Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00129 011015 7496263 na godz. na dobę w sumie
Furia błękitna jak ogień - ebook/pdf
Furia błękitna jak ogień - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 481
Wydawca: RW2010 Język publikacji: polski
ISBN: 978-8-3794-9183-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> fantastyka >> science-fiction
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Rok 1863. W Polsce trwają buntownicze walki z wojskami Imperium Rosyjskiego. Drugi dyktator powstania zostaje pokonany i zmuszony do ucieczki, kolejne polskie bandy miażdżone są karzącą carską pięścią. Nadzieja umiera po raz kolejny.

Ale gdzieś w lasach formuje się oddział straceńców złożony z odmieńców o krwi skażonej czynnikiem mutatio. Obdarzeni nadludzkimi mocami desperaci rzucają wyzwanie carskiej potędze. Szpiedzy donoszą, że mutanci zbierają niedobitki rozbitych powstańczych partii i kierują się na Warszawę.

Ruszą do ostatniego, desperackiego boju. Rozniecą ogień, mogący spalić nie tylko carskich wrogów, ale wszystko wokół. Pozwolą porwać się furii, która może zniszczyć nawet ich samych.

Znajdź podobne książki

Darmowy fragment publikacji:

ANDRZEJ W. SAWICKI FURIA BŁĘKITNA JAK OGIEŃ Oficyna wydawnicza RW2010 Poznań 2016 Redakcja: Joanna Ślużyńska Korekta: Maciej Ślużyński Redakcja techniczna: zespół RW2010 Copyright © Andrzej W. Sawicki 2016 Okładka Copyright © Mateusz Ślużyński 2016 Copyright © for the Polish edition by RW2010, 2016 e-wydanie I ISBN 978-83-7949-182-7 Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie całości albo fragmentu – z wyjątkiem cytatów w artykułach i recenzjach – możliwe jest tylko za zgodą wydawcy. Aby powstała ta książka, nie wycięto ani jednego drzewa. Dział handlowy: marketing@rw2010.pl Zapraszamy do naszego serwisu: www.rw2010.pl Zgasły dla nas nadziei promienie I zorza nie świeci nam blada. We krwi wrogów utopmy pragnienie, Jak łaknących upiorów gromada. Wł. Wolski, Marsz Żuawów, 1863 r. Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień 14 marca 1863 Tropy nie zdążyły się nawet rozmazać w błocie, nie przysypał ich śnieg ani nie zatarł deszcz. Major Michaił Aleksandrowicz Ebeling poprawił się w siodle. Jako wy- trawny piechur nie przepadał za konnymi przejażdżkami, szczególnie w taką pa- skudną pogodę i w dodatku gdy wycieczka ciągnęła się w nieskończoność. Uga- nianie się po pustkowiach za polskimi buntownikami to robota dobra dla koza- ków, a nie carskiego żołnierza. Obrócił się w tył, by spojrzeć na swoją rotę pie- choty z kieleckiego garnizonu. Żołnierze z zaciętymi minami maszerowali po- dwójnym krokiem, a ich buciory energicznie rozbryzgiwały błoto zmieszane ze śniegiem. Wiedzieli, że przeciwnik jest blisko i wkrótce wreszcie będzie okazja, by podziękować mu za wysiłek całonocnego marszu. Za piechurami jechał szwadron dragonów, który dziś też podlegał Ebelin- gowi. Prócz tego w lesie powinien znajdować się półszwadron Dońców. To ko- zacy zlokalizowali buntowniczą formację, o której wcześniej dawali znać miej- scowi konfidenci i carscy lojaliści. Polskich buntowszczyków trudno było wy- tropić w wyludnionych lasach kieleckiego. Powstańcze partie pojawiały się i znikały bez śladu, a po rozbiciu rozpierzchały się, by znów, niczym feniks z popiołów, się uformować, dlatego zdaniem Ebelinga każdy złapany powinien zostać na miejscu pchnięty bagnetem lub powieszony. Taką taktykę popierał również głównodowodzący radomskim okręgiem generał Uszakow i zgodnie z nią postępowano wobec buntowników. Niespodziewanie las się skończył i kolumna wojska wymaszerowała na otwarte pole, przykryte pojedynczymi łachami topniejącego śniegu. Zbliżali się zatem do ludzkich siedzib, gdzie z pewnością ukryły się dziś polskie oddziały. Zapewne powstańcom wydawało się, że mogą swobodnie panoszyć się po tere- 4 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień nie i są tutaj względnie bezpieczni. Może rozłożyli się obozem we wsi, szukając w niej prowiantu i chwili wytchnienia. Nic z tego, panowie. Za chwilę runą na was dwie formacje carskiego wojska. Ebeling nie zamierzał bawić się w wysyłanie podjazdów i oskrzydlanie wroga. Wpadnie do wioski z marszu i rozbije bandę, a wyłapaniem niedobitków zajmą się kozacy. Potem szybko wróci do Radomia, do ciepłej kwatery, w której czeka chętna do dzielenia się własnym łożem rumiana gospodyni. Folwark wyłonił się spomiędzy drzew już po paru minutach marszu. Jego sercem był sporych rozmiarów szlachecki dworek, z charakterystycznym gan- kiem z kolumnami, a po bokach tkwiły rozrzucone chaotycznie chałupy i budyn- ki gospodarcze. Ebeling odwrócił się do maszerującego za nim podporucznika. – Rozwińcie rotę do ataku na bagnety – rozkazał krótko młodemu oficero- wi. – Ja wpadnę z dragonami do dworu i wypłoszę buntowników, wy zajmiecie się resztą. Co macie taką minę, Konczacki? Wreszcie się doczekaliście okazji, by posmakować wojny! Przeciwnik jest gówno warty, ale lepsze to niż nic. W Petersburgu będziecie mogli się chwalić, że prowadziliście wojsko do bitwy. Podporucznik skinął nerwowo głową. Młokosowi wąs ledwie się sypnął, bitwy i potyczki znał jedynie z książek i opowieści, ale marzył o prawdziwej walce i czekał na nią, odkąd postanowił rozpocząć karierę żołnierza. Okazało się jednak, że uśmierzanie polskiego buntu sprowadza się głównie do czekania w koszarach i nieskończonych przemarszów. Ku rozżaleniu Konczackiego nad- wiślańska kampania nie miała za grosz epickiego rozmachu i nie dawała szans na zdobycie chwały i sławy. Major Ebeling spiął konia i pognał na czoło szwadronu dragonów. Zamie- nił kilka słów z ich porucznikiem, a ten skinął trębaczowi i sięgnął po szablę. Po 5 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień chwili rozległ się głos trąbki, wzywający do ataku. Konczacki oparł dłoń o ręko- jeść pistoletu i machnął do feldfebla. – Bagnet na broń, ustawić się w tyralierę! Kolumna piechoty rozsypała się, przeformowała w błocie i śniegu. Za- chrzęściły przypinane bagnety. Dragoni minęli ją galopem i pobrzękując szabla- mi, pognali w kierunku dworu. Prowadził ich major Ebeling. Oficer wreszcie poczuł, że krew zaczyna mu żwawiej płynąć w żyłach, i uśmiechnął się pod wąsem. Wyciągnął rewolwer. Zaraz wpakuje pierwszą kul- kę w jakiegoś przerażonego oberwańca lub robiącego w gacie chłopa z kosą osa- dzoną na sztorc. Śmierci i krwi! Tego mu trzeba po nieprzespanej nocy, by po- czuć, że żyje. Kilka rozgdakanych kur rozpierzchło się w popłochu, gdy wjechali na po- dwórze przed dworem. Błoto i kałuże rozpryskiwały się pod kopytami, lecz bun- townicy nie zorientowali się jeszcze, że nadeszła ich zagłada. Nie wybiegali z budynków w panice, nie uciekali jak kury na wszystkie strony. Na ganku dwo- ru stała samotna postać – drobna, ruda dziewczyna w kożuszku i zbyt wielkich męskich buciorach. Major spojrzał na nią zdumiony. Czyżby jednak się pomylił i buntownicy ruszyli dalej, ominąwszy folwark? Ściągnął wodze i schował re- wolwer do kabury. Dragoni zwolnili, lecz część z nich nadal trzymała w ręku szable lub karabinki kawalerii gotowe do strzału. Ebeling zmierzył groźnym spojrzeniem pannicę, stojącą nieruchomo na ganku. Dziewczyna, nie dość, że ogniście ruda, była w dodatku potwornie pie- gowata. Jasnymi oczami patrzyła wyzywająco na oficera. Ręce trzymała w kie- szeniach kożuszka. – Gdzie są buntownicy? – spytał krótko major. – Wiem, że weszli do wsi. – Nie ma tu żadnych buntowników – odparła po polsku. 6 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień Głos jej drżał i słowa zdawały się z trudem przeciskać przez zaciśnięte gar- dło. „Boi się” – pomyślał z zadowoleniem major. Jej strój niestety zdradzał, że jest członkinią partyzanckiego oddziału. Pewnie została we dworze z rannymi powstańcami, kiedy reszta oddziału ruszyła dalej. Oficer zazgrzytał zębami. Prawdziwa zdobycz się wymknęła. W łapy wpa- dła mu jedynie sanitariuszka i pewnie kilku pokiereszowanych buntowników. Zakłuje się ich bagnetami, chłopcy zabawią się z dziewczyną. Można jeszcze złupić i spalić dwór w ramach represji za udzielanie pomocy i schronienia bun- townikom. Dobre i to. Pościg za bandą trzeba będzie odłożyć do jutra, teraz żoł- nierzom należy się trochę zabawy. Pozwoli im pomęczyć rannych i ograbić dwór. Dziewczyna wyciągnęła z kieszeni zaciśnięte pięści i zamknęła oczy. Wanda Szczurówna rzeczywiście była sanitariuszką, jedyną w oddziałach majora Jana Jemioły, oficera specjalnego, wykonującego w świętokrzyskim taj- ną operację na zlecenie powstańczego Naczelnika Warszawy. Pochodziła z ubo- giej rodziny żydowskiego szewca, a do buntowników przyłączyła się po tym, jak ci na jedną noc odbili z rosyjskich rąk jej rodzinne miasteczko. Niepozorny wygląd Wandy mógł wprowadzać w błąd, ale choć liczyła ledwie siedemnaście lat, a w walce brała udział raptem od dwóch miesięcy, była weteranem. Bardzo groźnym weteranem. Zacisnęła powieki, pozwalając, by tętent buzujący w umyśle wdarł się do świadomości i wypełnił jej krew mocą. Chlupot końskich kopyt w błocie, dzwo- nienie rynsztunku, rosyjskie przekleństwa, pomruk nadciągającej roty – wszyst- kie dźwięki zlały się w jedną kakofonię, która narastała, pięła się i cisnęła do gardła strumieniem energii. 7 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień Wanda otworzyła oczy i wrzasnęła. Ryk uderzył w skłębionych na podwórzu dragonów. Ebeling poczuł po- tworne, wywracające wnętrzności uderzenie w pierś. Kurczowo uchwycił się łęku i skulił, mrużąc oczy. Wierzchowiec zarżał z przerażenia, nogi się pod nim załamały i runął na bok, w lodowate błoto. Światem wstrząsnęło wyładowanie mocy. Krzyk poderwał strumień wody i śniegu, cisnął wprost w żołnierzy. Dragoni spadali z siodeł, konie przewracały się z kwikiem. Nim nieziemski dźwięk zdążył przebrzmieć, wszystkie okna w dworze się otworzyły i wysunęły się z nich lufy karabinów. Zagrzmiała salwa, przedłużając huragan dźwięku. Kule wgryzły się w ludzkie i końskie ciała. Bryzgała krew. Z drzwi dworku wybiegli powstańcy: mężczyźni w różnym wieku, ubrani w kożuszki lub robotnicze kapoty, w chłopskie sukmany i długie, zimowe płasz- cze. Większość dzierżyła wojskowe karabiny, kilku miało myśliwskie strzelby. Wanda odsunęła się i usiadłaby ciężko na ziemi, gdyby w ostatniej chwili nie złapał jej młody lekarz – doktor Loewenhardt. Dziewczyna uśmiechnęła się do niego blado. W jej oczach płonęło uwielbienie, kiedy medyk wciągał ją do środ- ka i sadzał pod ścianą. Powstańcy, którzy wypadli z dworu, ustawili się w dwuszereg. Pierwszy rząd uklęknął. Z boku kolumny strzelców stanął niepozorny osobnik w prze- krzywionej konfederatce. Major Jemioła nosił rozpięty płaszcz, a pod nim ame- rykańską, skórzaną kamizelkę. Na biodrach miał pas z nabojami i kaburami col- tów Paggy i Daisy – dwóch ślicznotek, które awanturnik przywiózł zza oceanu. – Cel! Ognia! – zakomenderował. Gruchnęła kolejna salwa. W krwawe błoto na podwórzu padły następne ciała, kopiąc i drgając w agonii. Dragoni wrzeszczeli, gdy przebijały ich polskie 8 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień pociski, ktoś wył z przerażenia i bólu. Kilku rzuciło się pieszo do ucieczki, na- przeciw nadchodzącej rocie piechoty, żadnemu bowiem nie udało się zapanować nad wierzchowcem – konie wpadły w popłoch po uderzeniu mocy i większość ocalałych zwierząt pogalopowała w dal. Tylko te ranne i pokiereszowane poci- skami kwiczały upiornie. – Ładuj! – rozkazał Jemioła. Nie chciał prowadzić ludzi do walki wręcz, skoro mógł po prostu wystrze- lać Moskali. Wszyscy powstańcy, zarówno ci zgromadzeni na podwórzu, jak i ci tkwiący w oknach dworu, zabrali się do sypania prochu w lufy. Major Ebeling poderwał się z ziemi. Ostrzał przetrwał bez draśnięcia, scho- wany za swoim powalonym wierzchowcem. Bolała go kostka, przygnieciona w chwili upadku, ale nadal trzymał się na nogach. Rozejrzał się po pobojowisku i przeklął wściekle. Co za pech, że nadziali się akurat na polską wiedźmę! Ruda pannica była odmieńcem, to nie podlegało dyskusji. Gdyby nie ona, zmasakro- waliby tę bandę oberwańców bez kłopotów, a teraz pół jego szwadronu konało w krwawej brei na podwórzu, podczas gdy drugie pół uciekało w popłochu. – Stać! Do mnie! – ryknął, wyciągając rewolwer. – Szwadron, do ataku! O dziwo, dragoni, którzy nie zdołali daleko odbiec, zawrócili. Kilku nawet wystrzeliło z karabinków. Z błota podnieśli się lżej ranni i sięgnęli po broń. Major się uśmiechnął. Nie tak łatwo pokonać carskich sołdatów. Nie wy- straszy ich jedna wiedźma i dwie salwy. Wypatrzył wśród mocujących się z bro- nią buntowników ich dowódcę. Spotkali się wzrokiem i przez sekundę lub dwie mierzyli spojrzeniami. Ebeling wycelował broń w przeciwnika. Jemioła sięgnął do kabur szybciej, niż zdołało to uchwycić oko. Wystrzelił z obu luf, nie celując ani nawet nie unosząc broni. Palił z biodra. 9 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień Major Ebeling nie zdążył pociągnąć za spust. Dwa pociski trafiły go w pierś, trzeci przeorał skórę na skroni i ześliznął się po czaszce. Broń wypadła mu z ręki. Straszliwa niemoc pociągnęła go w dół i cisnęła w błoto. – Kompania, ognia! – rozkazał Jemioła. Kolejna salwa zdziesiątkowała szeregi dragonów i ocaleni ponownie rzucili się do ucieczki, porzucając rannych kolegów. – Szykować bagnety! – zakomenderował powstańczy major. Szybkim krokiem zbliżała się rota piechoty. Ustawieni w luźną tyralierę, szli raźno z karabinami uniesionymi do ataku. W bezpośrednim starciu mo- skiewscy piechurzy z pewnością okażą się groźniejsi niż zaskoczeni i ostrzelani dragoni. Jemioła skinieniem przywołał ludzi, tkwiących na stanowiskach we wnętrzu dworku. Powstańcy skakali przez okna, część zakłębiła się przy drzwiach. Po chwili jednak blisko dwustu mężczyzn ustawiło się w szereg na podwórzu. Mieli przewagę liczebną, bo Rosjan pozostała zaledwie setka z okła- dem. Podporucznik Konczacki wahał się. Dowódca zabity, porucznik dragonów diabli wiedzą gdzie, a przed dworkiem tkwiła cała chmara buntowników. Co robić, do diabła? Pierwsza jego bitwa, przejął dowodzenie nad oddziałem i miałby tak po prostu uciec? Nigdy! Jego honor, honor carskiego oficera na zawsze zostałby zbrukany. Nie wycofa się przed bandą oberwańców. Rota z doborowego Pułku Pawłowskiego rozgniecie ich z marszu. – Rebiata, wperiod! – wrzasnął na całe gardło. Wyszło jakoś cienko i żałośnie słabo, ale przynajmniej podoficerowie po- słuchali. Rozkaz podporucznika natychmiast powtórzyli dwaj feldfeble. Ich dud- 10 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień niące, mocne głosy dodały mocy jego słowom i piechurzy rzucili się biegiem do ataku. – Uraaaaa! – poniosło się nad polskimi polami. – Bić skurwysynów! – gdzieś z boku, od strony wsi zagrzmiał złowrogi ryk. Spomiędzy chałup, prostopadle do szeregów atakującej roty, wybiegła chmara mężczyzn. Większość nosiła chłopskie kapoty i rogatywki na głowach. Niektórzy zamiast karabinków ściskali w rękach osadzone na sztorc kosy. Pro- wadził ich wielkolud ze zmierzwioną brodą i wyszczerzonymi w szale zębami – porucznik Pliszka, który dowodził kompanią kosynierów, obecnie częściowo uzbrojoną w broń palną. Chłopi jednak nie strzelali, tylko wpadli na Moskali z boku, zamierzając wybić ich w bezpośredniej walce. Pliszka ryczał i wymachiwał kosą w szalonym młynku. Ostrze broni z gwizdem cięło powietrze, rozmazując się w srebrzystą smugę, aż wreszcie trafiło rosyjskiego piechura, który próbował zblokować je uniesionym karabinem. Kosa przecięła broń i rąbnęła sołdata na wysokości obojczyka. Cięcie gładko rozrąbało bark nieszczęśnika i krew z przeciętych tęt- nic trysnęła wprost na twarz wściekłego kosyniera. – Wolny ogień! – wrzasnął przerażony Konczacki. Wypalił z pistoletu w nadbiegający tłum. Jego pocisk trafił jednego z chło- pów w brzuch i powalił na ziemię. Piechurzy zatrzymali się i obrócili ku nowym przeciwnikom, po czym wystrzelili z karabinów i ruszyli do ataku na bagnety. Nierówna salwa nieco przerzedziła tłum atakujących powstańców, ale ich nie powstrzymała. W tej samej chwili Jemioła poderwał do ataku swoją kompanię i Rosjanie znaleźli się w kleszczach. Z dwóch stron runęły na nich znacznie liczniejsze od- 11 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień działy. Piechurzy, ponaglani wrzeszczeniem feldfebli, zbili się w gromadę, opie- rając o siebie ramionami. Z wyciągniętymi karabinami z bagnetami przypomina- li stalowego jeża. Konczacki, popchnięty przez jednego z sierżantów, znalazł się w środku szyku. Mogliby się teraz bronić godzinami, a nawet wystrzelać bun- towników. Podporucznik już się widział triumfującego z krzyżem świętej Anny, przypiętym do szabli. – Ogień rotowy! – rozkazał przytomnie. Żołnierze znajdujący się w środku szyku zaczęli szybko ładować broń. Po jej nabiciu przekażą ją stojącym bliżej lub w pierwszym rzędzie i odbiorą od nich karabiny do ponownego nabicia. W ten sposób rota mogła prowadzić nie- ustanny ostrzał wroga, bez przerw na nabijanie. Jemioła zobaczył, co się święci. Wystrzelił z rewolweru, kładąc trupem trzech Moskali. Nic więcej nie mógł zrobić. – Pliszka! – krzyknął do wielkoluda. – Uderzaj! Trzeba przełamać szyk! Porucznik kosynierów splunął wściekle i jeszcze szerzej wyszczerzył zęby. Jego sylwetka zdawała się rosnąć. Oczy straciły naturalną barwę i błysnęły żół- cią niczym ślepia wilka. Ku przerażeniu Konczackiego twarz odmieńca jęła tra- cić ludzkie rysy, a powietrze wokół jego sylwetki sypnęło snopem iskier. Potęż- nego chłopa ogarnęła moc, w jednej chwili zmieniając go w bestię. Kosynier ryknął potężnie, unosząc obie ręce. Teraz jego postać zdecydowa- nie górowała nad polem bitwy i wyglądał niczym prasłowiański demon, otoczo- ny sięgającymi mu do ramienia wojownikami. Wyszczerzył wilcze kły i runął na oniemiałych ze zgrozy Rosjan. Podporucznik Konczacki drżącą ręką dobył szabli. Niech to diabli, kolejny odmieniec! Zatem natknęli się na osławioną bandę Jemioły – przeklętych rene- gatów, sprzymierzonych z ludźmi o zepsutej krwi. To oni rozbili oddziały puł- 12 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień kownika Dobrowolskiego w bitwie o Małogoszcz, a potem zniknęli bez śladu, by pojawić się właśnie tu. Dlaczego, u licha, na początku kariery trafił właśnie na nich?! Widział podnoszące się i opadające ostrze kosy, które ciągnęło za sobą strumienie posoki. Smugi czerwieni leciały wysoko w niebo, by spadać na Mo- skali krwawym deszczem. Potworny krzyk mordowanych przez wściekłego od- mieńca żołnierzy zlał się z trzaskiem gruchotanych kości i łamanych karabinów. Konczacki westchnął, z gardła wyrwało mu się płaczliwe miauknięcie. Potwór mordował jego rotę. – Strzelajcie do bydlaka! Na co czekacie? Ciasny szyk zaczął się łamać. Piechurzy rozpierzchli się, by uniknąć skąpa- nego we krwi potwora. Jeden z odważniejszych pchnął go bagnetem, trafiając w udo, ale rana nie zrobiła na Pliszce najmniejszego wrażenia. Rąbnął przeciw- nika i trafił w jego karabin. Tym razem ostrze kosy zazgrzytało o żelazną lufę i zamiast ją przeciąć odłamało się przy samym drzewcu. Kosynier cisnął bezu- żyteczną broń i rycząc, ruszył przeciw sołdatom z gołymi rękoma. Konczacki wyczuł moment. Teraz może stać się bohaterem! Może własno- ręcznie usiec odmieńca! Z krzykiem ruszył na olbrzyma i ciął go szablą. Wiel- kolud wygiął się w tył, w niemożliwym uniku. Ostrze rozpłatało tylko połę jego kapoty i otarło się o pierś. Ułamek sekundy później wielka łapa spadła na ramię oficera i zablokowała je w uścisku. Drugą ręką Pliszka złapał Moskala za udo. Konczacki poczuł, jak potężna siła podrywa go w powietrze. Spadł z impetem, uderzając kręgosłupem o wysunięte kolano odmieńca. Przeszywający ból pchnął podporucznika w ciemność. Pliszka odrzucił przełamanego na pół trupa Konczackiego i splunął krwią na ziemię. Powstańcy ostatecznie rozbili wrogie szyki i teraz bez litości mordo- 13 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień wali piechurów. Krzyki i chrzęst bagnetów wdzierały się do umysłu kosyniera. Pachniało krwią, smrodem wyprutych wnętrzności i mokrą ziemią. Odmieniec odetchnął ciężko i pozwolił, by moc go opuściła. Czuł, jak paruje, jak pozbawia sił. W ustach został mu tylko smak migdałów i kurzu. Usiadł ciężko w błocie. Musiał odpocząć. *** Chłopak jechał na oklep, trzymając się końskiej grzywy. Wypadł na półsotnię kozaków w pełnym galopie i mimo prób nie zdołał zawrócić wierzchowca. Prze- mknął między zaskoczonymi jeźdźcami i pognałby dalej, gdyby nie przytom- ność umysłu jednego z Dońców. Po prostu pchnął mijającego go młokosa, zrzu- cając go w ten sposób z końskiego grzbietu. Dowodzący oddziałem esauł Danił Wasilewicz Krasnow nagrodził żołnierza łaskawym skinieniem głowy. Kozak uśmiechnął się z zadowoleniem. Wiedział, że w koszarach będzie mógł liczyć na dodatkową porcję gorzałki. Złapany miał może czternaście lat, był chudy, ubrany w lichą kapotę i po- darte spodnie – ani chybi parobek z folwarku. Jako że z oddali dobiegały odgło- sy wystrzałów, esauł domyślił się, że major Ebeling dopadł buntowszczyków i urządził im ogniste powitanie. Szczeniak został zapewne wysłany, by kogoś ostrzegł lub zameldował o ataku Moskali. Czyżby w okolicy znajdowała się jeszcze jedna banda? Krasnow podrapał się po bliźnie na brodzie. Musiał to sprawdzić, już taki psi los zwykłego kozaka. Pochylił się nad dzieciakiem i złapał go za kapotę, a potem uniósł. Przera- żony szczeniak znalazł się twarzą w twarz z kozakiem wyglądającym niczym stwór z koszmaru. Esauł miał gębę poznaczoną bliznami, a na oczodole po utra- conym oku nosił czarną przepaskę. Wysoka bermyca przekrzywiła mu się na 14 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień głowie, jedyne oko, bystre i błyszczące lodowatym złem, łypało na ofiarę z uwa- gą. – Dokąd to jechałeś, chłopczyku? – spytał po polsku. – Do mojej chorej babuszki, panie oficerze – wydukał dzieciak. Krasnow cisnął go ze złością, chłopiec poleciał z krzykiem przerażenia w krzaki. Esauł zeskoczył z siodła niczym błyskawica, dopadł malca i kopnął go wściekle w brzuch. Złapał jęczącą ofiarę za włosy i postawił na nogi. – Gdzie buntownicy? – syknął. – Gadaj, bo poczujesz, co potrafią kozackie nahajki! Szybciej, szkoda mi czasu! – Nic nie powiem. – Chłopiec się rozpłakał. Krasnow skinął jednemu z kozaków i odwrócił się ze złością. Żołnierz wy- ciągnął nahajkę i nie schodząc z siodła, wymierzył nią kilka ciosów wrzeszczą- cemu dzieciakowi. Esauł wetknął w usta zwinięty liść tytoniu i zaczął żuć ner- wowo. Powinien szybko skończyć przesłuchanie i pognać do folwarku, by wyła- pać uciekające niedobitki buntowników. Naprawdę nie miał czasu na zabawy. Jeśli się spóźni, major Ebeling z pewnością złoży na niego raport. Ci nadęci pa- niczykowie nie przepadali za kozakami. Nie rozumieli potrzeby wolności, drze- miącej w każdym Dońcu, oraz tego, że posłuszeństwo regulaminom, punktual- ność i wierne wypełnianie rozkazów kłóci się z naturą kozaka. Poza tym Krasnowowi od dawna należał się awans, a nie dojdzie do niego, jeśli rozgniewany major złoży skargę. Trzeba będzie zatem darować sobie prze- słuchanie i poszukiwania drugiej buntowniczej bandy. Strzyknął przez zęby śli- ną i uniósł dłoń, przerywając bicie. – I co, chłopcze, przypomniałeś coś sobie? – spytał szczeniaka. – Jechałem do babuszki – wycedził chłopak, ocierając nos i załzawione oczy. 15 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień Krasnow dał sugestywny znak, przejeżdżając dłonią po gardle. Niemal na- tychmiast na szyję młodego Polaka spadła pętla. Dońcy wozili sznury przy sio- dłach, bo często przydawały się przy spotkaniach z buntownikami. Odpowied- nio zawiązana linka błyskawicznie zacisnęła się na szyi szczeniaka, a jej drugi koniec został przerzucony przez konar najbliższego drzewa. Obsługujący sznur kozak pogonił konia. Dzieciak nie zdążył nawet pisnąć, gdy lina szarpnęła i po- derwała go w górę. Po chwili bujał się kilka stóp nad ziemią, bezskutecznie pró- bując poluźnić pętlę. Jego twarz zrobiła się czerwona, a po chwili purpurowa. Esauł znów splunął czarną od nikotyny śliną i wskoczył na siodło. Już miał wydać nietypowy rozkaz wykonującemu wyrok kozakowi, by szarpnął liną i skrócił cierpienia małego gnojka, ale zanim zdążył coś powiedzieć, jego wzrok padł na samotną postać, która wychynęła z lasu. Wysoki, postawny mężczyzna w polskim krótkim kożuchu podbitym futrem i w robotniczym kaszkiecie jak gdyby nigdy nic szedł ku nim zdecydowanym, szybkim krokiem. U pasa nosił oficerską szablę, pewnie zdobytą na Moskalach. Gdyby nie gęste, czarne boko- brody, przystrzyżone na rosyjską modłę i ewidentnie wojskowa postawa, wyglą- dałby jak typowy dowódca buntowników. Dezerter, który przyłączył się do po- wstańców? To się ponoć zdarzało. Krasnow sięgnął po pistolet i rozejrzał się czujnie. Wokół rozciągał się rzadki liściasty las, o tej porze roku zupełnie łysy. Nie mogła się w nim ukryć żadna grupa buntowników, przybysz był więc sam. Jakby wyczuwając obawy kozaka, buntownik uniósł uspokajająco rękę i się zatrzymał. Kilku otaczających esauła żołnierzy zdjęło karabinki z pleców, reszta chwyciła mocniej spisy, gotu- jąc się do szarży. 16 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień – Nie radzę, dobrzy ludzie – przybysz odezwał się nienagannym rosyjskim. – Przybywam rozmawiać, nie chcę walki. Mam dla was propozycję, atamanie. Dla ciebie i twoich chwatów. Nie będziecie stratni, obiecuję. – Porozmawiam z miłą chęcią, ale na moich warunkach – warknął Kra- snow. – Brać go! Sześciu kozaków spięło konie i runęło na przybysza. Kilku uniosło kara- binki do oka, pozostali pilnie się rozglądali, szukając wzrokiem ukrytych bun- towników. Rosjanin przebrany za polskiego powstańca uśmiechnął się groźnie. I znikł. Konie pod pierwszymi dwoma jeźdźcami nagle runęły na ziemię. Ich sierść w jednej chwili poszarzała, naprężone mięśnie skurczyły się i zwiotczały, skóra napięła się na kościach. Zwierzęta nawet nie zakwiliły. Padły na ziemię jako dwa zmumifikowane trupy. Dosiadający ich kozacy jednym głosem wrzasnęli z przerażenia. Ich wierzchowce zmieniły się w mające setki lat truchła. Krasnow zaklął pod nosem. Oboroten! Odmieniec! I to cholernie potężny. – Opuśćcie broń, a ty, atamanie, wysłuchaj, co chcę ci zaproponować. Mężczyzna znów się pojawił. Teraz stał kilka kroków od esauła, w niedba- łej pozie i z rękoma splecionymi na piersi. Opierał się ramieniem o pień starej topoli. Kilka kroków obok młody buntownik bujał się na stryczku i kopał noga- mi powietrze, walcząc o życie. Odmieniec nie zwracał na niego uwagi. Krasnow odciągnął kurek w pistolecie, sprawdził kciukiem, czy kapiszon leży na kominku broni. Strzelić? A jeśli ten demon okaże się szybszy? Kozak już zgadł, kim jest ów jegomość. To Teofil Teofilowicz Pustowójtow, sztabska- pitan piechoty z radomskiego garnizonu. Zdezerterował ponad miesiąc temu, a za jego głowę wyznaczono nagrodę, będzie z tysiąc rubli. Okazja nie do po- gardzenia, tylko że ponoć Pustowójtow należał do odmieńców najgorszego sortu 17 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień – skrajnie niebezpiecznych. Walka z nim mogła naprawdę źle się skończyć na- wet przy stosunku sił pięćdziesięciu na jednego. – Czego chcesz, sztabskapitanie Pustowójtow? – spytał esauł. Teofil zaklął w myślach. Słyszał o tym, że odmieńcy z formacji Jemioły stali się sławni po swoich wyczynach w bitwie o Małogoszcz, ale nie spodzie- wał się, że aż tak bardzo. Było mu to trochę nie na rękę. Ciągle jeszcze nie zde- cydował, czy na pewno chce poprzeć polską sprawę. Wolałby zachować możli- wość manewru i w razie czego wrócić w szeregi carskiej armii, zwłaszcza że po prawdzie przyłączył się do powstańców jako szpieg, wysłany przez naczelnika Urzędu Przemian Pawła Iwanowicza Tichona. Miał za zadanie inwigilować sze- regi wroga i neutralizować polskich odmieńców, ale zamiast tego dał się porwać polskiej wolnościowej euforii i zaprzyjaźnił się z prostymi żołnierzami powstań- czych oddziałów. Ciągle jednak się wahał – porzucić polskich kompanów czy ryzykować dla nich życie? – Chcę złożyć ci intratną propozycję, Krasnow. – Teofil uśmiechnął się nie- znacznie. Też rozpoznał swego rozmówcę, choć wcześniej nigdy go nie spotkał. Sły- szał o groźnym atamanie, który ze względu na pochodzenie nie robił należytej kariery w armii. W tym się właściwie nie różnili, Pustowójtow był bowiem sy- nem polskiej hrabianki i rosyjskiego generała, któremu domieszka polskiej krwi spowalniała awanse i zapewniała najgorsze możliwe przydziały. Nieszczęścia dopełniła jego nawiedzona siostrzyczka Henia, która w kilka lat stała się najbar- dziej znaną polską awanturnicą, walczącą z caratem. Skandale w wykonaniu sio- stry ostatecznie zamknęły Teofilowi drogę do wysokich szlifów i stołka w pe- tersburskim sztabie. Mógł jedynie dalej służyć jako podrzędny oficerek i szpie- 18 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień gować dla Urzędu Przemian lub walczyć za polską sprawę, z góry skazaną na przegraną. Kozak łagodnym ruchem wymierzył w niego pistolet. Poza tym kilkunastu kozaków mierzyło do Pustowójtowa z karabinków, a pozostali nieznacznie roz- suwali się i przesuwali, by oskrzydlić intruza. – Jaka to propozycja, sztabskapitanie? Niezwykle ciekawym. – Esauł strzyknął śliną. – Przybywam tu jako reprezentant Tymczasowego Rządu Narodowego – skłamał gładko Pustowójtow. – Przejdźcie na naszą stronę, wypowiedzcie wierność carowi. Niech Dońcy walczą ramię w ramię z Polakami. Po zwycię- stwie dostaniecie pełną autonomię, niezależne państwo na Ukrainie. Na czas starcia z Imperium otrzyma pan stopień generała kawalerii i obejmie dowództwo nad całą powstańczą jazdą, a po podpisaniu pokoju zostanie feldmarszałkiem ar- mii ukraińskiego państwa, hetmanem kozackim. Krasnow wybuchnął śmiechem. Zawtórowały mu rechoty części półszwa- dronu. Kozacy nieznacznie zbliżali się do Pustowójtowa. Chłopak dyndający na gałęzi przestał się miotać i już tylko drgał w agonii. – Pańska oferta jest niepoważna – odparł esauł. – Zastanowiłbym się, gdy- by poparły ją jakieś naprawdę znaczące argumenty. Niestety nie mam zamiaru popełniać samobójstwa, walcząc o coś niemożliwego. Teofil skinął głową. Zapanował nad falą złości. Czuł przemożną chęć, żeby sięgnąć po moc i wyssać z tych durniów cały ich czas. Zanim który by mrugnął, zamieniliby się w klekoczącą kupę starych kości. – Ile? – spytał wprost. 19 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień – Chce nas pan przekupić? Chce, żebyśmy za garść złotówek złamali woj- skową przysięgę, wyrzekli się cara i ruszyli do samobójczej walki z regularną armią? I to ramię w ramię z Lachami? Ha! – Pięćdziesiąt tysięcy rubli żołdu na sotnię – oznajmił zimno Teofil. – Mie- sięcznie. Krasnow zamrugał nerwowo. Nie należał do najszybciej myślących, słabo też radził sobie z rachunkami, ale potrafił z grubsza oszacować, że wypadało po kilkaset rubli na żołnierza. To tyle, ile zarabiał carski oficer w ciągu roku! Cała fortuna. – Skąd niby weźmiesz taką forsę, Pustowójtow? – wycedził. – Nie martw się o to, esaule. Powiedz, ile sotni zdołasz przeciągnąć na na- szą stronę, a ja przygotuję pieniądze. Przypominam, że Rząd Narodowy dyspo- nuje skarbami pamiętającymi czasy potęgi Rzeczypospolitej. Słyszałeś pewnie, że obraduje pod samym nosem księcia Konstantego w podziemnym pałacu. Po- lacy dysponują potęgami, o jakich carowi się nawet nie śniło. Dowodem mogą być losy carskich oddziałów, które przed paroma chwilami zaatakowały folwark. Właśnie przestały istnieć. Wracajcie do koszar, nic tu po was. Zameldujcie, że piechurzy i dragoni zniknęli bez śladu, wpadli w turbulencję rzeczywistości lub inną anomalię. – Chcę zobaczyć ten pierwszy żołd – odparł Krasnow i powoli opuścił ku- rek pistoletu. Schował broń do kabury. – Jeśli faktycznie możesz tyle płacić, propozycja jest godna przemyślenia. – Wezwę was, gdy będziecie potrzebni. – Odmieniec skinął głową. – Cze- kajcie w gotowości. Wyciągnął dłoń i pozwolił by z przedramienia wypełzły mu srebrne i czar- ne węże mocy, niewidoczne dla zwykłych ludzi. Sięgnął nimi do duszącego się 20 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień chłopca, pozwalając, by wpiły się w jego ciało. Węże pochłonęły resztę czasu, która została wisielcowi i uderzyły nim w Pustowójtowa. Przyjął ukradzioną moc w swoje ciało. Trwało to mgnienie oka i kozakom nawet na myśl nie przy- szło, że odmieniec zaczyna „czarować”. Nie wiedzieli, że skrócił cierpienia umierającego dziecka. Przed oczami Teofila świat wyblakł i pociemniał. Ucichł szum wiatru, sze- lest gałęzi, prychanie koni wyciągnęło się, przeszło w basową nutę. Czas chłop- ca spalał się, wytwarzając wokół odmieńca sferę szybszego upływu. Mógł teraz poruszać się niczym błyskawica, mógł kolejno poderżnąć każdemu kozakowi gardło, zanim ten choćby mrugnął. Odwrócił się jednak i po prostu odszedł. Oczywiście skłamał, mówiąc o potędze Rządu Narodowego i jego niezmie- rzonych bogactwach. Buntownicy dysponowali tylko pieniędzmi ze składki na- rodowej, którą pilnie powtarzali od wybuchu powstania. Zbierali po miastecz- kach i dworach podatek lub w ostateczności co łaska, nie mieli też żadnych pod- ziemnych pałaców, jak wierzyli Rosjanie. Krasnow potrząsnął głową. Sylwetka odmieńca w jednej chwili się rozma- zała i zniknęła. Kiedy esauł zamrugał i się rozejrzał, po Pustowójtowie nie było śladu. – Co robimy, dowódco? – spytał któryś z kozaków. – Wracamy do Radomia – odparł Krasnow. – Każdy ma trzymać gębę na kłódkę. Wierzę odmieńcowi w sprawie naszych oddziałów. Nadziali się na for- mację polskich oborotenów, bandę takich jak ten demon. Major Ebeling i jego chłopcy już nie żyją. Nic tu po nas. Zmierzył ponurym spojrzeniem żołnierza, który opuścił trupa dzieciaka z gałęzi i zdejmował mu z szyi pętlę, by odzyskać sznur. Krasnow poczuł dziw- ny niepokój. Wiedział, co odmieniec chciał mu przekazać, ignorując śmierć 21 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień dziecka. Nie poświęcił konającemu chłopcu najmniejszej uwagi, okrucieństwa nie robią na nim wrażenia. To znak, że sam zdolny jest do rzeczy znacznie gor- szych. Kozak przypomniał sobie złe czarne oczy Pustowójtowa i poczuł przebie- gające po grzbiecie ciarki. *** Doktor Stanisław Loewenhardt rzucił mokre od krwi szarpie sanitariuszce i za- czął owijać ramię rannego kosyniera pociętym w pasy płótnem. Potężny chłop tylko trochę się krzywił, choć przestrzelona na wylot ręka z pewnością bolała jak diabli. Pocisk przeorał mięśnie i wyleciał, nie uszkadzając żadnej arterii, nie trzeba też było dłubać w przestrzelinie, wystarczyło przemyć, powstrzymać krwotok i zabandażować. Jeśli nie prowadziło się operacji, niebezpieczeństwo ropnej gorączki gwałtownie malało. Stanisław zauważył już jakiś czas temu tę prawidłowość i podejrzewał, że gnicie ran i zakażenia po operacjach powodo- wało coś, co krążyło w powietrzu lub znajdowało się na ostrzu skalpela i szczy- piec. Skażona moc? Morowe powietrze? Drobinki niewidoczne gołym okiem? Na wszelki wypadek młody lekarz zawsze starannie wycierał narzędzia, czasem nawet między poszczególnymi operacjami. Raz na tydzień kazał Wandzie myć je wodą, płukać alkoholem i wycierać do sucha. – Wszyscy zdrowi? Nikt więcej nie oberwał? – Wychylił się zza drzwi i krzyknął w głąb korytarza. Izba, pełniąca na co dzień funkcję buduaru gospodyni dworu, służyła od godziny za szpital polowy. Powstańcy wnieśli tylko do środka ławę, by zastępo- wała stół operacyjny, i gotowe. Wanda płukała szarpie w misie, postawionej na blacie gotowalni – masywnego mebla pamiętającego czasy napoleońskie. Pełna 22 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień szufladek i szufladeczek komoda zaopatrzona została w owalne zwierciadło w grubej ramie, rzeźbionej w kwietne girlandy. Ruda sanitariuszka, tnąc płótno na bandaże i przepakowując zwitki szarpi, spoglądała w zwierciadło. Odbicie jednak jej nie zachwycało. Twarz miała pobladłą z wysiłku po uży- ciu mocy, przez co piegi odznaczały się jeszcze mocniej. Pod oczami pojawiły się wory ze zmęczenia i niewyspania, włosy sterczały na wszystkie strony. Fry- zura aż ruszała się od wesz i pcheł, a tygodniowy brud wżarł się już niemal na stałe w skórę dziewczyny. Wyglądała teraz jak prawdziwa wiedźma. Nic dziw- nego, że Stanisław ani raczył na nią spojrzeć. Na nic zdawały się powłóczyste spojrzenia i zalotne trzepotanie rzęsami. Doktor nie dostrzegał swojej pielę- gniarki. „Za to gdyby tylko pojawiła się tu Henia Pustowójtówna – pomyślała gorz- ko Żydówka – od razu zagotowałby się z miłości”. Co miała w sobie ta cholera, że mężczyźni świata poza nią nie widzieli? Jak znaleźć to coś w sobie? Na szczęście Heni, legendarnej już bojowniczki o Polskę, tu nie było. Słu- żyła w stopniu adiutanta w armii generała Langiewicza i to jego aktualnie czaro- wała swymi głębokimi jak otchłań czarnymi oczyma. I pokaźnym biustem. Wanda krytycznie oceniła swoją wiotką, dziewczęcą sylwetkę. No nie, od powabu Heni Pustowójtówny dzieliła ją przepaść. – Jest jeszcze jeden, panie doktorze! – rozległo się w sieni. – Na co czekacie? Dawać go! – zakomenderował Loewenhardt. – Wandziu, obmyj, proszę, nożyce i skalpel. I w czystej wodzie, dziewczyno, nie w tej brei z krwią! Rusz się! Nie masz sił iść do studni czy co? Mam kogoś zawołać? – Dam sobie radę. – Wanda zacisnęła zęby. Właściwie ledwie już powłóczyła nogami. W uszach jej szumiało, usta wy- pełniał smak kurzu i ohydna słodkość migdałów – smak parującej ciągle mocy. 23 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień Powinna teraz w spokoju usiąść i odbyć medytację, by jak nauczał major Jemio- ła, uspokoić umysł, a potem porządnie się wyspać. – Co za cholerny pech! – rozdarł się Muniek Węgorzewski. Krępy i niewysoki chłopak, niewiele starszy od Wandy, został wprowadzo- ny przez dwóch kosynierów. Chłopi podtrzymywali strzelca wyborowego pod ramiona, ten zaś podpierał się jedną nogą, drugą trzymając podkurczoną. W ręku ściskał swój ulubiony karabin, belgijski sztucer, z którego potrafił ustrzelić Mo- skala z odległości pół wiorsty. Nie zdecydował się odłożyć broni, nawet gdy kła- dziono go na ławie. Wanda załamała ręce. Muniek, jako jedyny w partii nieudolnie próbował zabiegać o jej względy, co trochę łechtało próżność dziewczyny. Lubiła chłopa- ka, jego toporne zaloty poprawiały jej humor. Węgorzewski był zdolnym i od- ważnym żołnierzem, od jakiegoś czasu pełnił nawet funkcję sierżanta w kompa- nii kapitana Pustowójtowa. To, że został ranny w potyczce, w której poległo tyl- ko trzech powstańców, faktycznie zakrawało na cholerny pech. – Wyobraźcie sobie, trafili mnie zupełnie przypadkowo! – oburzał się Mu- niek. – Pobiegłem z kilkoma chłopakami ścigać niedobitki z rozbitej roty. Jakieś dwie wiorsty od folwarku dopadliśmy czterech uciekinierów. Jednego położy- łem trupem, zanim się zorientował, że depczemy im po piętach, dwaj pozostali zostali zakłuci przez chłopców, trzeci próbował się poddać. Uklęknął i rzucił ka- rabin. I na świętą Barbarę, broń wystrzeliła. Dostałem prosto pod kolano, coś ta- kiego! – Jak to na wojnie. – Loewenhardt wzruszył ramionami, pochylając się nad chłopakiem. – Zabłąkane kule, pomyłkowe ostrzały, bywa. Zdejmuj spodnie. – Przy Wandzi? – obruszył się strzelec. – Mowy nie ma! 24 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień – Jestem sanitariuszką – dumnie odparła dziewczyna. – Widziałam ciekaw- sze rzeczy niż twoje gołe nogi i jakoś żyję. Wreszcie Loewenhardt pomógł chłopakowi i zdarł z niego spodnie oraz ka- lesony, po czym obejrzał dziurę wlotową od kuli i skrzywił się, kręcąc głową. Wanda spojrzała ponad ramieniem lekarza. Nie studiowała medycyny, właściwie nigdy nie chodziła do szkoły, ale domyśliła się, że sprawa jest poważna. Kula strzaskała kość piszczelową i utkwiła pod kolanem. Zapowiadała się długa i skomplikowana operacja, a szanse na to, że Muniek przeżyje leczenie, nie były wysokie. Przy uszkodzeniach kości często dochodziło do gangreny lub ropnej gorączki. Poza tym ciężej rannych powstańców po prostu się zostawiało, licząc, że zostaną wykurowani przez dobrych ludzi lub przynajmniej oszczędzeni przy wzięciu do niewoli. – Chyba będę musiał odciąć – oznajmił ponuro Loewenhardt. – To daje największe szanse na przeżycie. – Co odciąć? – Muniek zbladł. – Moją nogę? Jak to odciąć? – Panie doktorze, ech, Stasiu – bąknęła przerażona Wanda. – Nie mamy już ani kropli eteru. Butelka z cudowną substancją usypiającą została opróżniona jakiś czas temu i aktualnie w zasobach polowego szpitala nie znajdowały się żadne inne specyfiki uśmierzające ból. Muniek zrozumiał, że chcą mu odpiłować nogę na żywca i podpierając się karabinem, próbował wstać i uciec. Loewenhardt oparł się oburącz o jego ramiona i posadził go siłą z powro- tem. Odwrócił się do Wandy: – Idź do kuchni, niech zagotują trochę wody. Przyprowadź dwóch silnych chłopów do przytrzymania pacjenta i znajdź jakiś gruby patyk. Muniek musi mieć w co wbić zęby, gdy będziemy amputować. 25 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień – Co to znaczy amputować?! – ryknął strzelec. – Nie zgadzam się! Puść mnie pan, do jasnej cholery! Wanda, zataczając się z wrażenia, wyszła na korytarz. Tak jej było szkoda sympatycznego strzelca. Przywykła do jego adoracji i traktowała go jak kogoś z rodziny, powiedzmy – niesfornego, ale wesołego kuzyna. Wparowała do kuchni, gdzie zastała właścicielkę dworku, starszą, dystyn- gowaną damę, w towarzystwie kucharki i pokojówki. Wszystkie trzy piły herba- tę z samowara, pobladłe i wystraszone niedawną strzelaniną. Poderwały się na równe nogi, gdy Wanda chaotycznie wyrecytowała listę żądań. Dziedziczka oso- biście pobiegła do drewutni szukać klina do gryzienia dla operowanego, kuchar- ka zabrała się do rozniecania żaru w piecu, by nastawić gar wody, a pokojówka pobiegła po nici do podwiązania żył po amputacji. Wanda wybiegła przed dwór szukać silnych mężczyzn do przytrzymania strzelca. Na samym ganku wpadła jednak wprost w ramiona Pustowójtowa. Ro- sjanin akurat wchodził do środka w towarzystwie majora Jemioły. Dziewczyna odbiła się od jego piersi i Rosjanin odruchowo ją przytrzymał. – Łapy precz, bydlaku! – wrzasnęła, natychmiast sięgając po moc. Jej głos zadźwięczał w uszach Teofila niczym dzwon. Oficer odepchnął rudą wiedźmę i zasłonił uszy, krzywiąc się z bólu. W jego czarnych oczach bły- snęła złość. Wysłano go jako szpiega, by zabił między innymi tę przeklętą Ży- dówkę; miał ku temu już tyle okazji, ale się wahał. I po co? Powinien już dawno skręcić tej cholerze kark. Powtarzała tylko o nim paskudne historie, plotkowała o jego napadach szału i popełnionych zbrodniach. Wstrętna, mała jędza. – Pax! – zakomenderował uśmiechnięty Jemioła. – Pogodzicie się kiedyś czy będzie się nieustannie szarpać i popychać? Co się dzieje, Wandzia? 26 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień – Muniek oberwał, Staś chce mu urżnąć nogę! Potrzebujemy kogoś do po- mocy. Jemioła obrócił sanitariuszkę, pchnął z powrotem do środka i kazał się pro- wadzić do lazaretu. Wszyscy w oddziałach dobrze znali i lubili Muńka, łącznie z dwoma dowódcami. Nawet Pustowójtowa mocno zmartwiła informacja o fa- talnej kontuzji strzelca. Węgorzewski był doskonałym snajperem i nieraz już po- kazał, co potrafi. Nikt w partii Jemioły nie zabijał tak precyzyjnie. Szkoda było- by stracić dobrego żołnierza. – Nieee! – Muniek odpychał karabinem czerwonego ze złości Loewenhard- ta. Obaj siłowali się na operacyjnej ławie. Na widok dwóch dowódców wcho- dzących do buduaru natychmiast przerwali starcie. Doktor wyprostował się i po- prawił kamizelkę, piorunując Węgorzewskiego wzrokiem. Nie miał w zwyczaju bić się z pacjentami, ale ten rozwrzeszczany cwaniak z sandomierskiego grał mu na nerwach. Jeszcze chwila i ranny dostałby w zęby. – Uspokój się, Muniek – zakomenderował krótko Jemioła. – Nie mamy czasu na przepychanki, lada chwila ruszamy w dalszą drogę. Musimy stąd znik- nąć, bo po dzisiejszej bitwie w okolicy zaroi się od Moskali. Generał Uszakow z pewnością wyśle cały pułk, by nas upolować. – Nie zostawicie mnie tutaj! – Nie marudź. – Dokąd ruszamy? – Lepiej, byś nie wiedział. – Czyli jednak mnie zostawicie! – ryknął Muniek. – Nie chcecie, bym coś wygadał, gdy zgarną mnie Rosjanie. Idę z wami. – Doktorze? – Jemioła zwrócił się do Loewenhardta. 27 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień – Amputacja jest konieczna, by pacjent przeżył. W innym wypadku musiał- bym przeprowadzić długą operację, ale nie mamy na to ani czasu, ani środków medycznych. Bez znieczulenia zabieg jest niemożliwy. Musimy ciąć, nim doj- dzie do gnicia. Pustowójtow podszedł do strzelca i spojrzał na niego spod krzaczastych brwi. Muniek natychmiast się uspokoił. Teofil był jedną z niewielu osób, które budziły respekt w Węgorzewskim. Rosjanin przyglądał mu się, jakby rozważał przydatność żołnierza i szacował, czy jakikolwiek wysiłek dla niego ma sens. Muniek zorientował się, że ważą się jego losy. Usiadł prosto i wypiął pierś, by wyglądać na dzielnego i cennego wojaka. – Mógłbym mu pomóc, ale potrzebuję źródła czasu. Potrzebuję ofiary. – Teofil spojrzał kolejno na obecnych. Wszyscy, nie wyłączając Jemioły, poczuli się nieswojo. Wzrok Rosjanina kojarzył mu się ze spojrzeniem drapieżnika, który szuka czegoś do pożarcia. Wanda zacisnęła pięści, poczuła, jak głosy cisną się jej do głowy i proszą, by je wykrzyczała, najlepiej prosto w twarz przeklętego odmieńca, którego nikt nie lubił, za to wszyscy się go bali. Przyłączył się do powstańców niby jako dezerter z carskiej armii, ale i tak od początku podejrzewano go o szpiegostwo. Wanda zawsze była pewna, że Pustowójtow to drań i zwyrodniały morderca. – Może użyje pan mojego czasu, kapitanie? – nieśmiało spytał Muniek. – Dobry pomysł, chłopcze. Spróbuję pomóc, ale wiedz, że spalę część two- jej energii życiowej. Nie dożyjesz późnej starości – ostrzegł oficer. – Niech wszyscy się odsuną. – Nie rób tego, Muniek! – ostrzegła Wanda. – Zdaj się na umiejętności Sta- sia. 28 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień Strzelec spojrzał na nią i uśmiechnął się niepewnie, potem przeniósł spoj- rzenie na oficera. Skinął twierdząco głową. Pustowójtow pchnął go lekko w pierś, zmuszając, by ponownie położył się na ławie. Chłopak miał niepewną minę. Nagle zastygł w połowie gestu, z oczami wbitymi w oficera. Pustowójtow wodził chwilę dłonią nad ciałem Muńka. Wanda poczuła znajomy zapach mocy, kiedy powietrze zaiskrzyło wokół odmieńca i jego ofiary. – Bierz się pan do roboty, panie doktor – wycedził przez zęby Teofil. – Wyjmij kulę, szybko. Loewenhardt nie zadawał pytań, już kiedyś zetknął się z mocami przywoły- wanymi przez Pustowójtowa. Wiedział, że ten potrafi objąć jakąś osobę lub ob- szar energią mutatio i zmieniać wewnątrz upływ czasu. Muniek wyglądał wła- śnie na dramatycznie spowolnionego. W tej chwili czas dla niego płynął setki razy wolniej i w jego spowolnionym czasie operacja zajmie nie długie minuty, lecz ułamek sekundy. Lekarz złapał za skalpel i szybko poszerzył ranę, by móc w nią włożyć szczypce do wyciągania kul. Wanda podała mu je bez słowa. Loewenhardt mruknął pod nosem z wrażenia. Przecięta tkanka zupełnie nie krwawiła, a pa- cjent nie czuł bólu. Jego organizm nie zorientował się jeszcze, że coś się dzieje. Władając tak potężną mocą, jakże wiele dobrego mógłby uczynić rosyjski od- mieniec, gdyby zgodził się asystować przy operacjach! Jak wielkie możliwości otworzyłoby to przed światem nauki! Dałoby się nawet prowadzić operacje na otwartym sercu, otworzyć brzuch kobiety w ciąży bez szkody dla płodu lub do- konać zabiegu na mózgu. Niesamowite! Wydobyta nie wiedzieć kiedy kula brzdąknęła o dno blaszanej misy. Lo- ewenhardt, zadowolony z siebie i tego, że miał okazję przeprowadzić tak nie- zwykły zabieg, uśmiechnął się do Pustowójtowa. Po czole odmieńca spływały 29 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień krople potu. Oficer nieustannie wodził dłonią nad operowanym. Wszyscy obecni wiedzieli, że splata węże upływającego czasu, ujarzmia je i zmusza do zmiany rzeczywistości. Wanda, porwana jakimś niezrozumiałym dla niej odruchem, wy- tarła szmatką czoło Rosjanina. – Mam zszywać ranę? – spytał Loewenhardt. Pustowójtow tylko odmownie pokręcił głową. Skupił się na niezwykłym splocie. Czuł, jak bystry srebrny wąż mocy przepływa mu między palcami. Zdu- sił go i pchnął w ranę. W punktowo wybranych miejscach nogi operowanego czas zaczął gwałtownie przyspieszać. Krew wpierw trysnęła z przeciętych tka- nek, by po sekundzie zakrzepnąć w strup. Na oczach zachwyconego lekarza, Wandy i majora Jemioły rana zaczęła się zabliźniać. Tkanki łączyły się ze sobą, strup odpadł, odsłaniając gojącą się, różową bliznę, która po chwili ściemniała i zastygła. Pustowójtow westchnął z ulgą i odsunął się w tył. Węgorzewski nagle ożył. Ryknął na całe gardło jak oszalały. W jednej chwili poczuł, jakby ktoś wetknął mu w ranę rozpalony pręt. Mięśnie całego jego ciała spięły się i zadygotały w szoku. Jemioła i Loewenhardt doskoczyli do chłopaka i oburącz go przytrzymali. – Co się stało?! – wysapał Muniek. – Jesteś zdrowy – odparł Pustowójtow. – Noga będzie cię rwała, szczegól- nie przed zmianą pogody, ale możesz chodzić, a nawet biegać. Zabieg pożarł kil- ka dobrych lat twego żywota, mnie zaś przyprawił o ból głowy. Muszę się napić. Jemioła uśmiechnął się promiennie i serdecznie uściskał zaskoczonego tą wylewnością Teofila. – Cieszę się, że mam takich ludzi w oddziale. Wszyscy jesteście wspaniali. – Major wręcz promieniał. – Wódkę dostaniesz dopiero wieczorem, Teofilu. Te- raz pora zbierać ludzi do wymarszu. 30 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień Muniek zeskoczył z ławy i zrobił kilka kroków. Doskoczył do Pustowójto- wa i uścisnął mu dłoń. Teofil, ku własnemu zaskoczeniu, mimo wyczerpania i mdłości, poczuł się dobrze. Ogarnęły go dziwna euforia i poczucie spełnienia. Poczochrał czuprynę chłopaka i odpowiedział uśmiechem. – Dokąd ruszamy, Janku? – zwrócił się do Jemioły. – Na południe, odnaleźć armię generała Langiewicza – odparł dowódca. – Muszę złożyć mu pewną propozycję. Propozycję wzięcia udziału w operacji, od której będzie zależał dalszy przebieg tej wojny. I los nas wszystkich. 31 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień Oficyna wydawnicza RW2010 proponuje Andrzej W. Sawicki: KOLCE W KWIATACH Zbiór opowiadań ze świata powieści „Nadzieja czerwona jak śnieg” oraz „Furia błękitna jak ogień”. Połowa XIX stulecia. W Warszawie, w okopach oblężonego Sewastopola, na dalekich stepach Syberii, w prowincjonalnych, polskich miasteczkach, trwają przygotowania do buntu, który może zmienić oblicze świata. Obdarzeni boskimi mocami odmieńcy muszą zdecydować, po której stronie stanąć w nadchodzącym konflikcie. Zanim kosynierzy runą na rosyjskie roty, zanim strzelcy wymierzą broń w Dońców i carskich dragonów, ci od których zależą losy batalii, muszą się odnaleźć. Nadeszła dla nich pora, by wybrać drogę. SZABLĄ I WĄSEM. ANTOLOGIA OPOWIADAŃ SARMACKICH Autorzy: Andrzej W. Sawicki, Monika Sokół, Agnieszka Hałas, Stanisław Truchan, Tomasz Kilian, Dawid Juraszek Szablą i wąsem, ogniem i mieczem, kontuszem i dworkiem. Prawdziwych Sarmatów już nie ma. Co się nam ostało? Ognie i miecze, potopy, Wołodyjow- skie pany... Wilcze gniazda, diabły łańcuckie, samozwańce.... Charakterniki, szubieniczniki i licho wie, co jeszcze... No i fajnie, ale czy fikcyjni Sarmaci muszą być wszyscy na jedno ko- pyto? „Szablą i wąsem” to zbiór opowiadań polskich autorek i autorów, którzy Sarmacji nadmierną rewerencją nie darzą i opowiedzieć chcą o niej inne, świeższe historie. A opowiadać jest prze- cież o czym. Czasy Pierwszej Rzeczypospolitej to sensacje, thrillery i komedie pisane histo- rią, której niestety albo się wstydzimy, albo którą się chełpimy, zamiast po prostu się nią inte- resować. Zebrane w tym tomie opowiadania gromko jednak krzyczą „Veto!” i na spuściznę po Sarmacji patrzą z nowego punktu widzenia, czasem trzeźwo, czasem krzywo, a czasem ze- zem. Od latających machin królowej Ludwiki, przez patriotyzm diabła Boruty, po alternatywne ob- lężenie Jasnej Góry – ten fantastyczny zbiorek bez czołobitności wyciąga z legendy i historii Sarmacji to, o czym wciąż warto snuć opowieści. Agnieszka Hałas: PO STRONIE MROKU Piekło ma wiele obliczy, a wszystkie one stanowią część planów Stwórcy. Na odwieczną ma- chinę przeznaczenia składają się miliony pojedynczych trybików. Takich jak hiszpański alche- mik El Claro, wojowniczka Sangre Veland, rudy demon Samir von Katzenkrallen czy jedena- stoletnia strzyga Maszka. Dwanaście opowiadań połączonych wspólnym motywem Szeolu zabierze was w podróż przez różne czasy i miejsca – od współczesnej codzienności po rubie- 32 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień że zaświatów, od średniowiecznych Karpat po zbombardowane Nagasaki i płonące World Trade Center. ł Rados aw Lewandowski: YGGDRASIL. STRUNY CZASU „Struny czasu” opisują zmagania kilkudziesięcioosobowej średniowiecznej społeczności, przeniesionej przypadkowo i bezpowrotnie w okres paleolitu środkowego, w czasy gdy po ośnieżonych równinach dzisiejszej Europy wędrowały olbrzymie stada reniferów, dzikich koni i ciągnących w ślad za nimi drapieżników. Potężne mamuty nie miały godnych siebie przeciwników, z wyjątkiem mrozu i prymitywnych słabo uzbrojonych łowców, którzy równie często występowali w roli myśliwego co ofiary. Wraz z mieszkańcami wioski, w przeszłość zostaje przeniesiony niewielki oddział Wikingów, najemników, których Thor wystawił na najcięższą próbę w drodze do Walhalli. Temporalni podróżnicy, a wraz z nimi cała ludzkość, stają w obliczu wielkiego niebezpieczeństwa. Kontynuacja serii w powieści „Yggdrasil. Exodus”. Dawid Juraszek: JEDWAB I PORCELANA, tomy I, II, III i IV „Jedwab i porcelana” to orientalna powieść drogi – drogi wiodącej przez labirynty przezna- czenia i przypadku, przez mroczne tajemnice ludzi i bóstw, przez obce krainy rodem z mitów i annałów, przez zakamarki skrywanych namiętności i rwących się do urzeczywistnienia ma- rzeń. O Chinach nikt jeszcze w Polsce tak nie pisał. Cesarstwo Środka to miejsce, gdzie ścierają się siły ludzkie i moce nadprzyrodzone, gdzie niebezpieczeństwo nigdy nie jest daleko, a przygo- da zawsze zaskakuje. Pośród bitewnego zgiełku, upiornych nawiedzeń i cielesnych pokus ba- kałarz Xiao Long zmaga się z własnymi demonami i samym sobą. Jedwab i porcelana to opo- wieść o Chinach i Chińczykach, opowieść jak ze snu – snu, z którego trudno się otrząsnąć. Zapraszamy do lektury czterech fascynujących tomów: „Biały tygrys”, „Niebieski smok”, „Czerwony ptak” i „Czarny żółw”. Dawid Juraszek: CAIREN. DRAPIEŻCA Gdyby Marco Polo był Conanem Barbarzyńcą... miałby na imię Cairen! Dziesięć wartkich opowiadań. Dziesięć orientalnych przygód z prężeniem muskułów i przy- mrużeniem oka. A w nich bez liku zaginionych cywilizacji, walnych bitew, powabnych dzie- wek, groźnych monstrów, magicznych sztuk, starożytnych grobowców, literackich nawiązań, i czego tam jeszcze. Pośród szczęku mieczy, szabli, koncerzy, sztyletów, kindżałów, puginałów i handżarów, jęku cięciw, bajań mędrców i westchnień rozkoszy... W ociekających przepychem pałacach Czun- gii, przedwiecznych ruinach miast Goryo, podmorskich grotach potworów Nipponii, przybyt- kach zmysłowych uciech Syamii... Ramię w ramię i twarzą w twarz z Mengutami, Tuerami, Malajami, Jugurami, Manczami i Parsami... Przez spienione grzywacze Oceannego Morza, 33 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień niezgłębione dżungle Kmerii, śnieżne pustkowia Xybelii, monsunowe ulewy Czamby... Wszę- dzie tam, bez zbytniej rewerencji dla chanów, szejków, cesarzy, kalifów, sułtanów, królów, szachów, szogunów czy maharadżów, dumnie, butnie i zuchwale kroczy CAIREN! Joanna Łukowska: PIERWSZA Z RODU: ZNAJDA To opowieść o skrzatach i ludziach, radzących sobie w świecie bez słońca. Estera pisze pa- miętnik, licząc, że ktoś go przeczyta; o ile po latach mroku ktoś jeszcze będzie umiał czytać. Rosa, młody przywódca skrzatów z Boru, rozmyśla o nieciekawej sytuacji swych pobratym- ców. Wielebna Maura czyni wyrzuty pozbawionej uczuć Pustej z powodu zagubienia Obiektu. Jakim sposobem dzieciak wymknął się z sieci? A jakim cudem ociemniały świat wciąż trwa? Czyżby dało się oszukać los? Czy ziarnkiem piasku, zgrzytającym w żarnach przeznaczenia, może być dziwna zielonooka dziewczynka? Milczy i uśmiecha się szczerbato, odważnie pa- trząc w mroczną twarz Boru. Skrzatów też się nie boi, choć nie należą one do codzienności ludzkich szczeniąt. Kim jest to dziecko? „Znajda” to opowieść o wyborach, wolnej woli, różnych obliczach miłości, o tym, że Droga jest ważniejsza od Celu. Bo choć przeszłość jest jedna, niezmienna, ścieżek prowadzących do przyszłości może być wiele... Katarzyna Uznańska: ZIEMIĄ WYPEŁNISZ JEJ USTA Gdy łowca staje się ofiarą... Królewskie miasto nie zasypia nigdy, ale dopiero po zmroku budzą się jego upiory. Łowca, skryty w cieniu starych kamienic, poluje na samotne kobiety, by podzielić się ich ciałami z rzeką. Ta noc będzie dla niego wyzwaniem – z prześladowcy stanie się ofiarą. Utarty sche- mat życia Łowcy rozpadnie się w pył, gdy mężczyźnie przyjdzie zmagać się z podobną mu, choć o wiele potężniejszą istotą – estrią. Ina – polska szlachcianka – egzystuje od wieków pod postacią żydowskiego demona; czuje jednak, że jej czas dobiega końca. Wybrała Łowcę na powiernika swojej historii, a może ko- goś znacznie więcej... W powieści teraźniejszość splata się z historią i mitem, tworząc współczesną baśń o ludzkich pragnieniach i przekraczaniu granic w pogoni za ich zaspokojeniem. Maciej Żytowiecki: SZUJE, MĄTWY I STRACEŃCY Od kryminału po urban fantasy. Od science-fiction po dramat. Jedenaście fantastycznych tek- stów i jeden autor. Latająca wyspa plemienia Wilg i Polska okresu PRL-u. Mroczne zaułki Chicago i obca plane- ta zamieszkana przez nadistoty. Nieodległa przyszłość i czasy barbarzyńców. Poznań i tajem- nicza Asylea, gdzie osiadł pewien upiór. Trzymajcie się mocno. Jedenaście opowiadań. Dziesięciu bohaterów. A wszyscy to szuje, mątwy albo straceńcy. 34 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna jak ogień Maciej Żytowiecki: MÓJ PRYWATNY DEMON Chicago, 1939 rok. Miastem wstrząsa seria mordów. Tajemniczy zabójca zbiera krwawe żni- wo wśród pracujących dziewcząt, pozostawiając charakterystycznie okaleczone ciała. Przy- wrócony do służby detektyw Ezra ma mało czasu, żeby rozwiązać zagadkę. Najpierw jednak musi zmierzyć się ze swoimi demonami – być może sam jest bardziej niebezpieczny niż wszyscy zbrodniarze świata. Od brudnych zaułków Chicago, po kraniec wszechświata... Kry- minał fantastyczny, jakiego jeszcze nie było. Marek Hemerling: PILLON I SYNOWIE Reguły gry zostały ustalone dawno temu przez założyciela firmy – Dominika Pillona. Testa- ment określał je bardzo precyzyjnie. Pillon i synowie. Jego synowie. Niektórzy już odeszli, niektórzy jeszcze się nie urodzili, czekając spokojnie na swoją szansę w bezpiecznych obję- ciach niskich temperatur. Filip jest po prostu jednym z nich – młodszym Pillonem, Pillonem w fazie szkolenia. Wychowany przez zastępczą matkę, pod czujną, choć dyskretną opieką starszych braci, nie ma jeszcze pojęcia, jaka go czeka przyszłość. Wszystko w swoim czasie. Jego biologiczni rodzice nie żyją od ponad wieku. Założona przez ojca firma wciąż ma niezłe notowania. Życie bez zbędnej filozofii toczy się normalnym rytmem. Bracia trzymają rękę na pulsie. Dbają o własny interes, realizując przy okazji testament Dominika Pillona. Tymczasem Łagodny Olbrzym wciąż drzemał ukryty w cieniu Dominium... Konrad T. Lewandowski: MOST NAD OTCHŁANIĄ Osobliwy świat, gdzie ruch gwiazd i planet nie podlega żadnym regułom. Potężne państwo- -miasto, o władzę nad którym walczą dwa stronnictwa. Doskonały styl sprawia, że czytelnik wyrusza wraz z autorem w podróż niezwykłą, daleko i blisko jednocześnie. Bo choć tam, gdzie toczy się akcja, nic nie jest takie samo, to jednocześnie wszystko wygląda jakby znajo- mo... przynajmniej jeśli chodzi o ludzkie motywacje, pragnienia bohaterów i nieuniknioną lo- gikę dziejów. Powieść epicka i kameralna zarazem, fantastyczna i uniwersalna, gdzie w walce między ludź- mi i ideami nic nie jest tak oczywiste, jak się wydaje stronom konfliktu, a racja jak zwykle leży gdzieś pośrodku, gdzieś wysoko ponad nimi... A może gdzieś nisko, tam, gdzie nie sięga nawet Otchłań? Polityczne i religijne rozgrywki toczyły się poza Andremilem. Jak każdy potomek Starych Rodów ukończył Akademię wojskową, ale z tą starą tradycją nie łączyły się żadne obowiązki. Do armii garnęło się dość nuworyszy i zubożałych mieszczan, żeby synowie arystokratów mogli spokojnie zajmować się winem, niewolnicami i poezją. Andremil, któremu ojciec kupił patent oficerski, nigdy nie podejrzewał, że będzie musiał walczyć naprawdę! Aż tu nagle przyszedł rozkaz od doży wysyłający niedoświadczonego porucznika w pole. Co się kryło za tą zaskakującą decyzją? Młodzieńca poraził strach. Jeszcze wczoraj był na balu, a teraz czeka- ła go walka, w której najpewniej zginie. Jak postąpi Andremil? Wykaże się odwagą i przebie- głością czy zapomni o honorze, byle uratować życie? 35 Andrzej W. Sawicki: R W 2 0 1 0 Furia błękitna j
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Furia błękitna jak ogień
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: