Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00604 021313 15574188 na godz. na dobę w sumie
Indonezja. Zielony Przewodnik. Wydanie 1 - książka
Indonezja. Zielony Przewodnik. Wydanie 1 - książka
Autor: Liczba stron: 400
Wydawca: Wydawnictwo Bezdroża Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-4200-7 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> przewodniki >> świat
Porównaj ceny (książka, ebook (-20%), audiobook).

Ruszajcie w świat z przewodnikami Michelina!

Indonezja to barwny kraj, na który składa się kilkanaście tysięcy wysepek, rozrzuconych po Pacyfiku i Oceanie Indyjskim. To Azja w całym swoim bogactwie: panująca tu od wieków kultura buddyjska i hinduistyczna, wymieszana z dominującym dziś islamem, dała prawdziwie egzotyczny koktajl, oszałamiający orientalnymi barwami i zapachami. Z jednej strony - wielkie metropolie, tętniące życiem ośrodki turystyczne, mekka surferów i przyszłych gwiazd srebrnego ekranu, z drugiej - tarasy ryżowe, rajskie plaże, wciąż aktywne wulkany, gęste dżungle porośnięte niespotykaną nigdzie indziej roślinnością oraz ukryte w lasach starodawne świątynie o baśniowej architekturze.

W trzech częściach Zielonego Przewodnika znajdziecie niezbędne informacje, dzięki którym odkryjecie cel Waszej podróży:

Pełny zestaw dokładnych map:

Gwiazdki - tradycyjny system oceny atrakcji turystycznych
***zobacz koniecznie
**warto odwiedzić
*godne uwagi

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

2 2 Tytuł oryginału Tytuł oryginału The Green Guide. Tuscany Le Guide Vert – Indonésie Tłumaczenie Tłumaczenie Agnieszka Hajer, Magdalena Kujawa Kamila Olek, Grzegorz Techmański Konsultacja Aktualizacja Szymon Kozłowski, www.moja-indonezja.pl Agnieszka Masternak Redakcja Redakcja Magdalena Matyja-Pietrzyk Korekta Ewa Rupniewska-Balmas Urszula Czerwińska Redakcja techniczna map Redakcja techniczna map Alain Baldet, Michéle Cana, Peter Wrenn, Paweł Zabagło, Patrycja Mikulska Stéphane Anton, Michèle Cana, Thierry Lemasson, Denis Rasse, Patrycja Mikulska Fotoedycja Fotoedycja Lydia Strong, Katarzyna Leja Dawid Kwoka Projekt graficzny Projekt graficzny Christelle Le Déan Christelle Le Déan Skład Skład Magdalena Suchy-Polańska Sabina Suchy Helion S.A. Wydawnictwo Bezdroża Sp. z o.o. ul. Kościuszki c, - Gliwice ul. Michała Bałuckiego 21/2, 30-318 Kraków tel.:     tel.: 12 2692961, faks: 12 2677711 e-mail: bezdroza@bezdroza.pl e-mail: redakcja@bezdroza.pl, http://bezdroza.pl http://bezdroza.pl Klientów branżowych zapraszamy do składania zamówień Drogi Czytelniku! w Dziale Handlowym Grupy Wydawniczej Helion S.A. Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres: tel.: 32 2309863 w. 123, faks: 32 3339256, http://bezdroza.pl/user/opinie/?beind1 e-mail: zamawiam@helion.pl Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję. Wydanie I ISBN 978-83-246-4200-7 Wydanie III ISBN XXXXXXXXXXXXXXX Copyright © Le Guide Vert Michelin – Michelin cie Copyright © for the Polish Edition by Helion, 2012 Copyright © Le Guide Vert Michelin – Michelin cie Copyright © for the Polish Edition by Wydawnictwo Bezdroża, 2012 Informacja dla Czytelników Informacja dla czytelników Autorzy i wydawca przewodnika dołożyli wszelkich starań, by jego treść była jak najbardziej Autorzy i wydawca przewodnika dołożyli wszelkich starań, by jego treść była jak zgodna z rzeczywistością. Nie mogą jednak przyjąć odpowiedzialności za jakiekolwiek najbardziej zgodna z rzeczywistością. Nie mogą jednak przyjąć odpowiedzialności za skutki wynikłe z wykorzystania zawartych w nim informacji. Dane praktyczne (formalności jakiekolwiek skutki wynikłe z wykorzystywania zawartych w nim informacji. W chwili administracyjne, ceny, adresy, numery telefonów, adresy stron internetowych itp.) należy ukazania się niniejszego przewodnika niektóre z podanych informacji mogą okazać traktować jako orientacyjne, ponieważ mogą one ulegać zmianom. się niedokładne lub niekompletne. Prosimy o zasygnalizowanie wydawcy wszelkich Będziemy wdzięczni naszym Czytelnikom za informacje dotyczące błędów i nieaktualnych zauważonych pominięć lub nieścisłości. informacji. Wszelkie uwagi są dla nas cenne, gdyż dzięki nim możemy poprawić kolejne wydania. 3 3 Jak korzystać z przewodnika Jak korzystać z przewodnika Zielony Przewodnik składa się z trzech części Zielony Przewodnik składa się z trzech części Ñ Organizacja podróży: informacje praktyczne ułatwiające przy- Ñ Organizacja podróży: informacje praktyczne ułatwiające przy- gotowanie wyjazdu i pobyt na miejscu gotowanie wyjazdu i pobyt na miejscu Ñ O kraju/regionie: informacje wzbogacające podróż Ñ O kraju: informacje wzbogacające podróż Ñ Odkrywanie celu podróży: podział na miasta ułożone w kolej- Ñ Odkrywanie celu podróży: podział na wyspy ności alfabetycznej W rozdziale dotyczącym odkrywania celu podróży znajdą Państwo informacje praktyczne: znajdą Państwo Informacje praktyczne: å transport å transport å noclegi według cen å noclegi według cen å wyżywienie według cen å wyżywienie å propozycje spędzania czasu w ciągu dnia i wieczorem å propozycje spędzania czasu w ciągu dnia i wieczorem å miejsca idealne na zakupy å miejsca idealne na zakupy W rozdziale dotyczącym odkrywania celu podróży Na końcu przewodnika znajdują się: Na końcu przewodnika znajdują się: Ñ słowniczek Ñ spis opisywanych miejsc Ñ indeks Ñ spis map i planów występujących w przewodniku Ñ spis map i planów Ñ rozmówki Ñ legenda Ñ legenda Drogi Czytelniku! Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres: Ñ http://bezdroza.pl/user/opinie/?XXXXx Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję. Spis treści Spis treści 1/ ORGANIZACjA 1/ ORGANIZACjA PODRóży PODRóży TITRE CHAPITRE TRANSPORT Titre rubrique ................................... XXX Samolotem ............................................10 Z biurem podróży ...............................10 PRZED WyjAZDEm Numery telefonów w Indonezji ..... 11 Pogoda .................................................... 11 Co należy zabrać ................................. 12 Przydatne adresy................................. 13 Formalności ........................................... 13 Waluta ..................................................... 15 Noclegi .................................................... 15 Wyżywienie ........................................... 17 INFORmACjE A–Z Ambasady i konsulaty ....................... 19 Banki ........................................................ 19 Bezpieczeństwo .................................. 19 Elektryczność ........................................ 19 Jednostki miar ......................................20 Papierosy ................................................20 Pralnie ......................................................20 Samochód ..............................................20 Savoir-vivre ............................................21 Sport ........................................................23 Taksówki .................................................25 Telefon ....................................................25 Transport ................................................25 Tradycyjne widowiska .......................25 Transport ................................................25 Turystyka aktywna .............................32 Waluta .....................................................32 Zakupy ....................................................33 Zdrowie ...................................................34 Zwyczaje i tradycja .............................37 Życie nocne ...........................................38 KAlENDARIum Święta i festiwale .................................39 4 4 2/ O KRAju 2/ O KRAju WSPółCZESNA INDONEZjA System wartości ...................................42 Tradycyjny dom ...................................42 Szkoła ......................................................44 Dżinsy czy sarong? .............................44 Gospodarka ...........................................44 Administracja ........................................47 Języki .......................................................48 RElIGIE I SyNKRETyZm Teistyczny naród .................................51 Różnorodny islam ...............................52 Rozproszone chrześcijaństwo ........53 Hinduizm i buddyzm .........................54 TRADyCjE I SZTuKA żyCIA Rzemiosło...............................................56 Kuchnia wysp .......................................60 SZTuKI SCENICZNE I żyCIE KulTuRAlNE Wayang we wszystkich formach ...63 Sztuka nowoczesna............................68 Literatura: z wiatrem historii ...........70 NATuRA I KRAjObRAZ Dwa łuki na morzu ..............................73 Góry ognia ............................................. 74 Klimat równikowy i monsuny .........75 Bujna roślinność ..................................76 Egzotyczna fauna ................................79 Skarby mórz ..........................................83 Zagrożony raj ........................................84 HISTORIA Pierwsze wieki ......................................86 Epoka zhinduizowanych królestw .....88 Pojawienie się islamu .........................91 Kompania Wschodnioindyjska ......92 Holenderskie Indie Wschodnie ......93 Wreszcie republika .............................95 Ruch „Reformasi” ................................97 Chronologia ..........................................98 5 5 3/ ODKRyWANIE INDONEZjI n jawa ∏ Flores Labuhan Bajo ......................................322 Ruteng i region Manggarai ...........331 Bajawa i region Ngada ................... 334 Riung i wyspy Tujuhbelas ..............339 ∫ Celebes Makassar .............................................. 346 Region Tana Toraja ...........................355 Archipelag Togian .............................373 Manado i region Minahasa ............378 Słowniczek ............................... 389 Indeks ....................................... 396 mapy i plany............................. 400 Dżakarta ...............................................104 Bandung i region Sunda .................131 Z Bandungu do Pangandaranu ...141 Yogyakarta i okolice .........................149 Świątynia Borobudur .......................175 Świątynia Prambanan .....................180 Wulkan Bromo ....................................186 Kawah Ijen ...........................................191 ∑ bali Denpasar ............................................. 200 Kuta, Legian i Seminyak ..................210 Sanur ..................................................... 225 Ubud ..................................................... 236 Jezioro Bratan i okolice ...................262 Na zboczach wulkanu Agung ......270 Wulkan Batur ......................................274 Lovina Beach i północne wybrzeże ....283 ± lombok Mataram .............................................. 296 Archipelag Gili ....................................302 Wulkan Rinjani ...................................310 Kuta i Gerupuk: droga na południe ...314 104 Jawa Dżakarta a 9 588 200 mieszk. – Stolica Indonezji – Prowincja: DKI Dżakarta y informacJe PraKtyczne s. 118 i informacJa turystyczna Kantor Penerangan wisata (Centrum Informacji Turystycznej) – Plan II B4 - Jl. Wahid Hasyim 9, Jakarta Theatre Building - t (021) 314 20 67 - www.jakarta-tourism.go.id - pn.–pt. 9.00–18.00, sb. 9.00–14.00. Obsługa mówi po angielsku. Panuje tu przyjazna atmosfera, ale nie powinniśmy liczyć na większą pomoc. Z niewielkiej ilości informacji, które można tu otrzymać, duża część wprowadza w błąd (broszury w języku angielskim są nieaktualne). Lepiej szukać informacji w działach kulturalnych gazet, np. w „The Jakarta Post”. Ñ Położenie Mapa regionu s. 102–103 – Plan I (plan miasta) s. 106–107 – Plan II (centrum) s. 110 – Plan III (dzielnica Jalan Jaksa) s. 117. Dżakarta to prawdziwa metro- polia, rozciąga się z północy na południe na ponad 20 km i obejmuje rów- ninę graniczącą z Morzem Jawajskim. Miasto stanowi mozaikę ważnych punktów połączonych siecią dużych arterii. Zwiedzanie najlepiej rozpo- cząć od portu i kierować się na południe. Na północy stary port sunda Kelapa (Plan II A–B1) i kolonialna dzielnica Kota (Plan II B1–2) graniczą z chińską dzielnicą Glodok (Plan II B2). Kierując się na południe ulicą Gajah Mada, dotrzemy do placu merdeka (Plan II B–C3), przy którym znajdują się pałac prezydencki, dworzec Gambir i Muzeum Narodowe. Na połu- dnie od placu usytuowana jest Jl. Thamrin – jawajskie Pola Elizejskie, po jej wschodniej stronie znajdują się dzielnice mieszkaniowe menteng i cikini (Plan II C4), a po zachodniej – popularna dzielnica tanah abang (Plan II A3). Jej przedłużenie wraz z Jl. Jend. Sudirman i Jl. Rasuna Said tworzą „złoty trójkąt” Kuni ngan (Plan I C–D3), najeżony drapaczami chmur. Wreszcie obok Jl. Gatot Subroto (oddalony bulwar) rozciągają się Kebayoran Baru (Blok M) - (Plan I C3) oraz dzielnica wysiedleńców Kemang (Plan I C3–4). Dżakarta cały czas się rozwija. Rosnąc, „wchłonęła” otaczające miasteczka i w końcu utworzyła gigantyczną aglomerację, zwaną Dżabotabek, od pierwszych liter nazw: Dżakarta, Bogor, Tangerang i Besakih . w zoBacz Koniecznie Spacer brzegami Sunda Kelapa; wizyta w Muzeum Wayangu, Muzeum Narodowe i meczet Istiqlal; życie kulturalne i nocne. orGanizacJa czasu Na zwiedzanie stolicy należy zarezerwować dwa dni. Przed przyjazdem warto zarezerwować hotel przez internet, żeby otrzymać zniżki. Radzimy unikać jazdy samochodem w godzinach szczytu i korzystać z Transjakarty. Jeśli chcemy wyjechać z Dżakarty, szczególnie w przeddzień weekendu, wybierzmy pociąg, aby nie spędzić wieczoru w ulicznych korkach. / Dla Dzieci Park rozrywki Dunia Fantasi i Sea World w parku Ancol; Indonezja w minia- turze, kino Imax i tradycyjne pawilony w parku Taman Mini na południo- wych obrzeżach miasta; zoo Ragunan. 105 XXX mieJscowoŚĆ XXX Nowoczesna Dżakarta nocą © Hericamel / Dreamstime.com 1 sercem Jawy jest jej rozrastająca się i  pełna kontrastów stolica. nieznoszące ciszy miasto nieustannie rozbrzmiewa nawoływaniami ulicznych handlarzy, śmiechem dzieci, gwarem obcych języków... ze względu na złożoną naturę Dżakarty sami mieszkańcy nazwali ją „wielkim durianem”, porównując ją do owocu, który uwielbiają mimo jego silnego zapachu i dziwnego smaku. stolica stanowiąca symboliczny obraz zmieniającego się społeczeństwa jest również kosmopolitycznym centrum, w którym mieszają się ludy z różnych stron kraju. Gdy minie niewątpliwy szok spowodowany pierwszym wrażeniem, Dżakarta odsłoni inne oblicze, a to przyciągnie nawet niezbyt zainteresowanych. Po zachodzie słońca warto wtopić się w uliczki oświetlonego miasta, wypić drinka w ożywionym barze, posłuchać koncertu albo dać się oczarować którejś z tysiąca i jednej nocy w Dżakarcie. Stare miasto Plan II Należy się przygotować na półgodzinne zwiedzanie, najlepiej ranem. Polecamy poruszanie się taksówką lub taksówką rowerową. T Jeśli chcemy zwiedzać miasto z przewodnikiem, zob. „Dżakarta – informacje praktyczne”, s. 128–129. a oKolice Portu Plan II B1 Sunda Kelapa (kelapa znaczy „kokos”) od XII w. służy jako port, a w czasach holen- derskich był jednym z najważniejszych miejsc na szlaku przypraw. Przemysłowy port Dżakarty znajduje się trochę bardziej na wschód, w tanjungpriok. aa Bulwar sunda Kelapa Plan II B1 Na północy miasta. Zakotwiczone wzdłuż ruchliwego bulwaru sunda Kelapaaa niezliczone wie- lokolorowe żaglowce pinisia wydają się pochodzić z innej epoki. Te słynne 106 Jawa zob. plan II Parlament Stadion olimpijski Policja (centrum handlowe) Kościół św. Stefana NOCLEGI DŻAKARTA plan I 107 DżaKarta Zatoka Dżakarta R o a d T o l l Toll Road Tor wyścigów konnych 1 108 108 Jawa Jawa Mały port o wielkim znaczeniu Za czasów hinduskiego królestwa Pajajaran (XII w.) powstała miejscowość Sunda Kelapa, która została jed- nym z najważniejszych portów Jawy Zachodniej. Jej losy zmieniły się w 1522 r., gdy Portugalczycy, nowi władcy Malakki, otrzymali od Pajajaranu prawo wybudowania nowego portu, kolej- nego przystanku na trasie handlu przyprawami. Projekt wzbudził reakcję wszystkich zainteresowanych: Portugalczycy pragnęli rozwinąć tam faktorię, a Sundajczycy znaleźli sojusznika w walce przeciwko muzułmańskiemu sułta- nowi Demaku. Kiedy ci pierwsi powrócili po pięciu latach, muzułmanie zdołali już podbić królestwo Pajajaran i założyć sułtanat Banten. 22 czerwca 1527 r. muzułmański książę fatahillah przejął Sunda Kelapę i nadał jej nową nazwę – Jayakarta, dosł. „całkowite zwycięstwo”. oD sułtanatu Do Voc Nowa epoka rozpoczęła się w 1610 r., gdy Holender Jan Pieterszoon Coen, gubernator generalny Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej (VOC), wybrał Jayakartę, aby utworzyć w niej niezależną od Banten faktorię. Od tego momentu sytuacja sułtanatu stopniowo się pogarszała, ponieważ padł on ofiarą monopolu ustanowionego przez VOC w dziedzinie handlu przypra- wami. W 1618 r. książę Jayakarty zajął holenderski fort, ale Coenowi udało się uciec na Moluki. Powrócił stamtąd po roku wraz z posiłkami i zrównał Jayakartę z ziemią. Na jej miejscu wyrosła Batavia – nowe miasto, które aż do XX w. będzie odgrywać rolę centrum holenderskich kolonizatorów w Indonezji. Batavia powoli awansowała do rangi największego portu archipelagu. Rozwijająca się potęga gospodarcza tego miasta zagrażała interesom suł- tana Agunga, władcy Mataramu, więc kilkakrotnie na nie napadał (1628 i 1629), siejąc zniszczenie. Aby odbudować Batavię, Specx, następca Coena, postanowił wziąć przykład z miast holenderskich i poprzecinał ją siecią kanałów. W celu ożywienia gospodarki sprowadził też do niej Malajczyków, Makasarczyków, Balijczyków, a zwłaszcza przedsiębiorczych Chińczyków. Batavia przez długi czas ignorowała region Sunda, czerpiąc korzyści z morza i handlu zagranicznego. Trzeba było czekać do 2. poł. XVII w., kiedy rozsze- rzyła swoje wpływy na terytorium Jawy. Kolejne stulecie to okres upadku. Kanały Specxa okazały się nieprzystosowane do klimatu tropikalnego, a sto- jące wody przyciągały komary i coraz bardziej przypominały ścieki. Wkrótce wybuchła epidemia malarii i cholery. Do tego doszły jeszcze mordy jakich dokonano na chińskiej wspólnocie (T zob. ramka s. 112), spowodowane zazdrością, jaką budziły w mieszkańcach miasta przedsiębiorczość i suk- cesy tej mniejszości. Wszystkie te czynniki zahamowały rozwój gospodar- czy i VOC, wciąż zadłużona po wojnach, zmuszona była ogłosić bankruc- two, a w 1800 r. przekazała władzę rządowi holenderskiemu. „Perła wschoDu” Przybyły w 1808 r. gubernator generalny Herman Willem Daendels posta- nowił odbudować prestiż Batavii. Kanały zostały oczyszczone, stary fort zburzony, a 4 km na południe od miasta narodziło się jego nowe centrum – zalążek współczesnej Dżakarty. Nieco później (1811) władzę przejął Anglik Thomas Stamford Raffles i wprowadził kolejne reformy. W 1816 r. miasto wró- ciło w ręce Holendrów i rozpoczął się nowy złoty wiek. W XIX w. Dżakarta 109 109 XXX mieJscowoŚĆ XXX DżaKarta 11 stała się prężną stolicą rozwijającej się kolonii, dzięki czemu zyskała przydo- mek „perły Wschodu” (niestety z dobrobytu nie korzystała lokalna ludność). Poprawa warunków sanitarnych sprawiła, że na początku XX w. miasto miało 300 tys. mieszkańców, a eleganckie dzielnice Menteng i Cikini rozkwitały. Epoka prosperity skończyła się brutalnie 5 marca 1942 r., w dniu, w którym Japonia zaatakowała Indonezję. stolica rePuBliKi inDonezyJsKieJ 17 sierpnia 1945 r. Sukarno i Hatta ogłosili w Dżakarcie niepodległość Indonezji. Powrót Holendrów zmusił ich do przeniesienia stolicy do Yogyakarty, ale po tym, jak przedstawiciele dawnego mocarstwa kolonialnego opuścili archipelag w 1949 r., Dżakarta ponownie awansowała do statusu stolicy i pokryła się pomnikami ku czci młodego narodu oraz szerokimi bulwarami. Odrodzenie trwało jednak bardzo krótko – w 1965 r. zakończył je zamach stanu (zob. „Historia”, s. 95). trauma 1998 roKu Od tamtego czasu stolica mogła się pochwalić znacznym wzrostem demo- graficznym – pomiędzy latami 60. ubiegłego stulecia a 2000 r. liczba jej mieszkańców wzrosła z 3 do 13 mln. Wyrosły wówczas dziesiątki budynków, symboli sukcesu gospodarczego, pojawiła się także średnia klasa, która przy- jęła zachodni styl życia. Dżakarta była jednak w tym czasie także siedliskiem nierówności i ubó- stwa, które nasi- lił kryzys gospo- darczy w  1997  r. zamieszki w maju 1998 r. (1,2 tys. ofiar śmiertelnych i 5 tys. zniszczonych lub u s z k o d z o n y c h budynków) były dla miasta wydarze- niem traumatycz- nym, takiej prze- mocy nie zaznano tutaj od ponad 30   lat. Punktem kulminacyjnym stu- denckich protestów było zajęcie par- lamentu, które po kilku dniach dopro- wadziło do dymisji gen. Suharto. To jeden z  ostatnich tragicznych epizo- dów w historii sto- licy. Od tamtej pory Dżakarta pulsuje nowym, demokra- tycznym rytmem. Statek VOC „Batavia” © Erik de Graaf / iStockphoto.com 110 Jawa DŻAKARTA plan II Zatoka Dżakarta Park Ancol Gedung Arsip Nasional Pałac Prezydencki Katedra Meczet Museum Nasional Kościół św. Emanuela zob. plan III Museum Tekstil Taman Ismail Marzuki d i a S a n u s a R . R H . . l J 111 DżaKarta KamPunG – wiosKa w mieŚcie Ważnym elementem dużych indo- nezyjskich metropolii jest kam- pung (dosł. „wioska”), czyli dziel- nica, w której odtwarza się wiejski sposób życia. W dżakarckim kam- pungu żyje ponad połowa ludno- ści miasta. Niektóre z tych dzielnic to prawdziwe slumsy – bez bieżą- cej wody, elektryczności i chodni- ków – w których tłoczą się ofiary „cudu” gospodarczego. Inne są osiedlami schludnych domów zamieszkiwanych przez klasę śred- nią. Zazwyczaj kampung zamiesz- kuje ludność należąca do tej samej grupy etnicznej, często pocho- dząca z tej samej wioski, która podtrzymuje tradycyjny system wzajemnej pomocy. statki, znane z ciężkich, pękatych kadłubów i uniesionych dziobów, zostały zbudowane bez żadnego projektu. Można się nimi wybrać na kilkudniowy rejs po Morzu Jawajskim (informacja w kapitanacie portu) albo zadowolić się krótką wizytą na pokła- dzie. Kiedy silnik zastąpił żagle, stały się one jedynie ozdobnym wyposa- żeniem pomocniczym. targ rybny (Pasar Ikan) Plan II B1 Gdy dotrzemy na koniec bulwaru Sunda Kelapa (500 m), wsiadamy do barki, która zabierze nas bezpośrednio na targ rybny. Spacer po targu to prawdziwa przy- goda dla nosa, szczególnie między godz. 1.00 a 5.00 rano, kiedy jest tu najbardziej tłoczono. Znajdujący się pośrodku malowniczego kam- pungu (T zob. ramka obok) Pasar Ikan jest z pewnością jedną z tych dzielnic, w których można poznać ludową duszę Dżakarty. Okoliczne sklepiki, w których sprzedaje się wyłącz- nie artykuły związane z morzem, oferują olinowanie, kotwice, latarki, muszle itp. a muzeum morskie (Bahari Museum) Plan II B1 Jl. Pasar Ikan (przy wyjściu z targu) - t (021) 669 34 06 - www.museumbahari.org - wt.–czw. i nd. 9.00–15.00, pt. 9.00–14.30, sb. 9.00–12.30 - 2000 IDR. Utworzone w XVIII-wiecznym magazynie przypraw muzeum posiada piękną kolekcję tradycyjnych stateczków proa (zwanych też prahu) i kajaków, a także rekonstrukcje licznych rodzajów łodzi, które przez wieki pływały na wodach archi- pelagu. Piętro wypełniają przyrządy nawigacyjne i wspaniałe stare fotografie. Należąca do muzeum stara wieża celna (Menara Syahbandar) wznosi się przy Kali Besar (dosł. „wielki kanał”). Zbudowana w 1839 r. konstrukcja służyła nie- gdyś za wieżę strażniczą i stację meteorologiczną, dziś z jej szczytu rozpo- ściera się widok na Sunda Kelapa. Jl. Tongkol Cengkeh prowadzi bezpośrednio do Taman Fatahillah (1 km), w samym centrum dzielnicy Kota. Możemy skorzystać z oferty taksówek rowerowych. 1 NOCLEGI WYŻYWIENIE Świątynia 112 Jawa Dzielnica Kota Plan II B1 inDonezyJscy chińczycy – Kozły ofiarne Chińczycy żyjący licznie w Sunda Kelapa od XVI w. w kolejnym stule- ciu wykazali się niebywałą przed- siębiorczością w handlu i rzemiośle i przyczynili się do rozwoju miasta. Strach przed konkurencją oraz pogłoski o spisku spowodowały, że VOC wszczęła bezwzględne represje: w 1740 r. od 5 do 10 tys. Chińczyków zostało zamordowanych przez Holendrów (500 spośród nich uwię- ziono na rozkaz gubernatora), a więk- sza część starego miasta została zniszczona. Szybko rozpoczęła się jednak imigracja i Chińczycy, przenie- sieni do dzielnicy Glodok, odzyskali swoją pozycję gospodarczą. Niestety w XX w. historia znów się powtórzyła: w 1965 r. Indonezyjczycy chińskiego pochodzenia padli ofiarą maso- wych mordów, a w czasie zamieszek 1998 r. ich wspólnota ściągnęła na siebie gniew społeczeństwa: zginęły wówczas dziesiątki osób, zniszczono też setki chińskich sklepów. taman fatahillah jest jednym z nie- licznych miejsc, w którym można zobaczyć ślady 350-letniej obecności Holendrów w Indonezji. Zdobiony fontanną plac skupia najważniejsze budynki epoki kolonialnej, w więk- szości przekształcone w muzea. a muzeum historyczne Dżakarty (Museum Sejarah Jakarta) Plan II B1 Taman Fatahillah 1 - t (021) 690 14 83 - museumsejarahjakarta.com - wt.–czw. i nd. 9.00–15.00, pt. 9.00– 14.30, sb. 9.00–12.30 - 2000 IDR. Budynek z elegancką neoklasyczną fasadą zwieńczoną dzwonnicą (1707) zajmuje całą południową stronę placu. Niegdyś był on symbolem władzy kolonialnej – siedzibą biur generalnego gubernatora i urzędu miasta (Stadhuis), a także więzieniem i sądem, cieszącymi się złą sławą. Na parterze można zobaczyć repro- dukcje rytych kamieni z czasów królestwa Pajajaran, ale uwagę przyciągają przede wszystkim sale o wysokich sufitach, które ozdo- biono wytwornymi meblami z epokiaa, wykonanymi z ciemnego drewna. aa muzeum wayangu (Sejarah Museum Wayang) Plan II B1 Jl. Pintu Besar Utara 27 - t (021) 692 95 60 - museumwayang.com - wt.–nd. 9.00– 15.00 - 2000 IDR - przedstawienia teatru lalek: IV–XII: 1., 2. i ostatnia nd. każdego miesiąca rano. Oprócz zachwycających i różnorodnych kukiełek – wayang kulit (wykonane ze skóry i występujące w teatrze cieni), wayang kelitik (płaskie, drewniane) i wayang golek (drewniane, emaliowane) – przeznaczonych do odgrywa- nia ról z hinduskich epopei, Mahabharaty i Ramajany, odkryjemy tu też kilka ciekawostek, m.in. chrześcijańskie lalki z Jawy środkowej, które przedsta- wiają Adama i Ewę, albo wayang suluk, którego ustami wygłaszano antyho- lenderskie hasła w czasie wojny o niepodległość. Muzeum prezentuje także kukiełki z Sumatry i Bali, Malezji, Wietnamu, Kambodży, Indii, Sri Lanki, Chin oraz Włoch, a także marionetkę podarowaną przez francuskiego prezydenta François Mitterranda. T Aby dowiedzieć się więcej o różnych formach teatru, zob. również rozdział „Sztuki sceniczne i życie kulturalne”, s. 63. muzeum sztuk Pięknych i ceramiki (Balai Seni Rupa dan Keramik) Plan II B1 Jl. Pos Kota 2 (na wschód od placu) - wt.–nd. 9.00–15.00 - 2000 IDR - w tylnym podwórzu znajduje się bufet. Muzeum zorganizowano w miejscu dawnego sądu (XIX w.). Choć w kolekcji nie znajduje się tak wiele przykładów chińskiej ceramiki jak w Muzeum Narodowym, warto przybyć tutaj, aby zobaczyć wspaniałe dzieła pochodzące z czasów dynastii 113 DżaKarta Song i Yuan – zwłaszcza seledynowy komplet talerzy i naczyń z XIV w. – oraz taj- ską, wietnamską i europejską ceramikę odnalezioną na archipelagu. Muzeum wystawia też dzieła kilku największych malarzy indonezyjskich XIX i XX w. (Affandi, Hendra Gunawan, Raden Saleh, Sindoutomo Sudjojono, Nyoman Manoha, Suwaji). Portugalski kościół (Gereja Sion) Plan II B2 Jl. Pangeran Jayakarta, na wschód od Taman Fatahillah, za dworcem Kota. Najstarszy kościół stolicy (1695) został zbudowany dla mardijker (dosł. „wyzwo- lonych”), potomków niewolników z Angoli i Indii lub mieszanych małżeństw azjatycko-portugalskich. W zbudowanym na planie prostokąta budynku warto zwrócić uwagę na ambonę i oryginalne organy. Aby dotrzeć do chińskiej dzielnicy (pieszo lub taksówką), trzeba się przeprawić przez wielki Kanał (Kali Besar - na zachód od Taman Fatahillah - Plan II B2), któ- rego brzegi otaczają eleganckie XVIII-wieczne budynki. Na szczególną uwagę zasługuje toko merah (dosł. „czerwony sklep”) – dawny dom gubernatora. GloDoK – Dzielnica chińsKa Plan II B2 1 W przeciwieństwie do innych chińskich dzielnic ta nie podkreśla swojej odrębności, m.in. dlatego, że używanie chińskich ideogramów jest dozwolone w Indonezji od niedawna. W dzielnicy można jednak znaleźć kilka wspaniałych świątyń (kelenteng) i starych domów. Aby poczuć atmosferę tego miejsca, trzeba się po nim przespacerować: przejście z zachodniej strony pomiędzy ruchliwe uliczki pobudza ciekawość, a liczne warungi oferują wiele okazji do spróbowania parującej zupy. Idąc wzdłuż kanału na południe, można podziwiać ładne chińskie domki z czerwonymi frontonami i dachówkami. Na ulicy Petak Sembilan warto zaj- rzeć choć na chwilę do świątyni Dharma Jaya. Kościół mB fatimskiej Plan II B2 Jl. Kemenangan III/47 (kilka kroków od świątyni Dharma Jaya). Kościół  – tak jak sąsiadującą z nim szkołę – zbu- dowano w stylu chińsko-zachod- nim. Ma on przypominać, że wielu Indonezyjczyków chińskiego pocho- dzenia, poszukując nowej, mniej dys- kryminującej tożsamości, przeszło na katolicyzm. Bronili się w ten spo- sób przed konwersją na islam, która wiązałaby się z zakazem praktyko- wania kultu przodków i spożywania wieprzowiny, a często wykluczeniem nawróconego z rodziny. inny czas, inny ruch… W Dżakarcie nie sposób ominąć posągów w  stylu socrealistycz- nym, popularnym w czasach pre- zydenta Sukarno: od Powitania (przy placu Indonesia), przedsta- wiającego parę wyciągającą ręce ku niebu, po postać z niewymia- rowymi rękoma przedstawiającą Wolność kruszącą kajdany (przy hotelu Borobudur Intercontinental), która upamiętnia wyzwolenie Irian Jaya. Niektórym posągom nadano lekceważące przezwiska: posąg Hanumana (bohatera-małpy z Ramajany) został nazwany Seven Up ze względu na kształt podestu; palma zwycięstwa należy się jed- nak Patungowi Pemudzie (Jl. Jend. Sudirman, Kebayoran), dumnemu symbolowi ducha młodości, zwa- nemu Pizza Man! Świątynia Dharma Bhakti Plan II B2 Jl. Kemenangan III/97 (kilkaset metrów dalej na południe) - www.jindeyuan .org. Najstarsza świątynia w Dżakarcie, bardziej znana jako Jinde Yuan, została poświęcona buddyjskiej bogini miłosierdzia Kuan-in (chiń. Guanyin). Jest to jedyny budynek, który nie został uszkodzony w cza- sie zamieszek w maju 1998 r.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Indonezja. Zielony Przewodnik. Wydanie 1
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: