ludzi. O tworzeniu prawdziwych portretów
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: