Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00307 007819 14244407 na godz. na dobę w sumie
Frankfurcki epizod - ebook/pdf
Frankfurcki epizod - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 164
Wydawca: Wydawnictwo e-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-62480-54-8 Rok wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> obyczajowe
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Osoba trzydziestoletnia sięgająca w powieści do motywów autobiograficznych czyni to -  moim zdaniem - tylko dla własnej satysfakcji. Mam wrażenie, że napisanie powieści autobiograficznej bardziej przystoi osobie starszej, która powiedziała już wszystko o cudzych światach i spokojnie pragnie wrócić do świata swojego, jakiego chciałaby przeżyć jeszcze raz, gdyby mogła być po raz drugi trzydziestolatkiem? Jestem zdania, że miarą prawdy w takiej powieści powinien być także sam autentyzm wszelkich zdarzeń i jakaś szczerość pisarska.
W moim powojennym życiu było wiele dziwnych lat. Na motywach przeżyć i doświadczeń z tamtego okresu powstała ta powieść. Fakty są autentyczne, niezmyślone i mimo, że napisana w osobie pierwszej, nie stanowi w żadnym wypadku powieści autobiograficznej.


Rajmund Czok

Urodził się i wychował na Śląsku. Studiował dziennikarstwo, kulturoznawstwa oraz marketing w Warszawie. Autor kilku książek, antologii, kilkudziesięciu opowiadań w niemieckiej i polskiej prasie codziennej i tygodniowej. W latach 80/90-tych jego korespondencje z Niemiec ukazywały się w Trybunie Śląskiej, Nowinach Opo-skich. Dzienniku Zachodnim, katowickim Wieczorze i tygodniku TAK i NIE.. W Niemczech w INIFO & TIPS, Samo Życie, Angora/Niemcy, Tygodnik Polski, Twoja Gazeta, Kurier Berliński. Mieszka na przemian w Gliwicach i Frankfurcie nad Menem. Jest członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy RP i RFN oraz Związku Literatów Polskich i Niemieckich. Jego nazwisko figuruje w leksykonie pisarzy niemieckich 'Who is Who 2003'.

W dorobku literackim: Zawiedziona, Frankfurcki epizod, Jeszcze jeden dzień życia, Die verheiratete Jungfrau - Zamężna dziewica, Pójdę za twoim głosem, Być kochanką, Mein Traumbild, Monika und die Liebe, Proza i poezja 2000 (antologia), Buchwelt 1998 (antologia niemiecka), Prosa de Luxe 1998 (antologia niemiecka), Neue Literatur 1999 (antologia niemiecka)

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Rajmund Czok FRANKFURCKI EPIZOD Copyright © 2011 by Rajmund Czok Gliwice – Frankfurt am Main Wydanie II poprawione i poszerzone Projekt okładki: Izydor v. Kolisko ISBN 978-83-62480-54-8 Wydawnictwo e-bookowo Od autora Osoba trzydziestoletnia sięgająca w powieści do motywów autobiograficznych czyni to – moim zdaniem – tylko dla własnej satysfakcji. Mam wrażenie, że napisanie powieści autobiogra- ficznej bardziej przystoi osobie starszej, która powiedziała już wszystko o cudzych światach i spokojnie pragnie wrócić do świata swojego, jakiego chciałaby przeżyć jeszcze raz, gdyby mogła być po raz drugi trzydziestolatkiem? Jestem zdania, że miarą prawdy w takiej powieści powinien być także sam auten- tyzm wszelkich zdarzeń i jakaś szczerość pisarska. W moim powojennym życiu było wiele dziwnych lat. Na mo- tywach przeżyć i doświadczeń z tamtego okresu powstała ta powieść. Fakty są autentyczne, niezmyślone i mimo, że napisa- na w osobie pierwszej, nie stanowi w żadnym wypadku powie- ści autobiograficznej. _____________________________________________ 5 Czy ktoś mi uwierzy, że są takie losy ludzkie? Młodzi ludzie powiedzą, wszystko zostało zmyślone – fikcja literacka? Tym razem jest to prawda, szczera, bez uchybień, dodatków i upięk- szeń. U schyłku lat pięćdziesiątych ubiegłego stulecia, trzynaście lat po zakończeniu drugiej wojny światowej w Polsce nastał polityczny okres tak zwanej odwilży październikowej. Więziony do niedawna były sekretarz generalny PPR Wiesław Gomułka z woli zjednoczonej partii dostąpił najwyższego zaszczytu w państwie – pierwszego sekretarza KC PZPR. Dotąd herme- tycznie zamknięta i czujnie strzeżona granica zachodnia dzięki liberalizowanej polityce partii i rządu, została nagle odblokowa- na. W dziejach ludowego państwa od razu zrodził się masowy exodus – Drang nach Westen. Byłem wówczas młodym człowiekiem, któremu zamarzyło się poznanie życia w wolnym demokratycznym świecie. Jako stateczny obywatel PRL-u, złożyłem wniosek o paszport do Republiki Federalnej Niemiec. Po miesiącach nerwowego wy- czekiwania wezwany zostałem do Wojewódzkiego Urzędu Bez- pieczeństwa Publicznego. Nogi pode mną się ugięły. Długo błądziłem po słabo oświetlonym korytarzu. Wiele nie brakowało, a byłbym wpadł na stojak z kwiatami. W końcu trafi- łem pod właściwe drzwi. Zapukałem. Wszedłem do gabinetu ze staromodnym biurkiem z czasu wczesnego Bieruta. Przedstawi- łem się. Oficer bezpieki, okraszając swoje słowa przyjaznym uśmiechem, zapytał: – Pan pewnie się domyśla, dlaczego został tutaj poproszo- ny? 6 Niby skąd miałem wiedzieć? Dlatego bezradnie wzruszyłem ramionami. – Pan złożył wniosek o paszport... – Tak – od razu wszedłem mu w słowo. – Zamierzam udać się do RFN. – Za żelazną kurtynę! Z tym wiążą się pewne problemy. Wprawdzie nasza październikowa odwilż polityczna sprawiła, że prawa obywatela stały się święte, ale ja tu jestem od tego, żeby stać na ich straży. – Oficer ubrany po cywilnemu zmierzył mnie bystro, sięgnął do szuflady po skoroszyt, pogrzebał w nim chwilę z obojętną miną, poczym rzekł: – Mam tu pana sprawę, którą muszę doprowadzić do końca... – spojrzał na mnie bystro, zapaliwszy papierosa ze złotym munsztukiem. – Nie będę ni- czego ukrywał, będę szczery, powiem zresztą wprost... natural- nie w zaufaniu: inaczej rozmawiam tu z inteligentem, inaczej z robotnikiem czy chłopem. Liczy się poziom inteligencji! Chyba się rozumiemy? Pan jest dziennikarzem… Milczałem. Oficer śledczy wyjął z biurka butelkę koniaku i dwa kieliszki. – W takim razie napijmy za pański wyjazd! – uśmiechnął się i stuknął kieliszkiem o mój. – Czyżby...? – nagle głos mi uwiązł w gardle. Uśmiechnął się teraz nieco przyjaźniej, z szuflady biurka wyjął paszport i go podał. Od razu poczułem ogromną ulgę. – Gdzie pan zamierza się zatrzymać? – zapytał niby obojęt- nie, jednak w jego głosie wyczułem służbową dociekliwość. – Jadę do Frankfurtu nad Menem – odparłem. 7 – Hmmm... Interesujące miasto. Powinien pan tam na wszystko mieć oczy i uszy..., rozumiemy się? – Śledczy zacią- gnął się głęboko Wawelem i nie spuszczał ze mnie oka. – Och, przepraszam, pan pewnie też zapali? – chciał mnie poczęsto- wać, ale podziękowałem. – Gdyby pan tam spotkał ciekawych ludzi, powinien z nimi otwarcie rozmawiać... i delikatnie wyba- dać! Rozumiemy się? Po pańskim powrocie spotkamy się tu ponownie, wtedy pan mi wszystko zrelacjonuje… i wypijemy drugi kieliszek koniaku. Rozumiemy się? – Czego pan się po mnie spodziewa, czego oczekuje? – zapytałem skonsternowany. Śledczy odruchowo otarł czoło i wybałuszył na mnie oczy. Wstał gwałtownie zza biurka, dając do zrozumienia, że na tym rozmowa zakończona. Korytarz w stronę wyjścia ciągnął się w nieskończoność, jego środkiem ułożony był pas linoleum, który pachniał pastą podłogową. Zza pleców usłyszałem: Do rychłego zobaczenia. Będę oczekiwał pana z drugim kieliszkiem koniaku! Teraz już nie szedłem a biegłem, chciałem jak najszybciej opuścić ponure gmaszysko. Kiedy dotarłem na zewnątrz, owio- nął mnie zbawienny wietrzyk. Wtedy już czułem podświadomie wymarzony świat: piękny, kolorowy, pachnący, pełen dolarów i marek. 8  To, co zastałem w kraju usłanym dolarami i markami, prze- szło moje najśmielsze oczekiwania. Reklamy krzyczały wszyst- kim kolorami, przechodnie mówili dziesiątkami języków, żołnie- rze amerykańscy spacerowali pod rękę z młodymi Niemkami, udając dumnych zdobywców Europy. Naganiacze zapraszali do kabaretów, policjanci kierowali potokiem samochodów na skrzyżowaniach, w salonach radiowych rozbrzmiewały skoczne dźwięki rock’a. Uliczne latarnie w kształcie pochylonej dłoni jarzyły silnym neonem, kabarety, knajpy, domy publiczne, au- tomaty zręcznościowe, zamieniały miasto w Broadway – w gó- rze ciemność, na dole feeria bajecznych barw. W pierwszych dniach wszystko mnie oszałamiało, podniecało. Czułem się tu obco, osamotniony i ogromnie zagubiony. W kieszeni ściskałem kilkanaście dolarów kieszonkowego na drogę, dlatego na każdym kroku poskramiałem nieodpartą chęć zafundowania sobie czegokolwiek. Po kilkunastu dniach prze- chodziłem obok tego niespotykanego w PRL-u bogactwa cał- kiem obojętnie. Przyglądałem się uważnie Niemkom, wyrośniętym, dobrze odkarmionym, przyciągającym wzrokiem młodych i starszych. Tym czeszących się w koński ogon, szarpane koki, tapirowane hełmy. I tym, których oczy podkreślone ołówkiem wydawały się powabniejsze. Uderzała mnie ich naturalność, swoboda, wdzięk każdego kroku i ruchu. Na siłę szukałem odpowiedzi na nieła- twe pytanie, kto ładniejszy: Niemka czy Polka? Przeciętna Niemka nie była ładniejsza od swojej polskiej rówieśniczki. A jednak każda Niemka była doskonale zrobiona: wiedziała, że 9 preparowanie wdzięków to swoista metoda zdobywania partne- ra. Dlatego uwypuklała i podkreślała, co miała powabnego, chowała, co trzeba było dyskretnie ukryć. Podziwiałem Frankfurt żywy i barwny. Wzdłuż wystaw skle- powych przesuwały się tłumy sprawiające wrażenie niedzieli: każdy odświętnie odprasowany, bez fałdki, bez plamki. A jed- nak wszystko dokoła czyniło wrażenie zwariowanego molocha. Dorośli byli zwariowani. Dla nich wszystko przestało być poezją, wszystko było podszyte aluzją polityczną. Prasa, radio i telewi- zja dostarczały dzienną porcję wiadomości, informowały o woj- nie w Wietnamie i Bliskim Wschodzie. Z kolei spece od mete- orologii przepowiadali sztormy, burze, powodzie, katastrofy lotnicze, wypadki drogowe, pożary lasów. Nikt nie musiał rezy- gnować z żadnych przyzwyczajeń. W tym mechanizmie nie- mieccy podatnicy ponosili jednak ryzyko, dla nich żołnierze Bundeswehry byli wyrzutkami sumienia. Czasem nos przylepia- łem do bogatych witryn sklepowych, porównując z tymi w kraju, okratowanymi, wypełnionymi planszami, hasłami politycznymi. W tym mieście wystawy kusiły ogromnym bogactwem. W każ- dym razie w ciągu zaledwie kilku dni wiedziałem dokładnie, jaką wartość miała niemiecka marka. Któregoś razu stałem przed niezwykłą wystawą sklepową i oczom nie dowierzałem. Powątpiewałem, czy dobrze sytu- owany frankfurtczyk skusi się na wykałaczkę z kości słoniowej, papier toaletowy z własnym monogramem, piżamę z dyskretnie wmontowanym nocniczkiem? Frankfurt żył cudem gospodar- czym. Na każdym kroku trzeba było zerkać na zegarek. Przy- bysz, taki jak ja, musiał się do niego od razu dostroić. W skle- 10 pach, barach i restauracjach światło elektryczne paliło się wśród białego dnia, by nie mylono się w rachunkach. Codziennie czytałem najtańszy dziennik „Bild” przynoszący informacje z procesów kryminalnych, przestępstw seksualnych, szantaży i wyłudzania pieniędzy. Sprawozdawcy odsłaniali kuli- sy życia tutejszego półświatka, opanowanego przez chuliganów i bandytów gotowych za pieniądze wykonać najbardziej brudne zlecenie. Przez kilka dni śledziłem z ogromnym zainteresowa- niem proces kanibala, który zamordował siedem kobiet, potem je smażył i skonsumował. Kilkakrotnie na ulicy spotkałem rodaków. Udawaliśmy szczęśliwców, którym z szarej i smutnej rzeczywistości, udało się znaleźć w wielkim świecie – za żelazną kurtyną. 11 Zapas aprowizacji przywieziony z kraju kończył się. Przyja- ciel, który na ten czas użyczył mi dach nad głową, nagle stał się grubiański. Od razu odgadłem jego myśli: mój pobyt u niego dobiegł już końca. Odtąd przeliczałem skrupulatnie każdą markę, by nie popeł- nić jakiegoś lekkomyślnego wydatku. Byłem już nieco zmęczony tym miastem, wolałem tępo wpa- trywać się w ekran telewizora. Nie trwało jednak długo, zwykle po godzinie zrywałem się, wybiegałem na miasto. Wydawało mi się, że przy telewizorze świadomie rezygnowałem z wartości, które przemijały poza zasięgiem mojej świadomości. W ciągu kolejnych dni nic szczególnego się nie wydarzyło. Winda nadal nosiła mnie do mieszkania przyjaciela, który coraz częściej zaczepiał mnie spojrzeniem: jak długo jeszcze? De- nerwowała mnie jego gra, coraz częściej ogarniał mnie gniew. Czasem miałem ochotę spakować się, wracać przed upływem wizy do kraju. Tego wieczora wałęsałem się bez celu po luksusowej arterii handlowej – w samym pępku miasta, popularnym Zeilu. O zmroku solidne bryły domów zaczynały się rozpływać. Cienie i półcienie, śpiące w dzień w bramach kamienic, wynu- rzały się niczym ćmy obejmując władzę nad miastem. O tej po- rze dnia Frankfurt błyszczał jak biżuteria, albo ukryte noże. Przechadzka w świetle latarń ulicznych wydawała się wyjątko- wo intrygującym przeżyciem. Wtedy postrzegałem to miasto w dwoisty sposób. 12 Ceglane domy odbudowane komfortowo ze zgliszcz wojen- nych, gromadziły w sobie sfrustrowanych mieszkańców, którzy nie znosili spoglądania im w oczy, przenikania ich myśli. Wy- tworem ich imaginacji był ciągły strach przed inwazją komuni- zmu. Przybysz taki jak ja, napotykał na każdym kroku mnóstwo nonsensów. Dochodziła godzina dwudziesta. W teatrach rozpoczynały się spektakle, bileterki sadowiły publiczność na swoich miej- scach. W kinach trwały od południa do północy seanse filmowe. W kabaretach konferansjerzy zapowiadali frywolne programy oglądane przez turystów i naiwnych prowincjuszy. Wielu z nich na długo zapamięta gołe tyłki zgrabnych dziewcząt. Prostytutki zajmowały bramy, czyhając na frajerów. Zaczynała się kolejna długa noc – Wunderland by Night. 13 . 14
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Frankfurcki epizod
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: