Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00028 003303 18798574 na godz. na dobę w sumie
Humor świętych. Historie i anegdoty - ebook/pdf
Humor świętych. Historie i anegdoty - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 152
Wydawca: Dom Wydawniczy Rafael Język publikacji: polski
ISBN: 9788375697506 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> religia i rozwój duchowy >> religia
Porównaj ceny (książka, ebook (-22%), audiobook).

Smutny święty to żaden święty twierdził najweselszy święty, Filip Neri. Wesołość zalecał innym, bo uważał, że smutek szkodzi duszy. Weźmy to sobie wszyscy do serca. Zresztą katolicyzm był, jest i zawsze będzie religią radości. Dobra Nowina jest przede wszystkim Radosną Nowiną, a nasza radość to najlepszy sposób głoszenia chrześcijaństwa, jak uważała św. Matka Teresa z Kalkuty

Przekazuję w ręce drogich Czytelników bukiet dowcipów o świętych, błogosławionych i sługach Bożych, kawałów przez nich samych obmyślonych lub przez nich opowiadanych, zabawnych przejęzyczeń i śmiesznych żartów sytuacyjnych. Czytajmy zatem, radujmy się i chwalmy Pana, dzielmy się nimi z bliźnimi.

Autor

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

HUMOR SWIETYCH Wybór i opracowanie: Henryk Bejda Korekta Agata Chadzińska Marek Chadziński Projekt okładki i skład Łukasz Kosek Rysunki Łukasz Kosek ISBN 978-83-7569-750-6 © 2017 Dom Wydawniczy „Rafael” ul. Rękawka 51 30-535 Kraków tel./fax. 12 411 14 52 e-mail: rafael@rafael.pl www.rafael.pl HUMOR SWIETYCH HISTORIE i ANEGDOTY Wybór i opracowanie: Henryk Bejda Wstęp mutny święty to żaden święty” – twierdził najweselszy święty, Fi- lip Neri. Wesołość zalecał innym, bo uważał, że „smutek szkodzi duszy”. Weźmy to sobie wszyscy do serca. Zresztą katolicyzm był, jest i zawsze będzie religią ra- dości. Dobra Nowina jest przede wszystkim radosną nowiną, a – jak uważała św. Matka Teresa – „nasza radość to najlepszy sposób głoszenia chrześcijaństwa”. Przekazuję w ręce Drogich Czytelników bukiet dowcipów o świętych, błogosławio- nych i sługach Bożych, kawałów przez nich samych obmyślonych lub przez nich opowia- danych, zabawnych przejęzyczeń i śmiesz- nych żartów sytuacyjnych. Czytajmy je zatem, radujmy się i chwaląc Pana, dzielmy się nimi z bliźnimi. Bo przecież żarty nie po to są, by pod korcem stały, ni anegdoty „do przypraw kuchennych”, ale aby rozśmieszały, bawiły… i czegoś nas nauczyły. A większość z tych dowcipów i anegdotek jest w sumie niezłą lekcją katechizmu. 5 A Ty, najukochańsza „Przyczyno naszej radości”, módl się za nami i wspomagaj nas, żebyśmy te żarty właściwie –  po Bożemu – zrozumieli, a powtarzając je innym, spró- bowali ich nie... pozarzynać. Zanim, Drodzy Czytelnicy, przystąpicie do czytania, proponuję Wam odmówienie najweselszej modlitwy świata autorstwa an- gielskiego męczennika Tomasza Morusa (co- dziennie odmawia ją papież Franciszek!): 6 Modlitwa o dobry humor Panie, daj mi dobre trawienie i także coś do przetrawienia. Daj mi zdrowie ciała i pogodę ducha, bym mógł je zachować. Panie, daj mi prosty umysł, bym umiał gromadzić skarby ze wszystkiego, co dobre, i abym się nie przerażał na widok zła, ale raczej bym potrafił wszystko dobrze zrozumieć. Daj mi takiego ducha, który by nie znał znużenia, szemrania, wzdychania, skargi, i nie pozwól, bym się zbytnio zadręczał tą rzeczą tak zawadzającą, która się nazywa moim „ja”. Panie, daj mi poczucie humoru. Udziel mi łaski rozumienia żartów, abym potrafił odkryć w życiu odrobinę radości i mógł sprawiać radość innym. 7 „Rocky” z Galilei u raju bram a początek jeden z  pierwszych chrześcijan i pierwszy papież w hi- storii świata – św. Piotr, rybak z Ga- lilei. Jezus nadał mu pseudonim „Kefas”, czyli „Skała”. Z tego właśnie względu nie- którzy Amerykanie nazywają go... „Rocky”. Ten łowiący ludzi rybak sam jeden mógł- by zapełnić całą książkę z dowcipami i mimo że sto procent z nich jest typu: „Przychodzi dusza do nieba, a tam na bramce św. Piotr” (bo przecież Pan Jezus dał mu klucze do królestwa niebieskiego!), to w większości są naprawdę śmieszne. Ale musicie wiedzieć, że już w Ewangelii św. Piotr dał nam niemały powód do uśmie- chu. Nie, nie wtedy, gdy trzy razy zaparł się Chrystusa. To nie było śmieszne. Zabawny był natomiast w wieczernikowej scenie mycia 8 nóg. Nie chciał poddać się temu oczyszcza- jącemu zabiegowi. „Nie, nie, Panie! – pro- testował. – Ty chcesz mi umyć nogi?”– ze zdziwienia aż wykrzyknął. „Jan Chrzciciel niegodzien był Mu roz- wiązać rzemyka u sandałów, a oto ja, robak marny, temu samemu Mesjaszowi miałbym pozwolić umyć swoje brudne nogi? Nie ma mowy” –  myślał pewnie. „Nigdy mi nie będziesz nóg umywał” – odrzekł więc Je- zusowi. Ale Ten był nieugięty. Musiał tego nadgorliwego zapaleńca trochę pohamować. Nie wystarczyły mu słowa, że nie rozumie tego, co Jezus czyni, to trzeba go było jeszcze dodatkowo postraszyć. „Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze Mną” – powie- dział Zbawiciel. Poskutkowało. Uparciuch zmiękł. Mało tego: „Panie, nie tylko nogi moje, ale i ręce, i głowę” – prosił. I znów Zbawiciel musiał go pohamować: „Wyką- pany potrzebuje tylko nogi sobie umyć, bo cały jest czysty...”. Nie zdziwiłbym się, gdyby św. Piotr jesz- cze wtedy nie załapał tak do końca, o co Jezu- sowi chodzi, i nie zdziwiłbym się też, gdyby ten święty popędliwiec wygonił mnie po śmierci sprzed raju bram, a kiedy odchodził- bym, zanosząc się od płaczu, zmienił nagle 9 zdanie, tłumacząc, że źle spojrzał do swojej niebiańskiej księgi i z tym wiecznym potę- pieniem to w moim przypadku była jednak pomyłka i summa summarum ma dla mnie bilet do czyśćca. Oby! A z tym czyśćcem to wcale nie żartuję, bo do nieba droga kręta i zgoła nieprzewidywalna być może... Jedno dla nas, chrześcijan, jest pewne. Śmierć nie jest kresem naszego istnienia. W  Katechizmie Kościoła katolickiego czy- tamy: „Każdy człowiek w swojej nieśmier- telnej duszy otrzymuje zaraz po śmierci wieczną zapłatę na sądzie szczegółowym, który polega na odniesieniu jego życia do Chrystusa i albo dokonuje się przez oczysz- czenie, albo otwiera bezpośrednio wejście do szczęścia nieba, albo stanowi bezpośred- nio potępienie na wieki”. W świetle nauki Kościoła zmarli trafić mogą zatem w trzy miejsca: do nieba, do piekła lub do czyśćca. Większość z nas nie jest pewnie aż tak do- bra, żeby bezpośrednio po zgonie – tak jak święci – trafić do nieba, ani tak zła i zdepra- wowana, żeby od razu znaleźć się w piekle. Miejscem, w którym większości z nas przyj- dzie przez pewien czas przebywać, będzie zatem czyściec. 10 11 www.rafael.pl
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Humor świętych. Historie i anegdoty
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: