Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00094 008478 11000791 na godz. na dobę w sumie
Jak szybko nauczyć się języków obcych - książka
Jak szybko nauczyć się języków obcych - książka
Autor: Liczba stron: 112
Wydawca: Sensus Język publikacji: polski
ISBN: 83-246-1563-6 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> psychologia i filozofia >> rozwój intelektualny
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Skutecznie i bezboleśnie

Metody poparte badaniami naukowymi! Pomocnik, jakiego nie było!
Niektórzy z nas błyskawicznie przyswajają sobie języki obce, a inni z jakiegoś powodu nie są w stanie opanować tej cennej umiejętności. Godzinami ślęczą nad słówkami i gramatyką, a osiągany efekt jest ciągle mizerny. Czy Ty również należysz do osób, dla których poznawanie nowego języka nie jest przyjemnością, ale ciężką pracą? Spieszymy Cię poinformować, że ta sytuacja zmieni się już niedługo. O co chodzi? Autorka tej książki sama jest językowym antytalentem, a jednak nauczyła się biegle władać trzema obcymi językami. Niemożliwe? Ale to fakt.

Na podstawie zdobytej wiedzy i własnych doświadczeń Martyna Jacenko stworzyła ten niezwykły podręcznik. Metody, które w nim prezentuje, poparte zostały badaniami naukowymi. Znajdziesz tu skuteczne i wypróbowane sposoby nauki i zestaw praktycznych wskazówek. Dzięki nim odzyskasz wiarę w swoje zdolności lingwistyczne. Sprawdź, jaka metoda nauki jest najodpowiedniejsza właśnie dla Ciebie. Dowiedz się, na ile sposobów objawia się Twoja inteligencja i co możesz z tym zrobić. Wykorzystaj tę wiedzę. Możesz bezboleśnie nauczyć się języka obcego. Naprawdę nic nie stoi na przeszkodzie.

Dowiedz się wszystkiego na temat:

O książce możesz przeczytać także tutaj.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Idź do Przykładowy rozdział Spis tre(cid:156)ci Katalog ksiazek Nowo(cid:156)ci Bestesllery Zam(cid:243)w drukowany katalog Tw(cid:243)j koszyk Dodaj do koszyka Cennik i informacje Zam(cid:243)w cennik Zam(cid:243)w informacje o nowo(cid:156)ciach Wydawnictwo Helion SA 44-100 Gliwice tel. 032 230 98 63 e-mail: sensus@sensus.pl Jak szybko nauczy(cid:230) siŒ jŒzyka obcego Autor: Martyna Jacenko ISBN: 978-83-246-1563-6 Format: 140x208, stron: 112 Skutecznie i bezbole(cid:156)nie (cid:149) Sprawdzone sposoby i praktyczne wskaz(cid:243)wki (cid:149) Wykorzystanie internetu podczas nauki (cid:149) S‡(cid:243)wka, gramatyka, wymowa i pisownia Metody poparte badaniami naukowymi! Pomocnik, jakiego nie by‡o! Niekt(cid:243)rzy z nas b‡yskawicznie przyswajaj„ sobie jŒzyki obce, a inni z jakiego(cid:156) powodu nie s„ w stanie opanowa(cid:230) tej cennej umiejŒtno(cid:156)ci. Godzinami (cid:156)lŒcz„ nad s‡(cid:243)wkami i gramatyk„, a osi„gany efekt jest ci„gle mizerny. Czy Ty r(cid:243)wnie¿ nale¿ysz do os(cid:243)b, dla kt(cid:243)rych poznawanie nowego jŒzyka nie jest przyjemno(cid:156)ci„, ale ciŒ¿k„ prac„? Spieszymy CiŒ poinformowa(cid:230), ¿e ta sytuacja zmieni siŒ ju¿ nied‡ugo. O co chodzi? Autorka tej ksi„¿ki sama jest jŒzykowym antytalentem, a jednak nauczy‡a siŒ biegle w‡ada(cid:230) trzema obcymi jŒzykami. Niemo¿liwe? Ale to fakt. Na podstawie zdobytej wiedzy i w‡asnych do(cid:156)wiadczeæ Martyna Jacenko stworzy‡a ten niezwyk‡y podrŒcznik. Metody, kt(cid:243)re w nim prezentuje, poparte zosta‡y badaniami naukowymi. Znajdziesz tu skuteczne i wypr(cid:243)bowane sposoby nauki i zestaw praktycznych wskaz(cid:243)wek. DziŒki nim odzyskasz wiarŒ w swoje zdolno(cid:156)ci lingwistyczne. Sprawd(cid:159), jaka metoda nauki jest najodpowiedniejsza w‡a(cid:156)nie dla Ciebie. Dowiedz siŒ, na ile sposob(cid:243)w objawia siŒ Twoja inteligencja i co mo¿esz z tym zrobi(cid:230). Wykorzystaj tŒ wiedzŒ. Mo¿esz bezbole(cid:156)nie nauczy(cid:230) siŒ jŒzyka obcego. NaprawdŒ nic nie stoi na przeszkodzie. Dowiedz siŒ wszystkiego na temat: (cid:149) sposob(cid:243)w szybkiego przyswajania wiedzy, (cid:149) skuteczno(cid:156)ci dostŒpnych system(cid:243)w nauki jŒzyk(cid:243)w, (cid:149) metod uczenia siŒ nowych s‡(cid:243)wek, (cid:149) od(cid:156)wie¿ania u(cid:156)pionych umiejŒtno(cid:156)ci, (cid:149) zapamiŒtywania regu‡ gramatycznych, (cid:149) utrwalania poprawnej wymowy, (cid:149) wykorzystywania zasob(cid:243)w internetu do nauki jŒzyk(cid:243)w. Spis treści Wstęp ...........................................................................................5 1 Podstawy szybkiej nauki języków 9 — mózg, psychologia, motywacja Najdoskonalsze narzędzie do nauki — na dobry początek ...............................10 Jak się uczysz? ....................................................................................................16 Neurony lustrzane — najnowsze odkrycie neuronauki ....................................18 Stres — jak nim dobrze zarządzać. Relaksacja — jak się jej nauczyć i mądrze wykorzystywać .................................................19 Dlaczego dzieci uczą się szybko, nawet nie zdając sobie z tego sprawy… .......23 Na ile sposobów jesteś inteligentny i co możesz z tym zrobić? ........................28 Stan alfa — czy warto? ......................................................................................32 Synchronizacja półkul ........................................................................................35 Jak jeszcze sobie pomóc? ..................................................................................36 O motywacji do nauki języka ............................................................................38 Poza motywacją: ciekawość, cierpliwość, systematyczność, komunikacja, aktywność .......................................................44 Planowanie ........................................................................................................47 J A K S Z Y B K O N A U C Z Y Ć S IĘ J Ę Z Y K Ó W O B C Y C H 2 Metody, kursy — z czego wybierać, a na co uważać .................49 Łozanow i sugestopedia — jak się zaczęła supernauka .................................... 50 Superlearning .................................................................................................... 54 Kursy i nauka samodzielna ................................................................................ 57 3 Sprawdzone sposoby szybkiej nauki 61 Na słówka ......................................................................................................... 61 Na aktywizację ................................................................................................. 87 Na gramatykę ................................................................................................... 94 Na wymowę i akcent ........................................................................................ 98 Na pisanie ......................................................................................................... 98 Na certyfikaty językowe ................................................................................. 100 Zakończenie .............................................................................107 Skorowidz .................................................................................109 4 P O D S T A W Y S Z Y B K I E J N A U K I JĘ Z Y K Ó W Stres — jak nim dobrze zarządzać. Relaksacja — jak się jej nauczyć i mądrze wykorzystywać Zdecydowałam się poświęcić cały rozdział stresowi, bo, po pierw- sze, odgrywa on ogromną rolę w uczeniu się, także języków obcych, a po drugie, obserwuję, że wokół tego tematu narosło mnóstwo mi- tów i przekłamań. Stres jest normalnym, fizjologicznym i bardzo pożytecznym zja- wiskiem. Towarzyszy on żywym istotom, w tym człowiekowi od zaw- sze. Co więcej, dzięki stresowi przetrwaliśmy jako gatunek. Sytuacje stresowe wyzwalały w naszych przodkach reakcje „walka lub uciecz- ka” i wprawiały organizm w stan najwyższej gotowości. Fizjologicz- nie reakcja stresowa przebiega następująco: podwzgórze odbiera informację od narządów zmysłów o sytuacji stresowej. Następnie w ułamkach sekund uaktywnia się cały mechanizm stresu, który ob- jawia się skoncentrowaną uwagą, przyśpieszonym biciem serca, roz- szerzonymi naczyniami krwionośnymi, podwyższonym ciśnieniem tętniczym, zwiększonym poziomem glukozy we krwi, przyśpieszonym oddechem, zwiększonym wydzielaniem adrenaliny i innych hormo- nów stresu. Cały ten mechanizm jest po to, aby umożliwić organi- zmowi nadzwyczajny wysiłek, czyli szybką ucieczkę lub walkę, a w konsekwencji zwiększa szanse przetrwania danego osobnika i całego gatunku. W czasach współczesnych na szczęście nieczęsto masz do czy- nienia z sytuacjami bezpośredniego zagrożenia życia i opisany typ gwałtownego, krótkotrwałego stresu przytrafia Ci się raczej rzadko. Niestety, w jego miejsce pojawia się stres chroniczny, który w przeciwieństwie do pierwszego typu, jest bardzo szkodliwy. Mam nadzieję, że nie należysz do ludzi znajdujących się przez znaczną część czasu pod wpływem sytuacji stresowych. Nie boisz się utraty pracy, nie martwisz się o przyszłość dzieci, o to, czy przyniosą 19 J A K S Z Y B K O N A U C Z Y Ć S I Ę J Ę Z Y K Ó W O B C Y C H złe oceny ze szkoły, nie paraliżuje Cię trema podczas wystąpień pu- blicznych i długich spotkań w pracy, w czasie których musisz się wykazać. Takie sytuacje powodują długotrwały stres, czyli funkcjo- nowanie naszego ciała na podwyższonych obrotach, typowe dla czło- wieka XXI wieku. Jak wiesz, użytkowanie każdej maszyny w ten sposób powoduje szybkie zużycie i awarie. I pojawiają się choroby, których nie będę wyliczać, skoncentruję się tylko na szkodach, jakie długotrwały stres powoduje w mózgu. Naukowcy z Rosalind Franklin University w Chicago odkryli, że nawet krótkotrwały silny stres niszczy neurony u młodych osobni- ków. W doświadczeniu przeprowadzonym na młodych szczurach poddanych silnemu stresowi obserwowano, oprócz sześciokrotnego wzrostu hormonów stresu, również obumieranie nowo powstałych neuronów w hipokampie. Jak już wiesz, hipokamp jest jedną z naj- ważniejszych struktur w mózgu odpowiedzialnych za powstawanie wspomnień i uczenie się. Stres nie hamował powstawania nowych neuronów ani nie powodował ich obumierania natychmiast. Działo się to po upływie około doby po ustaniu czynnika stresogennego. Po upływie tygodnia stres zabijał do 66 nowych neuronów. Co Ci przypomina ta sytuacja? Na pewno spotkałeś się z opinią, że „jak uczeń się nie będzie stresował, to się nie zmobilizuje i się nie nauczy”. Tak, uczeń się zestresuje, zmobilizuje i nauczy, odpowie na piątkę czy trójkę, a po tej całej sytuacji stresowej nastąpi taka re- akcja jak u obserwowanych, młodych szczurów: nowo powstałe neu- rony, które kodowały właśnie wyuczoną wiedzę, będą obumierać i niewiele tej wiedzy pozostanie w mózgu nastolatka. Czy dziwią Cię teraz stwierdzenia niektórych uczniów, którzy przyznają, „że ze szkoły poza kawałkiem kredy niewiele wynieśli”? Dodatkowo takie kiero- wanie się jedynie stresem, a nawet strachem powoduje, że w uczniach wykształcają się cechy osobowości niewolnika w sposobie uczenia się: kiedy widzą nad sobą kij, mają motywację do działania. To jest 20 P O D S T A W Y S Z Y B K I E J N A U K I JĘ Z Y K Ó W motywacja z zewnątrz, podczas gdy znacznie lepsza i efektywniej- sza jest motywacja pochodząca od samego siebie. Mihaly Csik- szentmihalyi nazwał taki typ osobowością autoteliczną. Obdarzo- ny nią człowiek sam wyznacza sobie cele i konsekwentnie dąży do ich realizacji. To teraz, dla odmiany, o eksperymencie na ludziach, i to bar- dziej optymistycznym. Czy zdarzyło Ci się, że w chwili dużego zde- nerwowania nie mogłeś sobie przypomnieć informacji, którą znasz od dawna, lub nie mogłeś wykonać prostego dodawania? Lub od- wrotnie: gdy czułeś się zrelaksowany i swobodny, sypałeś pomysłami i rozwiązaniami jak z rękawa? Eksperyment na ten temat przepro- wadzili w 2005 roku naukowcy z Ohio State University. Studentów podzielili na 2 grupy. Pierwsza grupa oglądała przez 20 minut wstrząsający film wojenny Szeregowiec Ryan, druga grupa w tym czasie oglądała Shreka. Po seansie studenci rozwiązywali za- dania związane ze skojarzeniami słownymi. Grupa Shreka wypadła o 39 lepiej niż grupa Szeregowca Ryana. „Kiedy jesteś zrelaksowany, masz lepszy dostęp do swoich natu- ralnych możliwości rozwiązywania problemów” — odkrywczo stwier- dził prowadzący eksperyment neurolog David Q. Beversdorf. Eksperyment ponadto wykazał, że Shrek miał podobne działanie do propranololu — leku stosowanego w walce z wysokim ciśnieniem tętniczym, który przy okazji przeciwdziała jednemu z hormonów stresu — noradrenalinie. A teraz zastanów się, jak często zabierasz się do nauki w kiep- skim stanie umysłu: gdy jesteś smutny, zdenerwowany, z kimś się pokłóciłeś. Albo perspektywa zakuwania wprowadza Cię w kiepski nastrój. Nauka wtedy albo nie będzie Ci szła, albo zajmie znacznie więcej czasu. Czy to znaczy, że kiedy jesteś w złym humorze, to masz usprawiedliwienie, żeby się nie uczyć? Oczywiście, że nie! 21 J A K S Z Y B K O N A U C Z Y Ć S I Ę J Ę Z Y K Ó W O B C Y C H Uwaga Jest mnóstwo sposobów na zwalczenie stresu i wpra- wienie się w stan umysłu sprzyjający nauce. Oto kilka z nich. Wybierz sobie ten, który Ci najbardziej odpowiada. Ćwiczenia fizyczne. Oczywiście nie takie, po których padniesz, lecz umiarkowane, np. przysiady, gimnastyka ogólna, pilates czy joga. Ćwiczenia powodują wydzielanie endorfin i poprawę humoru. Poza tym pamiętaj, że na mózg, mimo że stanowi tylko 2 masy naszego ciała, przypada 20 zużycia tlenu przez cały organizm. Dostarcz mu go! Na marginesie: czy wiesz, że podczas intensywnej pracy umy- słowej obserwuje się przyśpieszone bicie serca? Słuchanie muzyki relaksacyjnej. Jaką muzykę nazywamy relaksa- cyjną? Taką, która „nie narzuca się”, jest w tle, nie ma tekstu, to muzyka typu ambiente, czyli właśnie do tworzenia nastroju. Bardzo dobrze wiedzą o tym ludzie z branży hotelarskiej czy gastronomicz- nej, dlatego często słyszysz ją w hotelowej windzie czy w restauracji. Podobną rolę spełniają również nagrania, w które wkomponowane są odgłosy przyrody, np. szum fal, śpiew ptaków. Słuchanie nagrań relaksacyjnych, np. ulubionych przez psycholo- gów treningów: autogennego Schultza lub relaksacji progresyw- nej Jacobsona. Ten ostatni możesz pobrać bezpłatnie ze strony: www.relaksacja.pl/. Trening biofeedback. Jest to technika poddająca Twój mózg dzia- łaniu mechanizmu nagrody i kary. Przy pomocy urządzenia pod- łączanego do domowego PC i odpowiedniego oprogramowania możesz trenować swój umysł, aby łatwo i na zawołanie wchodził w dobre stany emocjonalne. Po serii takich treningów jesteś w stanie 22 P O D S T A W Y S Z Y B K I E J N A U K I JĘ Z Y K Ó W zrelaksować się już bez pomocy urządzenia. Jeśli interesuje Cię sprzęt biofeedback do domowego użytku, zajrzyj na stronę: www. (cid:180)relaksacja.pl/biofeedback--shop/. Możesz również stworzyć sobie własny rytuał, który będzie odpo- wiadał stanowi dużej mobilizacji i zapału do pracy. Kiedy znaj- dziesz się właśnie w takim stanie, wykonaj rytuał, a potem używaj go w sytuacjach, gdy potrzebne Ci będzie pobudzenie do działania. Wykonanie rytuału przywoła pożądany stan. Może chcesz skorzy- stać ze sposobu, jaki od lat stosują nowozelandzcy zawodnicy rugby. Wykonują oni przed meczem maoryski taniec haka: www.youtube.com/watch?v=xQGUAE--rb0. To ćwiczenie bardziej na motywację i mobilizację niż relaksację, ale i tak poprawia stan emocjonalny przed nauką, a o to przede wszystkim chodzi. Ostatnia uwaga: na początku ćwiczenia relaksacyjne zajmą Ci pew- nie więcej czasu niż go na nie przeznaczysz. To normalne, bo do- piero się ich uczysz. Zobaczysz jednak, że z czasem będziesz się szybciej relaksować. Korzyści z tego odczujesz nie tylko w nauce języka, ale we wszystkich dziedzinach życia. Dlaczego dzieci uczą się szybko, nawet nie zdając sobie z tego sprawy… Przywołaj w pamięci obraz siebie samego jako małego dziecka (jeżeli pamiętasz) lub obraz innego małego dziecka, które uczyło się swo- jego pierwszego języka obcego — polskiego. Czy było to trudne? Czy znasz jakieś w pełni sprawne dzieci w wieku, powiedzmy, dzie- sięciu lat, które nie nauczyły się lub słabo nauczyły się języka pol- skiego? Bo nie miały zdolności językowych?… Co prawda u nie- których obserwujemy proces uwsteczniania mowy — redukowania języka do 3 słów zaczynających się na k, ch i s, ale żarty na bok! 23 J A K S Z Y B K O N A U C Z Y Ć S I Ę J Ę Z Y K Ó W O B C Y C H Nie ma pełnosprawnego dziecka, wychowanego w normalnych wa- runkach, które nie zna języka ojczystego, bo nie ma do tego zdolności językowych, a zamiast tego ma np. zdolności do matematyki! Zatem może dorośli lub starsze dzieci też powinny uczyć się, wy- korzystując wiele sposobów z wczesnego dzieciństwa? Jest to prost- sze, niż Ci się wydaje. Co więcej, powiem Ci, że Tobie jako osobie dorosłej będzie jeszcze łatwiej uczyć się języka obcego, bo możesz nową wiedzę budować na tej już posiadanej, stosując technikę sko- jarzeń. Pamiętaj, im więcej wiesz, tym więcej możesz się nauczyć — ale o tym w części trzeciej książki. Uczenie się języka przez dziecko to przykład tzw. niesformali- zowanego uczenia się. Dziecko nie wie, że się uczy, a uczy się całym ciałem, używa swoich wszystkich zmysłów: wzroku, słuchu, dotyku, smaku, zapachu w nauce języka. Przykłady można by mnożyć: • Mały Kazio biegnie (doznanie ruchowe) gdzieś nieuważnie, a mama krzyczy za nim: „Nie biegnij” — Kazio kojarzy konkretny ruch ze słowem „biegnij”. • Mała Małgosia wchodzi do kuchni, gdzie tata właśnie przypalił jajecznicę. Tata, otwierając okno, krzyczy: „Ale smród!”. Małgosia naturalnie kojarzy wrażenie węchowe ze słowem „smród”. • Mały Grześ dorwał się do cukierniczki i zaczął wyjadać cukier (doznanie smakowe). Mama na to: „Słodkie, prawda?”. Znowu: wrażenie smakowe + słowo „słodkie”. Dzieci chłoną świat: oglądają rzeczy, dotykają ich, słuchają, sma- kują. Tak samo jest z nauką komunikowania się za pomocą języka. Czy rodzice uczyli Was w ten sposób, że siedząc nieruchomo na krześle, opowiadali Wam: „Jak przyjdzie ciocia Wiesia, to powiedz, Kaziu, jej: »Dzień dobry« oraz »Nazywam się Kazio«”? A może było inaczej? Ciocia Wiesia przyszła i, uśmiechając się szeroko, podcho- dziła, wyciągała rękę do Kazia w geście powitania i mówiła: „Dzień 24 P O D S T A W Y S Z Y B K I E J N A U K I JĘ Z Y K Ó W dobry, Kaziu. Jestem ciocia Wiesia”. Dzięki neuronom lustrzanym — jeżeli nie za pierwszym powtórzeniem tej sceny, to za drugim lub kolejnym — Kazio już wyciągał rękę i odpowiadał: „Dzień dobry, jestem Kazio”. O tych wszystkich zasadach doskonale wiedzą aktorzy i stosują je, kiedy uczą się na pamięć roli. I, jak pamiętasz z wizyt w teatrze, nie są to kwestie długości Ody do młodości, którą wiele pokoleń lice- alistów musiało wkuć, tylko znacznie dłuższe teksty. Tak, aktorzy uczą się tak jak dzieci: w takim kontekście wizual- nym, kinestetycznym czy słuchowym, w jakim będę nową wiedzę wykorzystywać. Nie siedzą na krześle i nie wkuwają strona po stro- nie bezgłośnie lub monotonnym cichym tonem, ale zmieniają tempo mówienia, ton głosu, szepczą, krzyczą, gestykulują, chodzą jak po scenie itd. Przecież w tym samym kontekście będą przywoływać z pamięci tekst na scenie! Wystarczy aktora przywiązać do krzesła i kazać mu wyrecytować rolę, a zapomni większość tekstu! A jak większość dzieci w szkole i dorosłych na kursach uczy się języków? Nauka słówek: nauczyciel pisze na tablicy słówko i podaje tłu- maczenie lub uczniowie wyszukują nowe słówka w tekście druko- wanym i dopisują do nich tłumaczenie. Nauka komunikacji w języku obcym: uczniowie słuchają dialogu, siedząc w swoich ławkach. Potem w najlepszym wypadku muszą go powtórzyć z kolegą z ławki, ciągle siedząc na krzesłach. Porównaj sobie tę sytuację z aktorem uczącym się roli. Może trzeba wyciągnąć uczniów z ławek i odegrać np. scenę powitania? Co z gramatyką w szkole? Mozolne analizowanie budowy zdania w ćwiczeniach. Ćwiczenia typu: uzupełnij, wskaż poprawną formę. W ten sposób prawidłowe struktury nie wejdą w „tryb automatycz- ny”. Owszem, uczeń nauczy się nieregularnych form czasowników, ale nie zastosuje ich w prawidłowym kontekście. Na dodatek ćwi- czenia, które opierają się na wyszukiwaniu błędów, tak naprawdę je 25 J A K S Z Y B K O N A U C Z Y Ć S I Ę J Ę Z Y K Ó W O B C Y C H utrwalają. Gramatyka jest nam potrzebna do komunikacji w ma- łym stopniu. I w takim właśnie kontekście powinna być nauczana: w dialogach, w sytuacjach komunikacji w języku obcym. A wyjątki od reguł gramatycznych? W szkołach stanowią wręcz ulubiony temat nauczycieli. Wprowadzane są bardzo wcześnie, ra- zem z właściwą regułą, i z nich najczęściej uczniowie są egzamino- wani. Jak się to ma do nauki języka przez dzieci? Dziecko najpierw powie kilka razy „piesa” zamiast „psa”, ktoś go poprawi, a najpewniej samo zacznie mówić poprawnie, gdy będzie zewsząd słyszeć „psa”. Taka powinna być rola nauczyciela: wprowadzać wyjątki stopniowo, gdy nadarzy się ku temu okazja. Proces uczenia, jaki znasz ze szkoły i wielu kursów językowych, to właśnie proces uczenia, a nie uczenia się. Dziecko, które już zo- stało wtłoczone w system szkolny, podświadomie oczekuje, że zo- stanie czegoś nauczone, zaczyna być bierne. Z wiekiem ten stan się pogłębia. Traci też własną wewnętrzną motywację do nauki — wytwarzają się u niego cechy osobowości niewolnika w dziedzi- nie zdobywania wiedzy. Jest jeszcze jeden powód, dla którego małe dzieci uczą się szyb- ko i z przyjemnością. Otóż w ich mózgach bardzo szybko przybywa nowych neuronów i połączeń neuronowych, znacznie więcej niż ma ich dorosły człowiek. Dlatego też dzieci często zachwycają Cię swo- imi skojarzeniami i sposobem myślenia, który można nazwać nie- uprzedzonym i któremu nie możesz odmówić zadziwiającej logiki. W miarę jak dziecko dorasta, wiele z połączeń zostaje uznanych za niepotrzebne, gdyż nie są używane, a owe niepotrzebne neurony ob- umierają. Jest to z biologicznego punktu widzenia proces pożytecz- ny, mózg nie może być śmietniskiem nieużywanych komórek. Jednak wiele szarych komórek mogłoby być ciągle używanych, gdybyśmy tylko dzieciom to umożliwili, np. pozwalając na wielozmysłowe po- znawanie świata, zamiast wciskać je w szkolne ławki. 26 P O D S T A W Y S Z Y B K I E J N A U K I JĘ Z Y K Ó W I jeszcze jedna ciekawostka: czy uważasz, że są języki trudne i łatwe? Większość ludzi tak uważa. Czyli prosty wniosek z tego jest na- stępujący: mały Anglik powinien płynnie mówić w wieku, powiedz- my, 3 lat, Polak — 4, a Chińczyk 5. Okazuje się, że każdemu ma- łemu dziecku nauka pierwszego języka zajmuje tyle samo czasu. Wszystkie dzieci na świecie mówią w miarę płynnie w ojczystym języku w wieku około 3 lat. Zanim jednak wpadniesz w zachwyt nad „dziecięcym” sposobem uczenia się, pamiętaj, że chociaż wiele cech uczenia się dziecka warto reaktywować u dorosłego, to jednak nie jest to do końca moż- liwe. Chociażby z tego powodu, że w Twoim mózgu utworzone są już trwałe ślady neuronowe, które nie pozwalają już postrzegać świata tak otwarcie jak dziecko. Z drugiej strony, masz nad dzieckiem wiel- ką przewagę: posiadasz już taką wiedzę, że naukę języka obcego możesz budować na tym, co już umiesz. Zgodnie z prawem obfito- ści w uczeniu się: im więcej wiesz, tym więcej możesz się nauczyć. Możesz stosować do nauki słówek metodę skojarzeniową, do notatek mapy myśli itd. Uwaga A co z nieformalnego uczenia się przez dziecko możesz zaadaptować? Przede wszystkim wielozmysłowość i na- stawienie komunikacyjne. Odgrywaj scenki z kolegą albo sam przed lustrem, korzystaj z wielu narządów percep- cji. Masz problem z pisownią? Pisz słowa na kartce, a nie tylko na klawiaturze, układaj scrabble, dużo mów, baw się jak dziecko nauką, zapomnij, że się uczysz! 27 J A K S Z Y B K O N A U C Z Y Ć S I Ę J Ę Z Y K Ó W O B C Y C H Przyglądaj się również bardzo uważnie wszelkim próbom sprze- dawania cudownych metod uczenia się w taki sposób, jak robią to dzieci. Zawsze sprawdź dokładnie, co się kryje pod takim hasłem. Może długość trwania nauki? Chciałbyś przez 3 lata dojść do pozio- mu najwyżej średniozaawansowanego niższego? To już lepiej uczyć się jak dorosły… Na ile sposobów jesteś inteligentny i co możesz z tym zrobić? Tradycyjne testy na inteligencję sprawdzają tak naprawdę tylko uła- mek naszych zdolności umysłowych. Mierzą one te typy inteligen- cji, które łatwo zmierzyć, czyli zdolności rachunkowe, przyswajanie słownictwa, a zatem inteligencję werbalną, matematyczno-logiczną oraz inteligencję przestrzenną. W 1983 roku Howard Gardner — znany specjalista od uczenia się — opisał 7 rodzajów inteligencji, które odgrywają bardzo ważną rolę w uczeniu się. Są to: Inteligencja werbalna (językowa) — to zdolność do jasnego ubie- rania myśli w słowa. Osoby obdarzone taką inteligencją mają duży zasób słownictwa, zazwyczaj zaczynają mówić wcześniej niż rówie- śnicy, mówią dużo, lubią czytać, pisać opowiadania, często prowadzą pamiętniki, grają np. w scrabble. Matematyczno-logiczna — osoby z taką inteligencją są często do- brze zorganizowane, nie znoszą bałaganu i chaosu, dobrze radzą sobie z liczbami, biegle posługują się skomplikowanymi arkuszami kal- kulacyjnymi, lubią łamigłówki logiczne, szybko liczą. Przestrzenna (wizualna) — typowa dla architektów, budowniczych. Osoby takie z łatwością posługują się mapą, łatwo znajdują drogę, nie gubią się w nowym terenie, lubią rysować, jako dzieci bardziej 28 P O D S T A W Y S Z Y B K I E J N A U K I JĘ Z Y K Ó W interesują się budowaniem konstrukcji z klocków niż innymi zaba- wami, chętnie obrazują różne zagadnienia w postaci diagramów, schematów itp. Muzyczna — to osoby z bardzo dobrym wyczuciem rytmu i melo- dii — świetnie tańczą, potrafią wystukać rytm, dobrze śpiewają, bez fałszowania. Ruchowa (kinetyczna) — obdarzeni nią są sportowcy. Jest to świa- domość swojego ciała, zamiłowanie do ruchu, sportu, aktywnego spę- dzania czasu. Osoby takie lubią rzeźbić, majsterkować, robić na drutach, haftować. Interpersonalna — osoby o zdolności interpersonalnej to świetni przywódcy, mają dużo przyjaciół i znajomych, łatwo nawiązują kon- takty. Potrafią słuchać innych, mówi się o nich, że są bardzo taktowni, „umieją się zachować”. Wśród interpersonalnych jest wiele „party animals” — lubią przebywać w grupach, w większej ilości osób. Intrapersonalna — wokół tej inteligencji narosło chyba najwięcej nieporozumień. Spotkałam się z określeniami, które wręcz zaprze- czały samej istocie inteligencji. Przedstawiały one człowieka obda- rzonego inteligencją intrapersonalną jako odludka, który boi się ludzi i najlepiej czuje się we własnym towarzystwie. Tylko co z tych okre- śleń jest oznaką inteligencji? Taki tok myślenia jest błędny. Osoba o inteligencji intrapersonalnej jest świadoma siebie, swoich zalet, ale także ograniczeń; potrafi nad sobą pracować, charakteryzuje się samodyscypliną. Precyzyjnie określa swoje cele, potrafi je jasno za- komunikować i wyjaśnić innym osobom. Umie sam się zmotywować i sam pracować, bez żadnej presji z zewnątrz. To wszystko bardzo po- zytywne cechy. Inteligencja intrapersonalna często łączy się z inter- personalną, zatem nieprawdą jest, że takie osoby unikają kontaktów. 29
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Jak szybko nauczyć się języków obcych
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: