Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00254 004706 14988101 na godz. na dobę w sumie
Jak radzić sobie z przemocą emocjonalną. Przetrwać i wyzdrowieć - ebook/pdf
Jak radzić sobie z przemocą emocjonalną. Przetrwać i wyzdrowieć - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 135
Wydawca: Wydawnictwo Jedność Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7660-670-5 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> psychologia i filozofia >> psychologia >> relacje damsko-męskie
Porównaj ceny (książka, ebook (-8%), audiobook).

Wiele kobiet sądzi, że prawdziwą przemocą jest tylko przemoc fizyczna. Jednak przemoc emocjonalna, choć nie rzuca się w oczy i często nawet same ofiary jej sobie nie uświadamiają, może wyrządzić równie wielkie szkody. Susan Elliot-Wright bada naturę wyrafinowanych mani-pulacji, poniżania i zastraszania na przykładzie wielu autentycznych historii kobiet, które doznały różnych form przemocy psychicznej i werbalnej. Autorka trafnie komentuje skomplikowane położenie, w jakim się znalazły, i analizuje próby wyzwolenia się z toksycznego związku oraz powolną drogę dochodzenia do wewnętrznej równowagi.

Susan Elliot-Wright jest pisarką i dziennikarką, specjalizuje się w zakresie zdrowia i wychowania dzieci. Publikuje w wielu magazynach i czasopismach, jest też autorką czterech książek dla nastolatków poświęconych zdrowiu.

 

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Susan Elliot-Wright Jak radzić sobie z przemocą emocjonalną Przetrwać i wyzdrowieć Tytuł oryginału: Overcoming emotional abuse Survive and heal First published in Great Britain in 2007 by Sheldon Press 36 Causton Street, London SW1P 4ST Copyright © Susan Elliot-Wright 2007 © Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo JEDNOŚĆ, Kielce 2008 Tłumaczenie Michał Filipczuk Redakcja i korekta Paulina Zaborek Redakcja techniczna Wiktor Idzik Projekt okładki Justyna Kułaga-Wytrych ISBN 978-83-7660-670-5 Wydawnictwo JEDNOŚĆ 25-013 Kielce, ul. Jana Pawła II nr 4 Dział sprzedaży tel. 41 349 50 50 Redakcja tel. 41 349 50 00 www.jednosc.com.pl e-mail: jednosc@jednosc.com.pl Spis treści Podziękowania .......................................................... 7 Wstęp ........................................................................ 9 1. Co to jest przemoc emocjonalna? ....................... 17 2. Dlaczego przemoc wyrządza szkody? ................ 35 3. Kogo dotyka przemoc? ....................................... 43 4. Co możesz zrobić? .............................................. 55 5. Decyzja o odejściu ............................................... 67 6. Po rozstaniu ....................................................... 81 7. Nowe życie .......................................................... 97 Refleksje końcowe ................................................ 127 Użyteczne adresy ................................................. 131 Podziękowania Kobiety, z którymi prowadziłam wywiady, pisząc tę książkę, opowiadały mi o swoich zmartwieniach, strachu i beznadziei oraz o swych cierpieniach psy- chicznych i duchowych. Niektóre z tych opowieści nie dawały mi spać po nocach. Nie włączyłam ich wszystkich do książki – te, które się w niej pojawiły, to w większości relacje najbardziej typowe. Mam na- dzieję, że odwaga i determinacja, jakimi wykazały się moje rozmówczynie, walcząc o nowe życie dla siebie i swoich dzieci, będzie źródłem otuchy dla innych. Chcia- łabym podziękować tym kobietom za to, że zechciały podzielić się ze mną swymi opowieściami. Życzę im wiele szczęścia, na które zasługują. Pragnę również podzię- kować mojej rodzinie za miłość i wsparcie, dzieciom – za pomoc w najtrudniejszych chwilach pracy nad książką, a mężowi – za sugestie na temat jej zawartości. 7 Wstęp Kiedy słyszymy o relacjach nacechowanych przemo- cą, mamy skłonność wyobrażać je sobie jako przemoc fizyczną (od razu widzimy bitą żonę). Tymczasem mniej znane, lecz równie rozpowszechnione formy przemocy to przemoc psychiczna, werbalna i emocjonalna. Konkret- ne definicje tego rodzaju przemocy i jej rozpoznawanie zostaną szczegółowo omówione w rozdziale pierwszym, jednak ogólnie rzecz biorąc termin ten stosuje się w sytuacjach, gdy jedna osoba regularnie powoduje cierpienia innej, poprzez zastraszanie, upokarzanie i manipulację. W takich relacjach przemoc fizyczna może się pojawić, choć nie musi – ale nawet kiedy nie mamy do czynienia z połamanymi kośćmi, rozciętymi wargami, podbitymi oczami, wyrwanymi włosami, oso- ba będąca ofiarą przemocy doznaje poważnego urazu i mogą minąć lata, zanim się z niego otrząśnie. Tego rodzaju przemoc może pojawić się między rodzicami i dziećmi, między rodzeństwem, a nawet w pracy, jednak ta książka będzie się koncentrować na psychicznej, werbalnej i emocjonalnej przemocy, występującej w małżeństwie i podobnych relacjach. W większości patologicznych relacji partnerskich to kobieta pada ofiarą przemocy, dlatego w tej książce sprawca występuje jako „on”, zaś ofiara jako „ona”. Jeśli jednak jesteś mężczyzną, a zarazem ofiarą przemocy stosowanej przez twego partnera (kobietę lub mężczy- znę), zawarte w książce porady i informacje również mogą ci się przydać. Inne niż fizyczna formy przemocy to formy bardzo perfidne; pozwalają tak pognębić ofiarę, że w końcu traci ona pewność siebie i poczucie własnej wartości do tego stopnia, że może nawet zacząć jej się wydawać, 9 że zasługuje na takie traktowanie; może nawet stra- cić zaufanie do własnego sądu niezbędnego w ocenie sytuacji. Często kobiety pozostające w patologicznych relacjach (np. ofiary przemocy fizycznej) same zaczy- nają się obwiniać za to, co je spotyka. Oto jak działa sprawca: jeśli spowoduje, że przestaniesz sobie ufać, tym łatwiej zapanuje nad tobą, nie narażając się na twój sprzeciw. Jeśli mu się nie sprzeciwiasz, przemoc narasta, ty cierpisz coraz bardziej i tak dalej i dalej – to błędne koło. W rozdziale drugim bardziej szcze- gółowo zajmiemy się efektami przemocy psychicznej oraz szkodami, jakie wyrządza ona twojemu zdrowiu oraz relacjom z ludźmi. Kluczem do skutecznego radzenia sobie z przemocą emocjonalną jest rozpoznanie, zrozumienie i przy- jęcie do wiadomości faktu, że to, co ma miejsce, jest skutkiem przemocy i nie ponosisz za to winy. Gdy już zaakceptujesz ten fakt, łatwiej ci będzie podjąć decy- zję, czy sprzeciwić się przemocy i usiłować naprawić daną relację, czy też zakończyć ją i rozpocząć proces rekonwalescencji. Zerwanie długotrwałych stosunków jest decyzją bardzo trudną, zwłaszcza jeśli nie ufasz własnemu osądowi; jednakże w przypadku niektórych kobiet, łącznie ze mną, jest to jedyny sposób przerwa- nia patologii i odbudowy własnego życia. Przywoły- wanie mojej własnej historii boli nawet po 16 latach, ale podobnie jak większość innych prawdziwych hi- storii, które wyczytacie w tej książce, kończy się ona happy endem. Ostatecznie odeszłam od męża po 12 latach. Szczerze mówiąc, jeszcze zanim się pobraliśmy, istniały powody do obaw. Był zazdrosny, zaborczy, humorzasty, ciągle coś krytykował i łatwo wpadał w gniew. Z początku jego zazdrość mi pochlebiała – myślałam, że musi naprawdę mnie kochać. Zawsze jednak wydawał się zagniewany, a kiedy pytałam, czy coś się stało, odburkiwał, że nic 10 takiego. Często płakałam, ale miałam nadzieję, że jeśli się postaram i będę go kochała, wszystko jakoś się ułoży. Nie ułożyło się. Bardzo się starałam, ale najwyraźniej nic mi nie wychodziło. Po raz pierwszy na serio pomyślałam o rozstaniu po pięciu latach małżeństwa, kiedy spodziewałam się dru- giego dziecka. Nie miałam wtedy prawa jazdy, dlatego mój mąż, nie mając ochoty na wspólną wizytę u mojej rodziny, podwiózł do domu mojej matki mnie i naszą trzynastomiesięczną córeczkę, a sam „wyskoczył na jednego”. Obiecał, że będzie o 20.00, żebym wczesnym wieczorem mogła położyć małą spać i miała trochę czasu dla siebie, ponieważ byłam w zaawansowanej ciąży. Nie oczekiwałam, że wróci na czas – nigdy tego nie robił – ale zegar wybił 21.00, potem 22.00, a jego nie było. Bardzo mi zależało, żeby już wracać do domu; byłam zmęczona, dziecko płakało, a moi rodzice poszli spać, kiedy ich zapewniłam, że mąż wróci lada chwila. Kiedy wreszcie pojawił się o 22.45, czekałam z płaszczem przy drzwiach wejściowych, z dzieckiem i składanym wózkiem na ra- mieniu. Zaczęłam robić mu wyrzuty, przypominając, że obiecał wrócić o 20.00. Wtedy wpadł w ten swój gniewny nastrój, milczący, a mimo to straszny. Zrzucił wózek z betonowych schodów na chodnik, a torbę z rzeczami dziecka cisnął do samochodu z taką siłą, że większość jej zawartości wyleciała na ulicę. Następnie wsiadł do auta i włączył silnik, podczas gdy ja usiłowałam przypiąć pasami naszą płaczącą córeczkę. Wsiadłam i kiedy próbowałam zapiąć pasy (za pół miesiąca miałam rodzić), mąż ruszył z piskiem opon. Piętnastominutowa jazda do domu była koszmarem. Mąż prowadził jak pirat drogowy, przekraczał dozwoloną prędkość, prawie nie zwalniał na zakrętach. Szczękę miał zaciśniętą, twarz pociemniałą z gniewu. Byłam zbyt przestraszona, by poruszyć się lub przemówić; siedziałam skamieniała, a łzy płynęły mi po twarzy. Zastanawiałam się, czy w ogóle dojedziemy do domu żywi. 11 Kiedy dotarliśmy na miejsce, mąż wysiadł z auta, trzasnął drzwiami i wszedł do domu, zostawiając mi zabranie dziecka oraz rozsypanej zawartości torby z rzeczami na zmianę. Tej nocy nie przemówił do mnie ani słowem, nie odzywał się też przez kilka kolejnych dni. Cały ten epizod nie był niczym niezwykłym. Ale w czym problem – zapytacie. Dlaczego nie wzię- łam taksówki, zamiast narażać siebie, swoją córkę i nienarodzone dziecko na jazdę z człowiekiem, który pił, o którym wiedziałam, że prowadząc, da zapewne upust złości i spróbuje mnie zastraszyć? Otóż wiele innych kobiet – ofiar przemocy wie, dlaczego tego nie zrobiłam: byłam przez tego człowieka całkowicie zastraszona. Nie potrafiłam mu się sprzeciwić, nie umiałam wyrazić swojego zdania, sama myśl o tym mnie przerażała. Było coraz gorzej, a ja żyłam w coraz większym strachu. Czy zdołam go zostawić? Taka myśl przeszła mi przez głowę. Ale gdzie pójdę z dwójką dzieci poniżej drugiego roku życia? Może sytuacja zmieni się na lepsze, kiedy urodzi się drugie dziecko… Wystarczy, że nie będę drażnić męża, myślałam, przestanę się skarżyć, może wtedy wszystko wróci do normy. Tak wytrwałam siedem lat, w czasie których mąż krytykował mnie i upokarzał przed ludźmi, krzy- czał, nie odzywał się do mnie przez długi czas (raz nawet przez trzy tygodnie). Krytykował moją rodzinę i przyjaciół, pozwalając mi widywać ich tylko z rzadka; szydził z moich poglądów, decydował w co się mam ubrać, jaką mam mieć fryzurę, kiedy mam zostać w domu, a kiedy wolno mi wyjść. Był humorzasty i agresywny, warczał na mnie kiedy do mnie mówił, ignorował to, co ja miałam do powiedzenia. Domagał się ciągłej uwagi; raz podarł mi książkę, ponieważ czytałam, zamiast z nim rozmawiać. Krzyczał, trza- skał drzwiami i rozrzucał wokoło rzeczy – dlatego do dzisiaj mam uraz na punkcie hałasu. Domagał się również, bym okazywała mu „uczucie” – co nie 12 było łatwe, gdy przyglądał mi się, jakby ze mnie szydził i drwił, mówiąc z zaciśniętymi zębami i celu- jąc mi w twarz palcem. Na tym, rzecz jasna, się nie kończyło. Cóż więc się w końcu stało? Otóż po komentarzach kilku innych osób z zewnątrz (z czasem mąż stał się nieostrożny, zapominając się w towarzystwie), zaczęłam sobie uświadamiać, że to, co przeżywam nie mieści się w ramach normalnej relacji partnerskiej, i że miłość, którą kiedyś czułam do męża, zupełnie wyparowała. Jednym z czynników, który, paradoksalnie, pomógł mi w uświadomieniu sobie tego wszystkiego, były porady psychologiczne. Zasugerowałam je mężowi jako ostatnią deskę ratunku dla naszego małżeństwa – „ze względu na dzieci”. Teraz widzę, że powinniśmy byli rozstać się wcześniej. Mieliśmy kilka sesji psychologicznych, po każdej z nich przemoc ze strony męża nasilała się, a ja stawałam się zapłakanym strzępkiem nerwów. Któregoś dnia sama wybrałam się do pani psycholog, żeby podziękować jej za pomoc, ale też powiedzieć, że na niewiele się ona zdała. Doszło do tego, że zaczęłam fantazjować, jakby to było, gdyby mąż mnie opuścił, spotykając inną kobietę i prosząc o rozwód. Kiedy nie wracał do wczesnych godzin rannych, co często się zda- rzało, nie martwiłam się już, że stało mu się coś złego; szczerze mówiąc, czasami nawet mu tego życzyłam. Kiedy o tym powiedziałam, psycholożka położyła mi rękę na ramieniu. „Bardzo się starałaś”, stwierdziła, „ale jeśli nie zakończysz tego małżeństwa, to się wy- kończysz”. Dopiero wtedy naprawdę uwierzyłam, że to nie moja wina. Wzięłam dzieci, dwie duże torby – jedną pełną ubrań, drugą pełną zabawek – i zostawiłam męża, a wkrótce wystąpiłam o rozwód. Mąż nie chciał się na niego zgo- dzić (zachowując tym samym swoją władzę), musieli- śmy więc oboje iść do sądu. Mój adwokat umiejętnie wykorzystał okoliczność, że tuż przed moim odejściem 13 mąż złapał mnie za gardło i uderzył moją głową o pod- łogę – pamiętam, że spojrzałam wtedy na psa, który siedział pod stołem i się trząsł. Jednak incydent ten, choć bolesny i przerażający, był niczym w porównaniu z cierpieniem psychicznym i upokorzeniami, które zno- siłam przez całe lata. Przemoc fizyczna przeraża ludzi znacznie bardziej niż inne formy przemocy, jednak one mogą być równie wyniszczające – mogą nawet zagrażać życiu kobiety, kiedy uzna ona samobójstwo za jedyną formę ucieczki z koszmaru. Przez pierwsze kilka lat po opuszczeniu męża nie było mi łatwo; przez trzy lata nachodził mnie i dręczył – osoby ze skłonnością do dominacji nie lubią, by się od nich uwalniać. Jednak porzuciwszy męża stałam się silniejsza, odzyskałam pewność siebie i szacunek dla własnej osoby, zawarłam kilka przyjaźni i wróciłam do szkoły średniej. Uzyskałam świadectwo jej ukończenia, zaczęłam studia i pracę dziennikarską. Na ostatnim roku studiów poznałam obecnego męża. Wiem teraz, czym jest związek oparty na miłości, widzę, ile mogą dać obojgu partnerom odwzajemnione uczucie, przyjaźń, obopólny szacunek i wsparcie. Na następnych stronach znajdziesz definicje prze- mocy emocjonalnej i psychicznej (rozdział pierwszy), opis krzywd, jakie mogą one spowodować (rozdział drugi), oraz możliwe wyjaśnienia ich przyczyn, wraz z charakterystyką osób mających szczególne skłonno- ści do przemocy oraz osób szczególnie na nią narażo- nych (rozdział trzeci). Rzecz jasna stopnie przemocy są bardzo różne, podobnie jak możliwe jej przyczyny oraz tło, na jakim przemoc powstaje. W niektórych przypadkach można położyć kres przemocy i uzdrowić chorą relację – traktuje o tym rozdział czwarty. Mimo to, w wielu przypadkach jedynym rozwiązaniem jest zerwanie relacji. Rozdział piąty mówi o tym, w jaki sposób podjąć tę trudną i bolesną decyzję, oferuje rów- nież porady praktyczne odnośnie tego, jak się do niej 14
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Jak radzić sobie z przemocą emocjonalną. Przetrwać i wyzdrowieć
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: