Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00285 007812 13586474 na godz. na dobę w sumie
Grzyby. Seriaporad.pl - książka
Grzyby. Seriaporad.pl - książka
Autor: Liczba stron: 136
Wydawca: Septem Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-2282-5 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki >> gry, zabawy, sport
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Leśny poradnik. Bawi, uczy, zaskakuje

Dalej z koszem w las, tam przygoda czeka nas!

Grzybobranie to jeden z naszych ulubionych sportów narodowych. Gdy tylko zbliża się sezon, lasy całego kraju wypełniają się amatorami grzybów. Każde hobby wymaga jednak odpowiedniej bazy teoretycznej. Jeśli lubisz wiedzieć, co właściwie zbierasz i zjadasz, albo po prostu wolisz mieć stuprocentową pewność, że w Twoim koszyku znajduje się grzyb jadalny, a nie łudząco podobny do niego truciciel, ten nietuzinkowy poradnik jest idealny dla Ciebie. Doprowadzi Cię z leśnych ostępów wprost do garnka z bezpieczną zupą grzybową!

Jesteś ciekawy świata, chcesz wiedzieć więcej i wciąż się czegoś uczyć, a nie masz czasu na czytanie opasłych poradników? Seriaporad.pl to niezwykłe książeczki, które szybko, sensownie i bez owijania w bawełnę wprowadzą każdego w interesujący go temat. Koniecznie sprawdź też pozostałe tytuły!

Książkę poleca:

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Grzyby. Seriaporad.pl Autor: Patrick Harding T³umaczenie: Cezar Matkowski ISBN: 978-83-246-2282-5 Tytu³ orygina³u: Mushrooms (Collins GEM) Format: 115x170, stron: 136 Leœny poradnik. Bawi, uczy, zaskakuje • Wskazówki, jak odró¿niaæ grzyby jadalne od truj¹cych • Czas zbioru i rejon wystêpowania poszczególnych gatunków • Dok³adny opis ponad 240 gatunków grzybów • Bezcenne rady podczas ka¿dego grzybobrania Dalej z koszem w las, tam przygoda czeka nas! • Rozmiar, kolor i miejsce wystêpowania grzybów. • Budowa grzyba i identyfikowanie go po rodzajach blaszek. • Rozpoznawanie terenów, na których wystêpuj¹ ró¿ne gatunki. • Kolorowe fotografie i rysunki ilustruj¹ce opis ka¿dego grzyba. Grzybobranie to jeden z naszych ulubionych sportów narodowych. Gdy tylko zbli¿a siê sezon, lasy ca³ego kraju wype³niaj¹ siê amatorami grzybów. Ka¿de hobby wymaga jednak odpowiedniej bazy teoretycznej. Jeœli lubisz wiedzieæ, co w³aœciwie zbierasz i zjadasz, albo po prostu wolisz mieæ stuprocentow¹ pewnoœæ, ¿e w Twoim koszyku znajduje siê grzyb jadalny, a nie ³udz¹co podobny do niego truciciel, ten nietuzinkowy poradnik jest idealny dla Ciebie. Doprowadzi Ciê z leœnych ostêpów wprost do garnka z bezpieczn¹ zup¹ grzybow¹! Jesteœ ciekawy œwiata, chcesz wiedzieæ wiêcej i wci¹¿ siê czegoœ uczyæ, a nie masz czasu na czytanie opas³ych poradników? Seriaporad.pl to niezwyk³e ksi¹¿eczki, które szybko, sensownie i bez owijania w bawe³nê wprowadz¹ ka¿dego w interesuj¹cy go temat. Koniecznie sprawdŸ te¿ pozosta³e tytu³y! 10 grzyby Muchomor czerwony Amanita muscaria MUCHOMOROWATE Bardzo charakterystyczny, powszechnie spotykany grzyb, często występujący na bajkowych ilustra- cjach i pocztówkach. Tradycyjnie wykorzystywany jako środek owadobójczy. Młody owocnik jest cał- kowicie okryty białą błoną, której pozostałościami są białe cętki (mogą zanikać z wiekiem) na jaskra- woczerwonym kapeluszu o lekko ząbkowanej krawędzi. Muchomor czerwony posiada wolne, białe blaszki oraz pofałdowany, swobodnie zwisający pierścień. Nasada trzonu pokryta jest łuskowatymi pierścieniami, stanowiącymi pozostałość pochewki (patrz str. 7). WIELKOŚĆ Kapelusz: 10 – 20 cm, trzon: 15 – 20 cm × 15 – 20 mm. WYSTĘPOWANIE Na ogół w sąsiedz- twie brzóz, ale także sosen i świerków. SEZON Od późnego lata do wczesnej zimy. TRUJĄCY Zatrucia śmiertelne rzadkie. Posiada właściwości halucynogenne. PODOBNE GATUNKI Jadalny mu- chomor cesarski (Amanita caesarea) po- siada pomarańczowoczerwony, zwykle pozbawiony cętek kapelusz, żółty trzon i blaszki oraz workowatą pochewkę. Nie występuje w Polsce. Muchomor plamisty Amanita pantherina MUCHOMOROWATE Grzyb rzadki, często mylony z muchomorem twar- dawym (str. 15). Jego jasnobrązowy kapelusz po- siada ząbkowaną krawędź i regularny wzór złożony z białych narośli stanowiących pozostałość osłony (które z wiekiem mogą zanikać). Blaszki grzyba są białe i wolne, pierścień jest gładki, zwisający. Na bia- łym trzonie znajduje się kilka łuskowatych pierścieni umieszczonych nad spęczniałą nasadą. WIELKOŚĆ Kapelusz: 5 – 10 cm, trzon: 6 – 10 cm × 10 – 20 mm. WYSTĘPOWANIE Lasy iglaste i liściaste. SEZON Od lata do jesieni. TRUJĄCY Spożycie może wywołać zgon. PODOBNE GATUNKI Muchomor twardawy (Amanita spissa) posiada szare cętki, mniej rzucającą się w oczy pochewkę i wyraźne ząbki na górnej powierzchni pierścienia. Muchomor czerwieniejący (str. 15) również posiada ząbkowany pierścień i mniej zaznaczo- ną pochewkę, ale cętki na jego kapelu- szu mają cielistą barwę. MUCHOMOROWATE 11 Muchomor twardawy Amanita spissa Płaski szarobrązowy kapelusz tego grzyba pokryty jest nieregularnymi szarymi cętkami, stanowiącymi pozostałości po osłonie chroniącej młody owoc- nik. Blaszki grzyba są białe i wolne, zaś jego trzon posiada biały, zanikający z czasem pierścień o ząb- kowanej górnej powierzchni. Spęczniała nasada trzonu ma łuskowe pierścienie, ale nie jest okryta pochewką. WIELKOŚĆ Kapelusz: 5 – 10 cm, trzon: 10 – 12 cm × 10 – 20 mm. WYSTĘPOWANIE Lasy iglaste i liściaste. SEZON Od lata do wczesnej jesieni. JADALNY Łatwy do pomylenia z gatunkami trującymi. Ze względu na wątpliwe wartości smakowe nie jest zbierany. MUCHOMOROWATE PODOBNE GATUNKI Muchomor plamisty (Amanita pantherina) różni się posiadaniem białych cętek na kapelu- szu, brakiem ząbkowania na pierścieniu i dodatkowymi pierścieniami na spęcz- niałej nasadzie trzonu. Muchomor czerwieniejący Amanita rubescens Zaokrąglony kapelusz początkowo pokryty jest ja- snoszarą osłoną, której pozostałością są cętki. Zwykle przyjmują one barwę szarą, cielistą lub bladożółtą i w późniejszym okresie rozwoju umieszczone są w dużych odstępach od siebie bądź zanikają cał- kowicie. Sam kapelusz może przyjmować różne barwy, od beżowej po ciemnobrązową. Blaszki, miąższ i trzon są białe, ale po uszkodzeniu przybie- rają różowoczerwoną barwę. Szeroki biały trzon jest silnie spęczniały u nasady, zaś poniżej pierścienia widoczne są zwykle różowo-brązowe przebarwienia. WIELKOŚĆ Kapelusz: 5 – 15 cm, trzon: 7 – 15 cm × 10 – 25 mm. WYSTĘPOWANIE Lasy iglaste i liściaste. SEZON Od wczesnego lata do jesieni. JADALNY Musi być dobrze ugotowany. Spożyty na surowo może doprowadzić do anemii. PODOBNE GATUNKI Mylony z mu- chomorem czerwonym, muchomorem twardawym i muchomorem zielona- wym (str. 14, 15 i 17), które nie prze- barwiają się jednak po ich przecięciu czy innym uszkodzeniu. 12 grzyby Muchomor zielonawy (Muchomor sromotnikowy) Amanita phalloides MUCHOMOROWATE Jeden z najbardziej trujących grzybów, będący częstą przyczyną śmiertelnych zatruć. Po przebi- ciu się przez białą osłonę jego błyszczący kapelusz przyjmuje barwę od oliwkowożółtej do zielono- brązowej i jest pozbawiony plamek. Blaszki grzyba mają białą barwę i są gęsto umieszczone, pierścień jest postrzępiony i swobodnie zwisający. Na białym trzonie widoczne blade przebarwienia w kolorze kapelusza. Nasada trzonu znajduje się w białej workowatej pochewce. Starsze owocniki wydzielają nieprzyjemny zapach. WIELKOŚĆ Kapelusz: 5 – 12 cm, trzon: 10 – 12 cm × 10 – 20 mm. WYSTĘPOWANIE Lasy liściaste, głów- nie w sąsiedztwie dębów i buków. SEZON Od połowy lata do później jesieni. Muchomor cytrynowy Amanita citrina TRUJĄCY Spożycie doprowadza do trwałego uszkodzenia nerek i wątroby. PODOBNE GATUNKI Mylony z muchomorem cytrynowym (str. 18), który ma jaśniejszą barwę, nie posiada workowatej pochewki i odznacza się silnym zapachem rzodkwi. MUCHOMOROWATE Kapelusz tego grzyba ma barwę jasnożółtą z nie- regularnie rozmieszczonymi żółtobrązowymi frag- mentami osłony. Występuje też jako odmiana biała (var. alba). Blaszki białe, wolne. Trzon ma jaśniejszy odcień niż kapelusz, a u jego szczytu znajduje się biały, ząbkowany na swojej górnej powierzchni pierścień. U nasady trzonu widoczna bulwiasta pochewka. Grzyb ten odznacza się zapachem su- rowych ziemniaków lub rzepy. WIELKOŚĆ Kapelusz: 4 – 9 cm, trzon: 5 – 7 cm × 10 – 15 mm. WYSTĘPOWANIE Lasy iglaste i liścia- ste, najczęściej w sąsiedztwie buków. SEZON Od połowy lata do jesieni. TRUJĄCY Ma właściwości trujące, zawiera bufeteninę. PODOBNE GATUNKI Muchomor zielonawy (muchomor sromotniko- wy) (str. 17) ma ciemniejszą barwę; muchomor jadowity (str. 19) jest biały; oba nie posiadają charakterystycznego ostrego zapachu. MUCHOMOROWATE 13 Muchomor jadowity Amanita virosa Płaski szarobrązowy kapelusz tego grzyba pokryty jest nieregularnymi szarymi cętkami, stanowiącymi pozostałości po osłonie chroniącej młody owoc- nik. Blaszki grzyba są białe i wolne, zaś jego trzon posiada biały, zanikający z czasem pierścień o ząb- kowanej górnej powierzchni. Spęczniała nasada trzonu ma łuskowe pierścienie, ale nie jest okryta pochewką. WIELKOŚĆ Kapelusz: 5 – 10 cm, trzon: 10 – 15 cm × 10 – 15 mm. WYSTĘPOWANIE W lasach iglastych i liściastych, zwłaszcza pod świerkami i bukami. SEZON Od późnego lata do jesieni. TRUJĄCY Objawy analogiczne do zatrucia muchomorem zielonawym (sromotnikowym). PODOBNE GATUNKI Albinotyczna forma muchomora cytrynowego (str. 18) nie posiada workowatej pochewki. Pieczarki (str. 132 – 136) nie posiadają pochewki, ich blaszki mają różową barwę, zaś ich zarodniki są brązowe. MUCHOMOROWATE Muchomor rdzawobrązowy Amanita fulva W odróżnieniu od innych powszechnych mucho- morów ten grzyb oraz podobny do niego — lecz rzadszy — muchomor mglejarka nie posiadają pierścienia. Wyłaniający się z białej osłony błysz- czący kapelusz (lepki w wilgotnym otoczeniu) odznacza się pomarańczowobrązową barwą prze- chodzącą w ciemniejszy odcień na podniesionym szczycie i ząbkowanym brzegu. Blaszki białe, wolne. Gładki biały trzon zwęża się ku szczytowi, a także posiada delikatne zabarwienie zgodne z barwą kapelusza. Nasada trzonu znajduje się w białej workowatej pochewce. WIELKOŚĆ Kapelusz: 4 – 8 cm, trzon: 10 – 15 cm × 10 – 15 mm. WYSTĘPOWANIE Lasy liściaste i iglaste. SEZON Od połowy lata do jesieni. JADALNY Musi być dobrze ugotowa- ny. Nie zaleca się zbierania. PODOBNE GATUNKI Muchomor mglejarka (Amanita vaginata) jest nieco większy i posiada szary lub szarobrązo- wy kapelusz. 14 grzyby Czubajka kania Macrolepiota procera CZUBAJKOWATE Młode owocniki mają kształt jajka na krótkim trzonie, ale w pełni rozwinięte owocniki posiadają rozłożysty, płaski, beżowy kapelusz z ciemniejszym wzniesieniem w centrum, pokryty koncentrycz- nymi kręgami złożonymi z płaskich brązowych plamek. Blaszki suche, o kremowej barwie. Długi, pusty w środku trzon jest spęczniały u podstawy i widoczne są na nim zygzakowate wzory poniżej podwójnego ruchomego pierścienia. WIELKOŚĆ Kapelusz: 10 – 25 cm, trzon: 15 – 25 cm × 15 – 25 mm. WYSTĘPOWANIE Łąki, parki, zagajniki, lasy. SEZON Od połowy lata do później jesieni. JADALNY Ma wspaniały, orzechowy smak. Szczególnie smaczne są kapelusze smażone w panierce. PODOBNE GATUNKI Często mylony z czubajką czerwieniejącą (str. 22) i czu- bajką gwiaździstą (Macrolepiota konradii), której kapelusz jest jednak o połowę mniejszy i nie posiada plamek na swojej krawędzi. Czubajka czerwieniejąca Macrolepiota rhacodes CZUBAJKOWATE Często mylony z czubajką kanią, grzyb ten jest mniej- szy, niższy i posiada bardziej wypukły i mięsisty ka- pelusz pokryty bladobeżowymi łuskami odstającymi od powierzchni kapelusza. Biały trzon po uszkodze- niu przebarwia się na czerwonobrązowo. Miąższ kapelusza i trzonu, a także kremowej barwy blaszki po przecięciu przebarwiają się na pomarańczowo. Grzyb ten posiada silny słodkawy zapach. WIELKOŚĆ Kapelusz: 8 – 12 cm, trzon: 8 – 12 cm × 15 – 20 mm. WYSTĘPOWANIE W trawie, w pobliżu drzew, a także w sąsiedztwie kompostu. SEZON Od połowy lata do później jesieni. TRUJĄCY Przestrzega się przed zbiera- niem tych grzybów. W Polsce zanoto- wano kilka śmiertelnych zatruć odmia- ną ogrodową czubajki czerwieniejącej (Macrolepiota rhadoces var. hortensis) PODOBNE GATUNKI Czubajka czerwieniejąca odmiana ogrodowa (Macrolepiota rhadoces var. hortensis) jest niższa i bardziej pękata, zaś łuski kapelusza mają barwę kasztanową. Czubajka gwiaździsta (Macrolepiota konradii) jest mniejsza, jej kapelusz jest gładszy, zaś czerwone prze- barwienie miąższu jest dużo mniej zauważalne. CZUBAJKOWATE 15 Czubajeczka cuchnąca Lepiota cristata U owocników młodych białoróżowy kapelusz przyjmuje kształt dzwonu, zaś u dorosłych ma kształt bardziej płaski, z centralnym ciemnoczerwo- nym wybrzuszeniem i koncentrycznymi kręgami łusek podobnej barwy. Bardzo gęsto umieszczone, wolne blaszki mają barwę białą, ale wraz z rozwo- jem grzyba przyjmują kolor brązowy. Na cienkim, gładkim trzonie znajduje się mały, zanikający pier- ścień. Grzyb ten wydziela nieprzyjemny zapach gumy lub smoły. WIELKOŚĆ Kapelusz: 2 – 5 cm, trzon: 3 – 6 cm × 3 – 4 mm. WYSTĘPOWANIE Trawniki i pastwiska, a także runo leśne. SEZON Od późnego lata do jesieni. TRUJĄCY Podobnie jak wiele pokrew- nych gatunków, jest bardzo toksyczna, dlatego nie należy jeść małych „kani”. GĄSKOWATE PODOBNE GATUNKI Rzadsze gatunki cechują się białymi, oliwkowymi bądź ciemnobrązowymi łuskami na ka- peluszu lub owocowym zapachem. Wiele takich grzybów ma bardzo silne właściwości trujące. Ziarnówka ochrowożołta Cystoderma amianthinum Podobne z wyglądu do mniejszych grzybów z ro- dziny czubajkowatych, na przykład do czubejaczki cuchnącej (str. 23), jednakże różniące się od nich przyrośniętymi do trzonu blaszkami. Cienki żółto- brązowy kapelusz ma ziarnowatą fakturę i postrzę- pioną krawędź. Blaszki kremowe, płaskie. Smukły trzon w kolorze kapelusza wyróżnia się tym, że w swojej dolnej części (poniżej strzępiastego, często niekompletnego pierścienia) pokryty jest małymi łuskami. Grzyb ten posiada silny ziemisty zapach. WIELKOŚĆ Kapelusz: 2 – 5 cm, trzon: 4 – 7 cm × 3 – 4 mm. WYSTĘPOWANIE Wśród mchów i traw, na łąkach i pastwiskach o kwaśnym odczynie gleby. Także w runie lasów iglastych. SEZON Od późnego lata do jesieni. NIEJADALNY Nie ma sensu go zbierać. PODOBNE GATUNKI Ziarnówka blada (Cystoderma carcharias) ma szaroróżową barwę i występuje najczęściej w sąsiedz- twie sosen i świerków. 16 grzyby Lakówka pospolita Laccaria laccata GĄSKOWATE Powszechny gatunek grzybów leśnych, często wy- stępujący w rozległych koloniach. Kapelusz płaski, czasami lekko wklęsły, różowobrązowy, jaśniejszy po wysuszeniu. W swojej centralnej części kape- lusz ma fakturę ziarnistą, zaś po jego zmoczeniu uwidacznia się prążkowanie brzegów. Blaszki barwy cielistej, płaskie lub lekko zbiegające na trzon, gru- be i rzadko rozmieszczone. Trzon cienki, włóknisty, często spłaszczony. WIELKOŚĆ Kapelusz: 1 – 4 cm, trzon: 3 – 10 cm × 2 – 5 mm. WYSTĘPOWANIE W runie lasów liściastych i na nieużytkach. SEZON Od późnego lata do jesieni. JADALNY Nie posiada wyraźnego smaku. Nadaje się do jedzenia po od- rzuceniu twardych trzonów. PODOBNE GATUNKI Do rzadszych gatunków pokrewnych należy większa lakówka okazała (Laccaria proxima) rosną- ca na glebach bagnistych oraz jaśniejsza lakówka dwubarwna (Laccaria bicolor), której trzon ma liliową barwę. Łysostopki (str. 35 – 38) różnią się od lakówki pospoli- tej gęstym ułożeniem blaszek. Lakówka ametystowa Laccaria amethystea GĄSKOWATE Grzyb ten często tworzy duże skupiska. Kapelusz, trzon i blaszki młodych owocników przybierają bar- wę ciemnofioletową. U starszych barwa kapelusza i trzonu przechodzi w jasny brąz, blaszki zaś przy- bierają kolor biały. Kapelusz jest w swojej środkowej części nieco ciemniejszy i ma bardziej chropowatą fakturę, zaś jego brzeg często bywa pofalowany lub rozszczepiony. Twardy trzon zwykle przyjmuje kształt zagięty lub skręcony. WIELKOŚĆ Kapelusz: 1 – 4 cm, trzon: 4 – 8 cm × 3 – 6 mm. WYSTĘPOWANIE W sąsiedztwie drzew iglastych i liściastych, najczęściej w runie pod bukami. SEZON Od późnego lata lub jesieni do wczesnej zimy. JADALNY Po ugotowaniu zachowuje barwę, lecz nie ma smaku. Przypomina lakówkę pospolitą (str. 25), która odróż- nia się czerwonobrązową barwą. PODOBNE GATUNKI Grzybówka fiole- towawa (str. 47) posiada różowoliliową barwę, szarawe blaszki oraz odznacza się zapachem rzodkwi. Liliowa odmia- na strzępiaka ziemistoblaszkowego (str. 126) posiada brązowe blaszki. GĄSKOWATE Gąsówka fieletowawa (Gąsówka naga) Lepista nuda 17 Młode owocniki cechują się dużym mięsistym kapeluszem błękitnofioletowej barwy z zagiętym do wewnątrz brzegiem, ale u starszych owocni- ków kapelusz przybiera barwę brązową lub szarą (poczynając od centrum), zaś jego krawędź staje się falista. Podcięte, gęsto umieszczone blaszki zmieniają barwę od liliowej do jasnobrązowej, podobnie jak pełny, walcowaty trzon. Grzyb ten posiada łagodny owocowy zapach. WIELKOŚĆ Kapelusz: 5 – 15 cm, trzon: 5 – 10 cm × 15 – 25 mm. WYSTĘPOWANIE W runie lasów liściastych i iglastych. SEZON Od jesieni do późnej zimy. JADALNY Bardzo dobry w maryna- tach. Starsze grzyby stają się wodniste. PODOBNE GATUNKI Gąsówka dwu- barwna (str. 28) nie posiada kapelusza i blaszek liliowej barwy. Mniejsza gą- sówka brudnofioletowa (Lepista sordida) cechuje się brązowym kapeluszem i zapachem gorzkich migdałów (cyjan- kowym). Fioletowe odmiany zasłonaka (na przykład zasłonak purpurowiejący, str. 122) posiadają zarodniki barwy rdzawobrązowej. GĄSKOWATE Gąsówka dwubarwna Lepista saeva Duży kapelusz tego grzyba jest we wczesnej fazie rozwoju wypukły i posiada zawiniętą do wewnątrz krawędź, później przybiera kształt płaski lub wklę- sły. Ma jasną szarobrązową barwę i odznacza się mięsistością. Blaszki podcięte, szaroróżowej barwy, gęsto ułożone. Krótki, cylindryczno-maczugowaty trzon posiada wyraźne fioletowe prążki. WIELKOŚĆ Kapelusz: 5 – 12 cm, trzon: 4 – 10 cm × 15 – 25 mm. WYSTĘPOWANIE Łąki i obrzeża lasów, kolonia często przyjmuje kształt kręgu. SEZON Od jesieni do wczesnej zimy. JADALNY Kapelusz i trzon są twarde i odznaczają się subtelnym smakiem. Bardzo dobrze nadaje się na marynaty i sosy. PODOBNE GATUNKI Młoda gąsówka fioletowawa (str. 27) posiada fioletowy kapelusz i tej samej barwy blaszki. Gąsówka brudnofioletowa (Lepista sordida) jest brązowofioletowa. Gęśnica wiosenna (str. 62) dojrzewa wcze- śniej i nie posiada liliowego trzonu. Lejkówka szarawa (str. 29) ma szary kapelusz i schodzące blaszki. 18 grzyby Lejkówka szarawa (Lejkówka mglista) Clitocybe nebularis GĄSKOWATE Duży grzyb często rosnący w kręgach. Gruby, mię- sisty, wypukły kapelusz w późniejszej fazie rozwoju przyjmuje kształt płaski bądź wklęsły. Ma on szaro- brązową barwę, która w centrum przybiera odcień ciemniejszy, obrzeża kapelusza są wyraźnie bielsze. Blaszki gęsto umieszczone, kremowej barwy, pła- skie lub lekko schodzące. Trzon ma jaśniejszą barwę niż kapelusz, jest dość gruby i spęczniały u podsta- wy. Grzyb cechuje się silnym zapachem rzodkwi. WIELKOŚĆ Kapelusz: 8 – 20 cm, trzon: 5 – 12 cm × 20 – 30 mm. WYSTĘPOWANIE W runie lasów iglastych i liściastych. SEZON Od jesieni do wczesnej zimy. JADALNY Może wywoływać zaburze- nia pokarmowe, więc lepiej go unikać. PODOBNE GATUNKI Mylony z gąsówką fioletowawą (str. 27), która także posiada zarodniki różowawej barwy i zawinięty do wewnątrz kape- lusz, ale jej blaszki są podcięte i liliowej barwy, zaś grzyb wydziela owocowy zapach. Lejkówka buławotrzonowa Clitocybe clavipes GĄSKOWATE Kapelusz tego grzyba początkowo przyjmuje kształt wypukły z zawiniętą do wewnątrz krawę- dzią, ale w późniejszej fazie staje się płaski lub wklęsły, często z centralnym gąbczastym garbkiem. Kapelusz ma szarobrązową lub brązową barwę, po- dobnie jak pękaty u nasady trzon, który zwęża się w kierunku szczytu. Blaszki żółtokremowej barwy, bardzo silnie schodzące, rzadko rozstawione. Grzyb ten wydziela słodki owocowy zapach. WIELKOŚĆ Kapelusz: 4 – 8 cm, trzon: 4 – 7 cm × 10 mm. WYSTĘPOWANIE W lasach iglastych i liściastych. Szczególnie powszechny w runie pod bukami. SEZON Jesień. NIEJADALNY Bez większych wartości smakowych. W połączeniu z alkoholem wywołuje nudności i uczucie gorąca. PODOBNE GATUNKI Lejkówka oka- zała (Clitocybe geotropa) jest jaśniejsza i rośnie wyłącznie na glebach kredo- wych. Inne grzyby z grupy lejkówek odróżniają się brakiem spęczniałej nasady. GĄSKOWATE Lejkówka żółtobrązowa (Lejkówka lejkowata) Clitocybe gibba (Clitocybe infundibuliformis) 19 Kapelusz tego grzyba ma lejkowaty kształt, kre- mowobrązową barwę i cienki falisty brzeg. Blaszki kremowobiałe, gęsto ułożone i bardzo silnie scho- dzące. Gładki trzon kremowej barwy jest twardy i nieznacznie rozszerzony u nasady. Grzyb wydziela słaby zapach gorzkich migdałów. WIELKOŚĆ Kapelusz: 4 – 8 cm, trzon: 3 – 7 cm × 6 – 10 mm. WYSTĘPOWANIE W runie lasów liściastych i na nieużytkach. SEZON Od lata do jesieni. JADALNY Nie warto go zbierać. PODOBNE GATUNKI Często mylony z gąsówką podwiniętą (Clitocybe flaccida), która rośnie w dużych kolo- niach w runie lasów liściastych i cechu- je się większym, czerwonobrązowym kapeluszem, jasnożółtymi blaszkami i wełnistą nasadą trzonu. GĄSKOWATE Lejkówka zielonawa (Lejkówka wonna) Clitocybe odora Grzyb łatwo rozpoznawalny dzięki silnemu zapa- chowi anyżu i błękitnozielonemu zabarwieniu. Kapelusze młodych owocników posiadają błę- kitnozieloną barwę, wypukły kształt, zawinięty do wnętrza brzeg. U starszych owocników kape- lusze przybierają barwę jasnokremową, a ich brzeg nabiera kształtu falistego. Zielonkawe, płaskie lub lekko schodzące na trzon blaszki. Kolor trzonu od- powiada barwie kapelusza, jego podstawa zaś ma barwę białą. WIELKOŚĆ Kapelusz: 3 – 6 cm, trzon: 4 – 8 cm × 5 – 10 mm. WYSTĘPOWANIE W lasach liściastych, zwykle w pobliżu dębów i buków. SEZON Od późnego lata do jesieni. JADALNY Delikatny miąższ. Najlepszy po ususzeniu stosowany jako dodatek do potraw. PODOBNE GATUNKI Lejkówka duszą- ca (Clitocybe fragrans) także ma zapach anyżu, ale posiada mniejszy, żółtobrą- zowy kapelusz, wybrzuszone blaszki oraz jasny cienki trzon. Łysiczka niebie- skozielona (str. 118) ma błękitnozielony kapelusz z brązowymi blaszkami, zaś na jej pokrytym łuskami trzonie znajduje się pierścień.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Grzyby. Seriaporad.pl
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: