Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00025 001819 12921145 na godz. na dobę w sumie
Irvin. Synteza nadprzestrzeni - ebook/pdf
Irvin. Synteza nadprzestrzeni - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: E-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7859-913-5 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> fantastyka >> science-fiction
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Obecna Ziemia to świat po wielu apokalipsach, który zamieszkują już nie tylko ludzie, ale także androidy, kosmici oraz cyber-istoty z wirtualnej Sieci. Tymczasem w pobliżu orbity okołoziemskiej przelatuje asteroida spoza znanej części kosmosu. Zaś na jej powierzchni odnaleziony zostaje zahibernowany chłopiec. Od tego momentu każdy pragnie wejść w posiadanie gwiezdnego dziecka. Do akcji wkraczają krysztolit Irvin, android Jane, cyber-konstruktor Eiden oraz oficer Arneb. Jednak początkowo nikt nie zdaje sobie sprawy, że kosmos skrywa jeszcze większą tajemnicę, a jest nią nadprzestrzeń. Rozpoczyna się wyścig i walka na bezprecedensową skalę.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Krzysztof Bonk IRVIN SYNTEZA NADPRZESTRZENI CZĘŚĆ I Projekt okładki: Krzysztof Bieniawski Konwersja wydania elektronicznego: e-bookowo ISBN wydania elektronicznego: 978-83-7859-913-5 Wydawnictwo: self-publishing Wszelkie prawa zastrzeżone e-wydanie pierwsze 2018 Kontakt: bookbonk@gmail.com Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione PROLOG Strefa Kosmiczna – Otwarta – Tu baza, jak sytuacja? Odezwijcie się, Ikar. – Słyszymy cię, Hermes. Wchodzimy na trajektorię aste- roidy C/19796770. – Odległość od Ziemi? – Dwadzieścia milionów kilometrów. – Prędkość? – Dwadzieścia sześć kilometrów na sekundę. – Zezwalam na podejście. – Przyjąłem. – I… coś jeszcze… – Tak? – Nie p a l c i e się tak do akcji, Ikar. To jest nie podlećcie za blisko Słońca… – Na tle szumów z mikrofonu przy hełmie pilota Ikara pojawiają się tłumione śmiechy. Prowadzący po- jazd kosmiczny mężczyzna, zgrzytliwie odpowiada: – Bardzo zabawne, Hermes. Słyszę ten dowcip co drugą akcję. Wysilcie się na coś nowego… – Dobra, powiedz im, Ben. – Kolejne śmiechy – To ja im powiem. Kiedy lądujecie tym swoim Ikarem na asteroidzie, to na podglądzie wyglądacie, jak… – Jak co…? – Jak… – No jak…? – Jak mucha na kosmicznym g… – Z mikrofonu wraz z trzaskami wylewa się fala głośnego rechotu. Odpowiada mu zrezygnowany, męski głos pilota: – Bez odbioru… Niebawem niewielki pojazd ląduje na gigantycznej skale pędzącej w przestrzeni kosmicznej i wychodzi z niego para osób w srebrnych skafandrach. Aby utrzymać się na po- wierzchni asteroidy o nietypowym kształcie cygara, uży- wają grawitonu15, urządzenia generującego sztuczne pole grawitacyjne, dzięki któremu przybysze nie odrywają się od kosmicznej skały. Niezdarnie kroczą oni w jednym kierunku i za pomocą łącza radiowego prowadzą swobodną rozmowę: – Tym razem to coś naprawdę innego… – rozbrzmiewa nieco zmęczony, dojrzały, męski głos pilota. Odpowiada mu młodzieńczy szczebiot pomocnika, w którym tli się żywa iskra entuzjazmu: – Tak, potwierdzam, to bardzo nietypowe odczyty! – Wiesz, co to oznacza…? – Specjalną premię?! – Ech, zobaczymy… Zapewne odnajdziemy kolejny eks- – I to jest jedyna rzecz, której bym się akurat obawiał… – Następna przesyłka od obcych istot?! – Hm… 5 ponat muzealny… cami lat?! Słonecznego! – Fragment jakiejś sondy wysłanej z Ziemi przed tysią- – To właśnie obstawiam… – Ale… Wiesz, że ta asteroida przybyła tu spoza Układu – Jakieś odporne na promieniowanie jonizujące przero- śnięte niesporczaki, wytrzymujące temperaturę zera absolut- nego albo dwustu stopni Celsjusza?! – Oby nie… Nigdy z takich odwiedzin nie wynikało nic dobrego… Choć z drugiej strony… – Tak?! – Mniejsza z tym, co tam siedzi, byle było to coś warto- ściowego… – Prawda! Specjalna premia! – Otóż to… To moja jedyna motywacja dla zbierania ko- smicznego złomu… – I w co byś zainwestował zarobione neobitcoiny? Ciągle masz plan posiadania niemodyfikowanego genetycznie po- tomstwa?! – Aha… Ja i Alicja mamy takie właśnie marzenie… – Ech, wy, z Tradycji! My w Awangardzie inwestujemy jedynie w ulepszanie naszego potomstwa! – Jasne, chcecie być lepsi, a wiesz, gdzie ta pogoń za do- skonałością was zaprowadzi…? – No gdzie, gdzie?! – Skończycie, jak Neosi… Bez płci i ludzkiej moralności, za to z genami obcych istot… – Gadaj zdrów! Ale… – Ta…? – Tylko spójrz! Ja pierdolę! Nie wierzę! – Co u… kosmicznego diabła… Parze osób ukazuje się połyskująca wielobarwnymi świa- tłami konstrukcja w kształcie cylindra. Podchodzą do niej ostrożnie i spoglądają od góry przez szybę. 6 – Uszczypnij mnie… – jęczy starszy mężczyzna. – Czy to jest premia?! – zapytuje już wręcz z szaleńczym entuzjazmem młodszy. – To jest… dziecko… Dziecko, rozumiesz? Zahiberno- wany chłopiec w kapsule, pędzący tu z peryferii naszego układu planetarnego… – To bez sensu! – Z tym się akurat zgadzam… – Na pewno żyje, ten chłopiec?! – Nie wiem… – Starszy mężczyzna przygląda się z uwagą całej gamie przycisków i wykresów na owalnej konstrukcji tuż koło szyby, za którą widać dziecięcą twarz. – To nie jest nasza technologia… – oznajmia nieco zrezygnowany. – Więc to antyk?! – Wręcz przeciwnie… – He?! – To coś wygląda… – Tak?! – Jakby przybyło tu… z przyszłości… – Przyszłości?! – Ano… – No, no i co?! – Ano myślę, że to… – No co, co?! – To premia… – Premia?! – Ta… Kurewsko wielgachna premia, jak gmach kongresu Gwiazdy Południa… Co najmniej sto neobitcoinów… – Sto! Ha! 7 – Aha… Z powodu niezwykłego znaleziska w mężczyznach eks- ploduje nagle wielka radość. Chwytają się za ręce i w unie- sieniu odprawiają wokół dziecięcej kapsuły taniec. Choć z powodu małej grawitacji można odnieść wrażenie, jakby pląsali w wodzie. Aż raptem z pojemnika z dzieckiem wystrzeliwuje ośle- piający, jaskrawoczerwony promień i dwaj znalazcy padają bez życia na skaliste podłoże. Ich grawitony15 zostają zdez- aktywowane i para ciągle trzymających się za ręce osób, ma- jestatycznie, niczym w ocenie, odpływa ku bezkresnej, ko- smicznej otchłani. – Ikar! Zgłoście się! Powtarzam, tu Hermes do Ikara! Widzieliśmy to! Wskaźniki oszalały! Co tam się, kurwa, wy- prawia! Ikra! Odbiór! Tu Hermes do Ikara! Nawiążcie łącz- ność! Ikar! 8 I. IRVIN Ameryka Południowa Strefa Siedemnasta – Otwarta Buenos Aires Motel Łóżko Śmierci Właśnie nastaje noc, lubię noc. Czemu? Pewnie dlatego, że jest tak odmienna od dnia. Od światła dnia, które między innymi jest zbyt transparentne. Czasem ujawnia zbyt wiele. A ja nie przepadam za otwartością, o nie. W moim świecie prym wiodą szemrane interesy i ta- jemnice. Przyjmuję i wykonuję zlecenia. Czy jestem w tym dobry? Najlepszy, o tak. Jednak bywam wyjątkowo skuteczny, kiedy otula mnie mrok. Wydaję się wręcz nim pożywiać, gdy kroczę środkiem ulicy oświetlonej migotliwą poświatą ja- skrawych neonów. I jest w tym wiele prawdy – posmak nocy autentycznie dodaje mi sił. Prawie nikt nie wie kim, czy też czym w rzeczywistości jestem i nie powinien tego wiedzieć, ponieważ ta wiedza by- łaby zarazem jego końcem. Ktoś by powiedział, że wyjątkowo cenię sobie prywatność. Zaiste miałby w tym rację. Jednak ja sam za nic mam prywatność innych. W końcu żyję z cudzych tajemnic, odzieram istoty z intymności i wywlekam na ze- wnątrz pożądaną przez innych wiedzę. Jestem krysztolitem, jednym z ostatnich, a dla niektórych już tylko legendą, mroczną legendą. Lecz nie dla tych, którzy 9 korzystają z moich usług i nie dla tych, którzy stają się moimi ofiarami, o nie. Ci pierwsi znają mnie, szanują i respektują. Ci drudzy zaś ostatnim, co w życiu widzą, to moje niezwykłe w tym świecie oblicze. Ech, ten świat… Mój F-X135, nie rzucający się w oczy pojazd z napędem antygrawitacyjnym, ląduje na skraju sześciennego placu ze srebrnego metalu. Wokół znajdują się budynki przeznaczone do użyteczności publicznej takie jak obowiązkowo burdel z najbardziej krzykliwymi, czerwonymi neonami. Można tu też dostrzec podświetlane fluorescencyjną zielenią kasyno, tonącą w błękicie restaurację z owocami morza, czy złocący się sklep z ekstrawaganckimi ciuchami. Lecz ja sam, w moim zdezelowanym, czarnym płaszczu i przybranej postaci ludzkiego mężczyzny, kieruję się prosto do oświetlonego różem motelu. W moim grafiku widnieje bowiem spotkanie w tym właśnie miejscu. Przed progiem mijam dwie półnagie panienki, które swoimi cenami robią konkurencję burdelowi z naprzeciwka. Przez chwilę przyglądam się kobietom lekkich obyczajów, ale bynajmniej nie po to, aby rozważyć możliwość skorzystania z ich usług. Przebieranie się za dziwki jest typowym kamuflażem moich rywali z branży. Zwykle poszukują tego samego, co ja, najęci przez inne, dziane szychy. I z góry lepiej jest wiedzieć czy nie mam w pobliżu konkurencji. Tym razem okolica jest chyba czysta, ale zawsze wypada się upewnić. Moje oczy tylko z wyglądu przypominają ludzkie. W rze- czywistości stanowią zaawansowany aparat dogłębnej inwi- gilacji. Spoglądam w błękitne tęczówki pierwszej damy lek- 10 kich obyczajów i w niejednolitej strukturze oka dostrzegam zestawy mikroskopijnych figur geometrycznych. W moim umyśle układają się one w zrozumiałe wzory, ukazując prze- szłość tej istoty. Przebyte i obecnie trawiące ją choroby wskazuję na wy- jątkowo dużą ilość partnerów seksualnych i to każdej kate- gorii, nie wyłączając napalonych syntetyków i ras kosmitów. Ta wiedza mi wystarcza, aby nie drążyć dalej. Ta postać mi nie zagraża, choć myślę, że może zagrażać sama sobie. Od- czuwam, że jej energia psychiczna jest na wyczerpaniu. Nie- uchronnie zbliża się koniec tej istoty. Cóż… Natomiast druga z kobiet posiada lśniące białym świa- tłem, modyfikowane tęczówki. Natrafiam na barierę, która nie pozwala mi poznać wszystkich sekretów owej tajemni- czej damy. A skoro tak, udaję zainteresowanie jej wdziękami i chwytam za prawie goły tyłek. Kobieta uśmiecha się, ale robi to w wymuszony sposób, zupełnie jakby nie chciała zarobić. Czyżbym nie wpadł jej w oko? Ten brak profesjonalizmu wzmaga moją czujność. Przyciągam ją do siebie, a ona się krzywi i lekko odpycha dłońmi od mego torsu. Mam cię… – myślę i z opuszków palców wysnuwam miniaturowe igły, które przenikają przez skórę podejrzanej dziwki. Nie zamierzam ryzykować i zapobiegawczo wpusz- czam jej do krwiobiegu armię nano-botów. Teraz zabawią się z jej układem odpornościowym. Co ją czeka? Silna gorączka, wściekła biegunka, a może rychły udar? Nie mi o tym decy- dować. Zdecyduje starsza matka – biologia. Po minięciu kobiet przechodzę przez imitację drzwi, które 11 są jedynie zwisającymi z góry serpentynami jarzącymi się wielobarwnym światłem. W motelu jest nieco ciemniej niż na zewnątrz, a co za ty idzie jeszcze przyjemniej. Znajduje się tu portiernia, a przed nią zestaw stolików z krzesłami. Każdy rozświetlony inną, jaskrawą, ale przytłumioną barwą. Ogólnie panuje półmrok. Dobrze, bardzo dobrze – sycę się widokiem i szukam wzrokiem człowieka, z którym mam tu umówione spotkanie. Zawiedziony dostrzegam tylko parę bezpłciowych synte- tyków. To humanoidalne istoty, które w tym świecie osten- tacyjnie nie pokrywają swego ciała sztuczną, ludzką skórą i z premedytacją demonstrują swoją odmienność. Ich prawo, w każdym razie w Strefie Siedemnastej. Po- nieważ należy ona do Stref Otwartych, gdzie nie obowią- zuje żadne nadrzędne prawo. Miło, prawda? Lecz skoro nie ma prawa, nie ma także nikogo, kto byłby gotowy je chronić. W konsekwencji na swój sposób łatwo jest tu żyć, ale jeszcze łatwiej zginąć. Tymczasem wspomniane androidy, widząc we mnie na ten czas postać człowieka, wbijają we mnie swoje lodowate spojrzenia. Ja natomiast zamierzam zająć takie miejsce, aby cały czas mieć je na oku. Oczywistym bowiem jest, że para blaszaków najchętniej wbiłaby we mnie coś innego niż wzrok. Mój wybór pada na stolik oświetlany bordowym światłem. Zasiadam za nim ponieważ nie pozostaje mi nic innego, jak uzbroić się w cierpliwość w oczekiwaniu na umówionego go- ścia. Następnie spoglądam na zawieszony nad portiernią ekran prezentujący wiadomości, a jednocześnie mam baczną uwagę 12 na wejście, parę syntetyków, jak i portiera, czy zejście z gór- nych pięter motelu. Ach ta podzielność uwagi, przydatna rzecz – myślę, gdy osaczają mnie dźwięki i obrazy z elektro- nicznego ekranu. Daję im się do pewnego stopnia pochłonąć: – Tu Kanał Siódmy i najważniejsze wiadomości ze świata. – Spikerka ma sztuczne, różowe oczy i długie, fioletowe włosy. Jej w znacznej mierze odsłonięte ciało zdobią wielobarwne wzory tatuaży pełne udziwnionych znaków. Całkiem pocią- gający głos przechodzi przez liczne modyfikatory, których część zaimplantowana jest zapewne już w gardle. Wsłuchuję się w to uwodzące brzmienie: – Na Krymie na pograniczu Stref Zamkniętych, Drugiej oraz Trzeciej dochodzi do silnej eksplozji nuklearnej. W wyniku sabotażu całkowitej anihi- lacji ulega kompleks fabryczny wytwarzający komponenty do produkcji syntetycznej żywności dla ludności Gwiazdy Północy. O dokonanie ataku zostaje oskarżona komórka ter- rorystyczna niejakiej Jane powszechnie znanej jako „Twoja Ostatnia Noc”. Co prawda atak został dokonany właśnie nocą, ale czy to wystarcza, aby obwiniać o niego wspomnianego, kobiecego androida? Dla władz Stery Drugiej, Zamkniętej, niewątpliwie tak, ponieważ przeforsuje dzięki temu kolejne plany ofensywy na Strefę Trzecią, bastion syntetyków. Trwa- jący od stuleci konflikt na pograniczu Europy i Azji eskaluje się w zastraszającym tempie i zapewne wchodzi w swoją de- cydującą fazę. – Dziękuję ci, Ixi, za te mrożące krew w żyłach i inne płyny ustrojowe w przewodach, cyber-wiadomości. – Głos zabiera wyżelowany palant w srebrnej koszulce w preten- sjonalne, zielone grochy. Jego twarz zdobią liczne meta- 13 lowe implanty, a usta syntetyczne klamry. Za ich sprawą dźwięcznie kontynuuje: – Dochodzą nas z kolei słuchy, że na kontynencie Ameryki Północnej w Strefie Dwudziestej Pierwszej, Zakazanej, zaistniała spektakularna mutacja by- tującej tam rasy obcych zwanej krzemomorfami. Te oparte w swej budowie na krzemie istoty osiągają ponoć możliwość rozprzestrzeniana się wodami oceanów. Rodzi to nowe, nie- zwykłe zagrożenie zarówno dla innych gatunków kosmitów na kontynencie amerykańskim, jak i dla różnorodnych bytów z pozostałych części świata. Przypominamy, iż dotychczas krzemomorfy zamknięte były na wyspie Floryda, gdzie wy- eliminowały wszystkie inne istoty. Co ty na to, Ixi? – Moje źródła niestety potwierdzają te dramatyczne in- formacje, Joki. A źródła te są niepodważalne, bowiem po- chodzą od samych cyber-bytów, wirtualnych istot, które jako jedyne są w stanie zbliżyć się do krzemomorfów i nawiązać z nimi kontakt. – Och, Ixi, czyli czarne wieści się tylko potwierdzają. Do- skonale, albowiem wiesz, co to oznacza. – Słupki oglądalności w górę, Joki! – Tak! Potrzebujemy właśnie takich mrożących krew w żyłach i inne płyny ustrojowe w przewodach, cyber-wia- domości! Zanim jednak przejdziemy do kluczowych atrakcji czyli niezwykle długiego pasma reklam, przedstawiam wia- domość, która niewątpliwie nie zwiększy nam oglądalności… – Co to za drętwe wieści, Joki? – Otóż… W okolicę Ziemi zawitał całkiem nowy gość. – Przedstaw go nam. – To asteroida C/19796770, która, uwaga, przybywa do 14 nas spoza Układu Słonecznego. – Ojej, Joki, czyżby kolejne odwiedziny rasy obcych? – Oby nie, bo wszyscy mamy ich już serdecznie dosyć! A jak podpowiadają cyber-byty wspomniana asteroida nadla- tuje do nas z gwiazdozbioru Lutni, a ściślej okolic gwiazdy Vega. Co ty na to, Ixi? – To… fascynujące… doprawdy… A teraz wyczekiwane przez naszych widzów reklamy! Z kolei zaraz potem wielce niepokojące wieści o narastających niepokojach w Strefie Zero czyli niezgłębionym, wirtualnym świecie cyber-istot! Zapowiedź krzykliwych reklam skutecznie odwodzi moją uwagę od ekranu monitora i kieruje ją na osobę, która akurat przystaje koło mojego stolika. Jest nią portier, robiący jak się okazuje także za kelnera, ponieważ bez słowa zostawia na moim stoliku elektroniczną kartę dań. Kładę na niej rękę, odprowadzając wzrokiem mężczyznę ubranego w sztywny, biały uniform z dwoma rzędami wiel- kich, czarnych guzików. Służbowy strój portiera wyjątkowo dobrze koresponduje z niewyrażającą emocji twarzą, która choć już nie oglądana przeze mnie, to całkiem dobrze wyryła mi się w pamięci. Zaraz potem ze srebrnych schodów schodzi niezdarnie jakiś człowiek. Po drodze, zamiast spoglądać pod nogi, po- prawiając okulary, patrzy po sali i raptem plączą mu się jego patykowate, dolne kończyny. Ups… potyka się i boleśnie spada z wysokich stopni. W pośpiechu wstaje, jakby gotował się do walki. Na- stępnie po kolei przesadnie szczerzy zęby do wszystkich by- walców pomieszczenia, dając do zrozumienia, że wszystko 15 jest po prostu świetnie i byliśmy świadkami prawdziwego wejścia smoka. Ta… Może jego wyleniałej wersji w postaci rozdygotanej jaszczurki, która w końcu ogniskuje wzrok na mojej osobie. Dyskretnym skinięciem ręką wskazuję niezdarnemu męż- czyźnie, aby zajął miejsce naprzeciw mnie po drugiej stronie stolika. Bystrzak rozumie przekaz i wkrótce mam go przed sobą. Tak, to niewątpliwie osławiony profesor Ilson. Nikogo in- nego nie stać by było na tak tandetne okulary, stanowiące je- dynie szkła korekcyjne bez dodatkowych bajerów. Do tego te niemodne już, jaskrawoniebieskie luźne ciuchy i rozbiegany wzrok szalonego naukowca. To musi być on – Ilson. A więc cały czas siedzi sobie w tym motelu. W swej głu- pocie okazuje się on nawet sprytny. Obecnie jest bowiem chyba najbardziej poszukiwaną osobą w Strefie Siedemna- stej, a jak gdyby nigdy nic rezyduje w samym środku miasta. Może jeszcze zameldowany pod własnym imieniem? Nie- ważne. Czas brać się do pracy… – Ilson? Profesor Ilson? – pytam zgrzytliwie. – Ilson, prawda, to ja, w rzeczy samej – potwierdza wy- raźnie zdenerwowany. – Dobrze… – Kładę na blacie stołu otwartą dłoń wnę- trzem do góry, aby mógł mnie sprawdzić. Przykrywa moją rękę swoją dłonią i pomiędzy nimi pojawia się czerwony roz- błysk. Wściekła czerwień jest alarmowa, a pożądana byłaby kojąca zieleń. Hm… Muszę się bardziej postarać, ponieważ Ilson spogląda na mnie teraz już na dobre spanikowany, a ja próbuję go uspokoić. Nie jest to moja domena, zdecydowanie 16 bardziej wolę denerwować ludzi. – Spróbujmy jeszcze raz – cedzę przez zęby. Tym razem pomiędzy naszymi dłońmi po- jawia się zielona poświata. Na ten widok mój gość oddycha z niewymowną ulgą i nagle patrzy na mnie niemal z uczu- ciem. Cóż, kiepsko trafił, raczej nic z tego nie będzie, zde- cydowanie nie jest w moim typie. Za to są w nim posiadane przez Ilsona dane. Czas więc po nie sięgnąć. – Era Mroku – oświadczam zdecydowanie. W końcu podaję się za kuriera, nieprawdaż? – Czekam na plik. – Plik, tak, oczywiście… – Ilson odruchowo przeciąga sobie rękę po twarzy, jakby chciał otrzeć pot z czoła, choć te jest suche, niczym wiór. W pomieszczeniu jest całkiem chłodno, jak przystało na czarną, styczniową noc w Buenos Aires. Lubię styczniową noc i lubię Buenos Aires… – Na co czekamy? – posykuję groźnie, aby zmobilizować roztrzęsionego gościa. – Na dane, oczywiście na dane… – mówi i niedyskretnie wyciąga z kieszeni wściekle niebieskiego płaszcza minia- turowy nośnik danych. Kładzie go na stole dokładnie po- między nami i spogląda na niego z krzywym uśmiechem. Przykrywam nośnik swoją ręką i za pomocą skanera w dłoni staram się odczytać zawartość. – Jest czysty… – stwierdzam niemile zaskoczony i ziryto- wany zarazem, a jednocześnie wlepiam w Ilsona ostre spoj- rzenie. Ten się pospiesznie tłumaczy: – Ta wiedza jest zbyt ważna, aby przechowywać ją na stałym nośniku. Dane są w ciągłym przesyle w Sieci. – Kontrolują to cyber-byty? – Tak, to najbezpieczniejszy sposób. Dane jeszcze nie 17 wyszły z ósmego poziomu Strefy Zero, tylko tam są bez- pieczne. Ale już czas, aby opuściły wirtualny świat. Ludzie… wszystkie istoty muszą się w końcu dowiedzieć, czym są na tym świecie! – Ilson nagle daje się unieść rewolucyjnej pasji. Zaciska wątłe dłonie w pięści i nierozważnie podnosi głos. – Ostrożnie, spokojnie… – mówię mu i pokazuję kciu- kiem na dziwkę za przeszkloną ścianą. Tę samą, którą ura- czyłem nano-niespodzianką. Zaskoczony zauważam, że mój nowy znajomy radośnie macha do kobiety i zaraz wypala: – To moja żona, Patrycja! – Że co…? – A to niefart. – Patrycja stoi na czatach i informuje mnie o wszystkich osobach wchodzących do motelu. – Aha… to świetnie… – Moja dłoń ląduje z plaskiem na moim własnym czole, po czym ściągam ją sobie na oczy. Po- trzebuję chwili, aby dotarło do mnie, z jak niezwykle prze- biegłym zawodnikiem mam do czynienia. Następnie kon- centruję się już tylko na misji: – Kiedy pojawią się dane? – zapytuję, wskazując na nośnik. – Nie wiem… – Ilson obdarza mnie rozbrajającym uśmie- chem. – Nagrałem już cyber-bytom informację, że czas wyjść z ukrycia z naszą wielką wiedzą, aby objawić ją całemu światu. Teraz czekamy już tylko na niebieski rozbłysk elektronicz- nego urządzenia, a potem… – Zainkasuję sto neobitcoinów, mówię sobie w myślach. Jednak Ilson ma chyba nieco inną wizję, kończąc swojej zdanie: – Potem istoty zrozumieją kim są tutaj naprawdę i cały świat ulegnie odmianie! – Zakwita przesadnie szczerym uśmiechem. – Jasne… – przytakuję i zniecierpliwiony cały czas patrzę 18 w nieświecący się jak na złość błękitem nośnik danych. Rów- nocześnie kątem oka uważnie śledzę dwóch syntetyków przy stoliku, którzy od pojawienia się Ilsona są dziwnie milczący. Także portier zastygł w miejscu, zupełnie jakby czegoś ocze- kiwał. A na dodatek gdzieś zniknęła druga dziwka, ta wyda- wałoby się, prawdziwa. Słowem atmosfera się zagęszcza, ale wszystko czego teraz pragnę, to jedynie tego cholernego niebieskiego mrugnięcia. Tak, sto neobitcoinów. Lecz zamiast nich dostaję potok nic nie znaczących dla mnie słów Ilsona. Póki co muszę go słu- chać i grać tego dobrego. Obecnie nie mam wielkiego wy- boru. – Dowody, które zebraliśmy są niezbite! – mówi z nieusta- jącym entuzjazmem profesor. – W prehistorii Ziemi rzeczy- wiście zdarzały się olbrzymie katastrofy, które zapoczątko- wywały wielkie wymierania władców tej planety! – Dinozaurów… – wtrącam znudzony. – Tak! Na ten przykład właśnie dinozaurów! Jednak odkąd na Ziemi pojawił się człowiek te zmiany przybrały cykliczny charakter! – Fascynujące… – Nie przeczę! Początkowo przypominało to testowanie czy też wdrażanie jakiegoś destrukcyjnego systemu. Do- kładnie co dziewięć tysięcy lat nasz świat nawiedzały różno- rodne, ale lokalne katastrofy. Raz było to zlodowacenie, które pokryło lodem niemal całą Europę! – Brrr… – Tak! Innym razem gigantyczny pożar strawił w pełni sawannę na obecnej Saharze. Był też niewyobrażalny potop, 19 gdzie pod wodą znalazła się Azja Mniejsza! – Nie do wiary… – Zaiste! A wspominałem już o trzęsieniu ziemi, które od- dzieliło Kenię od Afryki?! – Tak, zdecydowanie… – Na pewno…? – Ilson naraz spuszcza z tonu i spogląda na mnie podejrzliwie. – Tak, było o Kenii… – rzucam niewinne kłamstewko, aby mieć już temat za sobą. Ale nic z tego, profesor okazuje się twardym graczem i brnie w swoje spiskowe teorie coraz dalej, wszem i wobec ogłaszając: – Jednakże na pewnym etapie historii ludzkości coś się zmieniło, zupełnie jakby ktoś przełączył tryb w tajemnej ma- szynie zniszczenia! – Zadrżałem… – Otóż to, to doprawdy wstrząsające! Najpierw, w dwu- dziestym pierwszym wieku, pojawia się nieopisany kataklizm w wyniku seryjnego wybuchu wulkanów. Praktycznie jed- nocześnie eksplodują kaldery Yellowstone w Ameryce Pół- nocnej, Toba na Sumatrze, Campi Flegrei w Europie, Kikai na wsypie Riukiu oraz Taupo na Nowej Zelandii! – Nowym czym…? – Zelandii! Obecnie te wyspy już nie istnieją, ale kiedyś były doprawdy imponujące! I piękne… – Aha… – Tak, piękne… Ale to piękno, tę wspaniałość nam ode- brano! – Cóż za strata… – Niewypowiedziana! A ile było tych strat? Proszę! 20 cestwiona! Równo trzy tysiące lat po wulkanicznej zimie Ziemię nawie- dziła wyniszczająca fala epidemii. Dramatycznie chorowała roślinność, zwierzęta lądowe i morskie, a przede wszystkim umierali ludzie! – Druga apokalipsa… To zdaje się wirus HVPX. – Dokładnie! Ludzkość po raz drugi została niemal uni- – A potem chyba sama się niemal unicestwiła… – Bum! Nuklearny Armagedon! Tak! Lecz nasze badania wskazują, że nie było ataku oraz natychmiastowego odwetu! Wszystkie głowice atomowe zostały odpalone w jednej chwili! Wszystkie na całym globie! – Hm… – A jednak i tym razem ludzkość się podnosiła po nukle- arnej śmierci! tysiące lat…? – Jak jej szło…? – Dobrze, naprawdę dobrze! – Zuch, ludzkość… Ale pewnie tylko przez kolejne trzy – Trafione! To wtedy doszło do gigantycznej inwazji z ze- wnątrz! Te wszystkie kosmiczne skały spadające na Ziemię i zainfekowane obcym DNA! – Inwazja obcych… – Tak i w wyniku tego wielka wojna! Wojna, gdzie osta- tecznie pozostali jedynie pokonani! – Dużo jeszcze tych końców świata…? – Spoglądam już naprawdę zniecierpliwiony na nośnik danych, który ciągle nie ma zamiaru błysnąć. Głupi, złośliwy złom – Ile jeszcze końców świat?! Ha! – Ilsona porywa coraz 21 bardziej podejrzany entuzjazm, zupełnie jakby przyjął wcze- śniej jakieś mocno stymulujące prochy. Może rzeczywiście jest na haju? – Więc koniec świata! – wyrzuca z siebie nie- zwykle energicznie. Jednocześnie przekrwione oczy niemal wychodzą mu z orbit i łapie się z boleścią za gardło, po czym z trudem próbuje kończyć zadanie, okraszając je obfitą pianą płynącą z ust: – Właśnie mijają trzy tysiące lat… Nadchodzi przerażająca… Katast… Eee… – W tym momencie stacza się nieprzytomny pod stolik. Na samym zaś stoliku delikatnie migocze błękitem nośnik danych. – Ciekawy zestaw… – Patrzę równocześnie na właśnie załadowane danymi elektroniczne urządzenie, nieprzytom- nego profesora, jak i leżącą z boku kartę dań. Dokładnie to zamierzałem zamówić – myślę sobie i wyciągam dłoń po no- śnik danych Ilsona, lecz pierwsza przykrywa go jakaś pokryta połyskującym metalem ręka. W nanosekundę znajduje się koło mnie dwóch znajomych mi już bezpłciowych androidów. Ten, który nie chwycił urzą- dzenia wysnuwa z rękawów płaszcza dwa pistolety i opróżnia magazynki wprost w moją głowę. Trafiony seriami padam z podziurawioną twarzą wprost na blat i bezwładną ręką przykrywam dłoń syntetyka na pożądanym przeze mnie urzą- dzeniu. Na pewną bezwładną ręką…? Otóż nie do końca… Android próbuje wyszarpnąć swoją kończynę z mego uścisku, ale napotyka niespodziewany opór. W jednej chwili moja dłoń transformuje w lepką substancję, powleka rękę syntetyka i miażdży ją, jednocześnie zabezpieczając elektro- niczne urządzenie. Cóż… Czy wspominałem już, że tak naprawdę jestem ko- 22 smitą kameleonem składającym się w swej esencji z płynnych kryształów? Każdy ma jakieś tajemnice… Moje humanoidalne w kształcie ciało raptownie pro- stuje się do pionu i wysnuwam z siebie całą baterię nie- zwykle ostrych kolców, które zmieniają bliższego mi synte- tyka w kiepskiej jakości durszlak. Podziurawiony, strzelający iskrami android pada zdezaktywowany na połyskującą zie- lonym światłem podłogę. Odwracam się do drugiego z przeciwników zaopatrzo- nego w spluwy. Ten już zrozumiał powagę sytuacji. Odrzuca swoją śmieszną dla mnie broń i sięga do kieszeni płaszcza, po czym wyjmuje granat. Jeżeli nie jest to ładunek świetlny, to nic mi nie grozi. Jednak nie zamierzam ryzykować. Wysnute ze mnie kolce gwałtownie opuszczają moje ciało i jak pociski wystrzeliwuję je wprost w androida. Ten zostaje przyszpi- lony do czerwonawej ściany za sprawą dziesiątek drobnych ostrzy, ale jakimś cudem jeszcze wyciąga zawleczkę z granatu. Pech… Następuje potężny rozbłysk światła i padam jak sparaliżo- wany na podłogę. Lecz najgorsze jest to, że przez pewien czas rzeczywiście jestem zastopowany. Przestrzeń mojego krysz- tałowego ciała zostaje prześwietlona i staje się statyczna, niezdolna do transformacji. Nienawidzę światła i pewnie ze wzajemnością… Na szczęście przeciwnicy są już pokonani. Czyżby…? Tuż nade mną staje portier z podejrzanie długą, automa- tyczną strzelbą. I ten jego szyderczy uśmieszek. O tak, zaraz pokona krysztolita, jednego z ostatnich. Oczyma wyobraźni 23 pewnie już widzi moją kryształową głowę jako trofeum nad swoim kominkiem. Dobra, kiedyś musiało się to wydarzyć. Wszystko kiedyś musi się po prostu stać. Jestem gotowy na dekonstrukcję. Zresztą i tak nie przepadałem za tym światem. Za dużo światła. Tak, zdecydowanie za dużo światła… – myślę, gdy wtem portier paskudnie się krzywi na twarzy i z czoła spływa mu krew. Tuż nad nim dostrzegam żonę profesora Ilsona, którą wziąłem za dziwkę. Lecz teraz widzę, że całkiem dobrze grywa ona w bejsbol. Podłużny kij w jej rękach zadaje mo- jemu niedoszłemu oprawcy całkiem przyzwoite ciosy. Aż nagle żona profesora zastyga w miejscu, zupełnie jak zdezaktywowany robot. Spoglądam na nią pytająco z dołu, a ona na mnie z góry, po czym kobieta otwiera usta i obficie wymiotuje na mnie krwią. Nano-boty… Przypominam sobie czym ją nafaszero- wałem i właśnie mam tego zgubny dla siebie efekt. Zrezy- gnowany patrzę, jak żona profesora oraz poobijany przez nią mężczyzna równocześnie padają na mnie i przygniatają swoimi ciałami. Po chwili zainfekowana dama jest już nieprzytomna. Lecz jak na złość portier zatrzymuje przy sobie resztki świado- mości. Próbuje on dosięgnąć porzuconą na podłodze strzelbę, ale jego ręka trafia w wolną przestrzeń. Najwyraźniej od dzielnych uderzeń w łeb dostaje oczopląsu. Niestety okazuje się, że ma coś jeszcze w zanadrzu. Drugą ręką wyciąga z kieszeni miniaturową strzykawkę i wpuszcza mi w ramię podejrzany, różowy płyn. Następnie, zanim 24 kompletnie odleci, smętnie cedzi przez zęby: – Ostrzegała nas, że się tu zjawisz… Pozdrowienia od… Jane… A więc zostaję czymś zakażony, po prostu cudownie. Gdy zaś wydaje mi się, że wyczerpałem już limit pecha na tę stycz- niową noc, przybywa tu dumnie dziwka. Ta niby prawdziwa, weneryczna, i co robi? Niczym ratownik medyczny albo rasowy zabójca, bądź jedno z drugim, sprawdza Ilsonowi puls, po czym z gracją skręca mu kark. Ajć… aż chrupnęło. Dalej podchodzi do mnie i jak gdyby nigdy nic kradnie moją dzisiejszą zdobycz – nośnik danych, od którego się to wszystko zaczyna. Zanim jednak niby-dziwka odejdzie, skanuje swoją dłonią elektro- niczne urządzenie. Oczywiście, że jest pełne, przecież dane nagle nie wyparowują. I tak podejrzana kobieta triumfalnie wychodzi z motelu Łóżko Śmierci. Mnie natomiast pozostawia z żałosnej pozie i jeszcze bardziej żałosnym stanie – sparaliżowanego, krysz- tałowego człowieka, a do tego z podejrzaną infekcją. A miało być tak pięknie, sto neobitcoinów zarobionych lekką ręką. Czy wspominałem już, że nienawidzę tego świata? 25
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Irvin. Synteza nadprzestrzeni
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: