Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00442 008706 14650701 na godz. na dobę w sumie
Inne sprawy - ebook/pdf
Inne sprawy - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 409
Wydawca: W drodze Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7033-882-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> religia i rozwój duchowy >> duchowość
Porównaj ceny (książka, ebook (-8%), audiobook).

 

Kim jesteś?

Kim jesteś, że zajmujesz się mną?

Kim jesteś, żeby oddawać za mnie życie?!

Kim ja jestem, żeby być tak kochany?!

...I myślicie, że usłyszymy jakąkolwiek odpowiedź? Nie, nie usłyszymy. Jest najzupełniej zbędna. Fascynacja i zdziwienie Jezusem Chrystusem będą miały praktyczne znaczenie. Naprawdę będziemy inni!

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

INNE SPRAWY 2 WSTĘP INNE INNE INNE SPRAWY 1 INNE SPRAWY 2 WSTĘP 0LFKDà©=LRàR©2 62 INNE INNE INNE SPRAWY 3 INNE SPRAWY © Copyright Michał Zioło Copyright © for this edition by Wydawnictwo W drodze 2010 Redaktor Jolanta Czapczyk Redakcja techniczna Justyna Nowaczyk Projekt okładki i stron tytułowych Piotr Łysakowski ISBN 978-83-7033-753-7 Wydawnictwo Polskiej Prowincji Dominikanów W drodze 2010 ul. Kościuszki 99, 60-920 Poznań tel. 61 852 39 62, faks 61 850 17 82 www.wdrodze.pl sprzedaz@wdrodze.pl Druk i oprawa: Drukarnia Na Księżym Młynie ul. Księży Młyn 14, 90-345 Łódź 4 WSTĘP NIEMCY ĆWICZĄ AEROBIK Hey, hey, baby (tu gromkie chóralne uuuuh, aaahh) I wanna know if you’ll be my girl. Z nieba leje się żar. W basenie w akwaparku we wło- skim Jesolo niemiecka wycieczka ćwiczy aerobik. Próbuję czytać Evdokimova i Inne sprawy ojca Michała. Moje dzieci bawią się w chowanego. Rabbi Baruch szuka sposobu, aby wyjaśnić, że Bóg jest towarzyszem wygnania, kimś opusz- czonym i samotnym, cudzoziemcem nierozpoznanym przez ludzi – czytam u prawosławnego teologa. – Pewnego dnia wnuk Rabbiego grał w chowanego z innym małym chłop- cem. Chował się, ale inny nie chciał go szukać i odszedł. Dziecko idzie z płaczem poskarżyć się dziadkowi. Wówczas, również z oczyma pełnymi łez, Rabbi Baruch wykrzyknął: ,,Bóg mówi to samo: chowam się, ale nikt nie przychodzi Mnie szukać”. Bóg się ukrył. Nikt nie chce Go szukać. Hey, heeeey, baaaaaaby (znów chóralne uuuuh, aaahh) I wanna knoooow… 5 INNE SPRAWY Przypominam sobie scenę sprzed dziewiętnastu lat. Zabranie na kilka dni do Bukowiny Tatrzańskiej grupki rozwydrzonych śląskich licealistów groziło śmiercią lub trwałym kalectwem. Na szczęście świeżo upieczony do- minikanin o. Tomek Golonka zaryzykował. Nadeszła pora obiadu. Gdy przy stole jak zwykle zrobiło się aż gęsto od szyderki i wygłupów, dominikanin wyciągnął magnetofon i puścił jakąś słabiutko nagraną kasetę. – Twój Bóg tęskni za tobą. Wiem, wiem: rasowy teolog nigdy tak nie powie. Ale to prawda: twój Bóg tęskni. Stoi przed tobą bezbron- ny i nieśmiały – mówił spokojnym głosem jakiś zakonnik. – To ojciec Michał Zioło – wyjaśnił ktoś obok. W kuchni zapadła cisza, jak makiem zasiał. Nikt nie ruszał się z miej- sca. – Twój Bóg jest słaby – ciągnął mnich. – Nie mocny, ale słaby. Bo nie jest trudno zamanifestować swą siłę, gdy się jest wszechmocnym. Twój Bóg to wieczny żebrak – tak mówiła o Nim Simone Weil. Jest wszechsłabością. Stoi bez- radny na rozstajach dróg i woła: Tutaj jestem Izraelu, tutaj jestem. Cóżem ci uczynił? To nie jest pytanie retoryczne. To jest pytanie niewiedzy. „Nie mogłem ci niczego uczynić, bo jestem samą miłością”. To dziwne. Po kilkunastu latach pamiętam każde słowo płynące z grundiga. Chłonąłem je jak gąbka. Te „wirtualne” rekolekcje o słabości zrobiły na mnie piorunujące wrażenie. To było pierwsze w moim życiu: „Alleluja i… do tyłu”. Uuuuh, aaahh. I wanna know if you’ll be my girl. Niem- cy małpują każdy gest wytatuowanego od stóp do głów trenera. Pochłaniam pierwsze wydanie Innych spraw. Jak samowystarczalnym, zadowolonym z siebie ludziom opo- wiedzieć o kruchości wiary? O bezradności poszukiwań, 6 WSTĘP zawirowaniach, zwątpieniach. O traceniu czasu przed Naj- świętszym Sakramentem? O jałowym, wypranym z ducho- wych fajerwerków stanie „wiecznego poniedziałku”? Prze- praszam bardzo – a efekt? Jakieś tabelki, wykresy? Gotowa recepta? Jesteśmy bardzo niecierpliwi. Długi dystans wieje nudą. Droga do nabycia „habitualnej podstawy” w duszy, wejścia w nieustanność modlitwy jest żmudna i nie zawsze atrakcyjna przez swoją monotonię – czytam. – Tradycja na- zywała często modlitwę ciężką pracą. Czy rozpędzone, ro- zedrgane pokolenie ADHD „kupi” podobny tekst? Ociekający wodą Niemcy skończyli ćwiczyć. Teraz kupują lody. Wyciągają karty kredytowe. Głośniki umilkły. Nad skąpanymi w słońcu leżakami przelatuje mewa. Poza tym nie dzieje się nic. Tęskniąc za przyjściem Jezusa, za Jego dotykiem, cze- kamy na jakieś wyjątkowe wydarzenie. Tymczasem – pod- kreśla ojciec Michał – istnieją piękne średniowieczne opo- wieści, w których Jezus zaskakuje cysterskich mnichów swoją mistyczną, rozpalającą serce obecnością w najbardziej zwy- kłych miejscach: w drewutni przy rąbaniu drzewa, w stajni, na pastwisku przy pilnowaniu wołów... W życiu monastycz- nym chodzi o uważność. Bóg przychodzi, kiedy chce. Często robi takie właśnie psikusy, że przychodzi, gdy kompletnie nie jesteśmy do tego przygotowani. Nie jesteśmy ani umyci, ani dobrze ubrani, jesteśmy w trakcie przebierania się na mod- litwę i wtedy jest dotknięcie. Mocne dotknięcie. Może przyjdzie teraz? Wśród basenów akwaparku w Jesolo? W ostatnim miejscu, w którym powinno się czy- tać teksty o chrześcijańskiej medytacji? 7 INNE SPRAWY Lody zjedzone. Grupka maszeruje na pokaz skoków na banji. Nie można tracić czasu. Wszystko zaplanowane, co do minuty. Nie, nie kpię z niemieckiej wycieczki. Je- stem jednym z nich. Nie chcę być zależny, bezużyteczny. Nie potrafi ę tracić czasu. Żyję w kulcie produktywności, wśród nieustannych wyprzedaży na allegro. Chcę być Win- centym Pstrowskim Kościoła, wyrabiać 200 procent nor- my. Chciałbym mieć na wszystko gotową odpowiedź. Mina zadowolonego z siebie „wujka dobrej rady” rzednie, gdy czytam słowa: Podejmując temat modlitwy wcześniej czy później zostanie nam zadane pytanie o metodę spotkania z Bogiem. Współczesność wychowująca człowieka w kul- cie efektywności będzie to pytanie stawiać chrześcijaństwu ostro, czasami wręcz agresywnie, dopominając się konkret- nych wskazań zapewniających szybki, najlepiej bezbolesny „sukces”. Przyznać trzeba, że mistrzowie duchowi chrześ- cijaństwa dość niechętnie udzielają odpowiedzi na pytanie o metodę – i jeśli zagłębić się w patrystyczne tomy Migne’a, nie znajdziemy tam wskazań szczegółowych zachowań mod- litewnych i kroków. Nie ma metody na to, by uchwycić Boga na gorącym uczynku. Doświadczenie Jego obecności przypomina pusz- czanie „zajączków” lusterkiem – powiedział mi kiedyś Michał Lorenc, kompozytor fi lmowy. – To jest błysk. Ten „zajączek”, odbicie słońca błyszczy i znika. Przez chwilę czuję, że jestem potrzebny, kochany. – I na długo starcza? – pytam. – Starcza, by żyć. Nie ma metody na to, by złapać Pana Boga za nogi. Nawet gdy oglądamy świat z pozycji rzemyka Jego sanda- 8 WSTĘP łów. Chłonę Inne sprawy, ale z kartki na kartkę upewniam się, że nie znajdę w książce gotowej recepty. To nie jest (na szczęście!) podręcznik z cyklu 225 sposobów na dobrą modlitwę. To książka prawdziwa do bólu. Nie znajdziemy w niej poklepania po plecach i duszpasterskiego szczerze- nia zębów. To raczej opis bezradnego człowieka, starają- cego się spojrzeć w twarz pokornemu Królowi królów. Czuję, że tracę grunt pod nogami. Uspokajają mnie genial- ne w swej prostocie słowa mistrza benedyktyńskiego ojca Johna Chapmana: Jedyny sposób na modlitwę to modlitwa. A sposób na to, żeby modlić się dobrze, to modlić się dużo. Im mniej się modlimy, tym gorzej nam to idzie. Módl się jak potrafi sz i nie próbuj się modlić jak nie potrafi sz. Inne sprawy ukazały się w 1995 roku. Był to rok prze- łomu. Ojciec Michał – wzięty rekolekcjonista animujący prężne gdańskie duszpasterstwo akademickie – zamknął się za kratami klauzury. Dominikanin stał się trapistą. Człowiek organizujący wigilie dla najuboższych, porywa- jące spotkania z ludźmi kultury i msze dla maluchów, na których gościły żywe zwierzaki, wybrał nieużyteczność. Kopanie ogródka, którego i tak nie widać zza klasztorne- go muru. Inne sprawy były pierwszą jego książką. Po la- tach na półkach księgarskich pojawiły się Bobry Pana Boga, Lekarstwo życia, Jedyne znane zdjęcie Boga, Li- sty do Lwa czy pisany w klasztorach trapistów Dziennik Galfryda. Siedząc na leżaku, pochłaniam rozdziały o chrześcijań- skiej medytacji. Słowo po słowie. Miłosz obok św. Benedyk- ta, Brodski i Gałczyński przy Mertonie. A obok nich Blake – dzielny pies, który po walce na śmierć i życie z większym 9 INNE SPRAWY od siebie wilczurem przez kilka tygodni nad prawym okiem nosił chwalebną ranę. Każdy detal ważny. Nie dziwię się, że przyjaciel autora ojciec Maciej Zięba (kilka lat po napi- saniu tych słów zostanie prowincjałem braci kaznodziejów) zapewniał we wstępie do pierwszego wydania: Jestem głę- boko przekonany, że mamy do czynienia z jedną z ważniej- szych książek religijnych, jakie w ostatnich latach zostały napisane w Polsce. Zagrzmiało. Koniec sielanki. Znad Adriatyku nadciąga- ją ciemne chmury. Niemcy w popłochu pakują barwne koce i słomkowe kapelusze. Czekam cierpliwie, aż moje dzieci skończą zabawę na zjeżdżalni. Przypominają mi się słowa, które usłyszałem od ojca Michała: Kiedyś brat Łukasz z Ti- berine powiedział nam genialną rzecz. Opowiadał o tym, kim jest mnich. Mnich to taki facet, który stoi sobie na peronie dworca i czeka. Ktoś czyta gazetę, inny przechadza się ner- wowo, gadając przez komórkę, a on sobie stoi i czeka. Ludzie na niego patrzą i mówią: Skoro on czeka, to znaczy, że pociąg przyjedzie. A on stoi. Czeka. I nic przy tym nie robi. Dzieci wróciły. Zaczyna kropić. Wracamy. Marcin Jakimowicz 10 WSTĘP Rozdział pierwszy MAŁE LISTY O MODLITWIE I KONTEMPLACJI 11 INNE SPRAWY 12 LIST PIERWSZY – O BRAKU KONTEMPLACJI LIST PIERWSZY – O BRAKU KONTEMPLACJI Niewątpliwie prawdą naczelną mistyki chrześcijańskiej jest rzeczywistość Słowa Wcielonego. Prawda ta wy- zwala w człowieku stan, który rozpoczyna drogę ku Bogu i mającemu nastąpić zjednoczeniu. Parafrazując i stresz- czając mistrzów duchowych chrześcijaństwa, moment ten można nazwać zachwytem i zadziwieniem. Banałem bę- dzie stwierdzenie, że człowiek poszukujący Ostateczne- go przeżywa siebie i swoje problemy w pewnym kontek- ście tradycji i materialnych wytworów kultury. W żadnym wypadku nie należy spotkania mistycznego od tego kon- tekstu oddzielać, chociaż z drugiej strony wiadomo, że Bóg posiada własne drogi i że wobec rzeczywistości – także kultury – jest transcendentny. Skoro jednak Słowo Ciałem się stało, Bóg pozostaje „przymuszony” i kultura do zba- wienia staje się koniecznie potrzebna. Osobiście lękam się ludzi, którzy niejako z „marszu” przystępują do medytacji, pomijających cały system bosko-ludzkich znaków, jakimi są kultura, sztuka. Lękam się pogardzających w imię dziw- nej gnosis sferą, przez którą Bóg uczy ludzkie serce wraż- 13 MAŁE LISTY O MODLITWIE I KONTEMPLACJI liwości i delikatności wobec człowieka, świata i samego Siebie. Kiedy zastanawiam się nad brakiem prawdziwej kon- templacji we współczesnym świecie (kontemplację rozu- miem jako miłującą świadomość obecności Boga), jednego z głównych powodów upatrywałbym w wydziedziczeniu człowieka z kultury tradycyjnej, uczynionej – jak wspomina ksiądz Pasierb – na miarę uczestniczących w niej ludzi; kul- tury ciepłej i chroniącej, przynoszącej jasny podział świata, systematyzującej, co dobre, a co złe, co piękne i jasne, a co skłamane i szkaradne. Nie czas na to, by powracać w śred- niowiecze i w jego jasne podziały Summy. Ocalenie tkwi w twórczości, dobitnym przekładzie na nowy język podsta- wowych prawd chrześcijańskich, którymi Europa, nieświa- doma już ich istnienia, chcąc nie chcąc, jest od tylu wieków przesycona w swoich najprostszych zachowaniach. Stwo- rzenie nowego kodu komunikacji między Prawdą Jedyną a człowiekiem staje się potrzebą chwili. Problem kompli- kują poza tym nowe tereny ewangelizacji, które w ostatnim czasie pojawiły się jak wulkaniczne wyspy i domagają się akceptacji. Aby jednak podjąć wezwanie do twórczości (każdy ma to uczynić na swoją miarę) i takiego uczestniczenia w kultu- rze, które nie nosiłoby znamion agresji, lenistwa i kiczowa- tości, warto najpierw zastanowić się nad naszą skrzywioną świadomością tego szczególnego „wcielenia” Boga, jakim jest kultura. W całokształcie ludzkiej twórczości widział- bym trzy takie charakterystyczne postawy. Postawa umysłu wyzwolonego preferuje stanowisko, w którym rozum już nie odczytuje prawdy, ale ją stwarza 14 LIST PIERWSZY – O BRAKU KONTEMPLACJI i proponuje coraz to nowe formy zachowań. Nowe kryteria mają człowieka przede wszystkim zbulwersować i w ten sposób wyzwolić. Forma wulgarna takiego myślenia prze- jawia się w intelektualnych modach, których ofi arami pada- ją sami tworzący. Hasłem takiej postawy może być zdanie: „Istnieję w pełni, o ile istnieję oryginalnie”. W rzeczywi- stości oryginalność przejawia się nierzadko w wielopozio- mowym udziwnianiu świata. Takie wyzwolenie z kultury zastanej kończy się najczęściej uwikłaniem w jeszcze jed- ną formę i przywdzianiem gorsetu. Bóg – jako ostateczne odniesienie naszych wartości – przy takiej postawie staje się zbędny. Niknie Jego osobowość wymagająca przestrze- ni pokory, staje się On natomiast atrybutem mody (o ile w ogóle zaistnieje), niepokojącym innych amuletem, zna- kiem dość mglistych „nadprzyrodzonych” przestrzeni, swo- istego rodzaju sosem, którym podlewamy teorie, zyskujące tym samym przydomek „mistyczne”. Postawa negacji ostatecznej charakteryzuje się poszu- kiwaniem wolności ostatecznej, „prawdziwej”, zdobywanej przez człowieka dzięki negacji zastanych tworów kultury, będących symbolami „starego porządku”, źródłem teraź- niejszego zła zagrażającym tak zwanemu „prawdziwemu życiu”. Negacja kodów kultury nie uwzględnia najczęściej cielesności człowieka. Rozbudzenie namiętnych ambicji boskości ludzkiego stanu bez wiedzy o katastrofi e grzechu pierworodnego prowadzi w konsekwencji do terroru – czę- sto także fi zycznego, który ma zniszczyć świat i stworzyć czystego, nowego człowieka w nowym, czystym układzie wzajemnych stosunków. Bóg w takich układach jest bez- względnie zanegowany i zepchnięty do obozu świata stare- 15 MAŁE LISTY O MODLITWIE I KONTEMPLACJI go. W Jego miejsce wchodzi mistyka władzy, zastępująca Go społeczność mityczna, określana często w historii imie- niem „lud” lub „klasa”. Postawa trzecia nosi w sobie znamiona postawy bier- nej, małej stabilizacji, w której zostaje zniwelowany tak ożywczy dla kultury dramatyzm, napięcie między dziełem a twórcą, twórcą a odbiorcą, odbiorcą i dziełem. Posługując się nomenklaturą Stanisława Brzozowskiego, takie kultu- rowe zachowanie można określić dosadnie „wieprzowar- tością”. Jest nią wszystko, co w zachowaniach człowieka przykrawa dzieło do obiegowych wzorów (u nas kryterium: Matejko, Sienkiewicz, Kościuszko), co jest wchodzeniem w historyczne fobie, agresje lub bóle wspólnoty ludzkiej (na przykład narodu) bez prób ich przezwyciężenia. To po- stawa, w której – jak to świetnie nazwał Tuwim – wszystko widzi się oddzielnie: przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Stąd niemoc w przeżywaniu nowych zadań i trudność w przeżywaniu znaków czasu. Bóg przy takiej postawie jest strażnikiem religijności formalistycznej i socjologicznej. Jest Kimś, nad kim można zapanować, kogo można dostosować do własnych koncepcji i wizji świata, bez formalnego zerwa- nia z widzialną wspólnotą religijną. Jest to niewątpliwie Bóg przeszłości, który nie będzie już nosił nowych imion, gdyż Jego wyznawcy nie przejawiają ochoty, by stanąć naprze- ciw Boga przepalającego każdy fałsz i martwotę. (Bóg Bi- blii to Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba – każdemu z patriar- chów Jahwe ukazywał się inaczej). Nie ma oczywiście jakichś gotowych recept na ocale- nie człowieka przed uwikłaniem się w wyżej wspomniane postawy. Niemniej warto odwołać się do refl eksji fi lozofów 16 LIST PIERWSZY – O BRAKU KONTEMPLACJI kultury, którzy jako panaceum proponują przeniknięcie ży- cia myśleniem nad trzema ożywczymi – bo prowokującymi twórczość – nurtami: nurtem akceptacji, obrony i prawdy. W tak krótkich sygnałach zawarty jest duży ładunek ludz- kich tradycji sprzeciwiających się bezsensowi, kłamstwu i złu, które natychmiast wkraczały w miejsca pozostawione przez wycofującą się kulturę. Tak ważna w kontemplacji wrażliwość kształtowa- na jest w kontakcie z drugą osobą. Od momentu poczęcia człowiek, by przetrwać i ukazać się w całej osobowej pełni, musi być akceptowany przez otaczające go ludzkie środo- wisko. Akceptacja ta i zachowanie wkraczającego w świat człowieka różni się zdecydowanie od mechanicznego przy- stosowania przyrody. Jest tworzeniem przestrzeni do zaist- nienia. Ten podstawowy odruch ludzkiej kultury, gdy zostaje podjęty przeze mnie i innych, intensywnie integruje naszą osobowość, to on kształtuje wyczulony wzrok, wrażliwy na głos drugiego słuch i zmysł wdzięczności wobec przyrody dostarczającej pożywienia i estetycznych przeżyć. Kontakt z drugim człowiekiem, nastawionym pozytywnie do mojego istnienia, prowadzi do akceptacji przeze mnie mojej osobo- wości, ciała i wszelkiego rodzaju ograniczeń, bez świadomo- ści których nie rozpocznę nigdy prawdziwej modlitwy. Nurt obrony człowieka związany jest z rzeczywistością poświęcania własnych egoistycznych planów na rzecz za- spokajania potrzeb drugiego człowieka, chronionego przez nas ciężką pracą, w której osoba udziela się drugiemu aż do bólu. Ta postawa nie ściąga na siebie szczególnej uwagi, zawiera w sobie błogosławiony w mistyce ascetyzm, któ- ry wychowuje do wierności raz podjętej drodze, wierności 17 MAŁE LISTY O MODLITWIE I KONTEMPLACJI przyrzeczeniom, oraz zabezpiecza przed zdradą wspólno- ty, gdyż moje życie i rozwój stanowi w układach zależno- ści międzyludzkich „być lub nie być” drugiego człowieka. Wspaniale odzwierciedla ten układ chrześcijański obowią- zek uczestniczenia w zgromadzeniu eucharystycznym. Nie jest bowiem nieważne, czy jestem, czy mnie nie ma pod- czas łamania i rozdzielania Chleba. Moja nieobecność rani Ciało, przerywa łańcuch wspólnoty przekazującej Chleb. I wreszcie nurt prawdy. Jest odwołaniem się do tego, co boskie w strukturze człowieka, ukazaniem biblijnej prawdy o stworzeniu na obraz i podobieństwo Stwarzającego. Nurt ten niesie w sobie niezwykle intensywne egzystencjalnie pytanie o powołanie człowieka i jego prawdziwą ojczyznę. Podjęcie refl eksji nad tym właśnie nurtem kultury ukazuje otwartość ludzkiego bytu na to, co przed nim w czasie, na szansę realizacji człowieczeństwa właśnie w czasie, któ- ry w koncepcji chrześcijańskiej jawi się jako rzeczywista możliwość. Każde wydarzenie oczekuje swojego „potem”. Nie jest to już krążenie po zamkniętym kręgu determini- zmu historii, biologii, psychologii. Rzeczywista możliwość czasu wyzwala nadzieję, tak krzepiącą w momentach reli- gijnych ciemności, i wiarę w otrzymaną szansę powrotu na drogę prawości. Czas wreszcie przez swój niewielki wyci- nek, przedział, który jest udziałem człowieka, uczy miło- ści do tego wszystkiego, co napotykamy na swojej drodze, przymuszając nas niejako do kontemplacji piękna i jego kruchości, życia i jego przemijalności, wartości ukrytych w zdarzeniach, gestach najzwyklejszych. Brak prawdziwej kontemplacji we współczesnym świe- cie, traktowanie czynności modlitwy jako sposobu na stres 18 LIST PIERWSZY – O BRAKU KONTEMPLACJI i integrację osobowości spowodowane jest wycofywaniem się człowieka z twórczości, przekazaniem myślenia o kultu- rze w ręce fachowców. Brak gleby, w której może obumie- rać ziarno, gleby kultury, w której kształtuje się moja wraż- liwość, kończy się w efekcie pleśnią ziarna lub panicznymi wyzwolinami ze zbożowych łusek wbrew naturze cielesnej ziarna. A przecież Słowo Ciałem się stało. I zamieszkało w kulturze. 19 MINIZAMYŚLENIE O DWÓCH ŁAGODNOŚCIACH Spis treści WSTĘP: NIEMCY ĆWICZĄ AEROBIK . . . . . . . . . . . . . . . . 5 1. MAŁE LISTY O MODLITWIE I KONTEMPLACJI List pierwszy – O braku kontemplacji . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 13 List drugi – O postawie dziecka . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 20 List trzeci – O nieobecności Boga . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 28 List czwarty – O nieustannej modlitwie . . . . . . . . . . . . . . . . . . 35 List piąty – O liturgii . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 44 List szósty – O adoracji Najświętszego Sakramentu . . . . . . . . . 52 List siódmy – O świętości . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 70 2. PEŁNIA MUSI SIĘ ZLITOWAĆ Gdy tygrys spotka jagnię . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 81 Pełnia musi się zlitować . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 90 Jezusowy szabat . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 96 Żyć w obecności Boga . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 101 Koniec, czyli początek... . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 116 Kim jest mnich chrześcijański . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 128 Życie jak redwood . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 138 Benedyktyńska kwoka . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 151 Ciepły sakrament . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 163 Nim powstanie fresk . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 174 Rozmyślanie o sensie. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 185 407 SPIS TREŚCI 3. PRZEWODNICY Ostatnia pora roku . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 193 Rejtan . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 203 Smakowitość . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 212 Buona notte. Ciao. Farewell. Dobranoc . . . . . . . . . . . . . . . . . . 219 Nie znałem księdza Jerzego Popiełuszki . . . . . . . . . . . . . . . . . . 227 List pierwszy – Zaproszenie do rozmowy . . . . . . . . . . . . . . . . . 235 List drugi – Posłuchajcie wyspy!. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 247 List trzeci – Dar i pamięć . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 255 List czwarty – Ocean Boga . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 264 List piąty – Historia pewnej miłości . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 275 Tomasz Merton – Post scriptum . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 292 4. PRZYJACIELE Pożegnanie z Baśką . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 303 O psie, który mieszkał w klasztorze . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 306 Powrót do Bizancjum . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 310 Był u mnie Groser . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 332 Zje ojciec szczura?. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 344 Będziemy znowu w domu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 356 5. INNE SPRAWY Why? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 363 Ciasna pustynia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 365 Skąd widać neonowe miasta . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 372 Zatrzymane dobro . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 380 Ziemia chwały Twojej . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 383 Trudne znaki . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 388 Minizamyślenie o dwóch łagodnościach . . . . . . . . . . . . . . . . . . 395 408
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Inne sprawy
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: