Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00308 005624 13068663 na godz. na dobę w sumie
Historia sztuki. Rzeźba - ebook/pdf
Historia sztuki. Rzeźba - ebook/pdf
Autor: , Liczba stron:
Wydawca: SBM Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-8059-254-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> sztuka >> architektura
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Technika rzeźbiarska, rozwijana przez wieki, zaowocowała wspaniałymi dziełami. Przedstawiona w książce historia tych najbardziej znanych wraz z fotografiami są doskonałym kompendium wiedzy w tej dziedzinie sztuki. Fascynację sztuką warto rozbudzać w człowieku jak najwcześniej, gdyż płynące z tego korzyści mają bezcenny wpływ na jego duchowość.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Magdalena Gutowska Bartłomiej Gutowski historia sztuki rzeźba PREHISTORIA ::::::::::::::::::::6 RZEŹBA PREHISTORYCZNA :::::::::::::7 STAROŻYTNOŚĆ :::::::::::::::10 RZEŹBA I WŁADZA W MEZOPOTAMII :::::::::::::::::::::::::::11 RZEŹBA I RELIGIA, CZYLI STAROŻYTNY EGIPT :::::::::::::::::::::::14 KLASYCZNE PIĘKNO GRECKIE ::::::17 CZASY CESARSTWA RZYMSKIEGO :::::::::::::::::::::::::::::::::23 ŚREDNIOWIECZE :::::::::::::32 OD ROMAŃSKIEGO PRAWA RAM DO GOTYCKIEJ KATEDRY :::::::::::::::33 RENESANS I MANIERYZM ::::::::::::::::::46 POWRÓT DO TRADYCJI ANTYCZNEJ ::::::::::::::::::::::::::::::::::::47 MANIERYZM ::::::::::::::::::::::::::::::::::55 RENESANS W POLSCE :::::::::::::::::::57 BAROK I ROKOKO ::::::::::::60 BARROCO – PERŁA O NIEREGULARNYM KSZTAŁCIE :::::::::::::::::::::::::::::::::::::61 ROKOKO :::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::69 RZEŹBA BAROKOWA W POLSCE ::::71 RZEŹBA ROKOKOWA W POLSCE ::::73 NEOKLASYCYZM I ROMANTYZM :::::::::::::::::74 NEOKLASYCYZM ::::::::::::::::::::::::::::75 ROMANTYZM :::::::::::::::::::::::::::::::::79 CMENTARZ – SALON RZEŹBY W XIX WIEKU ::::::::::::::::::::83 AKADEMIZM :::::::::::::::::::::::::84 AKADEMICKIE ZALOTY ::::::::::::::::::85 NADCHODZI REWOLUCJA ::::::::::::::87 CZY W POLSCE BYLI WIELCY RZEŹBIARZE? :::::::::::::::::::90 XX WIEK :::::::::::::::::::::::::::92 KU PRZYSZŁOŚCI :::::::::::::::::::::::::::98 POLSKA ::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::102 RZEŹBA PO 1945 ROKU ::::::::::::::::104 SŁOWNICZEK TERMINÓW PLASTYCZNYCH :::::::::::::123 WYBRANA BIBLIOGRAFIA :: 126 | Michał Anioł, Dawid (detal), 1501–1504 RRzeźba to jedna z najwdzięczniejszych, a zarazem najtrudniejszych form sztuki. Jej odmian, form, technik, sposobów zdobienia i kształtowania jest tak wiele, jak wielu jest artystów. Jest ona nie tylko trójwymiarowa, co pozwala na jej głębszy odbiór, ale także dostarcza możliwości obco- wania z różnorodnym materiałem: kamieniem, metalem, woskiem, ceramiką, szkłem, a nawet plastikiem ukształtowanym w dzieło sztuki. Możliwości dla artysty jest zatem wiele. Wyodrębnia się rzeźbę pełną oraz relief: wklęsły i wypukły. Rzeźba może też być monu- mentalna lub miniaturowa, pojedyncza lub tworząca całą grupę rzeźbiarską. Ze względu 4 4 na funkcję rozróżnia się rzeźby: dekora- cyjne, architektoniczne, kultowe, pomnikowe, nagrobne oraz wiele innych. W ramach poszczególnych epok, kierunków i prądów na przestrzeni całej historii sztuki, od zarania dziejów do współczesności, powstają niezwykłe dzieła, które są ciągle analizowane i interpretowane przez rozmaitych odbiorców sztuki. Historia rzeźby jest to bowiem historia kultury, a tym samym historia otaczającego nas świata. Przykładem, który pomaga uświadomić, jak wiele można odczytać ze sztuki i zarazem za jej pomocą opowiedzieć, jest motyw kobiety, do którego sięgała każda epoka. Dla przed- stawień prehistorycznych to zredukowana do wydatnego biustu, brzucha i bioder figurka kobieca, której opracowanie było schematyczne i prymitywne. Rzeźba starożytna skupiała się na proporcjach opartych o matematyczne wyli- czenia, harmonię, stonowanie i spokój. Takie też w większości są postacie idealnych kobiet. Romanizm wrócił do uzależnienia od architek- tury, niemal całkowicie zrezygnował z przed- stawień kobiecych, a jeżeli już, to w kontek- ście moralizatorskim lub biblijnym. Rzeźba zagościła wówczas na portalach, kapitelach i kolumnach. W gotyku prawo ram (polegające na umieszczaniu rzeźby w obramowaniu) ulega zatraceniu i pojawiają się smukłe, strzeliste, zindywidualizowane postacie. Niemal cała architektura została opleciona realizacjami rzeźbiarskimi. W średniowieczu pojawił się też nieśmiały akt. Renesans z kolei powrócił do form klasycznych – istotna stała się zatem proporcja, harmonia i zachwyt tym, co było przed średniowieczem, triumfy święciło więc kopiowanie dawnych mistrzów. Rzeźba porzu- ciła tereny sakralne i wkroczyła na salony rezydencji świeckich oraz do ich ogrodów. Wraz ze zmianą sposobu myślenia o otacza- jącym człowieka świecie pojawił się zachwyt ciałem, który odzwierciedlił się w roznegli- żowanych pomnikach ‒ w centrum świata | znalazł się bowiem człowiek. Barok dodał ruch, dynamikę i teatralność. Portretowani byli często uchwyceni w stop-klatkach, kadrach ukazu- jących silne emocje albo ruch. Dodatkowo wrażenie to potęguje maniera rokoko, która doprowadziła do eksplozji dynamizmu, ekspresji i erotyki. W zasadzie nie było już epoki, która tak spójnie oddawała nastroje społeczne i tak adekwatnie odpowiadała na zapotrzebowanie. Dopiero klasycyzm zatrzymał, a raczej wyha- mował tę tendencję ‒ rzeźba zwróciła się wtedy ku monumentalnym, niekiedy patetycznym realizacjom. Wróciła do kanonu antycznego, wyciszenia i spokoju. Na nowo odkryto staro- żytność, twórcy zaczęli sięgać do eksploatowa- nych już motywów i tematyki. W XIX w. rzeź- biarskie formy królowały w formie nagrobnej i sentymentalnej, akcentując emocje oraz wyważony spokój. Wiek XX przyniósł różne prądy, nurty i  artystów tworzących poza ramami konkretnych kierunków lub swoją twórczością wyprzedzających daną epokę. Chęć oddawania otaczającej twórcę rzeczy- wistości zmieszała się z abstrakcją, ruch ze statyką, a zabawa z patosem. Zaczęto wykorzy- stywać nowe materiały, takie jak: szkło, plastik i aluminium. Obecnie rzeźba coraz częściej sięga po dekoracyjność, prze- pych, różnorodność, oryginal- ność i asymetryczność. Anish Kapoor, Cloud Gate, Millennium Park, Chicago, 2006 r.  5 5 Ramy czasowe ƒ PALEOLIT 35 000 lat p.n.e.–8000 lat p.n.e. ƒ MEZOLIT 8000 lat p.n.e. –9000 lat p.n.e. ƒ NEOLIT 9000 lat p.n.e.–2000 lat p.n.e. rzeźba pełni funkcję kultową Cechy ƒ ƒ brak indywidualizacji ƒ schematyzm; użyteczność I A R O T S H E R P I 6 Ramy czasowe ƒ paleolit 35 000 r. p.n.e.–8000 r. p.n.e. ƒ mezolit 8000 r. p.n.e. ƒ neolit 9000 r. p.n.e.–2000 r. p.n.e. Człowiek lew, ok. 40 000 lat p.n.e. (Ulmer Museum, Niemcy) RZEŹBA PREHISTORYCZNA | PREHISTORIA RZEŹBA PREHISTORYCZNA Prehistoria to czas powstawania niezwykłych dzieł, zazwy- czaj powiązanych z obrzędami magicznymi oraz licznymi rytuałami, którym poddawał się i w których uczestniczył człowiek. Często aktywność taka, jak malowanie lub rzeź- bienie, pozwalała oswajać lęk, dodawała siły albo miała za zadanie upamiętnić ważne wydarzenie. Najwięcej tego typy prac człowieka znajduje się na tere- nach dzisiejszej Francji, Rosji oraz Czech, a powstawały one około 550 tysięcy lat p.n.e. Mieszkańcy tych obszarów byli koczownikami i trudnili się przede wszystkim łowiec- twem oraz zbieractwem, a poza pracą tworzyli. Już od lat 25 000–10 000 p.n.e. można mówić o rodzeniu się sztuki na wysokim poziomie artystycznym. Były to głównie drobne rzeźby oraz ozdoby pełniące funkcje amuletów. Najwięcej wśród nich było wyobrażeń zwierząt ukazywa- nych w bardzo naturalistyczny sposób. Częstymi tema- tami prac stały się koń i bawół, a więc zwierzęta, które wiązały się z polowaniem. Czasami pojawiają się także wyobrażenia człowieka lub też raczej kamienne posągi bóstw, zwane idolami. Miały one bardzo uproszczone kształty i uogólnioną formę, które kojarzyły się wyłącznie z postaciami ludzką lub zwierzęcą. Figurka lwa, ok. 35 000 lat p.n.e.  Francuski archeolog Jean Clottes bardzo trafnie pisał, że „sztuka paleolitu od początku do końca jest sztuką zwierzęcą. Przedstawia bestiarium, bogate i różnorodne (...). Sceny są rzadkie i brakuje w nich pewnych motywów, takich jak np. wyobrażenia stada lub spółkowania. (...) Wizerunki ludzi charakteryzują się dwoma podstawowymi cechami: są niemal zawsze niekompletne, tudzież zredukowane do jednego segmentu ciała, po drugie – mało naturalistyczne, w przeciwieństwie do zwierząt. (...) O wiele liczniejsze są fragmenty ciała, dłonie w pozytywie lub negatywie, głowy, sromy i fallusy, czy też nieco rozmyte sylwetki, co do których nie ma pewności, czy są ludzkie. (...) Szczególnym motywem są istoty hybrydowe, nazywane czasami antropo- zoomorfami, teriantropami lub też czarownikami. Postacie te posiadają cechy zarówno ludzkie, jak i zwierzęce.” (J. Clottes, Światło w jaskini). Pośród wyobrażeń zwierząt oraz ludzi, którym daleko do naszych współczesnych postrzegań, wyłaniają się niezwykłe wizerunki kobiet. Warto wspomnieć o Wenus z Willendorfu, która do dziś wzbudza zachwyt, choć liczy niemal 30 000 lat. Rzeźba ta została odkryta przypadkiem podczas robót drogowych w sierpniu 1908 r. koło Willen- dorfu w Austrii. Obecnie figurka stanowi część zbiorów Muzeum Historii Naturalnej w Wiedniu. 7 PREHISTORIA | RZEŹBA PREHISTORYCZNA Wenus z Willendorfu, ok. 30 000 lat p.n.e.  Ta rozpalająca wyobraźnię rzeźba ko- biety ma 11 cm wysokości, jest wykonana z wapienia i pomalowana czerwoną ochrą, czyli farbą ziemną ze sproszkowanych skał. Jej czerwony kolor symbolizuje zarówno krew, jak i siły życiowe oraz płodność. Figura zwraca uwagę bardzo obfitymi kształtami: wydatnymi pośladkami i  dużym biustem. Ma także ozdobną fryzurę lub nakrycie gło- wy złożone z siedmiu rzędów. Jest to niezwykle ciekawa praca, ponieważ zwykle przedstawienia kobiet w tamtym okresie ograniczały się do pokazywania narządów płciowych oraz schematycznie zaznaczonych nóg i rąk. Może to oznaczać, że pierwowzór Wenus z Willendrofu był kobietą wyjątkową Wenus z Hohe Fels, ok. 35 000 lat p.n.e.  8 Wenus z Laussel, ok. 22 000–20 000 lat p.n.e.  albo boginią. Z pewnością wyolbrzymienie cech płciowych wiąże się z kultem płodności oraz faktem, że większe, obficiej zbudo- wane kobiety dawały szansę na przeżycie potomstwa. Tymczasem niektórzy badacze uważają, że określanie tej rzeźby jako „Wenus” jest błędne, ponieważ nie ma żadnych dowodów na jej związek z jakimkol- wiek kultem, a wręcz istnieją nawiązania czysto seksu- alne albo nawet pornograficzne. Alternatywnie figurka mogła też być zabawką dziecięcą. Dr Walpurga Antl- -Weiser, opiekunka rzeźby w muzeum, twierdzi, że „Nie jesteśmy w stanie wczuć się w sposób myślenia ludzi epoki kamiennej. Wyjaśniamy wszystko na podstawie własnych wyobrażeń. Ludzie fascynują się posążkami paleolitycznych Wenus, ponieważ uważają, że poprzez nie mogą zrozumieć umysłowość przodków”. (K. Kęciek, Nieskromna Wenus z jaskini). Są też tacy badacze, którzy sugerują związek Wenus z kultem grzybów (figurka może przypominać młode grzyby z gatunku muchomor czerwony, Amanita muscaria). Zatem zarówno funkcja, jak i  przezna- czenie Wenus z Willendorfu nie są jasne, niemniej jest ona z  pewnością najbardziej rozpoznawalną rzeźbą tamtych czasów. Tego typu wyobrażenia dość często zdarza się odkryć podczas wykopalisk archeologicznych. Najstarsza Wenus, wykonana z kości mamuta, ma ponad 35 tysięcy lat i pochodzi z jaskini Hohle Fels znajdującej się w Badenii-Wirtembergii. Do dziś udało się rozpoznać około 250 analogicznych figurek wykonanych z kamienia, gliny lub kości, które znaleziono na współczesnych tere- nach rozpościerających się od Hiszpanii do Syberii. Archeolog markiz Paul de Vibraye w 1864 r. odna- lazł pierwszą Wenus ‒ Vénus impudique (Wenus bezwstydna), wykonaną z kości słoniowej i mierzącą 8 cm. Znaleziono ją w warstwie zawierającej glinę, 20 m od wejścia do jaskini, a składała się z ośmiu części. Obecnie przechowywana jest w Paryżu w Musée de l’Homme. Pochodzi prawdopodobnie z lat 24 000‒22 000 p.n.e. i jako pierwsza została określona mianem Wenus. Wartą uwagi jest także pochodząca z około 25 000 r. p.n.e. tak zwana Two-Headed Lady (Dwugłowa pani) odkryta podczas wykopalisk prowadzonych na Riwierze Francuskiej w latach 1883‒1895 przez Louisa Alexandra. Jest wykonana z żółtego serpentynu (rodzaj minerału), RZEŹBA PREHISTORYCZNA | PREHISTORIA ma zaledwie 2,75 cm wysokości i przedstawia styli- zowane ciało kobiece zakończone dwoma głowami. Obecnie znajduje się w Musée des Antiquités Nationales w Paryżu. Prawdopodobnie był to amulet, który miał wspomagać płodność. W 1911 r. w Akwitanii, niedaleko jaskini w Lascaux, fizyk J.G. Lalanne odkrył relief kobiecy datowany na 22 000‒20 000 lat p.n.e., który ma 43 cm wysokości, a obecnie jest przechowywany w Musée de Saint-Germain- -en-Laye. Przedstawia postać kobiecą, która w podnie- sionej prawej ręce trzyma róg bawoli z 13 cięciami, a lewą wskazuje na łono. Kompozycję można odczytać symbolicznie: róg to półksiężyc, liczba 13 oznacza 13 dni, w których księżyc jest w fazie rosnącej i 13 cykli księży- cowych składających się na rok słoneczny. Także w Polsce mamy swoją Wenus, którą odkryto w 2013 r. podczas badań wykopaliskowych w Raciborzu, poprzedzających budowę zbiornika przeciwpowodzio- wego Dolna Odra. Śląska Wenus to mała, licząca 10 cm, gliniana postać kobiety z obfitymi biodrami i piersiami ze schematycznie zaznaczoną głową i rękoma. Prawdo- podobnie pochodzi z około 4000 r. p.n.e. 9 Ramy czasowe SZTUKA SUMERYJSKA ƒ od IV tysiąclecia p.n.e. do końca III tysiąclecia p.n.e. SZTUKA STAROŻYTNEGO EGIPTU ƒ Stare Państwo (XXIX–XXI w. p.n.e.); ƒ Średnie Państwo (XXI–XVII w. p.n.e.); ƒ Nowe Państwo (XVI–XI w. p.n.e.); ƒ ƒ STAROŻYTNA GRECJA ƒ epoka archaiczna: Epoka późna (XI–IV w. p.n.e.); Epoka grecko-rzymska (IV w. p.n.e.–VII w. n.e.). – okres wczesnoarchaiczny (do 620 p.n.e.); – okres archaiczny (620–560 lat p.n.e.); – okres późnoarchaiczny (560–480 p.n.e.). ƒ epoka klasyczna: – okres wczesnoklasyczny – obejmujący odbudowę Aten (480–445 p.n.e.); – okres klasyczny – obejmujący czasy Peryklesa i budowę Akropolu (445–404 p.n.e.); – okres późnoklasyczny – od zakończenia wojen peloponeskich (404–232 p.n.e.); ƒ epoka hellenistyczna – śmierć Aleksandra Wielkiego w 323 p.n.e. i zdobycie przez Rzymian Egiptu w 30 p.n.e.; SZTUKA STAROŻYTNEGO RZYMU ƒ od VI w. p.n.e. do końca IV w. Cechy SZTUKA SUMERYJSKA ƒ funkcje: kultowa, pragmatyczna i memorialna; ogromne, często inkrustowane (dekorowane drogocennymi kamieniami) oczy i długie brody u mężczyzn. SZTUKA PERSKA ƒ schematyzm, oraz precyzja opracowania stylizowanego detalu (fryzury, brody). SZTUKA EGIPTU ƒ twarz nie wyraża żadnych emocji, postać statyczna, układ frontalny, ponadczasowa młodość. RZEŹBA GRECKA ARCHAICZNA ƒ brak cech indywidualnych postaci, ale wyraźne przypisanie im typowych cech i pojęć, takich jak: piękno, pobożność, honor i poświęcenie. EPOKA KLASYCZNA ƒ dążenie do realizmu, wdzięk, stosowanie kontrapostu (sposób ustawienia postaci wspartej na jednej nodze i równoważącej ciężar ciała wygięciem sylwetki w kształcie litery S). EPOKA HELLENISTYCZNA ƒ nie obowiązuje kanoniczny ideał, ale złożoność wielopostaciowych kompozycji, dynamika ruchu, wydłużenie proporcji ciała, emocjonalna gestykulacja i mimika, perfekcyjne opracowanie detalu. SZTUKA STAROŻYTNEGO RZYMU ƒ kopie sztuki greckiej, detal, drobiazgowość; w portrecie wierność i realizm. Ć Ś O N T Y Ż O R A T S Pytokritos z Rodos, Nike z Samotraki, III/II w. p.n.e (Luwr, Paryż, Francja) RZEŹBA I WŁADZA W MEZOPOTAMII | STAROŻYTNOŚĆ RZEŹBA I WŁADZA W MEZOPOTAMII Na terenach dzisiejszego Iraku, Syrii, Iranu i Turcji około 6000 r. p.n.e. zaczęła się formować rzeźba starożytnej Mezopotamii. Jej rozkwit przypada mniej więcej na 3500 r. p.n.e. i dotyczy Babilonii, Asyrii, Akadów oraz Sumerów. Po niezwykle uproszczonych i symbolicznych wyobrażeniach kobiet w czasach prehistorycznych rzeźba w Mezopotamii prezentuje zupełnie inne formy, materiały i tematy. Przede wszystkim spełniała ona trzy podstawowe funkcje: • sakralną – to znaczy, że była związana z religijnością, obrzędami, światem żywych, umarłych i bóstw, • memorialną ‒ a więc upamiętniała tych, którzy odeszli, • pragmatyczną ‒ czyli stosowaną w życiu codziennym. Podstawowymi tematami pojawiającymi się w reali- zacjach są sceny mitologiczne, historyczne i kultowe. Najczęściej pojawiają się one w formie figurek wotywnych, kamiennych rzeźb prezentujących ludzi w zgeometryzowa- nych kształtach, w formie waz oraz steli. Do ich wykonania wykorzystywano np.: bazalt, piaskowiec i dioryt, sięgano też po alabaster, a także miedź, złoto, srebro, lazuryt, fragmenty muszli oraz różnorodne kamienie szlachetne. Z gliny wykonywano ceramikę i figurki terakotowe. Sztuka asyryjska to głównie reliefy o tematyce wojennej, religijnej, dworskiej lub ze scenami z polowań wykonane najczęściej w kości słoniowej. Sztuka babi- lońska z kolei charakteryzowała się przede wszystkim posągami i płaskorzeźbami przedstawiającymi bogów oraz ludzi wykonujących codzienne czynności. Sztandar z Ur, (strona pokojowa), ok. 2600 r. p.n.e.  Bardzo ciekawym i zajmującym badaczy zabytkiem z okresu sumeryjskiego jest znaleziony w grobach królew- skich w południowej Mezopotamii Sztandar z Ur. Jest to rodzaj skrzyni o wymiarach 44 x 20 cm pochodzący z około 2600 r. p.n.e., ktorego szersze boki pokrywa mozaika z lapis-lazuli, kornaliny, macicy perłowej połą- czonych masą bitumiczną. Pozostałe mniejsze boki ozda- biały sceny mitologiczne, niestety stan tych fragmentów nie pozwala na ich ekspozycję. Każdy bok został podzie- lony na trzy pasy, na których pokazano ważne i doniosłe JAK PRZEDSTAWIANO CIAŁO Najważniejszym elementem rzeźby i płaskorzeźby w sztuce Sumerów była twarz, a w niej oczy. Rzeźby mezopotamskie były pozbawione cech indywidualnych, przedstawiały poszczególne czynności, a nie konkretne osoby. Reliefy komponowano pasowo. Postać ludzka ma cechy egipskich rzeźb: twarz przedstawiona z profilu, oko od frontu, tułów i ramiona od frontu, a nogi z profilu. 11 Portret Naramsina lub Sargona Wielkiego, ok. 2520 r. p.n.e.  wydarzenia w życiu ówczesnych ludzi, m.in.: zwycięską wojnę i ucztę z okazji stałego pokoju. Zgodnie z zasadą wiel- kości najważniejsze sceny są umiesz- czone na górze. Warto podkreślić, że osoba uznawana za najważniejszą jest większa od pozostałych. Zabieg ten ułatwia czytanie zabytku ‒ władca prowadzi nagich i poranionych jeńców, strzeżonych przez zwycięskich wojowników. Druga strona sztandaru przedstawia sceny fety po zwycięstwie ‒ władca siedzi na tronie, podziwia taniec, pije wino i ogląda wojenne łupy. Podobnie wyeksponowano postać władcy na wapiennej płycie wotywnej króla Urnansze z około 2520 r. p.n.e. z Grisu. Tutaj król, zdecydowanie większy od pozostałych postaci, inauguruje budowę świątyni. Jest odziany w szatę przypominającą spódnicę, a na głowie trzyma kosz pełen cegieł. W dolnym fragmencie król świętuje. Można zatem wnioskować, że jest zarazem donatorem, beneficjentem i budowniczym świątyni. Wartym uwagi zabytkiem z czasów Mezopotamii jest także brązowa głowa akadyjskiego władcy z Niniwy Naramsina z około 2250 r. p.n.e. Typowe jest tu przed- stawienie twarzy: oprawa (pustych obecnie, a kiedyś ozdo- bionych kamieniami szlachetnymi) oczu, niemal niezau- ważalny uśmiech, misternie ufryzowana długa broda, klasyczny nos, starannie dobrane uczesanie. Istotną postacią dla rozwoju rzeźby okresu sumeryj- skiego renesansu był rządzący w Lagasz w latach około 2140–2124 p.n.e. Gudea, który poświęcał dużą uwagę rozwojowi oraz dobrobytowi miasta, a także własnemu wize- runkowi. Odnaleziono około 27 bardzo różnych rzeźb z  wizerunkiem Gudei. Jednym z bardziej znanych jest odnaleziony w Grisu, powstały około 2144–2124 p.n.e., Płyta wotywna króla Urnansze, ok. 2250 p.n.e.  12
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Historia sztuki. Rzeźba
Autor:
,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: